Британ империясын байланыстырған "Қызыл Желі" электр телеграф жүйесі туралы мақала. 1902 жылы іске қосылған, империя картасындағы қызыл түспен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ империясын байланыстыратын электр телеграфтары жүйесі. All Red Line – Британ империясының көп бөлігін байланыстыратын электр телеграфтары жүйесі болды. Ол 1902 жылғы 31 қазанда қолданысқа енгізілді. Бұл бейресми атау саяси карталарда Британ империясының аумағын қызыл немесе қызғылт түспен көрсетудің кең таралған әдетінен туындаған.
System of electrical telegraphs that linked the British Empire
The All Red Line was a system of electrical telegraphs that linked much of the British Empire. It was inaugurated on 31 October 1902. The informal name derives from the common practice of colouring the territory of the British Empire red or pink on political maps.
Құрылыс
Алғашқы трансатлантикалық кабель 1858 жылы Ирландия мен Ньюфаундлендті байланыстырды, бірақ кейін ол сәтсіз аяқталды. 1866 жылы Ирландияның Керри округіне жататын Уотервиллден және жақын маңдағы Валентия аралынан Ньюфаундлендтің Хартс Контентіне дейін тұрақты байланыс орнатылды. 1870 жылы Суэц Бомбеймен, одан Мадраспен, Пенангпен және Сингапурмен байланысты болды. Австралия 1871 жылы Сингапурдан Порт-Дарвинге дейінгі желісін кеңейту арқылы тікелей британдық телеграф кабельдерімен байланысты, бірақ ол Голландияның Ява аумағы арқылы өтті. 1872 жылы Лондоннан Аделаида мен Сиднейге тікелей хабарламалар жіберіле бастады. Австралия 1876 жылы кабель арқылы Жаңа Зеландиямен байланысты. Сондықтан, All Red Line желісін аяқтау үшін соңғы ірі кабель төсеу жобасы Тынық мұхиты арқылы өтетін бөлім болды. Мұндай жобаны қолдаған резолюция 1887 жылы Бірінші отарлық конференцияда қабылданды және 1894 жылы Оттавадағы отарлық конференцияда нақты жоспарлар бекітілді, ол кабель жобасы тақырыбы бойынша арнайы шақырылды. 1896 жылы ұсынысты қарастыру үшін «Тынық мұхит кабель комитеті» құрылды, ал 1901 жылы сегіз мүшеден тұратын Тынық мұхит кабель кеңесі құрылды: Үшеуі Ұлыбританиядан, екеуі Канададан, екеуі Австралиядан және біреуі Жаңа Зеландиядан. Жобаны қаржыландыруды британдық, канадалық, жаңа зеландиялық, Жаңа Оңтүстік Уэльс, Виктория және Квинсленд үкіметтері бөлісті. 1902 жылы жаңадан салынған «Колония» кемесі Бамфилд, Британдық Колумбиядан Фэннинг аралына дейінгі кабельді аяқтау үшін қажетті 8000 тонна кабельді төсеуге кірісті. Соңғы құны шамамен 2 миллион фунт стерлинг болды. Бастапқыда британ үкіметі қауіпсіздік мақсатында All Red жүйесі тек британдықтар бақылайтын жерлерге ғана теңізге қонуға тиіс деп санады. Осыған байланысты Ұлыбритания жүйедегі Тынық мұхиты арқылы өтетін тармақта Батыс Канада мен Австралия арасындағы орталық электр энергиясын қалпына келтіру/реттеу станциясы үшін пайдалану үшін Фэннинг аралын (қазіргі Кирибатидегі Табуаран) сатып алуға тырысты. Фэннинг аралы 1888 жылы Британ империясына қосылды.
