Конфедерация Штаттарының Заң шығару органы

Кіріспе

Конфедеративтік штаттардың заң шығарушы органы – Конфедеративтік штаттар конгресі 1861 жылдан 1865 жылға дейін болған Америка Конфедеративтік штаттарының уақытша және тұрақты заң шығарушы жиналысы еді. Оның қызметі көбінесе Оңтүстік прото-мемлекеті үшін жаңа ұлттық үкімет құру және Конфедерацияның барлық өмір бойы сақталуын қамтамасыз етуге қатысты соғыс шараларымен байланысты болды. Бастапқыда ол Монтгомериде (Алабама штаты) және Вирджиния штатының Ричмонд қаласында уақытша конгресс ретінде отырды. Уақытша конгресс Ричмондқа көшкеннен кейін, тұрақты конгресс Вирджиния штатының қолданыстағы Капитолий ғимаратында жиналды, оны Вирджинияның тәуелсіздікке ұмтылған бас ассамблеясымен бөлісті. Тұрақты заң шығарушы органның алғысы – Конфедеративтік штаттардың уақытша конгресі болды, ол Конфедерацияны мемлекет ретінде құруға көмектесті. 1861 жылғы қарашада штаттарда, босқындар колонияларында және әскер лагерьлерінде өткен сайлаулардан кейін 1-конфедеративтік конгресс төрт сессияда отырды. 1863 жылғы аралық сайлауда көптеген бұрынғы демократтар бұрынғы вигтерге жеңіліп қалды. Конфедерацияның 2-ші конгресі 1864 жылдың 7 қарашасынан басталып, 1865 жылдың 18 наурызында Конфедерацияның құлауына аз уақыт қалғанда аяқталған әскери науқан маусымындағы үзілістен кейін екі сессияда жиналды. Конфедеративтік конгрестің барлық заңнамалық қарастырулары Американдық Азамат соғысында жеңіске жетуге бағындырылды. Оларға президент Джефферсон Дэвистің соғыс шараларын қабылдау және әкімшіліктің ұсыныстарына балама іздеу туралы пікірталастар кірді, олардың екеуі де нәтижесіне қарамастан, көбінесе келіспеушілік тудырды. Конгресс не істегеніне қарамастан, көбінесе сырттай қараумен қарастырылды. Соғыстың басындағы майдан жеңістері кезінде Конфедерацияда тұратын азаматтардан көп талаптар қойылған жоқ, ал Конфедеративтік конгресс пен Дэвис арасында маңызды келісім болды. Соғыстың екінші жартысында Дэвис әкімшілігінің бағдарламасы күшейді, ал Конфедеративтік конгресс 1863 жылғы сайлаулардан бұрын-ақ заң шығару процесінде белсендірек болу арқылы жауап берді. Ол әкімшіліктің ұсыныстарын өзгерте бастады, олардың орнына өз шараларын қойды және кейде мүлдем әрекеттен бас тартты. Ол көптеген маңызды саясатты бастаған жоқ, бірақ атқарушылық биліктің егжей-тегжейлі мәселелерімен айналысты. Конфедерацияның тәуелсіздігіне берілгендігіне қарамастан, Дэвистің жақтастары оны кейде тәуелсіздік танытуы үшін сынады, ал қарсы баспасөз оны жеткілікті түрде белсенділік танытпағаны үшін айыптады.

Legislature of the Confederate States

The Confederate States Congress was both the provisional and permanent legislative assembly of the Confederate States of America that existed from 1861 to 1865. Its actions were, for the most part, concerned with measures to establish a new national government for the Southern proto state, and to prosecute a war that had to be sustained throughout the existence of the Confederacy. At first, it met as a provisional congress both in Montgomery, Alabama, and Richmond, Virginia. As was the case for the provisional Congress after it moved to Richmond, the permanent Congress met in the existing Virginia State Capitol, a building which it shared with the secessionist Virginia General Assembly. The precursor to the permanent legislature was the Provisional Congress of the Confederate States, which helped establish the Confederacy as a state. Following elections held in states, refugee colonies, and army camps in November 1861, the 1st Confederate Congress met in four sessions. The 1863 midterm elections led to many former Democrats losing to former Whigs. The 2nd Confederate Congress met in two sessions following an intersession during the military campaign season beginning November 7, 1864, and ending on March 18, 1865, shortly before the downfall of the Confederacy. All legislative considerations of the Confederate Congress were secondary to winning the American Civil War. These included debates whether to pass President Jefferson Davis's war measures and deliberations on alternatives to administration proposals, both of which were often denounced as discordant, regardless of the outcome. Congress was often held in low regard regardless of what it did. Amidst early battlefield victories, few sacrifices were asked of those who resided in the Confederacy, and the Confederate Congress and Davis were in essential agreement. During the second half of the war, the Davis administration's program became more demanding, and the Confederate Congress responded by becoming more assertive in the law making process even before the 1863 elections. It began to modify administration proposals, substitute its own measures, and sometimes it refused to act at all. While it initiated few major policies, it often concerned itself with details of executive administration. Despite its devotion to Confederate independence, it was criticized by supporters of Davis for occasional independence, and censured in the dissenting press for not asserting itself more often.

Монтгомериде кездесу

1859 жылы Джон Браунның Вирджиниядағы құлдарды босату үшін Харперс-Ферриге жасаған шабуылы Солтүстікте құлдықтан бас тартушылар тарапынан мақталып, олар оны қадірлі шейіттік деп жариялады, ал Оңтүстіктегі көптеген адамдар Браунды құлдардың көтерілісін тудыруға тырысқан науқас деп қарады. Солтүстік Дред Скотт ісі бойынша Жоғарғы Соттың аумақтардағы құлдыққа кепілдік берген шешімін қабылдауға құштарлық танытпады, ал Демократиялық партия мәселе бойынша Солтүстік және Оңтүстік топтарына бөлінді. Ұлттық виг партиясының әлсіреуімен секциялық антагонизм күшейді, ал аумақтардағы құлдықтың таралуын тоқтатуға талап еткен жаңа Республикалық партияның күшеуі Оңтүстік өркениетінің өмір сүруіне қауіп деп есептелді. Солтүстік өнеркәсібі мен механикаландырылған шаруашылық пен Оңтүстік құл еңбегіне негізделген ақшалай дақылдар арасындағы экономикалық бәсекелестік Оңтүстіктің тұрақты түрде бағынуына әкелетін ұтылған шайқас сияқты көрінді. Монтгомериде бас қосқан штат делегаттары үшін сецессия он жылдан астам жалғандық, соққылар мен жеңілістерге соңғы шешім болды. Бөлініп шыққан штаттардың жаңа мемлекеті құлдықтың бұзылмауына және «Мақта корольдігіне» негізделген тәуелсіз экономикалық қауіпсіздікке кепілдік беретін еді. 1860 жылдың қараша айында Авраам Линкольннің сайлануы Теңіз Оңтүстігі үшін шешуші катализатор болды. Конгресс мүшелері өз сайлаушыларына қайта-қайта сөз сөйлеп, секциялық жеңілдік пен түзетуге деген үміттің жойылғанын және «әрбір құл иеленуші штатының жалғыз және басты мақсаты – табиғи емес және жауырыққан Одақтан жылдам және толық бөлінуі болуы керек» деді. «Сецессионистер», «түздер» және «штат құқықтарын жақтаушылар» АҚШ-тан шығу үшін жеке штаттардың әрекеттерін және өзін-өзі қорғау үшін Оңтүстік одағы ретінде дереу қайта құруды талап етіп, тізбекті реакция басталды. Мұндай жаңа үкіметке қатысты ынтымақтастық Монтгомери конвенциясына дейін қол жеткізілді, өйткені Оңтүстік штаттары 1860 жылдың күзінен бастап бірлескен әрекеттерін анықтау үшін комиссарлар алмасып тұрды. 1860 жылдың 31 желтоқсанында Оңтүстік Каролина конвенциясы Оңтүстік штаттарын Оңтүстік Конфедерациясын құруға шақырды және олардың келесі комиссарлары 1861 жылдың 11 қаңтарында оралғаннан кейін Оңтүстік Каролина Одақтағы барлық құл мемлекеттерін 4 ақпанда Монтгомериде кездесуге шақырды. Тағы алты штат өздерінің сецессиялық конвенцияларын шақырды, делегаттарды таңдау үшін штаттық сайлаулар өткізді және 9 қаңтар мен 1 ақпан аралығында сецессиялық жарлықтарды қабылдады. Оңтүстік Каролина Уақытша Конгресске делегаттарды сайлау үлгісін орнатты. Алты штаттық конвенция жалпы екі делегатты және әрбір конгресс округінен бір делегатты сайлады. Флорида өз сепаратист губернаторына штаттық делегацияны тағайындауға рұқсат берді. Уақытша Конгресске халықтық сайлаулар өткізілмеді; бос орындар сецессиялық конвенциялар, штат заң шығарушы органдары немесе уақытша конгресс президенті тарапынан толтырылды.

