Люси Бернс: Америкалық сайлау құқығы үшін күрескен белсендісі

Кіріспе

Американдық суфражист (1879–1966 жж.)

Люси Бернс (28 шілде 1879 ж. – 22 желтоқсан 1966 ж.) – американдық суфражист және әйелдер құқығын жақтаушы. Ол АҚШ және Ұлыбританиядағы жалынды белсенді, радикалды суфражистер қатарына қосылды. Бернс Элис Полдың жақын досы болды, және екеуі бірлесіп Ұлттық әйелдер партиясын құрды.

Ерте өмір және білім

Бернс ирландтық католик отбасында Нью-Йоркте дүниеге келген. Ол Ұлттық әйелдер партиясының мүшесі Инес Хейнес Ирвиннің «екі жақты қабілеті бар әйел» деп сипаттаған. Ол сөйлеу және жазу өнерінде тең шешендік пен әсемдікке ие. [ ] Ақыл-ойы мен сезімдері жағынан ол жылдам және жылы. [ ] Ол жоғары деңгейдегі интеллектуалдыққа ие; бірақ ол бұл интеллектуалдылықты ізет пен тартымдылықпен толықтыратын, жеңіске жетуге ұмтылған ирландтық мінезімен асып түседі; өте жоғары сезімталдық пен шапшаңдыққа ие әлеуметтік бейімділік. Ол дарынды оқушы болды және алғаш рет 1890 жылы екінші дайындық мектебі үшін Пакер Колледждік Институтына, бастапқыда Бруклин әйелдер академиясы деп аталған мектепке барып оқыды. Пакер Колледждік Институты «қыздарды әйелдерге тәрбиелеумен» мақтанды және діни білім беруді баса назарда ұстап, сонымен қатар «ақыл-оқты нақтылық пен күштілікпен ойлауға баулу» сияқты либералды идеяларды қолдады. Бернс екі жыл бойы Бруклиндегі Эразм орта мектебінде сабақ берді. Бернс білім беру саласын ұнатса да, көбінесе бұл тәжірибе оны ренжітіп, өз оқуын жалғастырғысы келді. 1906 жылы, жиырма жеті жасында, ол тіл білімін жетілдіру үшін Германияға көшіп барды. Германияда Бернс 1906 жылдан 1909 жылға дейін Бонн және Берлин университеттерінде оқыды. Германияда аспирантурада оқып жүргенде Люси Бернс Англияға сапар шегіп, Эмелин Панкхерст және оның қыздары Кристабель мен Сильвиямен танысты. Ол олардың белсенділігі мен харизмасынан осыншалықты шабыттандырылды, аспирантураны тастап, олармен бірге болып, Ұлыбританиядағы әйелдер құқықтары үшін күрескен Әйелдер әлеуметтік және саяси одағында жұмыс істеді. Ол «Әйелдерге дауыс» атты бюллетенін сата бастады және 1909 жылғы 29 маусымда өткен наразылыққа қатысып, тұтқындалды. Бернс кейін 1910 жылдан 1912 жылға дейін Әйелдер әлеуметтік және саяси одағында жалақылы ұйымдастырушы болып жұмыс істеді. Ол тіпті Лондонға тұтқындалу үшін келгенін және бұл «өте зор құрмет» екенін айтты.

