Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дирижері, композиторы және пианині (1873–1938)
English conductor, composer and pianist (1873–1938)
Сэр Лэндон Рональд (шын аты Лэндон Рональд Рассел) (7 маусым 1873 – 14 тамыз 1938) – ағылшын дирижері, композиторы, пианині, педагог және әкімші. Карьерасының басында аккомпаниатор және репетитор болып жұмыс істеді, бірақ дирижер ретінде танылуға күш салды. Опералық немесе симфониялық жұмыс болмағандықтан, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Вест-Эндтегі қойылымдарда дирижер және композитор болып өмір сүрді. 1904 жылы Лондон симфониялық оркестрі құрылғаннан кейін оның мансабы дамыды, ал 1908 жылы Томас Бичемнен кейін Лондонның Жаңа симфониялық оркестрінің дирижері болып тағайындалды. Рональд жазу өнеріне ерте қызығушылық танытты және 1900 жылдан өмірінің соңына дейін Gramophone Company (кейін EMI құрамына кірген) компаниясымен байланыста болды. 1910 жылдан қайтыс болғанға дейін Лондонның Гилдхолл музыка мектебінің директоры қызметін атқарды. Оқу бағдарламасын жаңартып, стандарттарын көтеріп, Корольдік музыка академиясы және Корольдік музыка колледжі сияқты жетекші музыкалық білім беру орталықтарымен бәсекелестікке жетертті.
Sir Landon Ronald (born Landon Ronald Russell) (7 June 1873 – 14 August 1938) was an English conductor, composer, pianist, teacher and administrator. In his early career he gained work as an accompanist and répétiteur, but struggled to make his way as a conductor. In the absence of operatic or symphonic work he made his living as a conductor and composer in West End shows in the late 19th and early 20th century. With the foundation of the London Symphony Orchestra in 1904 his career began to flourish, and by 1908 he was well enough established to be chosen to succeed Thomas Beecham as conductor of the New Symphony Orchestra in London. Ronald was an early enthusiast for recording, and was associated with the Gramophone Company (later part of EMI) from 1900 for the rest of his life. From 1910 until shortly before his death, Ronald was principal of the Guildhall School of Music in London. He modernised the curriculum and raised its standards to compete with the leading musical training establishments the Royal Academy of Music and the Royal College of Music.
Алғашқы жылдар
Рональд Лондонның Кенсингтон қаласында әнші, ән жазушы және саудагер Генри Рассел мен оның серіктесі, суретші Ханна де Лараның заңды емес ұлы ретінде дүниеге келді. Ол импресарио Генри Расселдің кіші інісі және жазушы Уильям Кларк Расселдің туған інісі болды. Рональд скрипкашы Генри Холмс пен композитор Кейт Лодерден жеке музыка сабақтары алды. 1891 жылы Рональд Корольдік опера театрында "маэстро аль пиано" (акомпаниатор және репетитор) қызметіне тағайындалды; бұл оған өте пайдалы тәжірибе болды, осы арқылы ол жетекші әншілермен және опера репертуарының ноталарымен танысты. Келесі жылы ол Аугуст Харристің гастрольдік опера труппасының дирижері болды. 1894 жылы ол Мелбаға акомпаниатор ретінде Америка Құрама Штаттарына гастрольдік сапар жасады. Рональд алғаш рет 1896 жылдың шілде айында Ковент-Гарденде Мелба, Чарльз Боннард және Поль Плансон қатысқан «Фауст» операсын дирижерлік етті. 1897 жылдың тамыз айында ол Франкфурттағы мата саудагерінің қызы Мими Эттлингерге (1873–1932) үйленді; олардың бір ұлы болды. Осы жұмыс та, 1898 жылдан бастап Блэкпулдағы Winter Gardens концерттерінің дирижері қызметі де оның кәсіби жолына көмектеспеді, өйткені дәуір соңындағы Англияның қатаң әлеуметтік ортасы оған кедергі келтірді. The Manchester Guardian газетінің музыка сыншысы әндерді «ұйқасты» деп сипаттады, бірақ олар «көркемдік қиялдың куәлігі емес, әсем лирикалық сипатымен әсер етеді» деп қосты.