The 1859 raid at Harpers Ferry by John Brown to free slaves in Virginia was hailed in the North by abolitionists, who proclaimed that it was a noble martyrdom, while many in the South saw Brown as a provocateur seeking to incite servile insurrection. The North seemed unwilling to accept the Supreme Court ruling in the Dredd Scott case guaranteeing slavery in the territories, and the Democratic Party had split among Northern and Southern factions over the issue. Sectional antagonism was magnified with the decline of the national Whig Party, and the upsurge of the new Republican Party, insistent on ending the extension of slavery in the territories, was seen as a threat to the very existence of a Southern civilization. The economic rivalry between Northern industry and mechanized farming versus Southern slave cash crop agriculture seemed to be a losing battle that would permanently subject the South as diminished colonists dependent on an aggressive business world. Secession was to the state delegates meeting in Montgomery a clear cut solution to over a decade of humiliation, reverses, and defeats. A new nation of secessionist states would assure uncompromised slavery and deliver an independent economic security based on King Cotton. The November 1860 election of Abraham Lincoln proved to be the deciding catalyst for the Deep South. Southern members of Congress repeatedly addressed their constituents, saying that all hope of sectional relief and redress was done and that “the sole and primary aim of each slaveholding State ought to be its speedy and absolute separation from an unnatural and hostile Union." A chain reaction was set off, as the “secessionists”, “straight outs”, and “States’ Rights men” demanded separate state action to withdraw from the United States and immediate regrouping as a Southern union for self defense. Cooperation towards such a new government was being achieved even before the Montgomery Convention, as the Southern states had been exchanging a series of commissioners to determine their joint action since the fall of 1860. On December 31, 1860, the South Carolina Convention issued an invitation to Southern states to form a Southern Confederacy, and, after their next commissioners returned on January 11, 1861, South Carolina invited all slave states in the Union to meet in Montgomery on February 4. Another six states called secession conventions of their own, held statewide elections to select delegates, convened and passed secession ordinances between January 9 and February 1, 1861. South Carolina set the pattern for electing delegates to the Provisional Congress. Six state conventions elected two delegates at large, and one from each congressional district. Florida allowed its secessionist governor to appoint the state delegation. There was no popular election to the Provisional Congress; vacancies were filled by the secessionist conventions, state legislatures or temporarily by a convention president.

Мүшелік және саясат

Конфедерация конгресінің тарихшысы Уилфред Бак Йернс Монтгомери жиналысының ең маңызды ерекшелігі оның қалыптылығы болды деп санайтын. Сепаратистік конвенциялар Төменгі Оңтүстікте құлдарды ұстайтын республиканы құруды ғана мақсат етпеді, сонымен қатар шекарадағы құлдарды ұстайтын штаттарды тартуға үміттенеді және өздерінің штаттық кооперационистерін мен одақтастарын келісуге тырысты. Нәтижесінде Конфедерацияның Уақытша конгресі салыстырмалы түрде үйлесімді жұмыс істей бастады. Штаттық сепаратистік конвенциялар әдетте өздерінің конгресс округтерін шын мәнінде көрсететін делегаттарды таңдады, сондықтан Уақытша конгресс Оңтүстік штаттарының әртүрлілігін әділ көрсетті, әрине, Оңтүстікте құлдықта ұсталған миллиондаған афроамерикандықтарды есепке алмай. Монтгомеридегі алғашқы сессияға елу делегат қатысты. Олардың көпшілігі штаттық сепаратистік конвенцияларда қызмет еткен, ал жалпы алғанда, конгресте сепаратистер бұрынғы шартты одақтастарға қарағанда үш есе көп болды. Алабама мен Миссисипиде көпшілігі шартты одақтастардан тұратын штаттық делегациялар болды. Уақытша конгресс делегаттарының көпшілігі ірі саяси партиялардың көрнекті өкілдері болды. Бұрынғы демократтар мен бұрынғы вигтер арасындағы көпшілік айырмашылығы шамалы болды, Алабама мен Луизиана делегацияларының көпшілігі вигтерден, ал Джорджия тең бөлінген. Конгрестің 36 мүшесі колледж бітірген, 42-сі лицензияланған адвокаттар, ал 17-сі плантаторлар болды. Олардың орташа жасы 47-ге жуық, ең кішісі 31, ең үлкені 72 жаста болды. 34 делегаттың бұрынғы заң шығару тәжірибесі болды, ал 24-і АҚШ Конгресінде қызмет еткен. Чарльз Конрад президент Миллард Филлмордың кезінде Соғыс министрі болған, ал Джон Тайлер АҚШ-тың он бірінші президенті болған. Йернстің айтуынша, "Жалпы алғанда, Уақытша конгресс кейінгі конгрестердің кез келгенінен жоғары деңгейдегі басшылықты білдірді". Уақытша конгресс кезінде сепаратистік радикалдар мен консервативті шартты одақтастар арасындағы күтілген саяси бәсекелестік болған жоқ, сондай-ақ бұрынғы демократтар мен бұрынғы вигтердің ескі фракциялары да көзге түспеді. Бұрынғы саясат тек сайлау кампанияларында қысқаша сипаттама беру үшін қолданылды. Конфедерация конгресіндегі саяси бөліністің негізгі себебі президенттің және оның әкімшілігінің саясатына қатысты мәселелер болды. Уақытша конгрестің алғашқы жылындағы қарсылықтың себебі Джефферсон Дэвистің жеке және философиялық айырмашылықтары болды. Дэвис штаттардың құқықтары туралы сөйледі, бірақ оның іс-әрекеттері ертеден бастап ұлттық сипатқа ие болды және ол ұлттық саясатты шектеуге бағытталған заңдарға вето құқығын қолданды, бұл "әскери деспотизм" деген айыптауларға әкелді. Кейбір қарсылықтар Дэвиске жеке қарсылықтан туындады, ал басқалары президенттікке Роберт Ретт лайықты деп есептеді. Генри С. Фут пен Дэвис АҚШ Конгресінде төбелесіп қалған, Фут Дэвисті кешірмеген. Уильям Лоундес Янси Дэвистің патронаждық лауазымдарды таратуына наразы болды. Тіпті Дэвистің достары да оның Конгреске ешқандай хабарсыз атқарушы саясат пен әкімшілік туралы мәлімет бермей кетуіне ренжіді. Ол жеке қарым-қатынасты ұнатпайтын және штаттық делегациялармен ғана кездесетін. Жалпы айтқанда, Дэвис келісімге келуге мүдделі емес еді, ал конгресс заң шығарушылары оларды сайлаған пікірлеріне адал болды. Дэвис әкімшілігінің ұсыныстарына қарсылық көрсетілсе де, жеңіс жақын болғандықтан, Конфедерацияның көп бөлігі басып алынбаған және азаматтардан нақты құрбандықтарды талап ететін заңдар қажетсіз болып көрінді. Конгресс талқылауларының көп бөлігі жұртшылықтан жасырын сақталды, шаралар айтарлықтай көпшілік дауыспен қабылданды және президенттің хабарлары жігерлендірді.

