Артур Блэкберн: Виктория кресінің иегері және Австралия батыры

Артур Блэкберн: Австралиялық заңгер, саяхатшы, және Виктория кресінің иегері. 1915 ж. Галлиполи шайқасындағы ерлігімен танылды. Батылдығымен көзге түскен әскери қолбасшы.

37 мин оқу

100%

Дереккөз: Arthur Blackburn — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Австралиялық заңгер және Виктория Крестінің иегері, Бригадир Артур Сифорт Блэкберн (25 қараша 1892 – 24 қараша 1960) – австралиялық сарбаз, заңгер, саясаткер және Виктория Крестімен (VC) марапатталған, сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы ерлігі үшін берілетін ең жоғары награда. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін заңгерлікпен айналысып, сонымен қатар әскери қызметте болған Блэкберн 1914 жылдың тамызында Австралия императорлық күштеріне қосылып, 10-шы батальонға тағайындалды. Оның бөлімшесі 1915 жылдың 25 сәуірінде Галлиполидегі Анзак шығанағына қонды, ал ол және тағы бір барлаушы сол күні ең шалқары жеткендер деп есептелді. Кейіннен Блэкберн офицерлік шенге көтеріліп, батальонымен бірге Галлиполи науқанының қалған бөлігін Осман әскерлерімен күресте өткізді. 1915 жылдың қарашасында 10-шы батальон Галлиполиден шығарылды, Египетте қайта ұйымдастырылып, жаттығудан өткен соң 1916 жылдың наурыз айының соңында Батыс майданға аттанды. Францияда 23 шілдеде Сомма шайқасының бір бөлігі болған Позьер шайқасында алғашқы нағыз шайқасын өткізді. Осы шайқаста Блэкберннің көрсеткен ерлігі үшін оны VC орденіне ұсынды. 50 сарбазды басқарып, ол қол гранаталарын пайдаланып, немістерді берік бекіністен ығыстыру үшін төрт жеке шабуыл ұйымдастырды және окопты басып алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде батальонынан VC орденін алған алғашқы адам және Оңтүстік Австралиядан VC алған тұңғыш өкіл болды. Тамыз айында Муке фермасы шайқасында да қатысты, содан кейін ауруға шалдығып, Ұлыбританияға, одан кейін Австралияға эвакуацияланды. 1917 жылдың басында әскери қызметке жарамсыз деп танылды. Блэкберн заңгерлік практикасына оралып, соғыс аралық кезеңде әскери мансабымен айналысты және 1918-1921 жылдары Оңтүстік Австралия парламентінің мүшесі болды. Бірнеше жыл бойы Оңтүстік Австралиядағы Австралияның қайтып келген теңізшілер мен сарбаздарының императорлық лигасына жетекшілік етті және Оңтүстік Австралияның Аделаида қаласының сот медициналық сарапшысы болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Блэкберн екінші Австралия императорлық күштерінің 2/3-ші пулемет батальонына қолбасшылық етуге тағайындалды және 1941 жылы Виши Франциясына қарсы Сирия-Ливан науқанында оған жетекшілік етті, осы науқанда ол жеке өзі Дамасктың капитуляциясын қабылдады. 1942 жылдың басында оның батальоны Таяу Шығыстан шығарылып, Голландтық Шығыс Индиядағы Жаваның жапондықтардан қорғалуына қатысты. Тұтқынға алынып, Блэкберн соғыстың қалған бөлігін тұтқын ретінде өткізді. 1945 жылы босатылғаннан кейін Австралияға оралып, 1942 жылы Жавадағы қызметі үшін Британ империясы орденінің командирі (CBE) атағымен марапатталды. Соғыстан кейін Блэкберн 1955 жылға дейін Одақтың татуласу және төрелік сотының комиссары болып тағайындалды және сол жылы қауымға көрсеткен қызметі үшін Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) атанды. 1960 жылы қайтыс болып, Аделаидадағы Батыс Террас зиратындағы Австралия императорлық күштерінің бөлімінде толық әскери салтанатпен жерленді. Оның Виктория Кресі және басқа медальдары Австралия соғыс мемориалының Батырлық залында қойылған.

Australian lawyer and recipient of the Victoria Cross
the English footballer

Brigadier Arthur Seaforth Blackburn, (25 November 1892 – 24 November 1960) was an Australian soldier, lawyer, politician, and recipient of the Victoria Cross (VC), the highest award for valour in battle that could be awarded to a member of the Australian armed forces at the time. A lawyer and part time soldier prior to the outbreak of World War I, Blackburn enlisted in the Australian Imperial Force in August 1914, and was assigned to the 10th Battalion. His unit landed at Anzac Cove, Gallipoli, on April 25, 1915, and he and another scout were credited with advancing the furthest inland on the day of the landing. Blackburn was later commissioned and, along with his battalion, spent the rest of the Gallipoli campaign fighting Ottoman forces. The 10th Battalion was withdrawn from Gallipoli in November 1915, and after re organising and training in Egypt, sailed for the Western Front in late March 1916. It saw its first real fighting in France on 23 July during the Battle of Pozières, part of the Battle of the Somme. It was during this battle that Blackburn's actions resulted in a recommendation for his award of the VC. Commanding 50 men, he led four separate sorties to drive the Germans from a strong point using hand grenades, capturing of trench. He was the first member of his battalion to be awarded the VC during World War I, and the first South Australian to receive the VC. He also fought in the Battle of Mouquet Farm in August, before being evacuated to the United Kingdom and then Australia suffering from illness. He was medically discharged in early 1917. Blackburn returned to legal practice and pursued a military career during the interwar period, and served as a member of the South Australian parliament in 1918–1921. He led the Returned Sailors' and Soldiers' Imperial League of Australia in South Australia for several years, and was appointed the coroner for the city of Adelaide, South Australia. After the outbreak of World War II, Blackburn was appointed to command the 2/3rd Machine Gun Battalion of the Second Australian Imperial Force, and led it during the Syria–Lebanon Campaign against the Vichy French in 1941, during which he personally accepted the surrender of Damascus. In early 1942, his battalion was withdrawn from the Middle East and played a role in the defence of Java in the Dutch East Indies from the Japanese. Captured, Blackburn spent the rest of the war as a prisoner of war. After he was liberated in 1945, he returned to Australia and was made a Commander of the Order of the British Empire (CBE) for his services on Java in 1942. Following the war, Blackburn was appointed as a conciliation commissioner of the Commonwealth Court of Conciliation and Arbitration until 1955 and in that year was made a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) for his services to the community. He died in 1960 and was buried with full military honours in the Australian Imperial Force section of the West Terrace Cemetery, Adelaide. His Victoria Cross and other medals are displayed in the Hall of Valour at the Australian War Memorial.

Ерте өмір

Артур Сифорт Блэкберн 1892 жылғы 25 қарашада Оңтүстік Австралия колониясының Вудвилл қаласында дүниеге келген. Ол англикандық каноник және энтомолог Томас Блэкберннің және оның екінші әйелі Маргарет Харриетт Стюарт Браунның кіші ұлы болды. Артур алғашқы білімін Пултеньи грамматикалық мектебінде алған. 1904 жылы анасы 40 жасында қайтыс болды. 1906 жылы Аделаидадағы Санкт-Петер колледжіне түсіп, кейін Аделаида университетінде оқыды, онда 1913 жылы заң бакалаврын аяқтады, бұрын С. Б. Хардиге шәкірт болған. Блэкберн Хардидің кеңсе қызметкері болған кезінде бір күні Хардиге көшеде екі адам шабуыл жасады, және өте жұқа денелі болса да, Блэкберн араласып, оларды қуды. 1911 жылы міндетті әскери оқыту енгізілді, және Артур Азаматтық әскери күштердің (CMF) Оңтүстік Австралиялық шотланд полкіне қосылды. 1913 жылғы 13 желтоқсанда ол адвокаттыққа қабылданды. Оның жартылай ағасы Чарльз Блэкберн Сиднейдегі белгілі дәрігер болды, Бірінші дүниежүзілік соғыста Австралия армиясының медициналық корпусында қызмет етті, кейін Сидней университетінің ұзақ жылдар бойы канцлері болды. Әкесі 1912 жылы қайтыс болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Артур Аделаидадағы Nesbit and Nesbit фирмасында адвокат болып жұмыс істеді және әлі де CMF-те қызмет ететін.

Галлиполи

1914 жылғы 19 тамызда 21 жасында Блэкберн Австралия императорлық күштеріне (АИК) қатарға түсіп, 1-ші дивизияның 3-ші бригадасының 10-шы батальонына бекітілді. 10-шы батальон 20 қазанда жақын орналасқан Сыртқы портта кемеге отыруға дейін Оңтүстік Австралияның Аделаида қаласындағы Морфеттвиллде алғашқы жаттығудан өтті. Кеме Фримантель және Цейлонның Коломбосы арқылы өтіп, 6 желтоқсанда Египеттің Александрия портына жетті. Әскерлер Каир маңында лагерь құрды. Олар 1915 жылғы 28 ақпанға дейін Александрияға көшкенге дейін сол жерде жаттықты. 1 наурызда кемеге мініп, бірнеше күннен кейін Грекияның Эгей теңізінің солтүстік-шығысындағы Лемнос аралындағы Мудрос портына жетіп, онда келесі жеті апта бойы қалды. 3-ші бригада 25 сәуірде Галлиполидегі Анзак шығанағына қону үшін жапсыру күштері ретінде таңдалды, бұл Галлиполи науқанының басталуын білдірді. Бригада соғыс кемесі мен эсминецке отырды, ал бастапқыда булы қайықтармен сүйретілетін қайықтар тізбегіне ауысқаннан кейін батальон шамамен сағат 04:30-да жағаға ескек салды. Блэкберн батальонның барлаушыларының бірі болды және жағаға бірінші болып шыққандардың қатарында болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың австралиялық ресми соғыс тарихшысы Чарльз Биннің айтуынша, Блэкберн және капрал Филип Робин десант күні басқа австралиялық сарбаздарға қарағанда ішкі аймаққа тереңірек жеткен болуы мүмкін. Робин десанттан үш күн өткен соң қаза тапты. Кейінірек өмірінде Блэкберн өзінің және Робиннің жетістіктері туралы тартымдылықпен айтты, олардың қалай аман қалғанын "толыққанды құпия" деп атады, оларға атылған қашықтық пен олардың айналасындағы атылған адамдар ескерілгенде. Блэкберн десанттағы қаһарлы шайқастарға қатысты; 30 сәуірге дейін 10-шы батальон 466 адамды өлтіріп, жаралады. Ол жақын арада лейтенант шеніне көтеріліп, жоғарылатылғаннан кейін бір айға дейін бөлім поштасының бастығы болып тағайындалды. Ол жағалауды қорғау үшін жүргізілген траншеялық соғысқа қатысты, соның ішінде 19 мамырдағы түрік қарсы шабуылына да қатысты. 4 тамызда екінші лейтенант болып тағайындалып, А ротасының взвод командирі болып тағайындалды. Блэкберн науқанның қалған бөлігінде, 10-шы батальон қарашада Лемносқа, содан кейін Мысырға қайтып келгенге дейін майданда болды. Батальон науқан кезінде 700-ден астам жазаға ұшырады, оның ішінде 207 адам қаза тапты. Бөлім Египетте қайта ұйымдастырылды, ал 1916 жылғы 20 ақпанда Блэкберн лейтенант шеніне көтерілді. Наурыз айының басында ол екі аптаға жуық неврастениямен ауруханаға жатты. Батальон наурыздың соңында Францияға аттанды және сәуірдің басында келді. Осы уақытқа дейін Блэкберн D ротасының взводына жіберілді.

On 19 August 1914, aged 21, Blackburn enlisted as a private in the Australian Imperial Force (AIF) and was assigned to the 10th Battalion, 3rd Brigade, 1st Division. The 10th Battalion underwent initial training at Morphettville in Adelaide, South Australia, before embarking on at nearby Outer Harbor on 20 October. Sailing via Fremantle and Colombo in Ceylon, the ship arrived at Alexandria, Egypt, on 6 December. The troops went into camp near Cairo. They trained there until 28 February 1915, when they moved to Alexandria. They embarked on on 1 March and a few days later arrived at the port of Mudros on the Greek island of Lemnos in the northeastern Aegean Sea, where they remained aboard for the next seven weeks. The 3rd Brigade was chosen as the covering force for the landing at Anzac Cove, Gallipoli, on 25 April, which marked the commencement of the Gallipoli campaign. The brigade embarked on the battleship and the destroyer , and after transferring to strings of rowing boats initially towed by steam pinnaces, the battalion began rowing ashore at about 04:30. Blackburn was one of the battalion scouts, and among the first ashore. Australia's World War I official war historian, Charles Bean, noted there was strong evidence that Blackburn, along with Lance Corporal Philip Robin, probably made it further inland on the day of the landing than any other Australian soldiers whose movements are known, some The 3rd Brigade covering force fell well short of its ultimate objective, the crest of a feature later known as "Scrubby Knoll", part of "Third (or Gun) Ridge", but Blackburn and Robin, who were sent ahead as scouts, got beyond it. Robin was killed in action three days after the landing. Later in life, Blackburn was modest and retiring about his and Robin's achievement, stating that it was "an absolute mystery" how they had survived, given the range at which they were being shot at and the men who were shot around them. Blackburn participated in heavy fighting at the landing; by 30 April, the 10th Battalion had suffered 466 killed and wounded. He was soon promoted to lance corporal, and was placed in charge of the unit post office for one month shortly after his promotion. He was involved in subsequent trench warfare defending the beachhead, including the Turkish counter attack of 19 May. He was commissioned as a second lieutenant on 4 August, and appointed as a platoon commander in A Company. Blackburn served at the front for the rest of the campaign, until the 10th Battalion was withdrawn to Lemnos in November, and subsequently back to Egypt. The battalion suffered over 700 casualties during the campaign, including 207 dead. The unit underwent re organisation in Egypt, and on 20 February 1916, Blackburn was promoted to lieutenant. In early March, he was hospitalised for two weeks with neurasthenia. The battalion sailed for France in late March, arriving in early April. By this time, Blackburn was posted to a platoon in D Company.

