Жозеф Ватт: Виктория кресінің иесі және ерлігінің тарихы
Joseph Watt
Жозеф Уатт – Виктория кресімен марапатталған шотланд батыры. 1887-1955 ж. өмір сүрген, Отраното бұғазындағы ерлігі үшін Франция мен Италиядан да награда алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Уотт, ВК (25 маусым 1887 – 13 ақпан 1955) – британдық және Достас елдерінің әскерлеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория кресінің шотландтық иегері. Ол бұл награданы Отранто бұғазында қызмет еткен кезінде алған. Сонымен қатар, еңбегінің арқасында француздық «Круа-де-Герр» орденімен және Италияның әскери батылдығы үшін күміс медалімен марапатталды.
Joseph Watt, VC (25 June 1887 – 13 February 1955) was a Scottish recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. He achieved the award during service in the Strait of Otranto and as a result of his meritorious service also received the French Croix de Guerre and the Italian Silver Medal for Military Valour.
Ерте өмір
Джозеф Уотт 1887 жылы Шотландияның Морей-Ферт шығанағындағы Гарденстаун балықшылар ауылында, Джозеф аға және Хелен Уотттың көпбалалы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі көп жылдан бері балықшылықпен айналысып, анасы да балық өнеркәсібінде жұмыс істеген. Он жасқа келгенде әкесі теңізде апатқа ұшырап қаза тапты, ал отбасы Абердинширдегі Фрейзербургке көшіп, анасы қайтадан тұрмысқа шықты. Ол ерте жасынан балық аулау кәсібін үйреніп, «Ақ қызғалдақ» кемесінде қызмет етті, кейін «Энни» дрифтеріне үлес сатып алды. Соғыс қауымдастықтағы өмірді өзгертті, көптеген ер адамдар Корольдік теңіз күштерінің патрульдік қызметіне ерікті түрде жазылып, жау кемелері мен су асты қайықтарын іздеді, көбінесе күнделікті жүзіп жүрген дрифтерлер мен траулерлердегідей. Джо да ерекшелік емес, патрульдік қызметте капитан болып тағайындалды және шетелге жіберілгенге дейін Джесси Энн Ноблға үйленді. 1915 жылы Италияға ауыстырылған Уотт Адриатика теңізінде дрифтерлерде қызмет етті, австриялық су асты қайықтарын Жерорта теңізіне өткізбеу үшін тыңшылық патрульдік жұмыстарды атқарды. Осы кезеңде ол 1916 жылғы қаңтарда серб армиясының жеңілісінен кейін Албанияға шегінуі кезінде серб армиясының қалдықтарын эвакуациялау операциясындағы рөлі үшін жоғары марапатталды, содан кейін Сербияның жақсы қызметі үшін алтын медалімен марапатталды. 1916 жылғы Рождествоға дейін аз уақыт қалғанда, Уатттың «Гованлеа» дрифтеріне австриялық эсминец шабуыл жасады, ол дрифтерлер қатарын бұзып, су асты қайықтарына Жерорта теңізіне қашуға мүмкіндік беруге тырысты. Дрифтер бірнеше рет снарядтарға түссе де, айтарлықтай зақымданыспады және экипаж жарақат алмады. Дегенмен, бұл Отранто тосқауылы деп аталған дрифтер желісіне қарсы жоспарланған ірі шабуылдың алғы көрінісі болды.
Joseph Watt was born in 1887 in the Scottish fishing village of Gardenstown on the Moray Firth, into the large family of Joseph Sr. and Helen Watt. His father was a fisherman of many years service and his mother was also employed in the fish industry. At age ten his father was lost at sea in an accident, and the family moved to Fraserburgh in Aberdeenshire where his mother remarried. He learned the fishing trade from an early age and served aboard the White Daisy before purchasing a stake in the drifter Annie. The war changed life in the community as most of the menfolk volunteered for service with the Royal Navy on the patrol service, hunting for enemy shipping and submarines, often in small drifters and trawlers similar to the ones they sailed in every day. Joe was no exception, being rated a skipper in the patrol service, and marrying Jesse Ann Noble in the days before his posting overseas. Transferred to Italy in 1915, Watt served on drifters in the Adriatic Sea, enduring boring patrol work keeping Austrian submarines from breaking into the Mediterranean Sea. During this time he was highly commended, for his role in the operation to evacuate the remnants of the Serbian Army following their defeat and retreat to Albania in January 1916 for which he was later awarded the Serbian Gold Medal for Good Service. Shortly before Christmas 1916, Watt's drifter, HM Drifter Gowanlea was attacked by an Austrian destroyer sortie, which was attempting to break the line of drifters and allow submarines to escape into the Mediterranean. Although hit several times by shellfire, the drifter was not seriously damaged and the crew unhurt. It was however a mild precursor to a major raid planned against the Otranto Barrage as the drifter line was now called.