Historian of the Confederate Congress, Wilfred Buck Yearns, held that the most significant feature of the Montgomery gathering was its moderation. The secessionist conventions had not only intended to establish a slaveholding republic of the Lower South, they also hoped to attract the border slaveholding states, and they sought to reconcile their own in state cooperationists and union men. The result was that the Confederate Provisional Congress began its work in relative harmony. The state secessionist conventions had generally chosen delegates that truly represented their congressional districts, so the Provisional Congress fairly represented the diversity of the Southern states, excluding, of course, the millions of black people held in bondage throughout the South. Fifty delegates attended the first sessions at Montgomery. A majority of them had served in state secessionist conventions, and, overall in Congress, straight out secessionists held a three to two ratio over the former conditional unionists. Alabama and Mississippi had the only state delegations with majority conditional unionists. Most of the Provisional Congressional delegates were prominent men of major political parties. The majority of the former Democrats to former Whigs was narrow, with Alabama and Louisiana delegations majority Whig and Georgia evenly divided. Thirty six members of Congress had attended college, forty two were licensed lawyers, and seventeen were planters. Their average age was 47, ranging from 72 to 31. Thirty four had previous legislative experience, twenty four having served in the U. S. Congress. Charles Conrad had served as Secretary of War under President Millard Fillmore, and John Tyler had been the tenth U. S. president. As Yearns noted, “As a whole the Provisional Congress represented a higher type of leadership than either of the subsequent congresses." During the Provisional Congress, the expected political rivalries between secessionist fire eaters and conservative conditional unionists did not appear, nor did the older factions of former Democrats versus former Whigs. Past politics were reserved for short hand labeling during election campaigns. The main basis for political division in the Confederate Congress were the issues related to the policies of the President and his administration. In the first year of the Provisional Congress, opposition stemmed from personal and philosophical differences with Jefferson Davis. Davis spoke in states' rights terms, but his actions were increasingly nationalist from early on, and he freely used his veto power against bills meant to limit national policy in a way that led to charges of “military despotism”. Some opposition came from personal dislike of Davis; other opponents believed the presidency rightfully belonged to Robert Rhett. Henry S. Foote and Davis had exchanged blows on the floor of the U. S. Congress, and Foote had not forgiven Davis. William Lowndes Yancey resented Davis distributing patronage jobs. Even friends of Davis's resented his habit of leaving Congress in total ignorance of executive policy and administration. He disliked personal interaction and met members only in state delegations. Generally speaking, Davis showed little interest in compromise, and Congressional legislators returned the favor by holding onto the opinions that got them elected. Despite some resistance to the Davis administration proposals, because victory seemed imminent, little of the Confederacy was occupied, and any legislation that might require real sacrifice among the citizenry seemed unnecessary. Most Congressional debates were kept secret from the public, measures passed with substantial majorities, and the president's messages were encouraging.

Конституцияны әзірлеу

Алғашқы жеті штаттың Монтгомериде (Алабама штаты) жиналған депутаттары Конфедерацияның Уақытша Конгресін құрды. Алабама, Луизиана, Флорида, Миссисипи, Джорджия, Оңтүстік Каролина және Техас штаттарының делегациялары 1861 жылдың ақпан мен мамыр аралығында Алабама штатының Капитолигінде екі сессияда кездесті. Он екі адамнан тұратын комитет төраға Кристофер Г. Мемингердің 5 ақпаннан 7 ақпанға дейінгі ұсынысын әзірледі. Келесі күні комитет есебін алғаннан кейін, сепаратистік делегаттардың съезі жиналды, әр штаттың делегациясы үшін бір дауыспен, 8 ақпанда Конфедеративтік штаттардың Уақытша Конституциясын бірауыздан мақұлдады. Уақытша Конституция, Александр Х. Стивенс атап өткендей, “АҚШ Конституциясы, заман талабына сай қажетті өзгерістермен”.

1861 жылдың 28 ақпанынан 11 наурызына дейін Уақытша Конгресс күн сайын Конституциялық конвенцияға шешім қабылдады және конвенция ретінде тұрақты Конфедеративтік Конституцияны бірауыздан қабылдады. 12 наурызда Грузияның Хауэлл Кобб Конституциялық Конвенцияның президенті ретінде оны штаттық сепаратистік конвенцияларға жіберді. Бірнеше конгрессмен өз штаттарына оралып, оны қабылдау үшін лобби жасады, және барлық конвенциялар жаңа Конституцияны халық референдумына ұсынбай ратификациялады. Тұрақты Конституция, оның алдындағы уақытша сияқты, негізінен АҚШ Конституциясына негізделген, Конвенцияның оңтүстік конституциясын жазуға деген қалауымен өзгертілген. Ұлттық үкімет тек штаттардың агенті болуы керек еді, орталық үкіметке берілген өкілеттіктер “делегацияланған” емес, “берілген”. Ол екі палаталы ұлттық заң шығарушы органынан – Өкілдер палатасы мен Сенаттан тұратынды көздейді. Конгрестің құқықтары мен міндеттеріне көп көңіл бөлінді, ең бастысы экспорттық алымдар, ішкі жақсартуларды ынталандыру, бірақ навигациялық көмек және өзін-өзі қамтамасыз ететін пошта кеңсесі сияқты салықтық мәселелермен байланысты. Атап айтқанда, заң жобаларын қабылдау кезінде, әр палатада үштен екі дауыс беру қажет болды. III бапта радикалды мемлекеттердің оңшылдары уақытша Конституцияның федералды юрисдикцияны әр түрлі мемлекеттердің азаматтары арасындағы істерге кеңейтетін ережесін бұзды. Сонымен қатар, федералды сот билігі енді барлық заң және әділдік жағдайларына қатысты емес, Луизиана мен Техастағы бір юрисдикция Рим заңына сәйкес келеді. Конгресс үлестірімі АҚШ-тың федералды қатынасында қалды, Оңтүстік Каролинаның сепаратистік конвенциясының қарсылықтарына қарамастан, құл халқының бестен үшеуі өкілдікке саналды. Қашып кеткен құлдарды қайтару уақытша Конституцияда штаттық губернаторлардың қалауынан алынып тасталды және Конфедерация үкіметінің жауапкершілігіне айналдырылды. Тұрақты Конфедерациялық Конституция үкіметтің жұмыс істеу мерзіміне қызмет етті, тек бір түзету 1861 жылы 21 мамырда, Конгресске үлкен штаттарда бірнеше федералды сот аудандарын тарту құқығы берілді. Оңтүстік Каролинаның сецессиялық конвенциясын ратификациялау туралы ескертулерді басқа штаттық заң шығарушылар ешқашан қабылдамады. 1861 жылы 4 наурызда Конфедерация өзінің алғашқы туын қабылдады, ол бүкіл Конфедерация бойынша соғыс алаңында және азаматтық соғыс кезінде үкіметтік кеңселер ғимараттарында қолданылды. 1861 жылы сәуірде Форт Самтердегі Конфедерациялық шабуылдан кейін Америка Конфедеративтік Штаттарына қабылданған қалған алты штат оның Конгресстерінде өкілдікпен 1861 жылдың шілдесі мен 1862 жылдың ақпаны аралығында Вирджиния штатының Ричмондтағы Вирджиния штатының Капитолигінде үш қосымша сессияда кездесті. 1861 жылы 6 мамырда Конфедерация Конгресі ресми түрде АҚШ-қа соғыс жариялады және президентке басталған соғысты жалғастыру үшін барлық құрлық және теңіз күштерін пайдалануға уәкілеттік берді. Аризонаның сепаратистері Ла-Месильяда жиналып, 16 наурызда Одақтан кетуді шешті және Монтгомериге қабылдау үшін лоббилеуге делегатты жіберді. 1862 жылы 18 қаңтарда Конгресс Гранвилл Х. Оуриді дауыс беру құқығы жоқ делегат ретінде отырғызды. Оңтүстік-батыстағы үндістер бастапқыда Конфедерация мүддесін қолдайтын, өйткені олардың көбі құл иелері болған. 1861 жылдың көктемі мен жазында шоктаулар, чикасаулар, семинолдар, криктер және черокилер өздерін тәуелсіз халықтарға айналдырған және Уақытша конгресспен келіссөздер бастаған тайпалық конвенциялар өткізді. Үндістан істері жөніндегі комиссар Альберт Пайк үш түрлі келісім жасады. Бес өркениетті тайпаға Конгрессте дауыс беру құқығы жоқ делегатқа рұхсат берілді және Конфедерация АҚШ үкіметіне қарыз болған барлық қарыздарды өз мойнына алды. Олар өз кезегінде, атты еріктілер ротасын уәде етті. Осаждар, сеникалар, шоунилер және куапалар сияқты шаруа тайпалары әскери көмекке алмастырып киім мен өнеркәсіптік көмек алды. Команчилер мен он басқа тайпа Конфедерация үкіметінен рацион алмастырып, бейтараптыққа уәде берді.