Батыс майдан

Блэкберн 29 сәуірден 7 мамырға дейін Францияда демалыста болды. 10-шы батальон маусым айында Батыс майданда соғысқа кірісті, бастапқыда майдан шебінің тыныш Арментьер секторында. Осы аймақта Блэкберн капитан Билл Макканн басқаратын арнайы шабуылдық топтың мүшесі болып таңдалды. 23 шілде күні таңертең 10-шы батальон Батыс майдандағы алғашқы маңызды шайқасына, Сомма шайқасының бөлігі болған Позиер шайқасында қатысты. Бастапқыда Макканн басқаратын A ротасы 9-шы батальонға көмек көрсету үшін жіберілді, ол O.G.1 траншеялық жүйесі үшін бомба (қол гранатасы) шайқасына қатысты. Ауыр пулемет атысы мен бомбалардан тоқталған Макканн, басына жараланғаннан кейін, 9-шы батальон командиріне, подполковник Джеймс Робертсонға, қосымша көмек қажет екенін хабарлады. Сағат 05:30 шамасында 16-шы взводтан құралған 50 шақты адам, 10-шы батальонның D ротасы, Блэкберннің басшылығымен немістерді траншеяның бір бөлігінен ығыстыру үшін алға жіберілді. Блэкберн A ротасының ауыр зардап шеккенін көріп, дереу өз адамын траншеядағы кедергіні бұзуға бастап кетті. Оны бұзып, бомбаларды қолданып, немістерді кері итерді. Осы жерден кейін артиллерияның бұрынғы бомбалаулары траншеяны жартылай қиратқан, ал алға жылжу ауыр пулемет атысына ұшырады. Блэкберн төрт адамнан тұратын топпен бірге неміс пулеметінің қайдан атып тұрғанын анықтау үшін алға қарай жүнді, бірақ төрт адамы да қаза тапты, сондықтан ол өз жасағына оралды. Ол Робертсонға хабарлады, ол траншеялық минометтерден қолдау ұйымдастырды. Осы атыстың қамтылуымен Блэкберн тағы да бірнеше адамымен алға жылжыды, бірақ тағы төртеуі пулеметтен атылғаннан қаза тапты. Робертсонға тағы бір хабарлау артынан артиллерия қолдауы келді, және Блэкберн тағы бір бөлігін жылжыта алды, бірақ оны осы жолы неміс гранаташылары тоқтатты. Достық гранаташылардың қамтылуымен Блэкберн мен сержант барлау үшін алға қарай жүнді, немістердің өздері тұрған траншеяға тік бұрышта жүретін траншеяны ұстап тұрғанын анықтады. Блэкберн әскерін алып, осы траншеяны тазартты, ол шамамен ұзын болды. Осы шайқаста тағы төрт адам, оның ішінде сержант қаза тапты, бірақ Блэкберн мен қалғандары траншеяны басып алып, бекіте алды. Траншеяны басып алғаннан кейін Блэкберн пулемет атысының көзі болған нысаны басып алуға тағы бір рет тырысты, бірақ тағы бес адамын жоғалтты. Сондықтан ол траншеяны 14:00-ге дейін ұстап тұруға шешім қабылдады, содан кейін ол ауыстырылды. Сол кезде оның қол астындағы жетпіс адамның қырығы қаза тауып, қалғандары жарақат алған еді. Сол түні Блэкберн D ротасының басшылығын қабылдады, бірақ келесі күні таңертең босатылды. Өзінің ерлігі үшін Блэкберн Виктория кресіне (ВК) ұсынылды, сол кездегі Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда. Өзінің әрекеті туралы досына жазған хатында, әдетте тартыншақ Блэкберн бұл "Мен кездескен ең қиын жұмыс" деді. Оны ВК-ға ұсынған командирі, лейтенант-полковник Стэнли Прайс Вейр: "Лейтенант Блэкберн мен оның адамдары үшін жағдай көңілді емес сияқты көрінді, бірақ Блэкберн ниетін де, есін де жоғалтпады" деді. 10-шы батальон 25 шілде күні кешкісін Позиердегі позициясынан босатылды, үш күн ішінде 327 адам қаза тапты. Блэкберн ауыр шығынға байланысты 1 тамызда капитандыққа уақытша көтерілді. Батальон келесі үш аптаны демалыс орындарында өткізді, бірақ 19-23 тамызда Муке фермасы шайқасында қайтадан соғысқа қатысты, соғысқа қатысқан 620 адамның 335-і қаза тапты. Осы шайқастан кейін 10-шы батальон Бельгиядағы демалыс лагеріне барды, ал 8 қыркүйекте Блэкберн плевритке шалдығып, 3-Лондондық бас ауруханасына эвакуацияланды. Эвакуация кезінде ол уақытша шенінен бас тартып, екінші тізімге қойылды. Блэкберннің ВК марапаты 9 қыркүйекте жарияланды, онда былай делінген: Блэкберн 10-шы батальонның алғашқы мүшесі және ВК марапатын алған алғашқы Оңтүстік Австралиялық болды, ал оның ВК Австралия тарихындағы ең қымбат шайқаста табылды. Ол 30 қыркүйекте ауруханадан шығарылды және 4 қазанда Бакингем сарайындағы салтанатқа қатысып, король Георг V-тен ВК алды. Сол күні Макканн өзінің Позиердегі әрекеттері үшін Әскери крест алды. Блэкберн 16 қазанда Саутгемптоннан Австралияға "Кароола" ауруханалық кемесімен алты ай демалуға кетіп, 3 желтоқсанда Мельбурн арқылы үйіне келді. Ол келген пойызды штат премьер-министрі Кроуфорд Вон қарсы алды, бірақ ол жиналған көпшілікке өзінің ерліктері туралы сөйлеуден бас тартты. Келесі күні ол Сент-Питер колледжінің қызметкерлері мен студенттерімен тойланды. Ол 1917 жылдың 22 наурызында Сент-Питер колледжінің шіркеуінде Роуз Ада Келлиге үйленді, олардың екі ұлы мен екі қызы болды. Ұлдары Ричард пен Роберт болды; Ричард та заңгер болды және соңынан Австралия астанасының Жоғарғы сотының төрағасы және Австралия Ұлттық университетінің канцлері болды. Оның қызы Маргарет Джим Форбеске үйленді, ол ұзақ жылдар бойы федералдық үкімет министрі болды, ал оның екінші қызы Розмари әдеби редактор, автор және Оңтүстік Австралия үкіметіне әйелдер ісі жөніндегі кеңесші болды. Блэкберн 1917 жылдың 10 сәуірінде медициналық себептермен AIF-тен босатылды, өйткені ол соғысқа қайтаруға тым нашар деп танылды. Оған мүгедек әскер зейнетақысы тағайындалды. Өзінің ВК-сынан басқа, Блэкберн Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін 1914–15 жылғы жұлдыз, Британ соғыс медалі және Жеңіс медалін де алды. Оның ағалары Гарри мен Джон соғыс кезінде AIF-те де қызмет етті.

Blackburn went on leave in France from 29 April to 7 May. The 10th Battalion entered the fighting on the Western Front in June, initially in the quiet Armentières sector of the front line. While in this area, Blackburn was selected as a member of a special raiding party led by Captain Bill McCann. In the early hours of 23 July, the 10th Battalion was committed to its first significant action on the Western Front during the Battle of Pozières, part of the Battle of the Somme. Initially, A Company under McCann were sent forward to assist the 9th Battalion, which was involved in a bomb (hand grenade) fight over the O. G.1 trench system. Held up by heavy machine gun fire and bombs, McCann, who had been wounded in the head, reported to the commanding officer (CO) of the 9th Battalion, Lieutenant Colonel James Robertson, that more help was needed. About 05:30, a detachment of 50 men based on 16 Platoon, D Company, 10th Battalion, was then sent forward under Blackburn to drive the Germans out of a section of trench. Blackburn, finding that A Company had suffered heavy casualties, immediately led his men in rushing a barricade across the trench. Breaking it down, and using bombs, they pushed the Germans back. Beyond this point, preceding artillery bombardments had almost obliterated the trench, and forward movement was exposed to heavy machine gun fire. Blackburn, along with a group of four men, crawled forward to establish the source of the German machine gun fire, but all four of the men were killed, so he returned to his detachment. He went back to Robertson, who arranged support from trench mortars. Under the cover of this fire, Blackburn again went forward with some of his men, but another four were killed by machine gun fire. Another report to Robertson resulted in artillery support, and Blackburn was able to push forward another before being held up again, this time by German bombers. Under cover from friendly bombers, Blackburn and a sergeant crawled forward to reconnoitre, establishing that the Germans were holding a trench that ran at right angles to the one they were in. Blackburn then led his troops in the clearing of this trench, which was about long. During this fighting, four more men were killed, including the sergeant, but Blackburn and the remaining men were able to secure the trench and consolidate. Having captured the trench, Blackburn made another attempt to capture the strong point that was the source of the machine gun fire, but lost another five men. He, therefore, decided to hold the trench, which he did until 14:00, when he was relieved. By this time, forty of the seventy men that had been under his command during the day had been killed or wounded. Sometime that night, Blackburn took over command of D Company, but was relieved the following morning. For his actions, Blackburn was recommended for the award of the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in battle that could be awarded to a member of the Australian armed forces at the time. Describing his actions in a letter to a friend, the normally retiring Blackburn said it was, "the biggest bastard of a job I have ever struck". In recommending him for the VC, his commanding officer, Lieutenant Colonel Stanley Price Weir, observed, "Matters looked anything but cheerful for Lieutenant Blackburn and his men, but Blackburn lost neither his heart nor his head". The 10th Battalion was relieved from its positions at Pozières in the late evening of 25 July, having suffered 327 casualties in three days. Blackburn was temporarily promoted to the rank of captain on 1 August, due to the heavy losses. The battalion spent the next three weeks in rest areas, but returned to the fighting during the Battle of Mouquet Farm on 19–23 August, incurring another 335 casualties from the 620 that were committed to the fighting. Following this battle, the 10th Battalion went into rest camp in Belgium, and on 8 September, Blackburn reported sick with pleurisy and was evacuated to the 3rd London General Hospital. He relinquished his temporary rank upon evacuation, and was placed on the seconded list. Blackburn's VC citation was published on 9 September, and read:

Blackburn was the first member of the 10th Battalion and first South Australian to be awarded the VC, and his VC was earned in the costliest battle in Australian history. He was discharged from hospital on 30 September, and attended an investiture at Buckingham Palace on 4 October to receive his VC from King George V. The same day, McCann received the Military Cross for his own actions at Pozières that immediately preceded those of Blackburn. Blackburn embarked at Southampton for Australia aboard the hospital ship Karoola on 16 October for six months' rest, arriving home via Melbourne on 3 December. The train he arrived on was met by the state premier, Crawford Vaughan, but he declined to speak to the assembled crowd about his exploits. The following day he was fêted by the staff and students of St Peter's College. He married Rose Ada Kelly at the St Peter's College chapel on 22 March 1917; they had two sons and two daughters. Their sons were Richard and Robert; Richard also became a lawyer and eventually became an eminent jurist, chief justice of the Supreme Court of the Australian Capital Territory and chancellor of the Australian National University. His daughter Margaret married Jim Forbes, who became a long serving federal government minister, and his other daughter Rosemary became a literary editor, author, and adviser to the South Australian government on women's affairs. Blackburn was discharged from the AIF on medical grounds on 10 April 1917, as he was classified as too ill to return to the fighting. He was awarded an invalid soldier's pension. In addition to his VC, Blackburn also received the 1914–15 Star, British War Medal and Victory Medal for his service in World War I. His brothers Harry and John also served in the AIF during the war.