The first transatlantic cable connected Ireland and Newfoundland in 1858, although it later failed. In 1866, the laid out a lasting link from Waterville, County Kerry and nearby Valentia Island, in Ireland, to Heart's Content, Newfoundland. By 1870, Suez was linked to Bombay, and from there to Madras, Penang, and Singapore. Australia was linked to British telegraph cables directly in 1871, by extending a line from Singapore to Port Darwin, although it ran through the Dutch territory of Java. By 1872, messages could be sent direct from London to Adelaide and Sydney. Australia was linked to New Zealand by cable in 1876. To complete the All Red Line, therefore, the final major cable laying project was the trans Pacific section. A resolution supporting such a project was passed by the First Colonial Conference in 1887 and more detailed plans were approved at the 1894 Colonial Conference in Ottawa which was called specifically on the topic of the cable project. The "Pacific Cable Committee" was formed in 1896 to consider the proposal and in 1901 the Pacific Cable Board was formed with eight members: Three from Britain, two from Canada, two from Australia and one from New Zealand. Funding for the project was shared between the British, Canadian, New Zealand, New South Wales, Victorian and Queensland governments. In 1902 the Colonia, a newly built cable vessel, began laying the 8,000 tonnes of cable needed to complete the Bamfield, British Columbia, to Fanning Island section of the cable. The final cost was around £2 million. Originally, the British government felt the All Red system should have sea landings only on British controlled soil for security purposes. Due to this, Britain actively sought to acquire Fanning Island (now Tabuaeran in Kiribati) to use for a midpoint power regeneration / relay station between Western Canada and Australia on the trans Pacific Ocean branch of the system. Fanning Island was annexed to the British Empire in 1888.
Аяқтау
1911 жылы Императорлық қорғаныс жөніндегі комитет "Барлық Қызыл желі" толыққандай аяқталғанын хабарлады. Бұл желідегі артық сызықтардың саны сонша көп болды ki, Ұлыбританияны оқшаулау үшін 49 сызықты үзу қажет болды; Канада үшін 15; ал Оңтүстік Африка үшін 5. Оңтүстік Африка және Үндістан сияқты көптеген колонияларда да көптеген құрлықтағы байланыс желілері болды. Ұлыбритания сонымен қатар әлемдегі су асты телеграфтарын орнату және жөндеу жабдықтарымен, тәжірибесімен қатар, су асты желілері үшін гутта-перча оқшаулағышының монополиясына ие болды. 1911 жылғы есепте Императорлық сымсыз тізбек "Барлық Қызыл желіге" тек "құнды қосымша" болуы керек екені айтылды, себебі жаулар радиохабарларды тоқтатуға немесе ұстап алуға мүмкіндігі бар еді. Қымбатқа түскеніне қарамастан, телеграф желісі өз мақсатына жетті: Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық байланыс үздірілмеді, ал Ұлыбритания Германияның әлемдік желісін жылдам кесіп тастады. Тынық мұхиты кабельдері кеңесі 1923 және 1926 жылдар аралығында Dominia және Faraday кемелерін пайдаланып, Канада мен Жаңа Зеландия арасына екінші кабель төседі.
The Committee on Imperial Defence reported in 1911 that the All Red Line was complete. The network had so many redundancies that 49 cuts would be needed to isolate the United Kingdom; 15 for Canada; and 5 for South Africa. Many colonies such as South Africa and India also had many land lines. Britain also possessed the majority of the world's underwater telegraph deployment and repair equipment and expertise, and a monopoly of the gutta percha insulation for underwater lines. The 1911 report stated that the Imperial Wireless Chain should only be a "valuable reserve" to the All Red Line, because enemies could interrupt or intercept radio messages. Despite its great cost, the telegraph network succeeded in its purpose: British communications remained uninterrupted during the First World War, while Britain quickly succeeded in cutting Germany's worldwide network. The Pacific Cable Board laid a duplicate cable between Canada and New Zealand between 1923 and 1926, using the cable laying ships Dominia and Faraday.
Қауымдастық телеграф келісім
Британ империясының соңғы жылдарында, бірқатар мемлекеттер федерацияланған немесе тәуелсіздікке жақын болған кезде, нақтырақ қаржылық бөліністерді, жауапкершіліктерді және басқаруды белгілейтін шарт жасалды, ол ақырында Тынық мұхит кабельдік кеңесін алмастыруға тиіс болды. 1948 жылы Лондонда Комонвелл елдері арасында Комонвелл телекоммуникациялық келісіміне қол қойылды, ол Комонвелл телекоммуникациялар ұйымын құрды.
In the final years of the British Empire, with a number of states federated or close to independence, a treaty with clearer financial divisions, responsibilities, and governance was established that would eventually replace the Pacific Cable Board. A treaty Commonwealth Telegraph Agreement was signed between Commonwealth nations in London, 1948 that formed the Commonwealth Telecommunications Organisation.