Виктория Кресті акциясы
1917 жылдың 15 мамырында капитан Уатт және оның сегіз адамнан тұратын экипажы, бір итімен бірге, Отранто бұғазында бейбіт түрде күзет жүргізіп, су асты кемелерінің көбеюінен кейін кез келген күдікті қызметті анықтауға тырысты. Одақтас күштердің білмейтініне қарамастан, австриялықтар шұғыл крейсерлерді, адмирал Миклош Хорти басқаратын SMS Novara, екі эсминец пен үш су асты кемесін қолданып, бөгетке қарсы ірі операция жоспарлаған. Бұл кемелер түнгі уақытта дрифтерлер желісіне шабуыл жасап, жауап беруге мүмкіндігі жоқ 14 траулер мен дрифтерді, сондай-ақ екі эсминецті батырды. "Гованлеа" кемесі "Хелголанд" крейсерімен кездесіп, олар кемені дереу тапсыруды талап етіп, экипажға кемені тастап кетуді бұйырды. Бірақ Уатт өз экипажына дрифтердің шағын 6 фунттық зеңбіректерімен қарсыласына атуға бұйырды. "Гованлеа" дереу төрт ауыр снарядқа түсті, бұл кемені қатты зақымдап, бірнеше экипаж мүшесін жаралады. "Гованлеа" маңындағы басқа дрифтерлер де оның үлгісін ұстанды, бірақ олар да ауыр атысқа ұшырады, үш кеме батып, соңғысы қатты зақымдалған күйде қашып кетті. Австриялық крейсерлер үйге қайтқанда британдық, итальяндық және француздық күштермен шайқасты, ол Отранто бөгеті шайқасы ретінде танылды. Уатт пен апаттан аман қалғандар үшін, бұзылған қайықтарында да, суда да, енді күрес теңізбен болды. "Гованлеа", өзінің ауыр зақымдануына және жараланғандарына қарамастан, апаттан құтқарылғандарды іздеп, жарақат алғандарға медициналық көмек көрсетті. Атап айтқанда, Уатт суға батып бара жатқан "Флоанди" дрифтерінің жараланған экипажын құтқарып, олардың суға батып кетуіне жол бермеді.
On 15 May 1917 Skipper Watt and his crew of eight men and a dog were patrolling peacefully in the Otranto Strait on the lookout for any suspicious activity following an increase in submarine sightings. Unbeknownst to the allied line, the Austrians had planned a major operation against the barrage, utilising the Rapidkreuzers , and SMS Novara under Admiral Miklós Horthy with two destroyers and three submarines. These ships fell upon the drifter line during the night and sank 14 trawlers and drifters which were helpless to reply, as well as two destroyers. Gowanlea was confronted by the Helgoland, which demanded the surrender of the tiny ship and ordered the crew to abandon ship prior to sinking. Instead, Watt ordered his crew to open fire on their large opponent with the drifter's tiny 6 pounder guns. Gowanlea was quickly hit by four heavy shells, seriously damaging the boat and wounding several crewmen. The other drifters around Gowanlea followed her example but were also subject to heavy fire, three sinking and the last lurching away seriously damaged. The Austrian cruisers headed for home but were engaged on their return by British, Italian and French units and became involved in the inconclusive battle of the Otranto Barrage. For Watt and the survivors on their battered boats and in the water the fight now was with the sea, as Gowanlea, despite her own heavy damage and casualties moved amongst the wreckage, rescuing wounded men and providing medical attention to those in most need. In particular Watt saved the wounded crew of the sinking drifter Floandi who otherwise may have drowned.