Соғыс аралығы

Блэкберн 1917 жылдың басында заңгерлік практикаға оралды, ол Фенн мен Харди фирмасының басты заңгері болды. 1917 жылдың мамыр айында Блэкберн Оңтүстік Австралиядағы Returned Soldiers' Association (RSA) ұйымының бес вице-президентінің бірі болып сайланды, оған 10-шы батальонның бірінші командирі Вейр жетекшілік етті. 12 қыркүйекте Блэкберн RSA-ның штаттық президенті болып сайланды. Ол 1917 жылы Австралиядағы әскери міндеттілік туралы референдум науқанына қатысып, әскери міндеттілікті қолдады. RSA президенті ретінде ол қайтып келген сарбаздарды қорғаумен айналысты және ұйым тарихындағы қиын кезеңді бастан өткерді. Ол сондай-ақ Аделаидада сарбаздарға ескерткіш салу үшін қаржы жинауды ұйымдастырды. 1918 жылдың қаңтарында ол президенттікке қарсылықсыз қайта сайланды. 1918 жылдың сәуір айының басында Блэкберн Ұлттық партияның кандидаттығымен Оңтүстік Австралияның Парламенті Ассамблеясының Стурт округінен үш депутаттыққа сайланды, ал 6 сәуірде ол 19,2 пайыз дауыспен бірінші болып сайланды. Парламент мүшесі ретінде Блэкберннің сөздері көбінесе әлі шетелде қызмет ететін және қайтып келген сарбаздардың мәселелеріне қатысты болды. Бір ерекше жағдай – өнеркәсіп қызметкерлері үшін пайданы бөлісу жүйесін қолдаған сәтті ұсынысы. Парламенттік кезінде ол бірнеше радикалды идеяларды жақтады, соның ішінде мемлекеттік қызметтегі барлық жалғыз еркектерді әскери қызметке баруға бостандық беру үшін қызметтен шығару. Сондай-ақ, ол бұрынғы сарбаздарға қатысты маңызды заңдарға тиісті назар бөлмегені үшін парламентте сынға ілікті. Бұл сын тіпті оппозициялық Австралия Еңбек партиясының (АЛП) мүшесі Билл Деннидің шабуылдарына дейін жетті. Оның өмірбаяуын жазған Эндрю Фолкнердің айтуынша, парламенттегі уақыты Блэкберннің аз сөзді адам екенін көрсетті, бірақ оның сөздері сараңдықпен таңдалған және билікпен жеткізілген. 1918 жылдың 29 тамызында ол бейбіт судья болып тағайындалды, ал қарашада Санкт-Петер Коллегиаттық ложасының масоны болды. 1919 жылдың шілдесінде RSA-ның орнын басқан Австралияның қайтып келген теңізшілер мен сарбаздарының императорлық лигасы (RSSILA) Аделаидада жылдық съезін өткізді. Блэкберн ұсынған ұсыныстардың бірі – федералды үкіметке соғыста қаза тапқан әрбір теңізші мен сарбаздың қабіріне лайықты ескерткіш орнатуды қамтамасыз етуді талап ету болды. Ол сондай-ақ, қайтыс болған сарбаздардың жесірлеріне төленетін ақыны кешіктіруге қарсы шықты. 1920 жылдың қаңтарында Блэкберн RSSILA-ның штаттық президенті болып қайта сайланды, бірақ бұл оның алғаш рет қарсылыққа тап болған уақыты еді және ол аз айырымымен жеңіске жетті. Осы уақытқа дейін ол ұйымның штаттық бөлімшесін 17 000 мүшеге дейін өсірді. Сол жылы ол екі белгілі тұлғаны қабылдады: фельдмаршал Уильям Бёрдвудты және кейіннен король Едуард VIII болған Уэльс принцін. Әдеттегі тәртіпке сәйкес, АИФ-те қызмет еткен кезде, Блэкберн 1916 жылдың 20 ақпанында офицерлер тізімінен CMF-те құрметті лейтенант болып тағайындалды. Бұл тағайындау 1920 жылдың 1 қазанында, әлі де офицерлер тізімінен жасалды. Парламент мүшесі болып, заңгерлік практиканы жалғастыру ауыр жұмыс жүктемесін тудырды, ал Блэкберн 1921 жылы қайта сайлануға үміткер болмады. Сол жылы ол RSSILA штаттық президенті қызметін тастады, бірақ ол қайтып келген сарбаздардың жақтаушысы болып қалды. 1925 жылдың 30 қазанында Блэкберн офицерлер тізімінен CMF-тің 43-ші батальонына лейтенант ретінде ауыстырылды. Сол жылы Макканнмен бірге ол Blackburn and McCann заң фирмасын құрып, Позиердегі шайқас кезінде болған серіктестігін жалғастырды. 1927 жылдың 21 ақпанында Блэкберн капитандыққа көтеріліп, әлі де 43-ші батальонмен қызмет етеді. 1928 жылдың басында Блэкберн қайтыс болған бұрынғы әскери қызметшілердің асыраушыларына көмек көрсету үшін құрылған Аделаиданың Legacy клубының құрылтайшы мүшесі болды; кейіннен ол оның екінші президенті болды. Бұл рөлде ол қайтыс болған ер адамдардың жасөспірім ұлдары үшін лагерьтер мен спорт сияқты іс-шаралар жүргізген Junior Legacy Club құрды. Блэкберн 1928 жылдың 1 шілдесінде 43-ші батальоннан 23-ші жеңіл ат полкіне ауыстырылды. 1928 жылдың қыркүйек және қазан айларында Блэкберн Порт-Аделаида мен Сыртқы порттағы кемежайларда өндірістік дау кезінде кәсіподақ емес жұмысшыларды қорғау үшін ерікті күш жинауға көмектесті. Бастапқыда "Негізгі қызметтерді күтіп ұстау еріктілері" (ESMV), содан кейін "Азаматтарды қорғау бригадасы" деп аталатын бұл ұйымның адамдары үкімет шығарған мылтықтар мен штыктармен қаруланған, Оңтүстік Австралия полициясы тарапынан кемежайлардағы кәсіподақ емес жұмысшылар мен кәсіподақтар арасындағы дауға араласу үшін жөнелтілді. Күш пен ереуілшілер арасында ешқандай қақтығыс болған жоқ, ал дау қазан айының басына дейін шешілді. Жеңіл ат полктері біріктірілгеннен кейін Блэкберн 1930 жылдың 1 шілдесінде 18/23-ші жеңіл ат полкіне, ал сол жылдың 1 қазанында 18-ші жеңіл ат (Пулемет) полкіне ауыстырылды. 1933 жылы Блэкберн Аделаида қаласының коронері болды, ол осы лауазымды он төрт жыл бойы, екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі кезінде демалыспен атқарды. Бұл рөлде ол өзінің шешімдеріне қатысты қоғамдық түсіндірмелер беруден бас тартқаны үшін сынға ілікті; ол бұл сынды елемеді. Эндрю Фолкнердің сөзіне сүйенсек, АЛП Блэкберннің коронер ретіндегі шешімдерін сынады, бұл, әдетте, 1928 жылғы ESMV-мен байланысы мен консервативтік саясатқа ұмтылуымен байланысты болды. Олар The News газетінің редакторымен де бірікті, ол Блэкберннің іс-әрекетін сынаған бірнеше мақала жариялады. Бұл лауазымда Блэкберн көбінесе қайтып келген сарбаздардың өлімімен және олар жасаған кісі өлтірулермен айналысты. 1935 жылдың 6 мамырында Блэкбернге король Георг V күміс мерекелік медалі табысталды. 1937 жылдың 15 қаңтарында ол полковникке дейін көтеріліп, сол полкте қызметін жалғастырды, сондай-ақ сол жылы король Георг VI тағына отыру медалімен марапатталды. 1939 жылдың 1 шілдесінде, екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін бірнеше ай бұрын, ол подполковник болып тағайындалды және 18-ші жеңіл ат (Пулемет) полкіне қолбасшылық етті.

Blackburn returned to legal practice in early 1917, becoming a principal lawyer for the firm of Fenn and Hardy. In May 1917, Blackburn was elected as one of five vice presidents of the Returned Soldiers' Association (RSA) in South Australia, which was led by the first commanding officer of the 10th Battalion, Weir. On 12 September, Blackburn was elected state president of the RSA. He was involved in the 1917 Australian conscription referendum campaign, advocating in favour of conscription. As RSA president, he was involved in advocating for returned soldiers, and navigated a contentious period in the organisation's history. He also led the fundraising for a soldiers' memorial to be built in Adelaide. In January 1918, he was re elected unopposed as president. Despite his push for the RSA to remain independent of politics, in early April 1918, Blackburn successfully contested the three member South Australian House of Assembly seat of Sturt as a National Party candidate, and on 6 April he was elected first of the three with 19.2 per cent of the vote. As a parliamentarian, Blackburn's speeches were generally about issues affecting those still serving overseas, as well as returned soldiers. A notable exception was his successful motion in favour of a profit sharing system for industrial employees. He advocated several radical ideas in his time as a parliamentarian, including removing all single men from the state public service so they would be free to enlist. He was also criticised in Parliament for not paying due attention to important legislation regarding ex soldiers. This criticism even extended to attacks from another AIF man, Bill Denny, from the opposition Australian Labor Party (ALP). According to his biographer Andrew Faulkner, his time in Parliament showed Blackburn to be a man of few words, but his words were chosen well and delivered with authority. On 29 August 1918, he was appointed a justice of the peace, and in November, he became a Freemason with the St Peter's Collegiate Lodge. In July 1919, the Returned Sailors' and Soldiers' Imperial League of Australia (RSSILA), which had succeeded the RSA, held its annual congress in Adelaide. Among the motions that Blackburn moved was one calling on the federal government to ensure that a suitable headstone was erected over the grave of every sailor and soldier killed during the war. He also railed against delays in the deferred pay of dead soldiers being paid to their widows. In January 1920, Blackburn was re elected as state president of the RSSILA, although this was the first time he was opposed for the post, and he only won narrowly. By this time he had built the state branch of the organisation to 17,000 members. During that year, he hosted visits by two notables; Field Marshal William Birdwood, and the Prince of Wales, who later became King Edward VIII. In accordance with normal procedures, while serving in the AIF, Blackburn had been appointed an honorary lieutenant in the CMF on 20 February 1916 on the Reserve of Officers List. This appointment was made substantive on 1 October 1920, still on the Reserve of Officers List. Continuing to practise law while a member of Parliament made for a heavy workload, and Blackburn did not seek re election in 1921. In the same year he relinquished his role as state president of RSSILA, but he continued to be a fierce advocate for returned soldiers. On 30 October 1925, Blackburn was transferred as a lieutenant from the Reserve of Officers List to the part time 43rd Battalion of the CMF. In the same year, along with McCann, he formed the legal firm Blackburn and McCann, continuing the association they had during the fighting at Pozières. On 21 February 1927, Blackburn was promoted to captain, still serving with the 43rd Battalion. In early 1928, Blackburn became a foundation member of the Legacy Club of Adelaide, established to assist the dependents of deceased ex servicemen; he later became its second president. In this role, he created a Junior Legacy Club for teenage sons of men who had died, which conducted activities such as camps and sports. Blackburn was transferred from the 43rd Battalion to the 23rd Light Horse Regiment on 1 July 1928. In September and October 1928, Blackburn helped raise a volunteer force which was used to protect non union labour in an industrial dispute on the wharves at Port Adelaide and Outer Harbor. Initially called the "Essential Services Maintenance Volunteers" (ESMV) then the "Citizen's Defence Brigade", the men of this organisation, armed with government issued rifles and bayonets, were deployed by the South Australia Police to intervene in the dispute between union and non union labour on the docks. There was no fighting between the force and the strikers, and the dispute was resolved by early October. Following the amalgamation of light horse regiments, Blackburn was transferred to the 18th/23rd Light Horse Regiment on 1 July 1930, and to the 18th Light Horse (Machine Gun) Regiment on 1 October of the same year. In 1933, Blackburn became the coroner of the city of Adelaide, a position he held for fourteen years, with leave of absence during his World War II service. In this role, he was criticised for refusing to offer public explanations for his decisions not to hold inquests; it was criticism he ignored. The ALP attacked Blackburn's decision making as coroner, according to Faulkner, this was probably influenced by his involvement with the ESMV in 1928 and his alignment with conservative politics. They were joined by the editor of The News, who ran several editorials criticising Blackburn. In his role, Blackburn often dealt with deaths of returned soldiers, and murders committed by them. On 6 May 1935, Blackburn was awarded the King George V Silver Jubilee Medal. He was promoted to major on 15 January 1937, still with the same regiment, and in the same year was awarded the King George VI Coronation Medal. On 1 July 1939, a few months before the outbreak of World War II, he was promoted to lieutenant colonel and appointed to command the 18th Light Horse (Machine Gun) Regiment.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Блэкберн 1940 жылы заңгерлік тәжірибесін тоқтатты, ал 20 маусымда Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде шетелде қызмет ету үшін құрылған Екінші Австралия императорлық күштерінің бөлігі болған 2/3 пулемет батальонын құруға және басқаруға тағайындалды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста Виктория кресімен марапатталған үш австралиялықтың бірі болды, соғысқа қайта қатысуға еріктілердің қатарында. Блэкберн жаңа бөлімшесіне таңдаған офицерлердің он бірі 18-ші жеңіл атқыштар (пулемет) полкінің бұрынғы офицерлері болды, оның ішінде батальонның екінші командирі майор Сид Рид, ол кейде Блэкберннің ықыласын тежеуде өте пайдалы болды. Бөлімше төрт әртүрлі штатта құрылды: штаб-пәтері және А компаниясы Оңтүстік Австралияда, В компаниясы Викторияда, С компаниясы Тасманияда және D компаниясы Батыс Австралияда. 31 қазанда Аделаидада жиналғаннан кейін Блэкберн жеке құрылған компанияларды біртұтас ұйымға айналдырды. Жақындағы күндері ұзақ қашықтықтарға жасалған жаттығу марштары олардың дайындығының маңызды бөлігі болды, Блэкберн әрқашан батальонының басында жүрді. Дайындықтан өткен соң батальон Сиднейге пойызбен аттанды, 10 сәуірде кемеге мінді. Батальон Коломбо арқылы Таяу Шығысқа бет алды, онда он күндік демалыс алды және 14 мамырда Мысырға қонды. Қонақтан кейін батальон Палестинадағы 7-дивизияға бекітілді, онда Газаның солтүстігіндегі лагерьде қосымша оқудан өтті.