From February 28 until March 11, 1861, the Provisional Congress resolved itself into a Constitutional Convention each day, and, as a convention, it adopted the Permanent Confederate Constitution unanimously. On March 12, Howell Cobb of Georgia, as president of the Constitutional Convention, forwarded it to the state secessionist conventions. Several Congressmen returned to their home states to lobby for adoption, and all conventions ratified without submitting the new Constitution to a referendum by the people. The permanent Constitution, like the provisional one before it, was primarily modeled on the U. S. Constitution, modified by the Convention's desire to write a Southern constitution. The national government was clearly to be only an agent of the states, powers to the central government were “delegated” not “granted”. It provided for a bicameral national legislature consisting of a House of Representatives and a Senate. The rights and duties of Congress received the most attention, most importantly related to fiscal matters such as export duties, discouraging internal improvements but for navigational aids, and the self sustaining post office. To limit log rolling, a two thirds vote in each house was required for appropriations bills not recommended by an executive department, and the president had line item veto power. In Article III, radical states' righters struck the provisional Constitution's provision extending federal jurisdiction over cases between citizens of different states. Additionally, federal judicial power no longer applied to all cases of law and equity to accommodate the Roman law concept of single jurisdiction in Louisiana and Texas. Congressional apportionment remained on the U. S. federal ratio, with three fifths of the slave population counted for representation, over the objections of the South Carolina secessionist convention. Returning escaped slaves was removed from the discretion of state governors in the provisional Constitution and made the responsibility of the Confederate government. The permanent Confederate Constitution served for the duration of the government, with only one Amendment on May 21, 1861, when Congress was given the right to draw multiple federal judicial districts in the large states. The reservations of the South Carolina secession convention ratification were never taken up by any other state legislatures. On March 4, 1861, the Confederacy adopted its first flag, which was used throughout the Confederacy on the battlefield and at government office buildings for the duration of the Civil War. Following the Confederate attack on Fort Sumter in April 1861, the remaining six states admitted to the Confederate States of America with representation in its Congresses met in three additional sessions between July 1861 and February 1862 in the Virginia State Capitol in Richmond, Virginia. On May 6, 1861, the Confederate Congress officially declared war on the United States and authorized the President to use all land and naval forces in pursuit of the war that had commenced. Arizona secessionists met in convention at La Mesilla and resolved to leave the Union on March 16, and duly sent a delegate to Montgomery to lobby for admission. On January 18, 1862, Congress seated Granville H. Oury as a non voting delegate. The Southwest Indians were initially sympathetic to the Confederate cause, as many were slaveholders. During the spring and summer of 1861, Choctaws, Chickasaws, Seminoles, Creeks, and Cherokees held tribal conventions that resolved themselves into independent nations and began negotiations with the Provisional Congress. Commissioner of Indian Affairs Albert Pike made three kinds of treaties. The Five Civilized Tribes were allowed a non voting delegate in Congress and the Confederacy assumed all debts owed to the United States Government. They, in turn, promised mounted volunteer companies. Agricultural tribes of Osages, Senecas, Shawnees, and Quapaws received clothes and industrial aids in return for military assistance. The Comanches and ten other tribes promised non aggression in return for rations from the Confederate Government.

Жұмылдыру

Мемлекеттік конвенцияларға дейінгі науқанда сепаратистік көшбасшылар Оңтүстік халқына АҚШ-пен байланысты үзу оңай болатынына сендірді. Алдын алу шарасы ретінде 28 ақпанда Уақытша Конгресс Дэвиске Конфедерациядағы штаттар арасындағы барлық әскери операцияларды басқаруға уәкілдік берді, ал 6 наурызда Конфедерация ұлттық күштері үшін бір жылға 100 000 әскерді жинауға, сондай-ақ алты айға штаттық милициядан қосымша шақыруға рұқсат берді. Сәуір айында Форт Самтерге жасалған шабуылға жауап ретінде Линкольн Оңтүстік штаттарының заң шығарушы органдары АҚШ-қа өткізген федералдық мүлікті қайтару үшін адал штаттардан 75 000 сарбазды шақыру туралы жарлық шығарды. Уақытша Конгресс әскери қызметке шақыру мерзіміне шектеуді алып тастады және Бірінші Манассас шайқасындағы жеңістен кейін 400 000 сарбаздық Конфедерация армиясын құруға уәкілдік берді. Дэвиске қосымша бір жылдан үш жылға дейін қызмет ететін 400 000 штаттық милиция сарбазын жинауға рұқсат берілді. 1861 жылдың 6 мамырында Конгресс президентке АҚШ кемелеріне қарсы марка мен жазалау хаттарын беруге уәкілдік берді. Кеме иелері тәркіленген мүліктің 85 пайызына құқылы болды. Кейінгі заңнамада тұтқынға алынған немесе жойылған кемедегі әрбір адам үшін 20 доллар, ал батып немесе жойылған жау кемесінің құнының 20 пайызы сыйлық ретінде көзделді. Союздың күшейген блокадасы каперлердің тиімділігін азайтты, себебі олар оңтүстік порттарына жеңіс туын қайтара алмады. Ертедегі еріктілік заңы президентке штаттық флоттан теңізшілерді қабылдауға мүмкіндік берді, бірақ олардың аз бөлігі Конфедерация қызметіне түсті. 1861 жылдың желтоқсанында Конгресс 2000 теңізшіні шақыру үшін 50 долларлық сыйлық беруге рұқсат берді, бірақ белгіленген квота орындалмады. 1862 жылдың 16 сәуіріндегі міндетті шақыру заңы Бірінші Конгрестің бірінші сессиясында сарбаздарға өздерінің қызмет саласын таңдауға мүмкіндік берді. Әскери-теңіз күштеріне шақыру өте аз болғандықтан, кейінірек соттар қылмыскерлерді әскери-теңіз күштеріне жіберу арқылы теңізшілерді жалдады.

In the campaign leading up to state conventions, secessionist leaders had assured the Southern people that severing ties with the United States would be an uncontested event. As a precautionary measure, on February 28, the Provisional Congress authorized Davis to take control of all military operations among the states in the Confederacy, and on March 6 it authorized raising 100,000 troops for Confederate national forces for a year, with additional levies of state militias for six months. Following the assault on Fort Sumter in April, Lincoln responded with a call for 75,000 troops among loyal states to restore federal property ceded by Southern state legislatures to the United States. The Provisional Congress answered by removing its limit on enlistment durations, and, following the victory at First Manassas, it authorized a Confederate army of 400,000 for the duration. Davis was authorized an additional 400,000 of state militia troops for service of one to three years. On May 6, 1861, Congress authorized presidential issue of letters of marque and reprisal against vessels of the United States. Ship owners were eligible for eighty five percent of everything seized. Subsequent legislation provided for a bonus of $20 for each person aboard a captured or destroyed vessel, and twenty percent of the value of each enemy warship sunk or destroyed. The tightening Union blockade made the privateers less effective, as they could not return prizes to Southern ports for disposition. Early volunteer law enabled the president to accept seamen from the state navies, but few enlisted in Confederate service. In December 1861, Congress authorized an enlistment bonus of $50 in the attempt to raise 2,000 sailors for the duration, but the quota was not met. The draft law of April 16, 1862, in the First Session of the First Congress allowed conscripts to choose their branch of service. Navy enlistment was so small that state courts later recruited sailors by sentencing criminals to serve in the Navy.