Британиядағы түрме

Бернс Джени Бейнс, Мэри Ли, Элис Пол, Эмили Дэвисон және Мейбл Каппермен бірге Ллойд Джорджтың бюджет туралы Лаймхаус жиынына тоқтама беруге тырысты. Бір полиция қызметкерімен болған қақтығыстан кейін судья Бернсті "өте жаман мысал көрсетті" деп сипаттап, жазасын қатаңдатты. Бернс тағы да Элис Пол және Эдит Ньюмен сияқты суфражистермен бірге Дундиде Ланкастер герцогтығының канцлері Герберт Сэмюэлдің саяси жиынына кіруге тырысты, бірақ кіре алмады. Бернс полиция бөлімшесінің терезелерін бұзып, он күндік жаза алды, онда ол және басқалары аштық жариялады, түрме жасушаларына зақым келтірді және түрме жұмысынан бас тартты. Әйелдер Ұлыбританиядағы сайлау құқығы және американдық әйелдер қозғалысы туралы әңгімелесті. Бернс пен Пол Анна Говард Шоудың американдық сайлау құқығы қозғалысының белсенділігінің жеткіліксіздігіне және тиімсіз басшылығына наразылықтарын бөлісті. Олардың "сыртқы түрі мен мінезі жағынан қарама-қарсы болғанын, Пол әлсіз көрінгенін, ал Бернс биік бойлы, келбетті, күшті денсаулығымен көзге түскенін, Пол келісімге келмейтін, араласуға қиын адам болса, Бернс икемді және келіссөзге дайын болды. Пол – жауынгер, Бернс – дипломат" делінген. Олардың айқын айырмашылықтарына қарамастан, Пол мен Бернс бірлесіп жұмыс істегендіктен, олардың жақтастары оларды "бір ойлы, бір рухты" деп сипаттаған. Бірақ Пол Бернсті "әрқашан менден батыл, табиғатынан мың есе батыл" деп бағалаған. Екі әйел де биліктегі саяси партияны федералдық сайлау құқығы туралы түзетуге жауапты деп санады. Бернс пен Пол бұл талапқа келіссе де, осы оқиға NAWSA-мен олардың арасындағы ажырымның басталуын білдірді. Бернс Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығының қауымдастығының Конгресс одағының атқарушы мүшесі болып бірауыздан сайланды. 1913 жылдың сәуірінде NAWSA радикалды топтан алшақтауды шешті және өздерінің есімін атауда қолдануға рұқсат бермеді, сондықтан Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығының Конгресс одағы жай ғана Конгресс одағы деп қайта аталды. Конгресс одағына көмекші мүшелік берілді, бірақ қарым-қатынас шиеленіскен күйінде қалды. Конгресс одағы мен NAWSA арасындағы шиеленісті күшейту үшін Бернс 1913 жылы NAWSA-ның Вашингтондағы съезінде тағы бір радикалды ұсыныс жасады. Демократтар сол кезде Ақ үйді және Конгрестің екі палатасын бақылап отырғандықтан, Бернс оларға ультиматум қойғысы келді: "Біздің сайлау құқығы туралы заң жобамызды қолдаңыз, әйтпесе сіз қайта сайланбайсыз". Бернс: "Әрекетсіздік ашық жаулық саясаты сияқты нақты жазбаны құрады" деді. Бірнеше күннен кейін Уилсон сайлау құқығын қолдауға берген уәдесінен бас тартып, өзінің жеке көзқарасын Конгресске таңуға ниеті жоқ екенін айтты. Олардың күш-жігеріне қарамастан, Конгресс одағы 1914 жылдың 12 ақпанында NAWSA-дан ресми түрде бөлінді. Пол орталықтандырылған биліктің өз мақсаттарына жету үшін және тиімді жұмыс істеу үшін маңызды деп сенді, сондықтан олар күрт өзгерістер жасамады. Өз мүшелерін қанағаттандыру үшін олар ұсыныстар сұрады және "Біз сіздердің алдымызға қоя алатын кез-келген конструктивті жоспар үшін өте риза боламыз" деді. Энтони түзетуі немесе Монделл қарары әйелдердің сайлау құқығына арналған федералдық түзету болды және ол ақыр соңында он тоғызыншы түзетуге айналды. NAWSA-дан бөлінгеннен кейін Рут Ханна МакКормик NAWSA Конгресс комитетінің төрағасы болды. NAWSA басқармасымен кеңеспей-ақ, ол олардың атынан Шафрот Палмердің альтернативті түзетуін қолдады. Бернс 1914 жылы Антони түзетуі комитеттен шығып, палатаға кірген кезде Конгресс делегаттарының алдында сөйлеген алғашқы әйел болды. Оның сөйлеуі негізінен Элис Полға сахна дайындауға бағытталған болса да, ол Конгресс одағының жетістіктерін де атап өтті. Осыдан кейін Конгресс одағы әйелдерге дауыс беру құқығы бар тоғыз штаттың әрқайсысына екі ұйымдастырушы жіберді. Бернс Калифорниядағы Сан-Францискоға суфражист Роза Уинслоумен бірге барды. Бұл штаттарда әйелдерді ұйымдастыру оңай болған жоқ, ал жеткілікті қаражат жинау әсіресе қиын болды. Бернс: "Егер бұл жердегі әйелдер маған түскі және кешкі асқа жұмсауға дайын ақша берсе, мен керемет боламын" деген сөздері келтірілген. Бернс сайлау құқығы туралы хабарды театрларда, көшелерде, үйме-үй жүріп, мультфильмдер мен кітапшалар таратып таратты. 