Пик Форрест каналы – Англияның солтүстігіндегі 24 км ұзындығындағы тарихи су жолы. 16 бөгеттен тұрады, су көтергіштігі 64 метрге жетеді. Круиздік маршруттарға қолайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дербишир / Чешир / Үлкен Манчестердегі канал, Англия, Ұлыбритания.
Canal in Derbyshire/Cheshire/Greater Manchester, England, UK
Пик Форест каналы – Англияның солтүстігіндегі, 7 фут (2 метр) ені бар, шлюздермен жабдықталған жасанды су жолы. Оның ұзындығы 24 километрді құрайды және Англия мен Уэльстің ішкі су жолдары желісінің бөлігі болып табылады.
The Peak Forest Canal is a narrow (7 feet (2 m) gauge) locked artificial waterway in northern England. It is 14.8 mile (24 km) long and forms part of the connected English/Welsh inland waterway network.
Жалпы сипаттама
Канал екі деңгейлі учаскеден тұрады, олар 16 шлюздермен бөлінген, бұл шлюздер каналды 1 миль (2 км) қашықтықта 209 футқа (64 метрге) көтереді. Каналдың екі учаскесіне әдетте Жоғарғы Пик Орман каналы және Төменгі Пик Орман каналы деп аталады. Бұл атаулардың тарихи тұрғыдан қолданылғанына дәлел жоқ болса да, Төменгі Пик Орман каналы атауы 1983 жылғы Британ су жолдары заңында қолданылды, ол каналдың төменгі бөлігін круиздік су жолы ретінде қайта жариялады.
The canal consists of two level pounds, separated by a flight of 16 locks that raise the canal by 209 feet (64 m) over the course of 1 mile (2 km). The two pounds of the canal are generally known as the Upper Peak Forest Canal and Lower Peak Forest Canal. Whilst there is no evidence that these names were used historically, the designation Lower Peak Forest Canal was used in the British Waterways Act 1983, which redesignated the lower part of the canal as a cruising waterway.
Бағыт
Төменгі Пик Орман каналы Үлкен Манчестердегі Дукинфилдтегі Дукинфилд тоғысынан оңтүстікке қарай басталады, онда ол Там акведукының оңтүстік жағындағы Эштон каналымен қосылады. Ньютон, Хайд, Вудли, Бредбери және Ромили арқылы өтіп, Марпл акведукымен Гойт өзенін кесіп, теміржолдың Марпл виадугының қасында Марпл шлюздерінің табанына дейін 11 км (6.9 миль) қашықтыққа жетеді. Айналасы көбінесе ауылдық жер, орман мен егістіктерден өтеді, ал Дукинфилдке қарайғы каналдың бөлігіне кейбір өнеркәсіптік ғимараттар жақындап орналасқан. Марпл шлюздері арқылы 2 км (1 миль) бөлігі заң бойынша Төменгі Пик Орман каналының бір бөлігі болғанымен, ол көбінесе жеке бөлік ретінде қарастырылады. Бұл каналды 64 м (209 фут) биіктікке көтереді, орманды, қалалық саябақты және Марпл орталығы арқылы қалалық аймақтан өтіп, Марпл тоғысында Макклсфилд каналымен байланысады. Жоғарғы Пик Орман каналы жоғарғы Макклсфилд каналымен бір деңгейде орналасқан, бұл қайықтарға Уэйли Бриджінен немесе Багсворттан Бослидегі жоғарғы шлюзге дейін шлюздерді пайдаланбастан жүруге мүмкіндік береді. Канал аңғардың жартысына дейін көтеріліп, Марплден Стринс, Дисли, Нью-Миллс, Фурнесс Вейл және Бриджмонтқа дейін Фурнесс Вейлдің кең көрінісі мен Пик ауданының әсем табиғатын көрсетеді. Ол Дербиширдегі Багсворт бассейнінде аяқталады, қашықтығы 11 км (6.9 миль). Ауыл Виктория дәуірінде Баксворт деп аталды. Жақында кең алқап қайта ашылды және қазір келуші қайықтар үшін танымал орынға айналды. Сонымен қатар, Бриджмонттан Уэйли Бриджінің орталығына дейін қысқа тармақ бар, ол бір кезде Кромфорд және Биік Шың темір жолымен байланысқан, ол Пик ауданы арқылы өтіп, Кромфорд каналымен қосылған.