Сирия-Ливан науқаны

Маусымның ортасында батальон Виши француздарына қарсы Сирия мен Ливан науқанына қатысты, бұл науқан Францияның Сирия және Ливан мандатында жүрді. Виши француздары мен Ержаңқы француз әскерлерінің қарама-қарсы тараптарға қатысуы науқанды саяси тұрғыдан сезімтал етті, ал сол кезде Австралиядағы ауыр цензура салдарынан кеңінен жарияланбады. Хабарланған жерлердегі шайқастың сипаты да азайтылды, өйткені Виши күштері одақтастардан көп санды және жақсы жабдықталған болды. Одақтастардың жоспары төрт бағытта шабуыл жасауды көздеді, 7-дивизия негізінен Ливандағы Бейрутқа жағалау бойымен және Сириядағы Дамаскқа қарайғы орталық бағытқа жіберілді. Блэкберн бастапқыда уақытын Палестинадағы дивизия штабы мен майдан арасында бөлісті, ал 2/3-ші батальонның үш ротасы, бір танкіге қарсы пулеметтер батареясымен бірге, дивизияның жалғыз резерві болды. 2/3-ші батальон 15 маусымда толыққандай қатысты, I корпустың қолбасшысы, австралиялық генерал-майор Джон Лаварак, дивизиялық резервті Иордан өзені арқылы өтетін көпірді бақылауға және науқанды тежеуге қауіп төндірген Виши француздарының ірі қарсы шабуылын тоқтатуға жіберді. Бұл көпірге қиын және қауіпті жолдармен салыстырмалы түрде жоғары жылдамдықпен қараңғы түнгі сапар жасауды білдірді; Блэкберн өз күшінен бұрын жүрді. Ол келгеннен кейін, оған Метулладан келетін жолды бөгеу үшін солтүстікке бір ротасын жіберуді тапсырды. Блэкберн содан кейін А ротасын басқа сапарға бастап, қалған әскерлерінің орналасуын тексеру үшін көпірге оралды, онда ол штабын орнатты. Сондай-ақ, 15-ші күні D ротасы жағалаудағы шабуылды қолдау үшін батальоннан бөлінді және науқан бойы солай болды. Күндіз британдық штаб офицері келіп, Блэкбернге Кунейтраға бір рота, екі танкіге қарсы қару және оқ-дәрімен толы екі бронемашина жіберуді тапсырды. Блэкберн күшін одан әрі бөлуге қарсы болды, бірақ бұйрық жоғары штабтан расталғаннан кейін, 16 маусымда ол шамамен 200 адамнан тұратын күшті солтүстікке жіберді. Күш қалаға қарап тұрған биіктікте позиция алды, бірақ көп ұзамай 1500 Виши французы қаланы көптеген танктер мен бронемашиналармен қорғап отырғанын білді. Блэкберн өзінің алғы шебі туралы қатты алаңдап, оның дайындығын тексеру үшін биіктікке өзі баруды шешті. Сол уақытта сол жердегі рота командирі Виши француздарының танктерін өзінің танкіге қарсы пулеметтерінің қақпасына кіргізуге тырысты, бірақ нәтиже болмады. Блэкберн келгенге дейін британдықтар 25 фунттық QF қару-жарақты батареясын жеткізді. Виши француздарын тарту үшін Блэкберн өзінің қызметтік көлігін алға қарай айдап, ашық жерде дөңгелек айналдырды, бірақ Виши француздары қайтадан жемді жемеді. Күннің соңында британдық жаяу әскер батальоны келді және автоматшылардың жасырын атысы астында қалаға шабуыл жасап, басып алды; 25 фунттықтар Вишидің үш бронемашинасын жойды. Блэкберннің алғы күштері Виши француздарының қарсы шабуылын тоқтатуға маңызды үлес қосты. Блэкберннің жауапкершілік аймағы қысқа уақытқа Иорданның шығысындағы барлық бағыттарды Құнайтраға дейін қамтиды. Бұл үшін оған жеңіл танктер мен Брен-авиакомпаниялардың эскадрильялары, сондай-ақ зардап шеккендерді емдеуге арналған медициналық пункт бөлінді. 19 маусымда оның күштеріне Дамаскқа қарай алға жылжуды бұйырды. Бұл сапарға Шейх Мескинге дейін, содан кейін солтүстікке қарай жол жүру қажет болды, бұл жолдардың жағдайына байланысты екі күнге жуық уақыт алды. Осы арада Блэкберн Палестинадағы Рош-Пиннаға Дамаск майданының қолбасшысы, британдық 6-шы жаяу әскер дивизиясының генерал-майоры Джон Фуллертон Эветттен бұйрық алу үшін шақырылды. Ол оған Дамаскқа қарай "шаршаған және батыл" еркін француздарға көмектесуді тапсырды. Бұл тапсырманы орындау үшін оның күшін 2/3-ші батальоннан және бес танкіге қарсы пушкадан тұратын, шамамен 400 адамнан тұратын күшейтілген ротаға қысқартты. Блэкберн 20 маусымда еркін француз штабына келді, онда олардың шабуылы Дамасктың оңтүстігінде тоқтап қалғанын естіді. Еркін француз күштерінің сол жақ фланкінде Дамасктың батысына қарай Меззе қаласына қарай оңтүстік-батыстан шабуыл жасаған Австралияның 2/3 жаяу әскер батальоны орналасты. Жоспарланған еркін француз шабуылы сағат 17:00-де басталуға жоспарланған, бірақ олар қозғалмады. Блэкберн қайтадан алға қарай аттанады, бірақ еркін француздар қайтадан қозғалудан бас тартты. Шабуылды бастау үшін Блэкберн автоматшылардан тұратын бір взводты Дамаскқа жақын, шамамен бір километрге жуық орналасқан орға бағыттап жіберді. Виши француздары оларға атып, бірнеше Виши танктері пайда болды, оларға Boys танкіге қарсы мылтықтарымен шабуыл жасалды. Содан кейін Сенегалдік еркін француз әскерлері австралиялықтар бақылап отырған орға келді. Блэкберн содан кейін қалған әскерін алға жылжытты. Австралиялық автоматшылар алға жылжып, еркін француздар олардың ізінен еріп, Блэкберн осы процесті қайталап, алдыңғы әскерлер 5 километрге жуық қашықтыққа жететіндей етіп, Дамаск қаласының шетіне жетті. Соңғы кезеңдерде Виши француздары шағын қарулармен және артиллериямен жауап берді, ал олардың танктері мен снайперлері түнгі уақытта тоқтауға мәжбүр етті. Осы уақытта 2/3 жаяу әскер батальоны Дамасктың батысындағы Виши француз позицияларын басып алып, Бейрутке баратын жолды кесті. 21 маусымның таңында еркін француздар алға жылжуды бастады; Блэкберннің автоматшылары оларды қолдады және Виши француздарының шығыстан жасаған қарсы шабуылынан олардың оң жақ фланкін қорғады. Сағат 11:00 шамасында Виши француз колоннасы Дамасктан шығып, басында ақ туы бар көлік болды. Біраз талқыдан кейін Блэкберн Виши француздарымен және еркін француздармен бірге қалаға кірді, онда Блэкберн, қазіргі уақыттағы жоғары жақтағы одақтас қолбасшы ретінде, капитуляцияны қабылдады. Осы уақытта Виши француздарының Метуллаға қарайғы шабуылы А ротасына жетпеді, ал 16 маусымда рота 2/2-ші пионерлік батальонның Мерджайун қаласындағы бекініске шабуыл жасауына қолдау көрсету үшін алдыңғы позицияларға жіберілді. Бірнеше күн бойы пионерлер, жаяу әскер ретінде шайқасып, 2/25-ші батальон жақсы қорғалған Виши француз позицияларына қарсы күресті, олар 23 маусым күні түнгі уақытта шегінді. Дамастың құлауынан кейін болған қысқа үзілісте Блэкберннің әскері, D ротасынан басқа, жаяу әскерді қолдау үшін орталық майданның кең аумағына шашырап кетті. Блэкберн өз бөлімшелерін аралап, келіп жатқан артиллериялық атуға деген жек көрушілік танытып, әскерлеріне таң қалдырды. Виши француздары орталықта тоқтатылып, одақтастар Дамасктан алға жылжуға мүмкіндік таппағандықтан, жалпы қолбасшы, енді генерал-лейтенант Лаварак, Бейрутке қарайғы жағалаулық шабуылға күшін жұмсауға шешім қабылдады. 2/3-ші батальонның D ротасы, жағалау жолымен жоғары көтеріліп бара жатқан әртүрлі жаяу әскер батальондары арасында бөлініп, шілде айының басында Дамур қаласында шайқасты, содан кейін Виши француздары шілде айының ортасында келісімге келді. Батальон наурыз айында 43 жарақат алды; тоғыз қаза тапты және 34 жараланды. Шілде айының соңында Блэкберн батальонды тастап, Бейруттегі Сирия үшін одақтас бақылау комиссиясына қосылды, ол француз әскери тұтқындарының (ПТ) елдеріне қайтарылуы сияқты басқа да функциялармен айналысты. Ол 2/3-ші батальоннан бірнеше офицерлерді өзіне көмектесу үшін тартты және Сирия бойынша кеңінен саяхаттады, тіпті Түркияға қысқа сапар жасады. Ол Виши француздары мен еркін француздар арасындағы қарым-қатынасты реттеуге тырысты, бірақ еркін француздар осы жобада көбінесе сәтсіздікке ұшырады, қалған 28 000 Виши әскерінің тек 5 700-і олардың қатарына қосылды. Науқаннан кейін 2/3-ші батальон Сирия мен Ливанға Кавказ арқылы Орталық державалардың оңтүстікке қарайғы шабуылына қарсы қорғану үшін орналасқан одақтас оккупация күштерінің бір бөлігі ретінде қалды. Батальон Бейруттен солтүстік-шығысқа қарай, бастапқыда Бикфая маңындағы позицияны қорғады, бірақ кейін ...

