Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа философтар – 1970-ші жылдардың басында марксизмден қол үзген француз философтарының бір буыны. Олар сонымен қатар өте ықпалды ойшыл Жан-Поль Сартрды, постструктурализм идеясын, сондай-ақ Фридрих Ницше мен Мартин Хайдеггердің философиясын сынайды. Олардың арасында Ален Финкилькраут, Андре Глюксман, Паскаль Брукнер, Бернар Анри Леви, Жан-Мари Бенуа, Кристиан Джамбет, Ги Лардо, Клод Гандельман, Жан-Поль Долле және Жиль Сусонг кіреді.
The New Philosophers is the generation of French philosophers who are united by their respective breaks from Marxism in the early 1970s. They also criticized the highly influential thinker Jean Paul Sartre and the concept of post structuralism, as well as the philosophy of Friedrich Nietzsche and Martin Heidegger. They include Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Pascal Bruckner, Bernard Henri Lévy, Jean Marie Benoist, Christian Jambet, Guy Lardreau, Claude Gandelman, Jean Paul Dollé and Gilles Susong.
Басталуы
Терминді 1976 жылы Бернард Анри Леви жасаған. Ол сипаттаған философтардың көпшілігі бұрын марксизммен айналысып, одан жақында ғана бас тарған. Олардың бірқатары маоистік "Gauche prolétarienne" партиясының мүшелері болған. Александр Солженицынның "ГҰЛАГ архипелагы" туралы жазғандары осы бұрынғы марксистердің көптегеніне терең әсер етті. Кітаптың мазмұнынан бөлек, Франция Коммунистік партиясының кітапқа жасаған шабуылы марксизмге наразылықты күшейтті. Халықаралық оқиғалар, мысалы, Камбоджадағы қырғын мен вьетнамдық босқындар дағдарысы да коммунизмге қатысты сын-пікірлерді тудырып, ойға жетеледі.
The term was created by Bernard Henri Lévy in 1976. Most of the philosophers he included in that description had a previous history of Marxism with which they had recently broken. Several had been members of the Maoist party Gauche prolétarienne. Aleksandr Solzhenitsyn's writings on The Gulag Archipelago had a profound effect upon many of these former Marxists. Besides the content of the book, French Communist Party’s attack on the book further incited discontent with Marxism. International events, such as massacre in Cambodia and Vietnamese refugee crisis, also inspired criticism and reflections regarding communism.
Негізгі сипаттамалары
Жаңа философтар сол жақтың билікке табынуын қабылдамады, олар бұл дәстүрді кем дегенде Гегель мен Карл Марксқа дейін 1700-ші және 1800-ші жылдарға дейін жегізді. Олар осы және басқа да түрлі "бас ойшылдардың" ойдың толыққанды жүйелерін құруға тырысқандығының шын мәнінде, қанау жүйелерінің негізін қалағанын айтты. Соңғы кезде Паскаль Брюкнер көпмәдениеттілікті сынап бақты.
The New Philosophers rejected what they saw as the power worship of the Left, a tradition which they traced back to at least Hegel and Karl Marx in the 1700s and 1800s. They argued that these and other various "master thinkers" who sought to create comprehensive systems of thought had actually created the foundations for systems of oppression. More recently Pascal Bruckner has targeted multiculturalism.
Гетерогендік
Олар теріс қасиетпен (яғни авторитарлық билік жүйелерін қабылдамаумен) сипатталатындықтан, Жаңа философтар өте әртүрлі. 1978 жылы Майкл Райан олардың тек атау ғана екенін айтты; олардың "бірлігі олардың әртүрлілікті қабылдауынан туындайды". Олар "шамамен он зиялыдан құралған өте гетерогенді топ" ретінде сипатталды, олардың біртүтастығы іштен емес, сырттан сақталады, және олар ешқандай нақты анықталған саяси қозғалыстың немесе күштің өкілдері болып табылмайды.
Because they are defined by a negative quality (i. e., the rejection of systems of authoritarian power) the New Philosophers are very disparate. In 1978, Michael Ryan argued that they exist in name only; their "homogeneity derives from their espousal of heterogeneity." They have been described as "a brand name" for an "extremely heterogeneous group of about ten intellectuals who are held together more from without than from within they do not serve as representatives of any clearly defined political movement or force."
Сын
Олар Жил Делез, Пьер Видаль Наке, Пьер Бурдье, Ален Бадьо, Жан Франсуа Лиотар және Корнелиус Касториадис сияқты сыншылар тарапынан тың және идеологиялық тұрғыдан шабуылға ұшырады.
They were attacked as superficial and ideological by critics such as Gilles Deleuze, Pierre Vidal Naquet, Pierre Bourdieu, Alain Badiou, Jean François Lyotard, and Cornelius Castoriadis.