Ronald was born in Kensington, London, the illegitimate son of Henry Russell, singer, songwriter and merchant, and his partner Hannah de Lara, a painter. He was the younger brother of the impresario Henry Russell and half brother of the novelist William Clark Russell. and took private music lessons from the violinist Henry Holmes and the composer Kate Loder. In 1891 Ronald was appointed "maestro al piano" (accompanist and répétiteur) at the Royal Opera House; this was valuable experience, bringing him into contact with leading singers and with the scores of the opera repertoire. The following year he became conductor of Augustus Harris's touring opera company. In 1894, he toured the United States as accompanist for Melba. He first conducted at Covent Garden in July 1896, for a production of Faust, starring Melba, Charles Bonnard and Pol Plançon. In August 1897 he married Mimi Ettlinger (1873–1932), daughter of a Frankfurt cloth merchant; they had one son. Neither this employment nor his engagement from 1898 as conductor of the Winter Gardens concerts in Blackpool helped his professional advancement in the snobbish atmosphere of fin de siècle England. The music critic of The Manchester Guardian called the songs "melodious", but added that they "impressed by their graceful lyrical character rather than by evidence of any inventive fancy."
ОКҚ және оркестрлік кездесулер
1900 жылы Рональдқа EMI-нің алдыңғы қатарлы компаниясы – «Граммофон компаниясының» өкілі Фред Гейсберг келді. Ол музыкалық кеңесші лауазымын қабылдады және компанияның көптеген алғашқы ән жазбаларында пианист болды. Гейсберг Рональдтың кең музыкалық байланыстары жаңа компанияға қажетті көрнекті орындаушыларды тартуға көмектесетінін есептеді. Рональд компанияға Мельба және басқа да жетекші әншілерді, оның ішінде Аделина Патти, Чарльз Сантли және Энрико Карузоны шақыруға көмектесті. 1901 жылы Рональд Лондонның Корольдік зал концертінің дирижері болды, ал сол жылы ол Блэкпулдің «Қысқы бақтарымен» жазғы жексенбілік концерттердің дирижері ретінде келісімшарт жасады, онда Аделина Патти, Нелли Мельба және Карузо өнер көрсетті. Ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін осы лауазымды сақтап қалды. 1904 жылы Лондон симфониялық оркестрінің (ЛСО) құрылғаннан кейін Рональд дирижерлік өнерде табысқа жетті. Ол ЛСО-ның жиі шақырылатын дирижері болды және 1905 жылы Бирмингем променадтық концерттерінің директоры болып тағайындалды. Рональд Шотландия оркестрімен және континенттік Еуропа елдерінде жұмыс істеді. Оның соңғы өнері 1936 жылғы 4 ақпанда «V Георгий патшаның естелік концертінде» болды, онда ол дирижерлік етіп, фортепианода орындады. Рональд Эльгардың музыкасымен де тығыз байланысты болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Парридің «Мені арқасынан қағып, «Кеше Рихтердің Элгардың «Энигма вариацияларын» орындағанын естідім, мен жылдар бойы естіген ең керемет нәрсе. Осы композитордың музыкасын іздеңдер» дегенін еске алды. Ол 1919 жылы Эльгардың Ми минорындағы скрипкалық сонатасының алғашқы орындалуында пианист болды, онда скрипкашы В.Х. Рид қатысты, сондай-ақ «Фальстаф» шығармасына авторлық құқық берілді, оны кейбіреулер Эльгардың шедеврі деп санайды, бірақ Рональд жеке өзінде «Бұл шығарманың басы мен соңын ешқашан түсіне алмадым» деп мойындады. HMV композиторды өзінің шығармаларын жазуға шақырғандықтан, ол Эльгардың музыкасын аз жазды; Рональд 1935 жылы наурыз айында Эльгар қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң «Тәж кигізу одасын» және «Тәж кигізу маршын» жазды. Дирижер ретінде Рональд әсіресе концерттік аккомпаниатор ретінде танымал болды; сыншы Роберт Элкин Артур Никишті «Лэндон Рональдқа дейін ең жақсы аккомпаниатор» деп сипаттады. Оның репертуары шектеулі болды. Адриан Боулттан айырмашылығы, ол қиын заманауи шығармаларды ұсынуды өз міндеті деп санамады. Эльгар мен Рихард Штраус – оның музыкасымен көп байланысы бар жалғыз замандас композиторлар. 