1914 жылғы сайлау кезінде Демократиялық партия Конгресс одағының өте дауысты сыншысына айналды және ақыр соңында Конгресс одағы бес Демократиялық жеңіліске жауапты болды. 1915 жылы Конгресс одағы филиалы жоқ әр штатты ұйымдастыруға күшін жұмсауды шешті. Бұл жоспардың мақсаты 1914 жылғы штаттық кампаниясының жалғасын беру және сайлау құқығын барлық штаттарда талап етілетін ұлттық мәселеге айналдыру болды. Осы кезеңде NAWSA ішкі шиеленістерді бастан өткерді. 1915 жылғы съезінен кейін Анна Говард Шоу президенттік лауазымнан кетті, және көптеген адамдар бұл Конгресс одағы мен NAWSA арасындағы келісімге мүмкіндік береді деп сенді. Бернс пен Пол 1915 жылдың 17 желтоқсанында Вашингтондағы Уиллард қонақүйінде NAWSA шенеуніктерімен және Конгресс одағынан келген басқа әйелдермен кездесті. NAWSA Конгресс одағының филиалы болуын қалады, бірақ олардың көптеген талаптары болды: Конгресс одағы Демократиялық партияға қарсы кампаниясын тоқтатуы және болашақта ешқандай саяси кампаниялар жүргізбеуі керек еді. Бұл талаптар мүлдем ақылға сыймас деп есептелді және кездесу келісімге келмей, болашақ әрекеттерге мүмкіндік болмады. Бернс бұл жоспарды ынталы түрде қолдады және 1916 жылдың 5, 6 және 7 маусымында Чикагодағы Блэкстоун театрында делегаттар мен әйел сайлаушылар Ұлттық әйелдер партиясын (NWP) құру үшін жиналды. Бернс пен Пол әйелдердің құқықтары үшін, әсіресе олардың дауыс беру құқығы үшін тікелей әрекеттерге берілді. Олар консервативті суфражистерге қарсы болды, олар кем бейімді тактиканы жақтады. NWP мүшелігіне тек сайлау құқығы бар әйелдер ғана қабылданды, ал олардың жалғыз мақсаты әйелдердің сайлау құқығына арналған федералдық түзетуді ілгерілету болды. Бернс Ұлттық әйелдер партиясында үлкен рөл атқарды. Ол ұйымның барлық аспектілерінде бірде-бірде жұмыс істеді. Атап айтқанда, ол бас ұйымдастырушы, лоббиші, газет редакторы, сайлау құқығын насихаттаушы, оқытушы, шешен, тулар кампаниясының архитектор, біріктіруші күш және NWP символы болды. Олар соғыс кезінде де жалғастырды. Ұлттық әйелдер партиясы 1917 жылдың қаңтарынан бастап Вашингтондағы Ақ үйдің алдында ондаған әйелдерді Ұнсыз күзетшілер ретінде пикетке шығарды. Екі партиялық ұйым, ол өз шабуылдарын АҚШ Президенті кеңсесіне, осы жағдайда Вудро Вильсонға бағыттады. Бернс сонымен қатар Бірінші дүние соғысына қарсы болды, оны қуатты адамдар басқарған соғыс деп қарады, нәтижесінде жас адамдар ерікті түрде емес, өз өмірін беруге шақырылды. Ұлттық әйелдер партиясымен оның мансабында Бернс әділетсіздікке қатысты ащы сезімге ие болғаны және президенттің немесе бейжай американдықтардың әрекеттерінен ашуланғаны белгілі болды. Түрмеде Бернс Элис Пол және көптеген басқа әйелдермен бірге аштық жариялады, осылайша олардың себептеріне адалдығын көрсетті, олардың саяси тұтқындар екенін мәлімдеді. Бернс бұрын осындай әрекеттерге қатысқандықтан және Ұлыбританиядағы түрмеде WSPU-мен күштеп тамақтандырылғандықтан аштық жариялауға дайын болды. Түрме шенеуніктері Бернс не істеп жатқанын түсінгеннен кейін, оны аудандық түрмеге ауыстырып, жеке камераға қамады. 1917 жылы үшінші рет қамауға алынғанда судья Бернсті үлгі ретінде көрсетуге тырысты және оған ең жоғары жаза берді. Әйелдерді біріктіру үшін Бернс тізімді атауға тырысты және күзетшілердің көптеген ескертулеріне қарамастан тоқтаудан бас тартты. Бірдеңе шұғыл істеу керек екенін немесе ол әлдеқашан...