Ричмонд қаласында өткен кездесу

23 мамырда Вирджинияның сецессиялық конвенциясы сецессияға дауыс берді, және көп ұзамай Вирджиния заң шығарушы органы Конфедерация Конгресін Ричмондқа көшіруге шақырды. Бір айдан кейін штаттың сайлаушылары сепаратистік шешімдерді басым көпшілікпен бекіткеннен кейін, Конгресс келесі сессияны 20 шілдеде Ричмондта өткізуге бұйырды. Дэвис Конфедерация Кентукки мен Миссуриді де қамтуы керек деп есептегендіктен, Уақытша Конгресс тамыз айының соңында әрқайсысына 1 миллион доллар бөлді, осы штаттарда сецессияны қамтамасыз ету үшін. Уақытша Конгресс бесінші сессиясында Конфедерация үшін саяси және әскери тұрғыдан маңызды екі шешім қабылдады. Миссури мен Кентукки штаттары Америка Конфедеративтік Штаттарының құрамына қабылданды, бұл батыс майданында қажетсіз болған, сондай-ақ Кентуккидің бейтараптығын бұзуға әкелетін шабуылдық әскери операцияларды талап етті. Олардың қабылдануы Дэвис әкімшілігін Конфедерацияның барлық кезеңі бойы қолдаған, Палатаның 17% және Сенаттың 15% құрайтын екі штаттық делегацияның берік қолдауын қамтамасыз етті. Бес өркениетті тайпалармен жасалған келісімдер олардың Конфедерация Конгресінде дауыс беру құқығы жоқ өкілдерін отырғызуға, сондай-ақ Аризона территориясының өкілдерін отырғызуға мүмкіндік берді. 1861 жылдың соңына қарай Конфедерация өзінің аумақтық кеңеюінің ең жоғары шегіне жетті. Одан кейін Одақтың әскери әрекеттерінің нәтижесінде де-факто үкімет ету аумағы қысқарды. Конфедерация армиясына және штаттық жасақтарына қосылуға шақыруларға бастапқы жауап қысқа мерзімде өте күшті болғанымен, Дэвис он екі айлық мерзімге шақырылғандардың көп бөлігі қайтадан тіркелмейтінін болжады. 1862 жылдың көктемінде Конфедерация армиясының жартысынан астамы тарап кетуі мүмкін еді. Еріктілердің қызмет ету мерзімін ұзарту үшін 1861 жылдың 11 желтоқсанында Конгресс үш жылға немесе соғыс аяқталғанға дейін тіркелуге ниет білдіргендерге 50 доллар көмек ақы және 60 күндік демалыс беру туралы шешім қабылдады. Бұл шара Уақытша армияның тұрақтылығын бұзып, роталық және полктік сайлау науқандарында көптеген офицерлердің қызметтен алынуына әкелді. Теміржол көлігі демалыста жүрген сарбаздардың көптігінен уақытша тоқтап қалды. Соңғы әрекеттерінің бірі ретінде Уақытша Конгресс штаттарға бірнеше міндеттерді жүктеді. Оларға Конфедерацияның үлестіріліміне сәйкес конгресс округтерін қайта құру, Конфедерацияның кестесіне сәйкес сайлау заңдарын қайта қабылдау, сарбаздар мен босқындардың штаттан тыс дауыс беруіне рұқсат беру және 1862 жылдың 18 ақпанында шақырылған тұрақты Конгресте кездесу үшін Конфедерация Конгресінің сенаторларын сайлау кірді. Конфедерация Конгрестері мен Дэвис әкімшілігі Конфедерацияның жалғыз екі ұлттық азаматтық басқару органы болды. 105 палата орыны және 26 сенат орынында барлығы 267 адам Конфедерация Конгресінде қызмет етті. Олардың шамамен үштен бірі АҚШ Конгресінде қызмет еткен, ал қалғандары өздерінің штаттық заң шығарушы органдарында тәжірибе алған. Тек жиырма жеті адам үздіксіз қызмет етті, олардың ішінде Палата спикері Томас С. Бокок, Сенаттың президенті Роберт М.Т. Хантер (Вирджиния), Уильям Уотерс Бойс және Уильям Порчер Майлз (Оңтүстік Каролина), Бенджамин Харви Хилл (Джорджия) және Луис Вигфолл (Техас) бар. Конгресс мүшелерінің құрамы жиі өзгеріп отырды, себебі кейбіреулері әскери қызметке офицерлік шен алуға тырысты. Вице-президент Александр Х. Стивенс көп ұзамай туған штаты Джорджияға қайтып кетті, ал сенатор Хантер вице-президент міндетін атқарды, содан кейін Дэвис әкімшілігінің Мемлекеттік хатшысы болды. Конфедерация Конгресінің барлық кезеңі бойы оның отырыстары құпия түрде өткізілді. АҚШ Континенттік және Конфедерациялық Конгрестері де құпия өткізілді, ал АҚШ Конгресі 1800 жылға дейін газет тілшілеріне галереяларын ашпады. Дегенмен, 1862 жылдың жазында Daily Richmond Examiner сияқты газеттер жабық сессияларға наразылық білдіре бастады.

On May 23, the Virginia Secession Convention voted to secede, and, shortly thereafter, the Virginia legislature invited the Confederate Congress to move to Richmond. After the state's voters overwhelmingly ratified the secession decisions a month later, the Congress ordered the next session to convene in Richmond on July 20. Because Davis believed the Confederacy should embrace Kentucky and Missouri, the Provisional Congress appropriated $1 million each in late August to secure secession in those states. The Provisional Congress in the Fifth Session reached two of the most far reaching decisions for the Confederacy, both politically and militarily. The border states of Missouri and Kentucky were admitted into the Confederate States of America, requiring offensive military decisions otherwise uncalled for in the western theater, including violating Kentucky's neutrality. Their admission also provided a solid two state delegation support amounting to 17% of the House and 15% of the Senate backing the Davis administration throughout the existence of the Confederacy. Treaties with the Five Civilized Tribes also allowed for their seating non voting representatives in the Confederate Congress, as did the Arizona Territory. With the short lived claim to the far western Arizona Territory, by the end of 1861, the Confederacy had gained the greatest extent of its territorial expansion. After that point, its de facto governance contracted as Union military actions prevailed. While the initial response to calls to rally to the Confederate Army and state militias was overwhelming in the short run, Davis foresaw that substantial numbers of the twelve month volunteers would not re enlist. Fully half of the entire Confederate Army might vanish in the spring of 1862. In an effort to extend volunteer service, on December 11, 1861, Congress provided for a $50 reenlistment bounty and a 60 day furlough for an enlistment of three years or the duration. The measure destabilized the entire Provisional Army, resulting in the ousting of large numbers of serving officers in company and regimental election campaigns. Railroad transportation was snarled with the glut of furloughed soldiers coming and going. In the last of its actions, the Provisional Congress instructed the states in several duties. These included redrawing congressional districts to conform to the Confederate apportionment, reenacting election laws conforming to Confederate timetables, permitting out of state voting by soldiers and refugees, and electing two Confederate Congress senators to meet at the permanent Congress called on February 18, 1862. The Confederate Congresses and the Davis administration were the only two national civilian administrative bodies for the Confederacy. In the 105 House seats and 26 Senate seats, altogether 267 men served in the Confederate Congress. About a third had served in the U. S. Congress, and others had prior experience in their state legislatures. Only twenty seven served continuously, including House Speaker Thomas S. Bocock and Senate President pro tempore Robert M. T. Hunter of Virginia, William Waters Boyce and William Porcher Miles of South Carolina, Benjamin Harvey Hill of Georgia, and Louis Wigfall of Texas. There was a rapid turnover in Congressional membership, in part due to some securing an officer's commission for military service. The mercurial Vice President, Alexander H. Stephens, soon withdrew to his home state of Georgia, and Senator Hunter served as an acting Vice President and then later briefly as Secretary of State for the Davis administration. Throughout the existence of the Confederate Congress, its sessions were held in secrecy. Both U. S Continental and Confederation Congresses had been held in secret, and the U. S. Congress did not open its galleries to newspaper reporters until 1800. Nevertheless, by summer 1862, newspapers such as the Daily Richmond Examiner began objecting to the closed sessions.

Бірінші жалпы сайлау

1861 жылғы 21 мамырда Уақытша конгресс Тұрақты Конституцияға сәйкес Бірінші конгресс сайлауын қараша айының бірінші сәрсенбісіне белгіледі. Бірінші конгресс сайлауы тыныш ағысымен өтті, газеттер сайлау жарияланды және кандидаттардың жақсы, адал адамдар екенін атап көрсетті. Арасында тек жергілікті даулар болғанымен, Конфедерацияның алғашқы конгресс сайлауының нәтижесі көбінесе бұрынғы саяси байланыстар мен достық қарым-қатынастарға байланысты болды. Сепаратистер мен одақтастар, демократтар мен вигтер бұрыннан желілер құрған, тіпті партиялық таңбаларсыз да, олар бұрынғы таныстары арқылы дауыс жинауға ұмтылған тәжірибелі саясаткерлер еді. Газеттер бұрынғы партиялық байланыстарды баяндаса да, ешқандай мәселе, ұйымдасқандық, штараралық байланыс байқалмады, тек оңтүстік принциптеріне және Конфедерацияның тәуелсіздігіне деген адалдық танылды. "Тікелей" сепаратистер біртұтастыққа қарсылықты адалдық сынағы ретінде қабылдауға тырысса да, көптеген адамдар бұрынғыдай кандидаттарға дауыс берді. Тұрақты Конституция штат заң шығарушы органдарының Конфедерация конгресіне сенаторларды сайлауын талап етті, сондықтан саяси науқандар жүргізілмеді. АҚШ конгресіне сенаторларды жіберген кездегі штаттық практика бойынша, сенат орындары әр штаттың екі негізгі географиялық бөлімі арасында бөлісті, және бұл практика жалғасты. 1860 жылғы сайлауда демократтар мен вигтердің дауыстары шамалас болған штаттарда, заң шығарушы органдар бұрынғы демократ пен вигті таңдап қойды. Әдетте, заң шығарушы органдар Конфедерация Сенатына ең білікті адамдарын жіберді, мысалы, Вирджиниядан Роберт М.Т. Хантер Конфедерация Сыртқы істер министрі лауазымынан, ал Алабамадан Уильям Лоундес Янси Англиядағы Конфедерация комиссары лауазымынан кетіп, сенатор болды. Конфедерацияда өткен алғашқы жалпы сайлау тыныш өтті. Көбінесе Одақтың бақылауында болған Миссури мен Кентуккиде, сепаратистік үкіметтер штатынан қашып кеткен кезде, сепаратистік губернаторлар сенаторларды тағайындады, ал өкілдер сайлауы әскер мен қашқынның дауысымен өтті. Сайлау қорытындысы бойынша, көптеген уақытша делегаттар конгрессмен болып сайланды, ал үміткер болмағандар олармен ұқсас адамдармен ауыстырылды. Сайланғандардың шамамен үштен бірі әкімшілікке қарсы адал оппозицияға қосылды, бірақ бұл соғысты жүргізудегі әкімшіліктің қатаң саясатынан кейін ғана конгресте қалыптасады.