1929 жылы ол дирижерлік қызметтен зейнеткерлікке шықты. Өмірінің соңғы жылдарында ол тікелей эфирдегі музыканың маңыздылығына ерекше мән берді және радио хабарларын тарату мен граммофон музыканы соншалықты кең таратқандықтан және оңай қол жетімді болғандықтан, ол енді ерекше емес деп уайымдады. Рональдтың композиторлық шығармаларының арасында 200-ден астам ән бар. Олардың ішінде Карузо жазған «Serenade espagnole» әні де бар. Сыншы Майкл Кеннеди: «Оның шығармаларына симфониялық поэма, увертюра, балет, 1902 жылы VII Эдуардтың тәж кигізуіне арналған «Британияның патшалығы» және Роберт Хиченстің «Алланың бағы» (1921, Дрюри Лейн) үшін жазылған музыкалық қосымшалар кіреді, бірақ оның «Орманда төменде» әні сақталған» деп жазады. 1932 жылы Рональдтың әйелі өз-өзіне қол жұмсады; ол Мэри Каллисонға үйленді, ол 1895 жылы туған (Леди Бриджит Фолкс апкесі, Бодли туған 1921 ж.), Манчестерде көп ұзамай. Рональд екі жыл бойы денсаулығы нашарлағаннан кейін 65 жасында Лондонда қайтыс болды.
In 1900 Ronald was approached by Fred Gaisberg of the recording firm the Gramophone Company, a predecessor of EMI. He accepted the post of musical adviser, and was the pianist on many of the company's early song recordings. Gaisberg calculated that Ronald's varied musical contacts would help the new company recruit the distinguished performers it needed. Ronald helped the company to sign up Melba and other leading singers including Adelina Patti, Charles Santley and Enrico Caruso. In 1901 Ronald was conductor of London's Queen's Hall concerts and in the same year he was contracted by Blackpool's Winter Gardens as conductor of summer Sunday concerts until where Adelina Patti, Nellie Melba and Caruso performed. He held this position until the First World War. Ronald began to make progress as a conductor after the foundation of the London Symphony Orchestra (LSO) in 1904. He was a frequent guest conductor of the LSO, and in 1905 he was appointed director of the Birmingham Promenade Concerts. Ronald also worked with the Scottish Orchestra, and in continental European countries. His last performance at the Hall was on 4 February 1936 for the 'Memorial Concert in Commemoration of His Late Most Gracious Majesty King George V', where he conducted and played the piano. Ronald was also closely associated with the music of Elgar. In later life he recalled Parry's "smacking me on the back and saying 'I heard yesterday Richter perform the Enigma Variations by a Mr. Elgar, which is the finest thing I have listened to for years. Look out for this man's music'." He was the pianist in the first performance of Elgar's Violin Sonata in E minor in 1919, with W H Reed the violinist, and was the dedicatee of Falstaff, a work regarded by some as Elgar's masterpiece, though Ronald admitted privately, "Never could make head or tail of the piece". He recorded little of Elgar's music, because HMV signed the composer up to record his own works; Ronald recorded the Coronation Ode, and the "Coronation March" in March 1935, a year after Elgar's death. As a conductor Ronald was especially noted as a concerto accompanist; the critic Robert Elkin described Arthur Nikisch as "the finest accompanist until Landon Ronald". His repertoire was limited. Unlike Adrian Boult he did not feel it his duty to present difficult modern works. Elgar and Richard Strauss were the only contemporary composers with whose music he was much associated. He retired from conducting in 1929. In his later years he laid great emphasis on the importance of live music, and worried that broadcasting and the gramophone were making music so ubiquitous and casually accessible that it was no longer special. Among Ronald's output as a composer are more than 200 songs. They include "Serenade espagnole" recorded by Caruso. The critic Michael Kennedy writes, "His compositions include a symphonic poem, an overture, a ballet, Britannia's Realm, composed for the coronation of Edward VII in 1902, and incidental music to Robert Hichens’s The Garden of Allah (1921, Drury Lane), but it is his song Down in the Forest that has survived." In 1932 Ronald's wife died by suicide; he married Mary Callison b. 1895, (Aunt of Lady Bridget Faulks, née Bodley b.1921), of Manchester shortly afterwards. Ronald died in London at the age of 65 after two years of declining health.