Burns was with Jennie Baines, Mary Leigh, Alice Paul, Emily Davison and Mabel Capper trying to stop a Limehouse meeting on the Budget by Lloyd George. In a fracas with a senior police officer led to Burns being described by the magistrate as "setting an extremely bad example" and getting a harsher sentence. Burns was again with Alice Paul and Edith New and other suffragettes in Dundee trying to enter a political meeting of Herbert Samuel, MP, Chancellor of the Duchy of Lancaster, unable to gain access Burns then broke police station windows and got a ten day sentence, where she and others went on hunger strike, damaged the cells and refused to do prison work. The women discussed their suffrage experiences in the United Kingdom and the American women's movement. Burns and Paul bonded over their frustration with what they considered the inactivity and ineffective leadership of the American suffrage movement by Anna Howard Shaw. She notes that they "were opposites in appearance and temperament [w]hereas Paul appeared fragile, Burns was tall and curvaceous, the picture of vigorous health unlike Paul, who was uncompromising and hard to get along with, Burns was pliable and willing to negotiate. Paul was the militant; Burns, the diplomat." Despite their stark differences, Paul and Burns worked together so effectively that followers would often describe them as having "one mind and spirit.". However Paul described Burns as "always more valiant than I was, about a thousand times more valiant by nature." Both women felt it was critical to hold the political party in power responsible for a federal suffrage amendment. While Burns and Paul readily agreed to this stipulation, this event marked the beginning of their divide with NAWSA. Burns was elected unanimously as an executive member of the Congressional Union of the National American Women Suffrage Association. In April 1913, NAWSA decided they wanted to distance themselves from the more radical group and no longer allowed their name to be used in the title, so the Congressional Union of the National American Women Suffrage Association was renamed just the Congressional Union. The Congressional Union was granted auxiliary membership, but the relationship remained tenuous. Adding to the growing tensions between the Congressional Union and NAWSA, Burns made a radical proposal once again at the 1913 NAWSA convention in Washington, D. C. Because Democrats controlled the White House and both houses of Congress at the time, Burns wanted to give them an ultimatum—support our bill for suffrage or we will make sure you don't get reelected. Burns stated "Inaction establishes just as clear a record as does a policy of open hostility." A few days later, Wilson reneged his vow to support suffrage and said he would not impose his private views on Congress. Despite their efforts, the Congressional Union officially split from NAWSA on February 12, 1914. Paul believed centralized authority was critical to accomplishing their goals and operating effectively, so they did not make any drastic changes; to appease their members they solicited suggestions and stated "We would be most grateful for any constructive plan which you can lay before us." The Anthony amendment, or Mondell Resolution, was a federal amendment for woman's suffrage and what would ultimately become the nineteenth amendment. Since their split from NAWSA, Ruth Hanna McCormick had become the chairwoman of NAWSA's Congressional Committee. Without consulting the NAWSA Board, she had endorsed the alternative Shafroth Palmer amendment on their behalf. Burns was the first woman to speak before the Congressional delegates in 1914, when the Anthony amendment finally made it out of committee and into the House. While her speech was primarily intended to set the stage for Alice Paul, she also outlined the accomplishments of the Congressional Union. Following this, the Congressional Union sent two organizers to each of the nine states where women had the right to vote. Burns went to San Francisco, California with suffragist Rose Winslow. Organizing women in these states was not an easy task, and raising adequate funds was found to be particularly troublesome; Burns is quoted as saying "If the women here, however, would only give me the money they are willing to spend on luncheons and dinners I will get along admirably." Burns spread the message about suffrage in theaters, on the streets, by going door to door, and by circulating cartoons and pamphlets. By election time in 1914 the Democratic Party had become an extremely vocal critic of the Congressional Union, and ultimately the Congressional Union claimed responsibility for five Democratic losses. In 1915 the Congressional Union decided to put its efforts into organizing in every state that did not already have a branch. The goal of this plan was to continue what their 1914 state by state campaign had started and make suffrage a national issue with demand in every state. During this time period, NAWSA was experiencing a lot of internal strife. After their convention in 1915, Anna Howard Shaw stepped down as president, and many believed this would be a time for potential reconciliation between the Congressional Union and NAWSA. Burns and Paul met with NAWSA officials and other women from the Congressional Union at the Willard Hotel in Washington, D. C., on December 17, 1915. NAWSA wanted the Congressional Union to become an affiliate but they had numerous demands—the Congressional Union was to end its anti Democratic Party campaign and never wage any political campaigns in the future. These demands were viewed as completely unreasonable, and the meeting ended without any reconciliation or possibility of future attempts. Burns adamantly supported this plan and on June 5, 6 and 7, 1916 at the Blackstone Theater in Chicago, delegates and female voters met to organize the National Woman's Party (NWP). Burns and Paul were committed to direct action in fighting for women's rights and particularly their right to vote. They were opposed by more conservative suffragists who advocated less militant tactics. Membership in the NWP was limited to only enfranchised women, and their sole goal was promoting a federal amendment for woman's suffrage. Burns played a large role in the National Woman's Party. She worked in virtually every aspect of the organization at one time or another. Specifically, she was a chief organizer, lobby head, newspaper editor, suffrage educator, teacher, orator, architect of the banner campaign, rallying force, and symbol of the NWP. which they continued during the war. The National Woman's Party led dozens of women to picket the White House in Washington, D. C., as Silent Sentinels beginning in January 1917. A bi partisan organization, it directed its attacks at the office of the President of the United States, in this case, Woodrow Wilson. Burns also opposed World War I, seeing it as a war led by powerful men that resulted in young men being drafted and giving their lives with little free will. Throughout her career with the National Woman's Party, Burns was known to have a bitter sense of injustice and become angry because of the actions of the President or apathetic Americans. In jail, Burns joined Alice Paul and many other women in hunger strikes to demonstrate their commitment to their cause, asserting that they were political prisoners. Burns was prepared for the hunger strikes since she had previously participated in this and been force fed in prison in Britain with the WSPU. Once prison officials realized what Burns was doing, they had her transferred to a district jail and put in solitary confinement. Upon her third arrest in 1917, the judge aimed to make an example of Burns, and she was given the maximum sentence. To unite the women, Burns tried to call roll and refused to stop despite numerous threats by the guards. Realizing something urgent needed to be done or he would potentially have dead prisoners on his hands, the warden moved Burns to another jail and told the remaining women that the strike was over. To their surprise, it was announced in late 1917 that the House would make a decision on January 10, 1918. The amendment passed in the House by a vote of 274 to 136, and the women of the NWP, including Burns, began working on the 11 additional votes they would need for the amendment to pass in the Senate. Unfortunately on June 27, 1918, the Senate narrowly failed to pass the amendment. Once again the women were jailed, exposed to horrendous conditions, and released shortly thereafter. Their focus then was moved to helping pro suffrage candidates get elected in November. For the first time, the NWP did not give allegiance to one party over another; they supported anyone who was willing to support suffrage, and this cost the Democrats their majority in Congress. He requested that Congress convene for a special session in May 1919. Surprisingly, the suffragists were very subdued at the announcement of this victory. The suffragists battle was not yet over; they still had to make sure three quarters supermajority of the states – which then numbered 48 – ratified the amendment. Finally, on August 18, 1920, Tennessee became the thirty sixth state to ratify the Anthony amendment, and Burns' quest for federal suffrage was finally over. At this point Burns was completely exhausted and quoted as saying "I don't want to do anything more. I think we have done all this for women, and we have sacrificed everything we possessed for them, and now let them fight for it now. I am not going to fight anymore." All of her time spent in jail and experiences as a suffragist had left her bitter towards married women and others who didn't take action during the suffrage movement. After the women of the United States gained the right to vote, Burns retired from political life and devoted herself to the Catholic Church and her orphaned niece. She died on December 22, 1966, in Brooklyn, New York.