The Lower Peak Forest Canal heads south from Dukinfield Junction at Dukinfield in Greater Manchester, where it makes a junction with the Ashton Canal at the southern end of the Tame Aqueduct through Newton, Hyde, Woodley, Bredbury and Romiley, before crossing the River Goyt on Marple Aqueduct, alongside the railway's Marple Viaduct, to the foot of Marple Locks, a distance of 6.9 mile (11 km). The environs are largely rural, passing woods and fields, with some industrial premises encroaching towards the Dukinfield end of the pound. Whilst the 1 mile (2 km) section through Marple Locks is legally a part of the Lower Peak Forest Canal it is often considered as a separate section, raising the canal through 209 feet (64 m) in a partly woodland, partly municipal park and partly urban setting through the centre of Marple, to connect with the Macclesfield Canal at Marple junction. The Upper Peak Forest Canal is on the same level as that of the upper Macclesfield Canal, allowing boats to cruise from Whaley Bridge or Bugsworth all the way to the top lock at Bosley without having to use a lock. The canal is perched halfway up the valley side with extensive views of Furness Vale, and the Peak District beyond from Marple through Strines, Disley, New Mills, Furness Vale and Bridgemont. It terminates at Bugsworth Basin, Derbyshire , a distance of 6.9 mile (11 km). The village was renamed Buxworth in Victorian times. Recently, the extensive basin has been reopened, and is now a popular venue for visiting boats. There is also a short branch from Bridgemont to the centre of Whaley Bridge, once the site of a connection to the Cromford and High Peak Railway, which ran across the Peak District and joined up with the Cromford Canal.
Круиздік сақиналар
Дукинфилд тоғысынан Марпл тоғысына дейінгі бөлім Чешир сақинасы маршрутының бір бөлігі.
The section from Dukinfield Junction to Marple Junction is part of the Cheshire Ring route.
Рұқсат беру
Канал 1794 жылы Парламент актісімен (34 Geo. 3. c. 26) бекітілді және оның мақсаты Dove Holes аймағындағы кең әк тас кен орындарынан тас шығаруға арналған шығу жолын қамтамасыз ету болды. Dove Holes теңіз деңгейінен 1000 футтан (305 м) биік болғандықтан, канал Дербиширдегі Багсворт алабында аяқталды, ал тас карьерлеріне дейінгі қатар гравитациямен жұмыс істейтін азықтандыру трамвайы арқылы жалғастырылды, ол 6 мильді (10 км) құрайтын Пик Форест трамвайы деп аталды.
The canal was authorised by Act of Parliament (34 Geo. 3. c. 26) in 1794 and its purpose was to provide an outlet for the vast limestone deposits around Dove Holes. As Dove Holes is over 1000 feet (305 m) above sea level, the canal was terminated in a basin at Bugsworth in Derbyshire and the line was continued up to the quarries by means of a gravity operated feeder tramway, known as the Peak Forest Tramway, which was 6 mile (10 km) long.
Құрылыс
Каналды және трамвайды салуды Самуэль Олдкноу (ірі акционер) ынталандырды, қаржының көп бөлігін Дербиширдегі Кромфорд қаласының Ричард Аркрайт-младший ұсынды. Желіні Томас Браун зерттеді, ал консалтингтік инженер және резидент инженер тиісінше Бенджамин Оутрам және Томас Браун болды. Жұмыс ең алдымен Аштон мен Хайд-Холл арасындағы бөлімде басталды, онда жаңа көмір шахталары ашылып, мүмкіндігінше ертерек кіріс табуға тырысты. Оутрам комитеттен Роберт Фултонның идеялары туралы есеп беруді сұрағандықтан біраз уақыт кешікті, оған Вернеттегі қазбаларға келісімшарт берілген еді. Бұл Marple Aqueduct тас құрылысын құйма темірден жасалған, біршама нашар су өткізгіш құбырмен алмастыруға бағытталған. Дерби каналындағы Холмс акведугімен мәселелері бар Оутрам, әлеуетті кемшіліктерді жақсы білді. Фултон сондай-ақ, дәстүрлі тар қайықтардың орнына кішкентай ванналық қайықтарды және Марплде шлюздердің орнына көлбеу жазықтықты пайдалануды ұсынды. Оутрам жеке түрде алаңдаушылығын білдіргеннен кейін, Фултонның жоспарлары тыныш түрде тоқтатылды. Оутрам төменгі бөлігінде жұмыс істеп жатқанда, Багсворттан Марплге дейінгі бөлімде, сондай-ақ Сэмюэль Олдкноудың көмір шахталары мен әк пештерінде жұмысты жылдамдатуға қысым көрсетілді. Жұмысты осылай бөлу 1795 жылы тіркелген 1100 фунт стерлингтік артық шығынға себеп болуы мүмкін, бірақ акционерлерді міндеттемелерін орындауға көндіру қиын болды. 1796 жылға қарай бұл көрсеткіш 4000 фунтқа жетті, бірақ тамыз айында трамвай мен канал Марплге дейін ашылды. Дегенмен, 1796 жылдың соңында инвесторлардың қаражаты шлюздерді және Марплдегі акведукті аяқтауға жеткіліксіз болды, сондықтан Оутрамнан уақытша шешім ұсыну сұралды. Ол екі нұсқа ұсынды: біреуі акведуктің аркаларынан өту, екіншісі аркалар аяқталмаған деп есептеу. Акведуктің құрылысына кедергі келтірмеуге келісілді, сондықтан теміржол Марплден жоғары шлюзге дейін салынды. Акведуктің аркалары 1798 жылдың қарашасында аяқталды, ал жұмысшыларға мерекелік шара ретінде "құрметті сыйлық" берілді, толық аяқталу 1799 жылдың соңына қарай болды. Алайда, төменгі бөлігінде одан да көп жұмыс істеу қажет еді – Хайд-Бэнк туннелін салу ерекше қиындық тудырды, және теміржол мен акведук канал толық ұзындығы бойынша 1800 жылы ашылғанға дейін көбінесе пайдаланбады.