In mid June, the battalion was committed to the Syria–Lebanon campaign against the Vichy French in the French Mandate for Syria and the Lebanon. Due to the involvement of Vichy French and Free French troops on opposite sides, the campaign was politically sensitive and as a result of heavy censorship not widely reported in Australia at the time; the nature of the fighting, where it was reported, was also played down as the Vichy forces outnumbered the Allies and were also better equipped. The Allied plan involved four axes of attack, with the 7th Division committed mainly to the coastal drive on Beirut in Lebanon and the central thrusts towards Damascus in Syria. Blackburn initially divided his time between divisional headquarters in Palestine and the front, while three companies of the 2/3rd, along with a battery of anti tank guns, were the only divisional reserve. The 2/3rd were fully committed on 15 June, when the commander of I Corps, the Australian Major General John Lavarack, committed the divisional reserve to secure a bridge across the Jordan River and thwart a major Vichy French counter stroke that threatened to derail the campaign. This involved a blacked out night time drive of at relatively high speed over rough and treacherous roads to the bridge; Blackburn drove in advance of his force. On arrival, he was ordered to detach one of his companies north to block the road from Metulla. Blackburn then led A Company on another drive before returning to check on the dispositions of his remaining troops at the bridge, near which he established his headquarters. Also on the 15th, D Company was detached from the battalion to support the coastal advance, and remained so throughout the campaign. During the day a British staff officer arrived and directed Blackburn to send a company, two anti tank guns and two armoured cars loaded with ammunition to Quneitra, which Blackburn understood to have surrendered to the Vichy French. Blackburn baulked at this further splitting of his force, but when the order was confirmed by higher headquarters, early on 16 June he sent the scratch force of around 200 men north. The force took up positions on a ridge overlooking the town, but soon gathered intelligence that 1,500 Vichy French were holding the town, supported by numerous tanks and armoured cars. Blackburn, very concerned about his vanguard, decided to go forward to the ridge himself to check on dispositions. In the meantime, the company commander in that location tried to coax the Vichy French tanks to within range of his anti tank guns, to no avail. Prior to Blackburn's arrival, a British battery of Ordnance QF 25 pounder field guns arrived. In a further effort to draw out the Vichy French, Blackburn personally drove his staff car forward and round in circles in an exposed position, but again the Vichy French did not take the bait. Late in the day, a battalion of British infantry arrived and, under covering fire from the machine gunners, attacked and captured the town; the 25 pounders knocked out three Vichy French armoured cars. Blackburn's advance force had made a significant contribution to stopping the Vichy French counter stroke. Blackburn's area of responsibility was briefly expanded to include all the routes east of the Jordan as far as Quneitra. To cover this he was allocated squadrons of light tanks and Bren carriers, as well as a British dressing station to handle casualties. On 19 June his force was ordered forward towards Damascus. This involved a drive to Sheikh Meskine then a journey north, which took nearly two days due to the state of the roads. Meanwhile, Blackburn was recalled to Rosh Pinna in Palestine to receive orders from the commander of the Damascus front, Major General John Fullerton Evetts of the British 6th Infantry Division, who directed him to assist the "weary and disheartened" Free French forward to Damascus. To achieve this task, his force was trimmed to a reinforced company of the 2/3rd and five anti tank guns, totalling around 400 men. Blackburn arrived at Free French headquarters on 20 June, where he was told that their attack had faltered about south of Damascus. On the left flank of the Free French force was the Australian 2/3rd Infantry Battalion, attacking from the southwest towards the town of Mezze to the west of Damascus. The planned Free French attack was scheduled to go forward at 17:00, but they did not move. Blackburn again drove forward, but the Free French again refused to budge. To get the attack moving, Blackburn ordered one platoon of machine gunners forward to a trench about closer to Damascus. The Vichy French did not fire on them, and the couple of Vichy French tanks that appeared were engaged with Boys anti tank rifles. The Senegalese Free French troops then came forward to the Australian held trench. Blackburn then ordered the rest of his men forward. This process, of the Australian machine gunners advancing and the Free French following, was repeated by Blackburn until the forward troops had advanced a total of 3 mile (5 km) and reached the outskirts of Damascus. In the latter stages, the Vichy French began to respond with small arms and artillery, and their tanks and snipers forced a halt for the night. In the meantime, the 2/3rd Infantry Battalion had captured Vichy French positions to the west of Damascus and cut the road to Beirut. In the morning of 21 June, the Free French began to advance; Blackburn's machine gunners supported them and protected their right flank in case of a Vichy French counter attack from the east. About 11:00 a Vichy French column emerged from Damascus led by a car bearing a white flag. After some discussions, Blackburn accompanied the Vichy French and Free French back into the city, where Blackburn, as the senior Allied commander present, accepted the surrender. Meanwhile, the Vichy French thrust towards Metulla had not reached A Company, and on 16 June the company was ordered forward into support positions for an attack by the 2/2nd Pioneer Battalion on a fort at Merdjayoun. Over several days, the pioneers, fighting as infantry, and the 2/25th Battalion were pitted against the well held Vichy French positions, until the defenders withdrew on the night of 23 June. In the short lull after the fall of Damascus, Blackburn's men, less D Company, were scattered over a wide area of the central front supporting the infantry. Blackburn continued to visit his detachments, often displaying a disdainful attitude to incoming artillery fire which amazed his men. With the Vichy French stymied in the centre and the Allies unable to press forward from Damascus, the overall commander, now Lieutenant General Lavarack, decided to put his main effort into the coastal push towards Beirut. D Company of the 2/3rd, split up among the various infantry battalions pushing up the coast road, fought at Damour in early July, before the Vichy French requested an armistice in mid July. The battalion suffered 43 casualties during the campaign; nine dead and 34 wounded. At the end of July, Blackburn left the battalion to join the Allied Control Commission for Syria in Beirut, responsible, among other functions, for the repatriation of French prisoners of war (POW). He seconded several officers from the 2/3rd to help him, and travelled widely around Syria, and even managed a brief crossing into Turkey. He became involved in trying to arbitrate in the fractious relationship between the captured Vichy French and the Free French who wanted to recruit them, but the Free French were largely unsuccessful in this endeavour, with only 5,700 of the remaining fit 28,000 Vichy soldiers joining their cause. In the aftermath of the campaign, the 2/3rd stayed on as part of the Allied occupation force established in Syria and Lebanon to defend against a possible drive south by Axis forces through the Caucasus. The battalion defended a position northeast of Beirut, around Bikfaya initially, but was moved around to various locations including Aleppo on the Turkish border throughout the remainder of 1941. They endured a bitter cold and snowy winter at Fih near Tripoli, which was punctuated by leave drafts to Tel Aviv. By this time, Blackburn had returned to the battalion after a stint as president of a court martial and another inquiry, where his legal skills were put to good use. At Christmas, Blackburn's son, Richard, visited him, on leave from the 9th Division Cavalry Regiment, which was in Palestine.

Жава

1942 жылдың 14 қаңтарында Жапонияның соғысқа кіруінен кейін 2/3-і Фихтен шығып, оңтүстікке Палестинаға қарай жолға шықты. 1 ақпанда батальон бір ротадан кем, автоматтар мен көлік құралдарысыз Таяу Шығыстан кетті. Сондай-ақ, Оркадес кемесінде 2/2 пионер батальоны, 2/6 далалық ротаның инженерлері, 2/2 әуеге қарсы полк пен 2/1 жеңіл әуеге қарсы полк, 105-ші жалпы көлік компаниясы, 2/2 зардап шеккендерді жою станциясы және тағы да басқалары болды. Кеме 2000 жолаушыға арналған, бірақ 3400 адаммен жүктелді. Блэкберн, борттағы аға офицер ретінде, кемеге кірген әскерлердің қолбасшысы болып тағайындалды және сарбаздардың әуе шабуылы мен құтқару қайықтары жаттығуларымен, дене шынықтырумен және дәрістермен айналысуын қамтамасыз етті. 10 ақпанда кеме британдық, кейіннен австралиялық әскери кемелердің сүйемелдеуімен Коломбодан кетіп қалды. Блэкбернге порттың солтүстігінде орналасқан Палембангқа жақын әуеайлақты қорғауға көмектесу үшін Голландиялық Шығыс Үндістандағы Суматрадағы Остхавенге 2000 адамын жағаға қоюға бұйрық берілді. Бұл адамдар "Boostforce" деп аталды. Бұл жоспар бойынша Ява мен Суматраны қорғауға 6 және 7 дивизиялар тартылды. Кіші қарудың жетіспеушілігіне байланысты кейбір әскерлер Оркадес қару-жарақтарымен, соның ішінде ескірген және таныс емес Спрингфилд, Росс және Мартини Генри мылтықтарымен жабдықталды. Кейбір сарбаздардың атыс қаруы мүлдем болмады, ал 2/3 батальонында Викерс мылтықтары ғана емес, Bren жеңіл автоматтары да жоқ еді. Блэкберн "Boostforce" командасын басқарды, оның мақсаты, әсіресе жапондықтар 14 ақпанда Суматраға десант түсіргенін ескерсек, "өз-өзіне қол жұмсау миссиясы" деп сипатталды. Оркадес теңіз жағасына зәкір тастады. Жапондықтар Палембангта екендігі туралы хабар алғаннан кейін, Блэкбернге өз күшін кемеден түсіруді бұйырды. Олар 15 ақпанда қараңғыда шағын голланд танкерімен жағаға жеткізілді. Олар тек қана кемеден түсіріліп жатқанда, жапондықтар Остхавеннен алыста болғандықтан, Оркадеске қайта оралу туралы бұйрық алды. Олар түнде кемеге қайтып оралды. Олардың сәтсіз миссиясы кезінде Сингапур құлдырады. 16 ақпанда сағат 14:00 шамасында кеме Танжунг Приоқтың сыртқы портына, Голландиялық Шығыс Үндістанның астанасы Батавия портына зәкір салды. Келесі күні түскі уақытта Оркадес портқа кірді, ол айтарлықтай шатасуға ұшырады. Австралиялық тонаушылар мен Сингапурдан қашып кеткендер Оркадеске банкалар мен басқа да заттарды лақтырып тастады. Блэкберн оларды жинап алу үшін жағаға ізашарлар тобы жіберді. Ол оларға өз күштеріне қосылуды немесе дезертирлік айыбына тап болуды ұсынды. Көптеген адамдар қосылды, бірақ олардың күшке деген берілгендігі күмәнді болды. Оркадес кемесіндегі әскерлердің басым бөлігі кеменің ішінде қалған күні және келесі күні қалды. 19 ақпанда Блэкбернге 2000-ға жуық адамды кемеден түсіруді бұйырды. 21 ақпанда Блэкберн уақытша бригадир болып тағайындалды және Явадағы барлық 3000 австралиялық әскерге командалық жасады, олар "Blackforce" деп аталды. Blackforce құрамында 2/3 пулемет батальоны, 2/2 пионер батальоны, 2/6 далалық рота (инженерлер), қарт штаб күзетшілерінің взводы, 105 жалпы көлік ротасы, 2/3 резервтік моторлы көлік ротасы, 2/2 зардап шеккендерді жою станциясы, шамамен 165 артта қалғандар және 73 қосымша күш кірді. Әскерлердің жартысы жауынгерлер емес, көмекшілер болды. Блэкберн өз жауынгерлерін автоматшылдар, пионерлер және инженерлер негізінде үш жаяу әскер батальонына бөлді, штаб құрды және 2/3 резервтік моторлы көлік компаниясынан көлік және жабдықтау бөлімін құрды. Blackforce голланд генерал-лейтенанты Гентер Пуртеннің жалпы қолбасшылығымен жергілікті голландтық күштермен бірге соғысуды тапсырды, бірақ жергілікті голландтық дивизияның қолбасшысы генерал-майор В. Шиллингке және Голландиялық Шығыс Үндістандағы британдық әскерлерге қолбасшылық ететін генерал-офицер генерал-майор Герви Ситвеллге бағынышты болды. Blackforce негізінен голландтықтардың рухын күшейтудің саяси мақсатына қол жеткізу үшін орналастырылды, олар австралиялық Бас штаб бастығы генерал-лейтенант Вернон Стюрдтің айтуынша "толықтай қозғалмайтын, тәжірибесіз және жақсы даярланбаған" еді. Малайя мен Сингапурдағы шайқастардан алған сабақтарға сүйене отырып, Блэкберн Blackforce үшін мобильділікті, флангалық қозғалыстарды және қорғанысты тереңдікте қабылдады. Blackforce өздігінен қайта жабдықтауға мүмкіндік алды Таңжунг Приок кемежайларынан, онда ол бастапқыда Сингапурды қайта жабдықтауға арналған жүздерше Bren пулеметтері мен Thompson автоматтары, гранаталар, оқ-дәрілер және көлік құралдарын алды. Ауыр қарулар жетіспеушілікке тап болды, бірақ бірнеше минометтер мен жеңіл бронетранспортерлер қол жетімді болды. Блэкбернның голланд командирлері оған бес әуеайлақты парашют десанттарынан қорғау үшін күштерін таратуға бұйырды, бұл бұйрықты Блэкберн өте теріс қабылдады, өйткені ол Blackforce-ты бөлуден қорқатын. 20 ақпанда күшін әртүрлі әуеайлақтар арасында бөлді, онда олардың мүшелері қорғаныс позицияларын құрды. Блэкберн Батавияда штабын құрды. 23 ақпанда Блэкберн Шиллингке оның күштерін жаттығу үшін шоғырландыруға рұқсат беруді сұрады, бірақ одан бас тартты. Келесі күні Блэкберн генерал сэр Арчибальд Уэвеллдің Американдық-Британдық-Голландтық-Австралиялық Команды штабына Бандунгте шақырылды, онда ол Уэвеллмен кездесті. Оған күштерін жапондықтарға қарсы шабуылдық операцияларда пайдалануға бұйрық берілді. 25 ақпанда Ситвелл мен Шиллинг Blackforce-ты осы мақсатта шоғырландыруға рұқсат берді, сондай-ақ Ситвелл Блэкберннің қолбасшылығына АҚШ артиллериялық бөлімін, британдық байланыс бөлімін және 16 ескірген жеңіл танктар эскадрильясын қосты. 27 ақпанда Блэкберн Батавия мен Бандунг арасындағы жолда, Буитензоргте штабын құрды. Blackforce жапондықтар қонған кезде оларға қарсы соққы беру үшін мобильді резерв ретінде сақталуы керек еді, ал голландтықтар кешіктіру шараларын жүргізуі керек еді. Келесі түні жапондықтар Яваның солтүстік-батыс ұшындағы Мерак аймағына дивизияны және Батавияның шығысындағы Эретанветанға полк түсірді. Екі десантқа да қарсылық көрсетілмеді, ал полктің десанты халық арасындағы бесінші колонна элементтерімен басшылыққа алынды. Тағы бір дивизия мен қосымша полк Ява жағалауының шығысында әрі түсті. Яваға қонған жапондық күштердің саны 25 000 болды. Оларға қарсы сол күшке ие голланд күші тұрды, онда 40 жергілікті жұмылдырылған әскерге бір голланд саяхатшысы шақ келді. Жергілікті әскерлердің көптеген бөлігі жапондықтарды голланд колониясынан азат етушілер деп қарады, оларға қарсы күресуге тиіс жау емес. Мерактан жапондықтардың шабуылы 1 наурыз күні түскі уақытқа дейін 161 км қашықтықты қамтыды, голландтықтар аз қарсылық көрсетті. Жапондық күштер тез Серангты басып алды, содан кейін екіге бөлінді, бір колонна Батавияға қарай солтүстік жағалауымен шығысқа қарай жылжыды, ал екіншісі Ранкасбитунг пен Джасингаға қарай оңтүстік-шығысқа жылжыды және Леувилиангтағы Тжиантен өзенін кесіп Буитензоргты басып алуға дайындалды. Бастапқыда Блэкберн 2 наурызда оңтүстік шабуылына қарсы шабуыл жоспарлады, голландтықтар Джасингада жапондықтарды ұстап тұруы керек еді, бірақ голландтықтар Леувилиангтың шығысына, Бандунг аймағына көшкенде бұл жоспар жойылды. Көшудің бөлігі ретінде голландтықтар 2 наурызда Леувилиангтағы Тжиантен өзені үстіндегі көпірді жарып, Блэкберннің оңтүстік күшіне қарсы маневр жасау мүмкіндігін шектеді. Содан кейін Шиллинг оған күшінің көп бөлігін Эретанветанға қонған полкке қарсы шабуыл жасау үшін шамамен 161 км шығысқа жылжытуға бұйырды. Блэкберн оңтүстік күшіне қарсы шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ голландтықтардың Леувилиангтың шығысына көшкенінен кейін бұл жоспар жойылды.