On May 21, 1861, the Provisional Congress ordered elections for the First Congress under the Permanent Constitution to be held on the first Wednesday in November. Election campaigning for the First Congress went quietly, with newspapers announcing the election and gently observing that the tickets offered good and true men. Despite some few purely local contests, the outcome of these first Confederate congressional elections depended chiefly on the connections of friendships formed during earlier politics. Secessionists and unionists, Democrats and Whigs, had all previously had networks, and even without partisan labels, they all were practical men who used their previous contacts to get out the vote. While newspapers observed prior party affiliations, there were no issues, no visible organization, no interstate affiliations, and nothing other than unswerving devotion to Southern principles and Confederate independence reported. While the “straight out” secessionists tried to make early support of disunion a test of loyalty, most men continued to vote for about the same candidates who they used to do. The Permanent Constitution required that the state legislatures elect senators to the Confederate Congress, and there was virtually no political campaigning. The usual state practice while sending senators to the U. S. Congress was to divide the senate seats between two major geographical divisions in each state, and the practice continued. In states where the Democratic and Whig votes had been closely matched in the 1860 elections, the state legislatures also filled the seats with a former Democrat and a former Whig. Usually legislatures sent their best men to the Confederate Senate, for instance Robert M. T. Hunter of Virginia left his post as Confederate Secretary of State, and William Lowndes Yancey of Alabama left his post at Confederate Commissioner to England to be senators. The first general election held in the Confederacy went quietly. In mostly Union controlled Missouri and Kentucky, where the secessionist governments were in flight out of state, secessionist governors appointed senators, and elections for representatives were held by soldier and refugee ballot. The results returned most of the provisional delegates who sought election as congressmen, and those who did not run were replaced by men of similar background. About a third of those elected would become administration opponents in a loyal opposition, but that would develop in Congress only after more assertive administration policies in the conduct of the war.

Жұмылдыру

1861 жылдың желтоқсанынан бері Солтүстік Америка құрлығында алғашқы ұлттық әскерге шақыруды ресми түрде бастау үшін Конфедерация Конгресінің бастамасын күтіп келгеннен кейін, Дэвис, ақыры, Конфедерация Конституциясында көзделмеген саясат үшін штаттарға жүгінбестен, 18 мен 35 жас аралығындағы барлық ер адамдарды әскери қызметке шақыруды ұсынды. Әскерге шақыру туралы заң жобасын Роберт Ли жасады, содан кейін ол Соғыс министрі Джуда П. Бенджаминге жіберілді. Техас штатынан Луис Т. Вигфолл Сенатқа ұсынды, ол белгілі сепаратист және штаттардың құқықтарын қолдаушылардың бірі болды. Әскердегі еріктілердің көпшілігі әскерге шақыруды қолдады, оңтүстік баспасөздің көп бөлігі де осы шараны мақұлдады, бірақ қарсы дауыс бергендер де болды. 14 сәуірде Алабама штатынан сенатор Уильям Лоундес Янси, 1862–1863 жылдары белгілі сепаратист болған ол, Конфедерация әскерге шақыруынан босатулар ұсынды. Бір ғалым оны дене күші жеткіліксіз, саяси байланыстары бар, дін қызметкерлері, мұғалімдер және әлеуметтік жұмыскерлер, тоқыма жұмысшылары және басқа да экономикалық санаттар сияқты түрлі топтарға босатулармен байланысты "өте кеңпейілді" деп сипаттады. Бұл заң Конфедерация Конгресінің бірінші сессиясының соңында қабылданды. Бұрынғы әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, Алабама штатынан Джон Джонс МакРей өкілі "Еріктілер теңіз флотын" құру туралы заң қабылдады, ол жеке каперлікке көбірек ұқсады, бірақ ресми теңіз күштеріне ұқсамайды. Формальды түрде Конфедерация күштерінің бір бөлігі болғанымен, олар "толқынның көтерілуі мен төмендеуі" шегінде жұмыс істеуге тиіс болды. Соғыс саясатының стратегиялық мәселелеріне келетін болсақ, Вирджиния штатының бұрынғы губернаторы және болашақ Конфедерация генералы және Вирджиния губернаторы Уильям Смит жаудың тылында жұмыс істеу үшін "партизандық рейнджерлер" тобын құруды ұсынды, сондай-ақ әрбір өлтірілген жау үшін тұрақты армия жалақысынан өзге 5 доллар көлемінде сыйлық төлеуді ұсынды, бұл әскерге шақырудан босатылғандарды тартудың бір жолы болды. Сәуір айында Дэвиске партизандық топтарды құру үшін офицерлерді тағайындауға рұқсат беретін ұсыныс қабылданды. Бірақ бұл тәжірибе сәтсіз аяқталды, себебі рейнджерлер көбінесе Конфедерация азаматтарына шабуыл жасаумен айналысты. 1863 жылдың соңында Ли заңның күшін жоюды ұсынды. Дэвистің 28 наурыздағы ұсынысын орындаған Конгресс 16 сәуірде Солтүстік Америка құрлығында алғашқы әскери шақыру – әскери міндеттілік туралы заңды қабылдады. Ол 18 жастан 35 жасқа дейінгі барлық ақ нәсілді еркектердің үш жыл бойы әскери қызметке баруын талап етті. Оларды ауыстыруға рұқсат берілді. Әскердің көпшілігін құраған еріктілердің қызмет мерзімі ұзартылды, бірақ оларға алпыс күндік демалыс және роталық офицерлерін (капитаннан төменгі дәрежедегілерді) сайлау құқығы берілді. Мектеп мұғалімдерін, өзен ұшқыштарын және темір қорыту фабрикасының жұмысшыларын босататын "сыныптық босату жүйесіне" қоса, Конгресс 1862 жылдың қазан айында жиырма немесе одан да көп құл иелерін немесе қадағалаушыларын босатып жіберді. Бұл жүйеге қарсы халықтың наразылығы күшті болды, олар соғысты "байлардың соғысы" және "кедейлердің күресі" деп атады. Әскерге шақыру бюросының қызметкерлері әскерге шақыруды күштеп жүзеге асыру үшін жиі ұрлық жасаған немесе баспасөз топтары сияқты әрекет етті. Оңтүстік еркектері әскери қызметке ерікті түрде шақырылу арқылы әскерге шақырылған адам ретінде қаралудан қашуға тырысты. Көптегендер штаттық милицияларға қосылды, онда олар өз штаттарының шегінде қызмет етумен шектелді, мысалы, Грузияда. Дегенмен, Конфедерация оңтүстік әскери халқының көп бөлігін жұмылдыра алды, бұл 1865 жылға дейін Одаққа қол жетімді адам күшінің үштен бірінен асты. 1862 жылдың ақпан айында Кобб ағалы-інілі және бұрынғы Конфедерация Мемлекеттік хатшысы Роберт Аугуст Тумбс басқарған Джорджия конгрессмендерінің тобы Одақтың әскерлеріне қарсы "жанарталған жер саясатын" ұсынды, Конфедерация "әр әйелдің отшашуы, әр баланың отшашуы" керек екенін мәлімдеді. Қаладан немесе қаладан шығар кезде, топ Конфедерацияның "Сахарадан да қорқынышты шөлге вандалдарды қарсы алуы керек" деді. Бір қаланың жоғалуы мен өзін-өзі жоятыны соғыстың түпкі нәтижесіне көп өзгеріс әкермейді деген сенім кең тарады, Конфедерацияның үлкен аумағы оны жаулап алуды мүмкін емес етеді. Осылайша, 1862 жылдың көктеміне қарай, Конфедерация аман қалса, оңтүстіктер өздерінің соғыстан бұрынғы көзқарастарын, оның ішінде конституциялық принциптерді, экономикалық нарықтарды және саяси аксиомаларды өзгертуі керек екендігі анық болды. Дэвис Конфедерацияның "ең қараңғы сағатын" атап өтті және Конгресс келісімімен 19 наурызда өзінің кабинетін қайта құрды. Алабама штатынан шыққан Уиг Томас Х. Уоттс Бас прокурор болды, ал Конфедерацияның Жоғарғы соты болмағандықтан, ол ұлттық үкіметке қатысты құқықтық мәселелер бойынша де-факто соңғы шешім шығарушы болды. Конгресс президентке habeas corpus құқығын тоқтата тұруға және кез келген қала, қалашық немесе әскери округте өзінің қалауынша әскери жағдай жариялауға рұқсат берді, 27 ақпанға дейін, ал наурыз айына қарай Норфолк пен Ричмонд әскери жағдайға көшті.