The construction of the canal and tramway was promoted by Samuel Oldknow (the largest shareholder) with much of the finance being provided by Richard Arkwright Junior of Cromford, Derbyshire. The line was surveyed by Thomas Brown and the consulting engineer and resident engineer were Benjamin Outram and Thomas Brown, respectively. Work was begun first on the section between Ashton and Hyde Hall, where new coal pits were being opened, so as to derive some income as soon as possible. Outram was somewhat delayed by a request from the committee to report on ideas by Robert Fulton who had been awarded the contract for the cuttings at Werneth. These would have replaced the stone construction of Marple Aqueduct by a somewhat flimsy cast iron trough. Outram, who was experiencing problems with the Holmes Aqueduct on the Derby Canal, was well aware of potential weaknesses. Fulton had also suggested the use of small tub boats rather than conventional narrow boats, and an inclined plane at Marple instead of locks. Outram having privately voiced his disquiet, Fulton's plans were quietly dropped. At the same time as Outram was working on the lower end, he came under pressure to make progress on the section Bugsworth to Marple, and Samuel Oldknow's coal pits and lime kilns. Splitting the work in this way possibly contributed to the £1100 overspend recorded in 1795, though there were problems getting the shareholders to meet their commitments. By 1796 this had risen to £4000, but in August the tramway and the canal opened to Marple. Nevertheless, at the end of 1796, funds from investors were still insufficient to finish the locks and the aqueduct at Marple and Outram was asked to suggest a temporary alternative. He produced two solutions, one to cross the arches of the aqueduct, the other assuming that the arches were unfinished. It was decided not to interfere with the ongoing construction of the aqueduct, so the railway ran from its Marple end to the proposed top lock. The arches of the aqueduct were completed in November 1798—and the workers were given a "handsome treat" in celebration—being finally completed towards the end of 1799. However, there was still a great of work to be done at the lower end—the driving of Hyde Bank Tunnel proving a particular problem—and the railway and aqueduct saw little use until the canal finally opened along its full length in 1800.
Операция
Канал мен трамвайдың жоғарғы деңгейі сауда үшін 1796 жылғы 31 тамызда ашылды және Багсворт бассейні тез арада трамвай мен канал арасындағы белсенді айырбас орталығына айналды. Браун мен Оутрамның күш-жігеріне Бугсворт пен Уэйли көпіріндегі каналды басқаруға Гернан Уиткрофттың тағайындалуы зор көмек көрсетті. Ол өте тиімді екенін дәлелдеді, тіпті отставкаға кету қаупін пайдаланып, жылдық жалақысына 30 фунт стерлинг қосып, ат ұстап, қызметін атқаруға көмектесу үшін оны күтіп ұстауға қол жеткізді. Қазіргі заманғы маркетингтік ұйымға ұқсамайтын қадам ретінде, карьер иелері Оутрамның болашақ қайын атасы, шотландтық ауыл шаруашылығы сарапшысы доктор Джеймс Андерсонды шаруашылықта әктің пайдасы туралы мақала жазуға шақырып, оны жариялады. Сауда-саттық қарқынды өсіп, теміржол желісін екі есеге арттыру қажеттігі туды. Ұқыпты еңбек күшін тарту да мәселе болды. Шағын үйлер жатақханаларға айналдырылды, ал Уиткрофт тауарларды арзан бағамен сатып алуға болатын дүкен ашты. Бір кезде жұмыс берушілер әрбір жұмысшыға «жақсы фланельден тігілген жеңілшеп және шалбар» және күн сайын бір құмыра сыра ұсынды. Марпл теміржолы әлі де қиындық тудыратын бөтелке мойын болды. Канал компаниясының Марпл шлюздерін және Комбс суқоймасын аяқтауға жеткілікті қаражаты болмады. Парламентке петиция ұсынылды, бірақ соңында Сэмюэл Олдноу мен Аркрайттен 24 000 фунт стерлинг қарыз алынып, жұмыс 1805 жылы аяқталды. Багсвортта трамваймен жеткізілген әктас Манчестерге және одан әрі тасымалдау үшін қайықтарға салынатын немесе тез әк алу үшін күйдірілетін әк пештеріне жіберілетін. Әктас және тез әк саудасы, сондай-ақ пештерді жағу үшін көмірді бассейнге тасымалдау, Канал компаниясының кірісінің басым бөлігін құрады.