On 14 January 1942, following Japan's entry into the war, the 2/3rd left Fih and travelled south into Palestine. On 1 February, the battalion, less one company and with no machine guns or vehicles, left the Middle East on Also on Orcades were the 2/2nd Pioneer Battalion, engineers of the 2/6th Field Company, elements of the 2/2nd Anti Aircraft Regiment and 2/1st Light Anti Aircraft Regiment, the 105th General Transport Company, 2/2nd Casualty Clearing Station, and sundry others. The ship, rated for 2,000 passengers, was loaded with 3,400. Blackburn, as senior officer on board, was appointed as the commander of the embarked troops, and ensured that the soldiers were kept busy with air raid and lifeboat drills, physical training and lectures. On 10 February, the ship departed Colombo, escorted by British, and later, Australian warships. Blackburn received orders to put 2,000 of his men ashore at Oosthaven on Sumatra in the Dutch East Indies to help defend an airfield near Palembang, about north of the port. These men were to be known as "Boostforce". This was in accordance with a plan that involved the 6th and 7th Divisions defending Java and Sumatra respectively. Due to a lack of small arms, some of the troops were equipped with weapons from Orcades armoury, including outdated and unfamiliar Springfield, Ross and Martini Henry rifles. Some soldiers did not have a firearm at all, and the 2/3rd not only lacked its Vickers guns, it also did not have any Bren light machine guns either. Blackburn was to lead "Boostforce", the objective of which he labelled a "suicide mission", especially given the Japanese had landed paratroops on Sumatra on 14 February. Orcades dropped anchor about offshore. Despite receiving a report that the Japanese were already at Palembang, Blackburn was ordered to disembark his force, and they were ferried ashore by a small Dutch tanker around dusk on 15 February. They were only just disembarking when orders were received to return to Orcades, as the Japanese were only away from Oosthaven. They were transported back to the ship in the dark, and they weighed anchor in the early hours of the following day. While they had been on their abortive mission, Singapore had fallen. Orcades was escorted across the Sunda Strait, and about 14:00 on 16 February, it anchored in the outer harbour of Tanjung Priok, the port of Batavia, the capital of the Dutch East Indies. At noon the following day Orcades entered the port, which was gripped by considerable confusion. Australian looters and deserters from Singapore pelted Orcades with tins and other objects. Blackburn sent a party of pioneers ashore to round them up. He gave them the choice of either joining his force or being charged with desertion. Many joined, but their commitment to the force was questionable. The majority of the troops aboard Orcades remained on the ship throughout the rest of the day and all of the next. On 19 February, Blackburn received orders to disembark about 2,000 men, and after several false starts, they went ashore in the early evening. On 21 February, Blackburn was temporarily promoted to brigadier and appointed to command all 3,000 Australian troops on Java, collectively known as "Blackforce". Blackforce consisted of the 2/3rd Machine Gun Battalion, the 2/2nd Pioneer Battalion, 2/6th Field Company (engineers), a platoon of over age headquarters guards, 105th General Transport Company, 2/3rd Reserve Motor Transport Company, 2/2nd Casualty Clearing Station, about 165 stragglers and 73 reinforcements. About half of the troops were support rather than combat troops. Blackburn organised his soldiers into three infantry battalions, based on the machine gunners, pioneers and engineers respectively, created a headquarters, and formed a supporting transport and supply unit from the 2/3rd Reserve Motor Transport Company. Blackforce was instructed to fight alongside local Dutch forces under the overall command of the Dutch Luitenant generaal Hein ter Poorten, but was subordinate to the local Dutch divisional commander, Generaal majoor W. Schilling, and to the General Officer Commanding British Troops in the Dutch East Indies, Major General Hervey Sitwell. Blackforce was essentially deployed to achieve the political purpose of strengthening the resolve of the Dutch, who, according to the Australian Chief of the General Staff, Lieutenant General Vernon Sturdee, were "entirely immobile inexperienced and probably not highly trained". Based on lessons learnt from the fighting in Malaya and Singapore that highlighted the futility of static defence, Blackburn adopted mobility, counter flanking movements and defence in depth as his maxims for Blackforce. Blackforce was able to re equip itself to a significant extent from the Tanjung Priok wharves, where it obtained hundreds of Bren machine guns and Thompson submachine guns, grenades, ammunition, and vehicles, from stocks originally intended to re supply Singapore. Heavy weapons remained in short supply, although a few mortars and light armoured vehicles were available. Blackburn's Dutch commanders directed him to disperse his force to protect five airfields from paratroop drops, orders which Blackburn only grudgingly obeyed, as he was concerned about splitting Blackforce. On 20 February, it divided itself between the various airfields, where its members established defensive positions. Blackburn set up his headquarters in Batavia. On 23 February, Blackburn went to Schilling and asked that he be permitted to concentrate his force for training, but this was refused. The following day, Blackburn was summoned to General Sir Archibald Wavell's American British Dutch Australian Command headquarters in Bandung where he met with Wavell. He was directed to use his force in offensive operations against the Japanese. On 25 February, Sitwell and Schilling permitted Blackforce to be concentrated for this purpose, and Sitwell attached a United States artillery unit, a British signals section, and a squadron of 16 obsolescent light tanks to Blackburn's command. By 27 February, Blackburn had established his headquarters in Buitenzorg, on the road between Batavia and Bandung. Blackforce was to be kept as a mobile reserve to strike the Japanese once they landed, with the Dutch conducting delaying actions. On the following night, the Japanese landed a division in the Merak area on the northwestern tip of Java, and a regiment east of Batavia at Eretanwetan. Both landings were unopposed, and the regimental one was guided in by fifth column elements among the population. Another division and additional regiment landed further east along the Java coast. The Japanese forces that landed on Java numbered 25,000. Arrayed against them was a Dutch force of the same strength with a ratio of one Dutch to 40 locally recruited troops. Many of the local troops viewed the Japanese as liberators from Dutch colonialism rather than an enemy to be resisted. The Japanese advance from Merak progressed swiftly, covering by noon on 1 March, with the Dutch putting up little resistance. The Japanese force quickly captured Serang then split into two, with one column pushing east along the north coast towards Batavia and the other driving southeast to Rangkasbitung and Djasinga and preparing to cross the Tjianten River at Leuwiliang to capture Buitenzorg. Initially Blackburn planned a counter attack against the southern advance for 2 March with the Dutch to hold the Japanese at Djasinga, but this was cancelled when the Dutch withdrew to the Bandung area, east of Leuwiliang. As part of the withdrawal, the Dutch blew up the bridge over the Tjianten River at Leuwiliang early on 2 March, severely restricting Blackburn's freedom of manoeuvre against the southern force. He was then ordered by Schilling to move most of his force approximately 100 mile (161 km) east to counter attack against the regimental sized force that had landed at Eretanwetan and was advancing south towards Bandung. This order was withdrawn after Blackburn opposed it on the grounds that the Japanese position was not known, the attack would be ill prepared, and his efforts would be better spent preparing a rearguard defence at Leuwiliang. Sitwell supported Blackburn. Now able to consolidate a position against the southern force, Blackburn disposed two companies of his strongest fighting unit, the 2/2nd Pioneers, in depth along the road just east of Leuwiliang, and kept the remainder of Blackforce in reserve, ready to conduct counter encirclement operations. About 12:00 on 2 March, five Japanese light tanks arrived at the destroyed bridge and were promptly engaged by the pioneers. Two tanks were quickly disabled and the remainder withdrew. Blackburn, realising that the Japanese would begin to probe his defences and try to outflank them, ordered his reserves to fan out to the north and south of the main blocking position at Leuwiliang. The Japanese soon tried to cross the river about south of the bridge, but were met with a hail of fire and withdrew with heavy casualties. Over the next three days, the Japanese tried to outflank and encircle the Australian positions, mainly to the south, but Blackburn deployed his forces to the flanks to check them. On one occasion he withdrew one of his units slightly, drew a significant number of Japanese across the river into a killing ground and caused them serious casualties. Blackburn deployed his last reserves on the afternoon of 4 March, and was finally outflanked to the south that afternoon. He ordered his men to break contact and withdraw closer to Buitenzorg. For the loss of around 100 casualties, Blackforce had held up a divisional sized Japanese force for three days and killed around 500 Japanese and wounded another 500. The Japanese later stated that they believed that Blackforce was of divisional strength, despite it being only a weak brigade. Blackburn conducted a fighting withdrawal through a series of fall back positions to a point just southeast of Buitenzorg, then disengaged and moved back to Sukabumi, about southeast of Buitenzorg. Blackburn was then given orders to deploy Blackforce into the Bandung perimeter as a mobile reserve. It soon became clear that the Dutch were about to capitulate, and the Commonwealth commanders decided to leave the Dutch and make a stand south of Bandung. Poorten surrendered Java on 8 March, but Blackburn was reluctant to do so, and sought medical advice on the idea of continuing resistance in the hills. He was advised against this course of action due to the likelihood of many soldiers becoming sick with tropical and other diseases, and surrendered his force on 11 March. During the fighting on Java, 36 Australians were killed and 60 were wounded. In his last order to his commanders Blackburn wrote:

Тұтқындық

Наурыз айының соңына дейін Blackforce қалаларда, оның ішінде тікенді сыммен қоршалған Лелес базары алаңында ұсталып тұрды. Кейін ол бөлініп, әскерлер әртүрлі лагерьлерге таратылды. Блэкбернге бастапқыда оның әскерлерінің көп бөлігі Батавияға жіберілетіні, және олар күніне белгілі бір қашықтықты жол жүріп, жаңбыр маусымында қоршаусыз жол бойында кемпінг жасауы керектігі айтылды. Көптеген әскерлерде дизентерия және/немесе безгек болды, ал кейбіреулері ұзақ қашықтыққа жүруге дайын емес еді. Блэкберн басқа одақтас қолбасшылармен бірге қол қойған хат жазып, бұл бұйрыққа қарсылық білдірді. Хатта бұл бұйрық орындалса адамдар қаза табатыны және ол жапондықтарды олардың өліміне жауапты ететіні жазылған. Жапондықтар бұйрықты кері қайтарды және әскерлер 13 сәуірде пойызбен жолға шықты. 2/3 бөлімінің көп бөлігі басқа лагерьге жіберілді.

Велосипедпен жүретін лагерь

Блэкберн 14 сәуірде Батавиядағы «Велосипед лагеріне» келді. Ситвелл және басқа да жоғары шенді офицерлер лагердің қоршалған бөлігіне оқшауланды, сондықтан Блэкберн аға офицер болды, ал американдық полковник Альберт Сэрл оның орынбасары болды. Лагерьде шамамен 2600 тұтқын болды: 2000 австралиялық, 200 британдық, 200 америкалық, 100 үнділік және 100 голландиялық, барлығы бұрынғы голланд казармасына тығылып орналасқан, ол 1000 адамға есептелген. Лагердегі алғашқы айында Блэкберн ескі тізім кітабын пайдаланып күнделік жазуды бастады, ол тұтқындалу кезеңінің көп бөлігінде сақталды, тіпті жапондықтардың тікелей бұйрықтарына қарамастан. Бірде ол кітаптың мұқабаларын алып тастап, беттерін жауын-шашыннан қорғайтын жамылғының ішіне жасырды. «Велосипед лагеріндегі» тамақ рационы нашар болды, және Жапония Соғыс тұтқындарына қатысты Женева конвенциясына қатысушы болмағандықтан және оның талаптарын орындамағандықтан, Блэкберннен басқа барлығы шеніне қарамастан жұмыс істеуге міндетті болғандықтан тәртіпті сақтау қиын болды. Блэкберн жапондықтардың қажыр-қайғысын басу үшін шаралар ұйымдастырды және оларға қарсы тұрды. Оны тексеріп, кем дегенде бір рет күзетші ұрып-соқты, бірақ ол азаптаудан құтылды. Кіші офицерлер азаптауға, ұрып-соғуға және басқа да зорлық-зомбылыққа ұшырады. Жапондықтар Блэкберн мен басқаларды пропагандалық радио хабарламаларына қатысуға көндіруге тырысты, бірақ Блэкберн бұған қарсы бұйрық берді және өзі қатысудан бас тартты. Маусым айында жапондықтар барлық тұтқындарға барлық бұйрықтарды орындауға және тұтқылықтағыларға қарсылық көрсетпеуге уәде беретін нысанға қол қоюды бұйырды. Блэкберн тек «Менің Корольге деген адалдығыма қайшы келмесе» деген қосымшадан кейін ғана қол қойды. Тағы бір нысан ұсынылғанда, ол ант беруді талап етті, Блэкберн бас тартты. Артықшылықтар алынып тасталды, ондаған офицерлер мен сарбаздар ұрып-соғылды, ал Блэкберн жеке камераға қамалды. Ақырында, американдықтар қол қоюға келіскенде, Блэкберн бірлік мүддесі үшін келісті және барлық әскерлерге қол қоюға бұйрық берді. Шілде айының соңында Блэкберн нашар рационнан салмағының азайғанын сезді. Блэкберн 1942 жылдың 1 қыркүйегінде полковник шеніне көтерілді, бірақ тұтқында болған кезде бригадалық шені сақталды. Сол айда ол депрессияға ұшырап, денге қызуымен ауырды. Жапондық командирдің орнына қатаң адам тағайындалды, ал күзетшілердің орнына корейлер келді, олар тез арада қатыгездігімен танылды. Кез келген ұсақ бұзушылық үшін, мысалы, жеткілікті жылдамдықпен назарға тұру үшін ұрып-соғулар жасалды. Қазан айының басында 1500 тұтқын, оның ішінде 2/2-ші пионерлердің көбі Таиланд-Бирма темір жолына аттанды. Бірнеше күннен кейін 84 адамнан тұратын тағы бір топ кетті, бірақ жоғалғандар бірнеше мың голланд және Бандунгтағы лагерьден келген 113 Корольдік әуе күштерінің қызметкерлерінің келуімен толықтырылды. Осы кезде лагерде әр екі күнде бір тұтқын, көбінесе дизентериядан қайтыс болды. Рождествоға қарай жағдай біршама жақсарды және Блэкберн Рождестволық кешкі асқа азық-түлік сатып алуға жеткілікті қаражат жинады. 28 желтоқсанда ол «Велосипед лагерінен» шығарылып, басқа жерде тұтқындалуын жалғастырды. 2/2-ші пионерлер бөлімінің тарихшысы кейін Блэкберннің «Велосипед лагеріндегі» уақыты туралы былай деп жазды: «Оның тыныш қадір-қасиеті, жапондық әділетсіздіктерге қарсы наразылықтың өшпес рухын жасырып, онымен тұтқындалудың қорлығын бөліскен офицерлер мен сарбаздардың құрметіне ие болды».