After awaiting formal initiative from the Confederate Congress since December 1861 for the first national draft on the North American continent, Davis finally proposed military conscription of all men between 18 and 35 without deferring to the states for a policy unauthorized in the Confederate Constitution. The conscription bill was staffed by Robert E. Lee, and the draft was then forwarded to Secretary of War Judah P. Benjamin. It was introduced into the Senate by Louis T. Wigfall of Texas, a fire eating secessionist and one of the few states' rights leaders to support conscription. Generally, the volunteers in the army supported conscription, and most of the Southern press endorsed the measure, but a strong minority opposed. On April 14, Senator William Lowndes Yancey, a fire eater of Alabama 1862–1863, proposed exemptions from the Confederate draft. It was termed “over generous” by one scholar, in a system of “class exemptions” related to the physically unfit, the politically connected, several service related categories such as preachers, teachers and social workers, textile workers and a few other economic categories. It was passed at the end of the First Session of the First Congress. After an earlier failed effort, Representative John Jones McRae of Alabama successfully secured legislation to establish a “Volunteer Navy”, more like privateering and less like the regular navy. While formally a part of Confederate forces, they were to operate within “the ebb and flow of the tide”. Turning to strategic considerations of war policy, Representative William Smith of Virginia, former governor and future Confederate general and Virginia governor, proposed a band of "partisan rangers" to operate within enemy lines, and to be paid a bonus of $5 in addition to regular army pay for each enemy killed, as a way of raising men otherwise exempt. A substitute measure was passed in April that authorized Davis to commission officers to raise partisan bands. The experiment was a failure, as rangers tended to spend their time attacking Confederate civilians. By the end of 1863, Lee was recommending that the law be repealed. Following the recommendation of Davis on March 28, Congress enacted its Conscription Act on April 16, the first military draft on the North American continent. It required three years' military service of all white males from ages eighteen to thirty five. Substitutes were allowed. All volunteers, a majority of the army, had their terms of service extended, although they were granted a sixty day furlough and the privilege of electing their own company grade officers, captain and below. In addition to its "class exemption system" deferring school teachers, river pilots, and iron foundry workers, Congress in October 1862 exempted owners or overseers of twenty or more slaves. Public opposition exploded, objecting to a system making the war a "rich man's war" and a "poor man's fight". Conscription Bureau officers often acted like kidnappers or press gangs as they enforced the draft. Southern men began volunteering for military service to avoid the stigma of being labelled a conscript. Many entered state militias, where they would be restricted to service within their states, as in Georgia. Nevertheless, the Confederacy managed to mobilize practically the entire Southern military population, generally amounting to over a third of the manpower available to the Union until 1865. In February 1862, a group of Georgia congressmen, led by the Cobb brothers and Robert Augustus Toombs, a former Confederate Secretary of State, called for a "scorched earth policy" before advancing Union troops, stating that the Confederacy should "Let every woman have a torch, every child a firebrand" in order to deprive Union troops of resources. On retiring from a city or town, the group stated that the Confederacy should "let a desert more terrible than the Sahara welcome the Vandals." It became popular to believe that the loss and self destruction of a city would make little difference in the ultimate outcome of the war; the vast size of the Confederacy would make its conquest impossible. Thus, by the spring of 1862, it was obvious that, if the Confederacy were to survive, Southerners were of necessity changing their ante bellum worldview, including constitutional principles, economic markets, and political axioms. Davis referred to the Confederacy's "darkest hour", and, with the consent of Congress, reconstituted his cabinet on March 19. Thomas H. Watts, an Alabama Whig, became the Attorney General, and, without a Confederate Supreme Court, he became the de facto final arbiter of legal questions involving the national government. Congress had authorized the president to suspend the writ of habeas corpus and to declare martial law in any city, town, or military district at his personal discretion as of February 27, and by March both Norfolk and Richmond were under martial law.

Бірінші съездің екінші сессиясы

Бірінші конгресстің екінші сессиясы 1862 жылдың 18 тамызынан 13 қазанына дейін өтті. Осы кезеңде Одақтың өзендегі әскери операциялары сәтті жалғасты, Мемфис (Теннесси штаты) және Хелена (Арканзас штаты) қалалары басып алынды. Атлантика жағалауында Одақ Форт-Мэкон, Бофорт, Солтүстік Каролина штатындағы Хаттерас шығанағы және Вирджиния штатындағы Норфолк қалаларын жаулады. Одақ үшін ең стратегиялық маңызы бар жеңіс – Луизиана штатындағы Нью-Орлеанс және оны қоршаған аумақтарды басып алу болды.

Жұмылдыру

Конгресс бірінші Конгрестің екінші сессиясында адам күші және жұмылдыру қажеттіліктерін қарастыруды жалғастырды. Шекаралық штаттардағы ер адамдардың Оңтүстікке көшірілуі және әскерге шақырудан қашу үшін бұрынғы тұрғын жерлерінен көшіп кетуі ескеріліп, 8 қазанда Конгресс әскерге шақыру бюросына қай жерде болса да, әскерге жарамды ер адамдарды тіркеуге рұқсат берді. Жергілікті қорғаныс қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін Конгресс 45 жастан асқан және басқаша босатылғандарға жергілікті қорғаныс жасақтарын құруға және тұрақты армияға қосылуға рұқсат берді. Бірақ өз штаттарынан тыс жерде қызмет етуге кепілдік болмағандықтан, көптеген адамдар тіркелмеді. Шетелдіктерді әскерге шақыру туралы ұсыныс қарастырылғанымен, Конгресс Одақ сияқты иммигранттардан жаппай жасақтар құруға ниеттенбеді, сондықтан шетелдіктер босатылды. 2 қыркүйекте, Бірінші Конгрестің екінші сессиясы барысында, Конгрестегі штаттардың құқықтарын қолдайтын күшті топ әскерге шақыруды президенттік биліктен алып, штаттарға беруге тырысты. Теннесси штатының өкілі Генри С. Фут, Миссисипи губернаторы лауазымы үшін Дэвисті жеңген бұрынғы Одақшыл, Конфедерация палатасында әскерге шақыруды штаттар бақылауы керек деп талап етті және Дэвис заң жобасы Конфедерацияда азаматтық соғысқа әкелетінін ескертті. Дэвис 16 жастан 45 жасқа дейінгілерді әскерге шақыруды ұлғайтуға қатысты шараны қабылдағаннан кейін, осы депутаттар оның жылына 300 000 әскер жинау өкілеттігін шектеуге тырысты. Дэвиске қарсы әскерге шақыру жөніндегі топ екі мәселе бойынша да сәтсіздікке ұшырады.