Мұра

Бёрнс 2020 жылы Ұлттық әйелдер тарихы альянсының құрметті тұлғасы деп жарияланды.

Темір жауы бар періштелер

2004 жылы HBO Films телеканалы «Iron Jawed Angels» фильмін көрсетті, ол Люси Бернс, Элис Пол және басқа да сайлау құқығы үшін күрескен әйелдердің қозғалысын суреттейді. Бернс рөлін австралиялық актриса Фрэнсис О’Коннор сомдады.

Люси Бернс институты

Люси Бернс институты – Висконсин штатының Мэдисон қаласында орналасқан коммерциялық емес білім беру ұйымы және оның аты Люси Бернс есімімен аталған.

Люси Бернс мұражайы

Люси Бернс мұражайы * 2020 жылдың 25 қаңтарында жұртшылыққа есігін ашты, ал 2020 жылдың 9 мамырында Вирджиния штатының Лортон қаласында, бұрынғы Ококуан жұмыс үйі орнында – сонымен қатар Лортон реформаторы деп те аталатын – салтанатты ашылу рәсімі өтті, осы жерде "Үрей түні" оқиғасы болған. Мұражайдағы көрмелер суфражистердің белсенділігі мен құрбандықтарын, сондай-ақ 1910 жылдардағы "Сайлент Сентинельдер" (Үнсіз күзетшілер) наразылықтарын еске алады.