Blackburn arrived at the so called "Bicycle Camp" in Batavia on 14 April. Sitwell and other more senior officers were sequestered in a fenced off part of the camp, so Blackburn became the senior officer, with an American colonel, Albert Searle, as his deputy. The camp contained about 2,600 POWs: 2,000 Australians, 200 British, 200 Americans, 100 Indians and 100 Dutch, all packed into a former Dutch barracks designed for 1,000. During his first month at the camp, Blackburn began a diary using an old ledger, which he maintained for much of his internment against the explicit orders of the Japanese. At one point he removed the covers from the ledger and hid the pages inside the lining of his raincoat. The food rations at the Bicycle Camp were poor, and because Japan was not a party to the Geneva Convention Relative to the Treatment of Prisoners of War and did not follow its stipulations, it was difficult to maintain discipline as all but Blackburn had to work regardless of rank. Blackburn arranged activities to alleviate the boredom and consistently stood up to the Japanese. He was interrogated and was struck by a guard on at least one occasion, but was spared any torture. More junior officers were subjected to torture, beatings and other abuse. The Japanese tried to persuade Blackburn and others to participate in propaganda radio broadcasts, but Blackburn gave orders against it and refused to do so himself. In June, the Japanese ordered all prisoners to sign a form stating that they would comply with all orders and would not resist their captors. Blackburn only signed after appending "except where contrary to my oath of allegiance to His Majesty the King". When another form was produced, requiring an oath to be sworn, Blackburn refused. Privileges were withdrawn, dozens of officers and men were beaten, and Blackburn was placed in solitary confinement. In the end, when the Americans decided to sign, Blackburn agreed in the interests of unity and ordered all the troops to sign. By the end of July, Blackburn was conscious that he had lost about in weight due to the poor rations. Blackburn was promoted to substantive colonel on 1 September 1942, but retained his temporary rank of brigadier whilst in captivity. In the same month, he began to suffer from depression and fell ill with dengue fever. The Japanese commandant was replaced with a stricter man, and the guards were replaced with Koreans, who quickly earned a reputation for cruelty. Beatings were conducted for minor infractions, such as failing to stand to attention quickly enough. In early October, 1,500 POWs left the camp, including almost all of the 2/2nd Pioneers, destined for the Thailand–Burma railway. Another group of 84 left a few days later, but the losses were soon made up by the arrival of several thousand Dutch and 113 Royal Air Force personnel from a camp in Bandung. By this stage, every couple of days a POW was dying in the camp, mainly due to dysentery. By Christmas, conditions had improved somewhat and Blackburn was able to gather enough funds to purchase food for a Christmas dinner. On 28 December he was driven out of the Bicycle Camp to continue his internment elsewhere. The unit historian of the 2/2nd Pioneers later wrote of Blackburn's time at the Bicycle Camp, "His quiet dignity, masking an unquenchable spirit of protest against Japanese injustices, earned him the admiration of the officers and men who shared with him the humiliation of captivity".

Чанги, Жапония және Формоза

Блэкберн және басқа да жоғары офицерлер Явадан Сингапурға кемемен жеткізілді, 1943 жылдың 1 қаңтарында келді, ал Блэкберн қысқа уақытқа Чанги әскери тұтқын лагерінде ұсталды. Ол жерде оның уақыты Явадағыдан гөрі әлдеқайда тыныш болды, ол еркін жүріп-тұрудан және достарымен, соның ішінде Бірінші дүниежүзілік соғыстағы взвод сержантымен кездесуден ләззат алды. Ұрып-соғулар болған жоқ, және күзетшілер негізінен Британдық Үндістан армиясынан дезертир болған сикхтер болғандықтан, жапондықтарды көру сирек болды. 7 қаңтарда Явадан 900 әскери тұтқын келді, олардың ішінде 2/3-ші жасақтың көп бөлігі, хирург, подполковник Эрнест "Уайри" Дунлоп басқарып келді. Бұл топ көп ұзамай 2/2 пионерлермен бірге Тайланд-Бірма теміржолына жіберілді. Блэкберннің лагердегі тұруы 10 қаңтарда аяқталды, бірақ бұрын Дунлоп оған соғыс аяқталғаннан кейін жоғарылатуға немесе марапаттауға ұсынылған адамдардың тізімін берген жоқ. Ситвелл, тер Пуртен және Серл сияқты басқа да жоғары офицерлермен бірге Блэкберн теңіз арқылы Жапонияға жіберілді, 19 қаңтарда Моджиге келді. Америкалық және үнді әскери тұтқындары бар лагерьде қысқа уақыт болғаннан кейін, жоғары офицерлер тобы 25 қаңтарда кемемен Жапониядан шығып, төрт күннен кейін Оңтүстік Формозаға (қазіргі Тайвань) қонды. Каренко лагеріне келгеннен кейін, оларды коменданттың алдына алып барып, қашпауға ант беруге мәжбүр етті. Блэкберн тек наразылық білдіріп қол қоятынын айтты және қол қоймаған жағдайда қандай жаза болатынын сұрады. Оны ұрып-соғып, жалғыздық камераға жапты, жапондықтар оны ұйқыдан айырды. Екі күннен кейін ол антқа қол қойды және басты лагерьке жіберілді. Каренко лагерінде 400 адам болды, олардың ішінде жапондықтар тұтқындаған одақтастардың ең жоғары офицерлері, олардың көп бөлігі генералдар еді. Азық-түлік тапшы болды, әркім жұмыс істеуге міндетті болды, жеті аптадан кейін Блэкберннің салмағы 101 фунтқа дейін төмендеді, яғни 1914 жылы әскери қызметке қабылданған кездегіден 28 фунтқа жеңіл болды. Блэкберн Каренко лагерінде тұтқында болған кезде бірнеше рет ұрылды, басқа да жоғары лауазымды офицерлер сияқты, көбінесе ең ұсақ бұзушылықтар үшін. Блэкберннің ең жақын достары Ситвелл мен Сёрл еді. 2 сәуірде полковник шенінен жоғары барлық тұтқындар Каренконың оңтүстігіндегі Тамасатадағы жаңа лагерьге жіберілді. Сёрл артта қалды, ал Ситвелл Блэкберннен бөлек казармаға орналастырылды. Ол кейбір әскери тұтқындармен араласу қиын болды, әсіресе австралиялық бригадирлер Харольд Берфилд Тейлор мен Дункан Максвелл. Сәуірде Қызыл Кресттен азық-түлік жәрдемдері келгеннен кейін Блэкберн шамамен 11 фунт салмақ қосты. Бұл салмаққа Каренкодағы жұмыс жүктемесімен салыстырғанда азайтылған жұмыс кестесі де ықпал етті. Осы кезеңде Блэкберн қажылық пен депрессиямен күресті, ал үйден хат алмау осы екеуін де күшейтті. Сондай-ақ сәуір айында Блэкберннің отбасы оның тірі екендігі туралы растау алды, тұтқындалғаннан бері ештеңе естімеген еді. Маусымның басында ол 89 басқа әскери тұтқынмен бірге Каренкоға қайтарылды, бірақ бұл ұзаққа созылмады, өйткені олар көп ұзамай Формозаның орталық бөлігіндегі Ширакавадағы басқа лагерьге жеткізіліп, 8 маусымда сонда келді. Азық-түлік тағы да нашар болды, безгек кең тарады, ал тұтқындар қайтадан жұмыс істеуге міндетті болды. Тамыз айының соңында Блэкберн 1942 жылдың наурыз айында тұтқындалғаннан бері жалпы салмағы 61 фунтқа төмендеді. Бірнеше уақыттан бері нашарлап келе жатқан Блэкберннің көру қабілеті соншалықты нашарлап, ол жарты сағаттан астам уақыт бойы оқи алмады. Бұл оның депрессиясына себеп болды, ол қайтадан күшейді, және қайта-қайта түсіне бастады. 1944 жылдың басында Блэкберн екі жылға жуық тұтқында болды, бірақ отбасынан бірде-бір хат алмады. Олар үнемі хат жазысып жүрді, бірақ хаттар жетіп келмеді. Оның денсаулығы нашар, бірнеше аурулары мен қатты бас аурулары болды. Тек 29 наурыз күні 1942 жылдың 30 қыркүйегінде жазылған хат келді. 1944 жылдың ортасында ол бірден он хат алды және оның ұлы Роберт үйленгенін білді. Қыркүйек айының соңында Блэкберн мен басқа да жоғары офицерлер Формозаның оңтүстігіндегі Хейтоға жеткізіліп, Жапонияға, Кореядағы Пусанға ұшып, одан Маньчжурияға пойызбен жеткізілді.

Blackburn and some other senior officers were transferred from Java to Singapore by ship, arriving on 1 January 1943, and Blackburn was briefly held at the Changi POW Camp. His time there was much more relaxed than on Java, and he enjoyed freedom of movement and the ability to catch up with friends, including his World War I platoon sergeant. There were no beatings, and few Japanese were seen, as the guards were mainly Sikh defectors from the British Indian Army. On 7 January a party of 900 POWs arrived from Java, including a large number of 2/3rd men, led by the surgeon Lieutenant Colonel Ernest "Weary" Dunlop. This group soon ended up on the Thailand Burma railway with the 2/2nd Pioneers. Blackburn's stay ended on 10 January, but not before Dunlop had given him a list of men who he recommended should be promoted or receive awards after the war. Along with other senior officers, including Sitwell, ter Poorten and Searle, Blackburn was sent to Japan by sea, arriving in Moji on 19 January. After a short stay in a camp that held American and Indian POWs, the party of senior officers left Japan by ship on 25 January, and four days later disembarked in southwestern Formosa (now Taiwan). On arrival at Karenko Camp, the party were paraded before the commandant and ordered to make an oath that they would not try to escape. Blackburn said that he would only sign under protest and duress, and asked what the penalty was for not signing. He was beaten and placed in solitary confinement, and the Japanese subjected him to sleep deprivation. Two days later he signed the oath and was released into the main camp. The Karenko Camp held 400 men, including the most senior Allied officers the Japanese had captured, many of them generals. Food was scarce, everyone was required to work, and seven weeks after arriving, Blackburn's weight was down to (101 pounds), (28 pounds) lighter than he had been when he had enlisted in 1914. Blackburn was beaten several times while held at Karenko Camp, as were other senior officers, often for the most minor of supposed infractions. Blackburn's closest friends were Sitwell and Searle. On 2 April, all prisoners above the rank of colonel were sent to a new camp at Tamasata, about south of Karenko. Searle was left behind, and Sitwell was allocated to a different barracks from Blackburn. He found some of his fellow POWs difficult to get on with, particularly the Australian Brigadiers Harold Burfield Taylor and Duncan Maxwell. With the arrival of Red Cross food parcels in April, Blackburn put on almost (11 pounds). The reduced work routine compared to Karenko contributed to this. Boredom and depression dogged Blackburn during this period, and the lack of letters from home exacerbated both. Also in April, Blackburn's family finally received confirmation he was alive, having heard nothing since his capture. In early June, he and 89 other POWs were returned to Karenko, but this stay was brief, as they were soon transported to another camp in Shirakawa in central Formosa, arriving there on 8 June. The food was again poor, malaria was rife, and the POWs were again required to work. By late August, Blackburn had lost a total of (61 pounds) since his capture in March 1942. Blackburn's eyesight, which had been deteriorating for some time, became so bad that he could not read for more than half an hour. This contributed to his depression, which again took hold, accompanied by recurring nightmares. By early 1944, Blackburn had been in captivity for nearly two years, but had not received a single letter from his family. They had been writing regularly, but the letters failed to get through. His health was poor, with multiple ailments and severe headaches. It was not until 29 March that he received a letter, dated 30 September 1942. In mid 1944, he received ten letters at once, and discovered that his son Robert had been married. In late September, Blackburn and the other senior officers were transported to Heito in southern Formosa and flown to Japan, Pusan in Korea, and from there by train to Manchuria.