The upper level of the canal and tramway opened for trade on 31 August 1796 and Bugsworth Basin soon became a bustling interchange between the tramway and canal. Brown and Outram's efforts were much assisted by the appointment of Gernan Wheatcroft to manage the canal at Bugsworth and Whaley Bridge. He proved so efficient that he was able to use the threat of resignation to gain the addition of £30 to his £75 a year salary to keep and maintain a horse to assist him in his duties. In a move that would not disgrace a modern marketing organisation, the quarry owners retained Outram's future father in law, Dr. James Anderson, the Scottish agricultural expert, to write a treatise on the benefits of lime in farming, which they published. Trade increased rapidly and it was becoming necessary to double the railways. Attracting suitable labour was also a problem. Cottages were rented to convert into dormitories, and Wheatcroft opened a shop where goods could be purchased cheaply. At one point, the employers offered "a good flannel waistcoat and trousers" for each worker, plus a jug of ale each day. The Marple railway was still a serious bottleneck. The canal company still lacked funds to complete the Marple locks and the Combs Reservoir that would be necessary. A petition to Parliament was considered but, finally, £24,000 was borrowed from Samuel Oldknow and Arkwright and the work was completed in 1805. At Bugsworth, limestone brought down the tramway was either put into boats to be taken to Manchester and beyond or it was put into lime kilns to be burnt to produce quick lime. The trade in limestone and quick lime (also known as burnt lime), as well as the transport of coal into the basin for firing the kilns, accounted for the greatest proportion of the Canal Company's income.
Құлдырау
Темір жол келгеннен бастап, канал өзінің бизнесін жоғалта бастады және 1920 жылдары Пик Форест трамвайы мен Багсворт бассейні жабылды. Кейін, каналдың төменгі деңгейі мен Марпл шлюздары пайдаланылмай қалды, тіпті 1960 жылдардың басына қарай каналдың төменгі бөлігінен өтуге болмайтын жағдайға жетті.
With the coming of the railways, the canal began to lose its business and in the 1920s the Peak Forest Tramway and Bugsworth Basin closed. Later, the lower level of the canal and Marple locks fell into disuse, to the extent that by the early 1960s the lower part of the canal was impassable.
Қалпына келтіру
1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Пик-Форест каналы қоғамы мен Ішкі су жолдары қауымдастығы Пик-Форест және Эштон каналдарын қалпына келтіру үшін күш салды, және олар 1974 жылдың 1 сәуірінде қайта ашылды. Lower Peak Forest Canal, Дюкинфилд түйісінен Марплге дейінгі каналдың жеті бөлігінің бірі болды, ол 1983 жылғы 8 ақпандағы Британ су жолдары заңымен ресми түрде қалған су жолдары ретінде тағайындалды және қайта жіктелді. Заң бойынша, барлығы 82 маршруттық миль (132 км) Круиздік су жолы стандартына дейін жаңартылды. Багсворт бассейні ұзақ уақыт бойы тоқырап тұрды, бірақ Ішкі су жолдарын қорғау қоғамы тарапынан ұзақ мерзімді қалпына келтіру әрекеттеріне түрткі болды. British Waterways компаниясы жүргізген кәсіби қалпына келтіру жұмыстарынан кейін ол 2003 жылы қайтадан кеме қатынасы үшін ашылды. 2021 жылдың қазан айында 5, 7, 9 және 16-шы шлюздер Англия бойынша 142 нысанның арасында үкіметтің Мәдениетті қалпына келтіру қорынан бөлінген 35 миллион фунт стерлингтік гранттың бір бөлігін алды.
In the late 1960s and early 1970s, the Peak Forest Canal Society and the Inland Waterways Association campaigned for the restoration of the Peak Forest and Ashton Canals, and they reopened on 1 April 1974. The Lower Peak Forest Canal, from Dukinfield Junction to Marple, was one of seven stretches of canal formally designated as remainder waterways that were re classified by the British Waterways Act of 8 February 1983. Under the act, a total of 82 route miles (132 km) were upgraded to Cruising Waterway Standard. Bugsworth Basin remained derelict for much longer, but was the subject of long term restoration attempts by the Inland Waterways Protection Society. It was finally re opened to navigation in 2003 after professional restoration work was undertaken by British Waterways. In October 2021, lock numbers 5, 7, 9 and 16 were among 142 sites across England to receive part of a £35 million grant from the government's Culture Recovery Fund.