Маньчжурия және азаттық

Жаңа лагерь – Мөкденнің солтүстік-батысында, Гоби шөлінің шетінде орналасқан Чен Ча Тунг әскери тұтқын лагері болды. Барлық топ қашып кетпеуге уәде беретін стандартты нысанға қол қойды, өйткені олар өзінің күшсіздігіне көз жеткізген және қарсылықтың нәтижесіз екенін түсінген. Қоршаған орта суық әрі көңіл көтермейтін болса да, жағдайлар кейбір жағынан алдыңғы лагерьлерге қарағанда жақсырақ еді. Блэкберн лагерьге келгеннен кейін көп ұзамай күнделік жазуды тоқтатты, себебі оның дәптер қағазы бітіп, терең депрессияға түсті. Ауаның суықтығына байланысты қызметтердің саны азайып, тұтқындардың көпшілігі жапондықтардың өнімді әділ бөліп беретініне сенбегендіктен көкөніс өсіруге ерікті болып жұмыс істеуден бас тартты. 1945 жылдың мамыр айында топ Мөкденнің шетіндегі Хотен әскери тұтқын лагеріне ауыстырылды. Блэкберн бұл лагерьді соғыс кезеңіндегі барлық лагерьлердің ең жақсысы деп есептеді, онда душ пен ыстық су ванналары болды, бірақ дәретханалар әрқашан толып, тамақ нашар еді. Блэкберн Маньчжурияға келгеннен бері бірде-бір хат алмаған, бұл оның депрессиясын күшейтті. 15 тамызда тұтқындарға соғыс аяқталғаны туралы хабарланды, ал бірнеше күннен кейін Кеңес Қызыл Армиясының танкысі лагерьдің қоршауын бұзып, оларды босатып алды. Босатылғаннан кейін кеңселерді қарап шыққан тұтқындар мыңдаған хаттар мен үш айлық Қызыл Крест азық-түлік жиынтығын тапты. Бостандыққа шыққаннан кейін бірнеше күн өткен соң Блэкберн ұшаққа отырып, Австралияға қайтып келді.

Австралияға оралу

Блэкберннің Австралияға оралуы қиын болды. Ол ең алдымен Сиань қаласына, содан кейін Қытайдың Куньмин қаласына ұшып барды, онда 36 сағат ауруханада жатты. Келесі рейсі Гималай таулары арқылы Британдық Үндістанның Калькутта қаласына болды, онда тағы 36 сағат ауруханада жатты. Содан кейін ол Коломбоға, одан кейін Австралияның Перт қаласына ұшып, 13 қыркүйекте келді. Сол күні Аделаидада қысқа тоқтау жасап, Мельбурнға ұшып, Армия штабына есеп беруі және тұтқындық кезінде сақтаған ресми құжаттарды тапсыруы тиіс болды. Оның отбасы оны күтіп алу үшін пойызбен Мельбурнға келді. Олар теміржол станциясында кездесті, және оның сыртқы түріне қатты таңқалды. Осы кезде Блэкберннің салмағы 88 фунтқа (40 килограмм) жетеді. Мельбурнда бір апта өткен соң, отбасы Аделаидаға қайтып келді, ал Блэкберн екі апта ауруханада жатты. Аделаидаға келген кезде оны тағы үш Виктория кресінің иегері – Филипп Дейви, Рой Инвуд және Томас Колдуэлл қарсы алды. Оралғаннан кейінгі жексенбіде Жавадан шығарылмаған 2/3 батальонының 62 бұрынғы әскери қызметшісі оның үйіне қадам басқанда әскери қимылға дайын тұрды. Олар да оның сыртқы түріне таң қалды. 1946 жылдың 9 мамырында оған Ұқыптылық белгісі (Efficiency Decoration) табысталды. 28 мамырда Жавадағы батылдығы мен ерен еңбегі үшін Британ империясы орденінің (әскери бөлімі) командирі (CBE) атағымен марапатталды. Оның CBE орденіне қоса берілген мақтау қағазында:

Маусым және шілде айларында ауруханада тағы бір кезең өткізілді. Блэкберннің Екінші АИФ-тегі қызметі 18 шілдеде аяқталды, ол бригада полковнигінің уақытша шенінен бас тартып, офицерлер резервіне жіберілді. Оған сондай-ақ бригадир шені құрметті түрде берілді. CBE орденімен қатар, Блэкбернге 1939–1945 жылдардағы жұлдыз, Тынық мұхиты жұлдызы, Қорғаныс медалі, 1939–1945 жылдардағы Соғыс медалі және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қызметі үшін Австралия қызмет медалі табысталды. Блэкберннің екі ұлы, Ричард және Роберт, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Екінші АИФ-те қызмет етті.

Кейінгі өмірі

1946 жылғы 11 қазанда Блэкберн қайтадан офицерлер тізімінен белсенді қызметке тағайындалды және Токиодағы Жапониядағы Қиыр Шығыстағы Халықаралық әскери трибунал алдында куә ретінде 2-ші австралиялық соғыс қылмыстары бөліміне қосылғанда уақытша бригадир болып тағайындалды. Өзінің ынталы қатысуына қарамастан, ол сот процестері негізінен қылмыстарға физикалық қатысқандарды, оларды бұйырғандарды емес, бағытталған деп сенді. Желтоқсан айында ол қайтадан Австралияның қайтып оралған теңізшілердің, әскерилердің және әуешілердің императорлық лигасының (RSSAILA) қайта аталған штаттық президенті болып сайланды, оған МакКанн қолдау көрсетті, ол вице-президент болып сайланды. Ол ардагерлердің мүддесін қорғауды жалғастырды және 2/3-ші полктің аман қалғандарына ерекше қызығушылық танытты. 1947 жылғы 11 қаңтарда Блэкберн офицерлер тізімінен резервке ауыстырылды, бригадир шенін сақтап қалды. Блэкберн денсаулығына байланысты жеке заңгерлік практикаға орала алмады, 1947 жылы қалалық сот тергеушісі қызметінен бас тартып, 1955 жылға дейін атқарған орны бойынша, Одақ Соттың келісім және төрелік сотының он бес алғашқы келісу комиссарының бірі болып тағайындалды. Оның саяси тарихы мен 1928 жылы "Азаматтық қорғану бригадасының" кемежайдағы жұмысшыларды қысымға алуына қатысы болғандықтан, Оңтүстік Австралиядағы АЛП конвенциясы оның тағайындалуына "қатты алаңдаушылық" білдірді. Ол сондай-ақ 1947 жылдан өліміне дейін Сервистік асханалар сенім қорының сенімгерлер кеңесінің төрағасы болды. Блэкберн 1948 жылы RSSAILA президенті болып қайта сайланды. 1949 жылғы 8 маусымда Блэкберн Аделаида университетінің полкінің құрметті полковнигі болып тағайындалды және 1950 жылғы қаңтарда бригадир шенін сақтап, зейнеткерлер тізіміне ауыстырылды. Сол жылдың қыркүйек айында ол RSSAILA-ның штаттық президенті қызметінен кетті. 1953 жылы оған Елизавета II Королеваның Тажыяқтау медалі табысталды. 1955 жылғы қаңтарда ол AUR-дің құрметті полковниктік қызметінен бас тартты. 1955 жылы ол Австралия Ұлттық әуе компаниясы комиссиясының мүшесі және Транс Австралия әуе компаниясының директоры болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Теледидар хабар таратушысының кеңесінде қызмет етіп, сол ортаның Оңтүстік Австралияға енгізілуін қадағалады және Азаматтық интернированныйлар мен Соғыс тұтқындары қорларының сенімгері болды. "Бірнеше трасттардың төрағасы ретінде ерекше құрметті қызметі үшін, әсіресе бұрынғы әскери қызметшілер мен олардың асыраушыларының игілігі үшін" ол 1955 жылғы Жаңа жыл құрметіне Санкт-Михаил және Санкт-Джордж орденінің серіктесі болып тағайындалды. Келесі жылы Блэкберн әйелімен бірге Лондондағы ВК-ның жүз жылдық жиналысына қатысты және Францияның Позиер шайқас алаңына барды. Блэкберн 1960 жылғы 24 қарашада Оңтүстік Австралиядағы Крейферс қаласында 67 жасында жалпы ішек артериясының аневризмінің жарылуынан қайтыс болды және Аделаиданың Батыс Террас зиратындағы АИФ бөлімінде толық әскери құрметпен жерленді. Көптеген қоғам мүшелері және 10-шы батальонның және 2/3-ші пулемет батальонының жүздеген бұрынғы мүшелері Санкт-Петер соборы мен зират арасындағы жолды толтырды, ал сегіз бригадир табутты көтеріп жүрді. Оның медаль жиынтығы, оның ішінде ВК-сы, оның ұлы Ричардқа, содан кейін немересі Томға берілді, кейін Австралияның Канберрадағы соғыс мемориалына сыйға берілді, онда ол Батырлық залында көрсетіледі. Аделаидадағы Ардагерлер істері департаментінің кеңсесі 1991 жылы "Блэкберн үйі" деп аталды. 2008 жылы Аделаидада он бір көше Блэкберннің есімімен аталып, Брисбенде біреуі болды. 2008 жылы Анзак тас жолының астындағы жаңа туннельді "Блэкберн астыңғы жолы" немесе "Инвуд астыңғы жолы" деп атау мәселесі талқыланды, өйткені 1917 жылы ВК-ға ие болған тағы бір оңтүстік австралиялық Рой Инвуд есімі де ұсынылды. Австралияның Қайтарылған және қызметкерлер лигасы туннельге нақты ардагердің есімін беруге қарсылық көрсетіп, оны бірінші дүниежүзілік соғыстың маңызды майданының атымен атау керектігін айтты, бұл тас жолдың тақырыбына сәйкес келеді. Туннель аяқталғаннан кейін ол Галлиполи астыңғы жолы деп аталды.

On 11 October 1946, Blackburn was again appointed to active duty from the Reserve of Officers List, and was again temporarily promoted to brigadier while he was attached to 2nd Australian War Crimes Section as a witness before the International Military Tribunal for the Far East in Tokyo, Japan. Despite his willing involvement, he believed that the trials targeted mainly those who physically participated in crimes, rather than those that ordered them. In December, he was again elected as state president of the renamed Returned Sailors' Soldiers' and Airmen's Imperial League of Australia (RSSAILA), supported by McCann, who was elected as a vice president. He continued to advocate on behalf of veterans, and took a special interest in the surviving men of the 2/3rd. On 11 January 1947, Blackburn was transferred back to the Reserve of Officers List, retaining the honorary rank of brigadier. Blackburn was unable to return to private legal practice due to his health, relinquished his role as city coroner in 1947, and was appointed as one of the fifteen inaugural conciliation commissioners of the Commonwealth Court of Conciliation and Arbitration, a position he held until 1955. Given his political history and involvement with the suppression of dockside workers by the "Citizen's Defence Brigade" in 1928, the South Australian convention of the ALP expressed "grave alarm" at his appointment. He was also chairman of trustees for the Services Canteen Trust Fund from 1947 until his death. Blackburn was re elected as president of RSSAILA in 1948. On 8 June 1949, Blackburn was appointed as the honorary colonel of the Adelaide University Regiment (AUR), and he was transferred to the Retired List in January 1950 with the honorary rank of brigadier. In September of the same year he relinquished his role as state president of RSSAILA. In 1953, he was awarded the Queen Elizabeth II Coronation Medal. He relinquished his honorary colonel role with AUR in January 1955. In 1955, he was appointed as a member of the Australian National Airlines Commission and a director of Trans Australia Airlines. He also served on the Television Broadcaster's Board, overseeing the introduction of that medium into South Australia, and was a trustee of the Civilian Internees Trust Fund and Prisoners of War Trust Fund. For his "exceptionally fine honorary service as chairman of several trusts, especially for the benefit of ex servicemen and their dependants", he was appointed a Companion of the Order of St Michael and St George in the 1955 New Year Honours. The following year, Blackburn and his wife attended the VC centenary gathering in London, and visited the Pozières battlefield in France. Blackburn died on 24 November 1960 at Crafers, South Australia, aged 67, from a ruptured aneurism of the common iliac artery, and was buried with full military honours in the AIF section of Adelaide's West Terrace Cemetery. Many members of the public and hundreds of former members of the 10th Battalion and 2/3rd Machine Gun Battalion lined the route between St Peter's Cathedral and the cemetery, and eight brigadiers were pallbearers. His medal set, including his VC, was passed to his son Richard, then to his grandson Tom, before being donated to the Australian War Memorial, Canberra, where it is displayed in the Hall of Valour. The Department of Veterans' Affairs office in Adelaide was named "Blackburn House" in 1991. as of 2008 there were eleven streets in Adelaide named for Blackburn, and one in Brisbane. In 2008, it was debated whether to call the new tunnel under Anzac Highway either the "Blackburn Underpass" or "Inwood Underpass", after another South Australian who was also conferred a VC in 1917, Roy Inwood. The Returned and Services League of Australia objected that naming the tunnel after a specific veteran was inappropriate, saying it should be named after a major World War I battleground, in line with the highway's theme. On completion, the tunnel was named the Gallipoli Underpass.