Бірінші конгресстің үшінші сессиясы

Бірінші конгрестің үшінші сессиясы 1863 жылдың 12 қаңтарынан 1 мамырына дейін өтті. Фредериксбург пен Чанселлсвилл шайқастары одақтың шығыс майданындағы шабуылын тоқтатты, бірақ Миссисипи маңындағы Батон-Руж (Луизиана штаты) және Форт-Хиндеман (Арканзас штаты) қалаларында жеңіске жетті. 1863 жылы Лидің Пенсильванияға жасаған конфедерациялық шабуылы Геттисбургте тойтарылды, ал генерал Кирби Смиттің Кентуккиге басып кіруі Перривиллде аяқталды. Алдыңғы сессияда 35-тен 45 жасқа дейінгілерге шақыру мерзімін ұзарту кезінде, бұрын ауыстырылғандар көптеген штаттық соттарда өз атынан қызмет етуге міндетті деп танылды, бұл бұрынғы әскери қызметке ауыстыруды келісімшартты бұзбай жоққа шығарды; бірақ кейбір штаттық соттар олай шешкен жоқ. Сенаттың ауыстыру саясатын ұлттық деңгейде біріктіруге бағытталған заң жобасы Палатада қабылданбады, мүмкін қарашадағы сайлауларға байланысты. Соғыс министрі Джеймс Седдон 10 мыңнан астам әскерге шақырылмаған адамдардың әскери қызметке шақырудан қашу үшін жалған ауыстыру құжаттарын қолданғанын хабарлады. Желтоқсанда қабылданған заң ауыстыруды толығымен тыйым салды, ал қаңтарда жалған құжаттармен әскери қызметке шақырудан жалтарғандар әскерге шақырылып, олардың орнына келгендер қызметте қалуға міндетті болды. Штаттық соттар екі заңды да қолдады. Әскер салмағы айтарлықтай артпаса да, қатардағылардың наразылығының маңызды себебі жойылды. Әскерге шақыру заңында жиырма немесе одан көп құлы бар немесе оларды бақылайтын адамдар босатылған. Кейіннен көптеген газеттер бұл ережені таптық ерекшеліктердің ең жаман түрі деп айыптады. Солтүстік Каролина, Луизиана және Техас штаттарының заң шығарушы органдары Конгреске бұл ережені жою немесе түзету туралы өтініш жасады. 1863 жылдың 12 қаңтарында Дэвис Конгреске құлдарды бақылауды қамтамасыз ету үшін, құл иеленушілерге ерекше құқық бермей, түзетулер қажет екенін мәлімдеді. Конгресс қаңтардан мамырға дейін заңға түзетулер енгізуді талқылады және келіссөздер жүргізді. Ақырында ол 1862 жылдың 16 сәуіріне дейін жұмысқа алынған бақылаушыларды ғана босатуға келісті. Егіншілік бақылаушыларды босату кезінде Соғыс министрлігі азық-түлік өндірісімен айналысатын адамдарға уақытша босатуды ұсынып, сақтық танытты. Дэвис әкімшілігіне қатысты "байлар соғысы, кедейлер күресі" деген сын-пікірлер жалғасты, кедейлер оны кемсітушілік деп, ал ауылдық аймақтар секциялық тұрғыдан қарсы болды. Наурыз айында пошта басшысы Джон Х. Рейган Дэвистің қолдауымен пошта қызметінің 1509 қызметкерін әскерге шақырудан босатуды ұсынды. Конгресс көптеген мердігерлер мен олардың жүргізушілерін дереу босатты. 2 сәуірде Конгресске, штаттық заң шығарушы органдарға және басқа да бірнеше штаттық лауазымдарға сайланғандар босатылды. Тарихшы Эмери Томас атап өткендей, соғыстың төтенше жағдайының атынан Дэвис "Оңтүстік Республиканың негізін қалаған саяси философияны дерлік жойды", ал Конгресс оның мақсаттарын ілгерілетуге көмектесті. Конфедерация армиясына бұрыннан ақтарды шақыруды кеңейтіп, Конгресс енді құлдарды әскери жұмысшылар ретінде алуға рұқсат берді. Әскери квартирмейстерлер мен комиссарлық офицерлерге жеке меншікті әскерге пайдалануға рұқсат берілді, олар нарықтық бағадан төмен бағамен құнсыздалған валютамен өтемалдық төленді. Конфедеративтік Штаттар Конгресі АҚШ-тың жаппай армияны шақыруды бастауына ғана емес, сонымен қатар ақшалай және табиғи түріндегі прогрессивті табыс салығын АҚШ үкіметінен 50 жыл бұрын енгізді. Прогрессивті табыс салығы 500 доллардан төмен ақшалай табысқа 1 проценттен бастап, 1500 доллардан жоғары табысқа 15 процентке дейін ауысты; сонымен қатар, азық-түлік, киім-кешек және темір сатудан түскен табысқа 10 процент салық салынды, ал барлық ауыл шаруашылығы және мал өнімдеріне өсірілген немесе сойылған барлық өнімге 10 процент салық салынды. Конгресс инфляцияны тоқтату үшін 500 миллион долларлық облигациялар шығарды. Бірақ соғыс уақытындағы экономикада инфляция 1863 жылдың қаңтарынан 1864 жылдың қаңтарына дейін алтын доллар үшін 300 проценттен 2000 процентке дейін өсті, бұл бір жыл ішінде 600 проценттен астам инфляция деңгейі. Инфляция облигацияларға инвестиция жасауға кедері келтірді және айналымнан тек 21 миллион доллар алынып тасталды.

The Third Session of the First Congress ran from January 12 until May 1, 1863. The battles of Fredericksburg and Chancellorsville stymied Union attempts to advance in the eastern theater, but it achieved victories along the Mississippi at Baton Rouge, Louisiana, and Fort Hindeman, Arkansas. In 1863, Lee's Confederate strike into Pennsylvania was turned back at Gettysburg, and General Kirby Smith's invasion of Kentucky was ended at Perryville. At the extension of the draft to men between ages 35 and 45 in the previous session, those who had been substitutes subsequently were found in most state courts to be liable to service in their own name, nullifying the earlier enlistment substitution without violation of contract; some state courts did not. A Senate bill to nationalize substitution policy failed in the House, perhaps due to upcoming elections in November. Secretary of War James Seddon reported that over 10,000 men not in the army held fraudulent substitute papers to avoid conscription. The bill passed in December prohibited any further use of substitutes, and, in January, draft evaders with fraudulent substitute papers were subject to conscription and their substitute would be required to remain in service. State courts upheld both laws. While the army was not materially augmented, an important cause of dissatisfaction in the ranks was removed. In the conscription law as initially passed, there was an exemption for an owner or overseer of twenty or more slaves. Most newspapers subsequently condemned the provision as the worst sort of class legislation. The state legislatures of North Carolina, Louisiana, and Texas petitioned Congress to repeal or amend the provision. On January 12, 1863, Davis advised Congress that some amendment was required allowing for policing the slave population without preferential treatment for the slave owning class. Congress debated and negotiated an adjustment to the law from January until May. It finally agreed to exempt only overseers so employed before April 16, 1862. In the administration of plantation overseer exemptions, the War Department moved cautiously, granting temporary exemptions to those engaged in food production. The critique of the Davis administration waging a “rich man’s war and a poor man’s fight” persisted, objected by the poor as being discriminatory and by the upcountry on sectional grounds. In March, Postmaster John H. Reagan proposed, with the support of Davis, that the 1,509 men of the postal service should be exempted from the draft. Congress immediately exempted most contractors and their drivers. On April 2, those elected to Congress, state legislatures, and several other state posts were exempted. Historian Emery Thomas has noted that, in the name of wartime emergency, Davis "all but destroyed the political philosophy which underlay the founding of the Southern Republic," and Congress furthered his purposes. Extending the earlier conscription of whites into the Confederate Army, Congress now allowed impressment of slaves as military laborers. Army quartermaster and commissary officers were authorized to seize private property for army use, compensated at below market prices with depreciated currency. Not only did the Confederate States Congress anticipate the United States initiating a draft to conscript a mass army, it began a graduated income tax, both monetary and in kind, fifty years before the U. S. government did. The graduated income tax spanned from one percent for monetary incomes under $500 to 15 percent for those over $1,500; in addition, a 10 percent tax was levied on all profit from sale of foodstuffs, clothing and iron, and all agriculture and livestock were taxed at 10 percent of everything grown or slaughtered. Congress authorized $500 million in bonds in an effort to stem inflation. But, in a wartime economy, inflation went from 300 percent for a gold dollar to 2,000 percent from January 1863 to January 1864, an inflation rate of over 600 percent in one year. The inflation rate discouraged investment in bonds, and only $21 million was retired from circulation.

Бірінші конгресстің төртінші сессиясы

Әскери науқан кезеңіндегі үзілістен кейін Бірінші Конгрестің төртінші сессиясы 1863 жылдың 7 желтоқсанынан 1864 жылдың 17 ақпанына дейін өтті. Одақ Виксбургтың түсуімен, Луизиана штатындағы Гудзон бекінісін басып алумен, сондай-ақ Смит бекінісі мен Арканзастағы Литтл-Рок шайқасындағы жеңістерімен Миссисипи өзенін бақылауға ие болды. Шығыс Теннессидегі одақтың ілгерілеуі Ноксвилл мен Чаттануганың түсуімен белгіленді. Бірінші Конфедерациялық Конгресс аяқталған кезде, ол конгресс округтерінің жартысынан астамын ғана бақылады, ал федералистер бес округтің екісін басып алды, ал әскери қақтығыстар он округтің бірін бұзды. Бірінші Конгресс аяқталған кезде армияда шамамен 500 000 адам тіркелген, бірақ олардың жартысы ғана қызметке қабілетті болды. Қалған 250 000 адам қашудан жалтарғандықтан, адалдықтарын сақтамағандықтан және дезертирлерді тиімді бақыламағандықтан жоғалды. Сыныптық босатулар жүйесін кеңінен пайдаланды, оның ішінде мұғалімдер, дәріханашылар, аз бизнесі бар жаңа қолөнершілер және күнкөріс жалақысынан төмен жалақы алатын шағын мемлекеттік қызметкерлер болды. Дәрігерлер ақы алғанда «ревматизм» және «бел ауруы» деген диагноз қойды. 1864 жылдың маусым айына қарай, барлық Конфедерация армияларындағы қызметке қабілеттілердің жалпы саны 200 000-нан аспады, бұл алдыңғы жылмен салыстырғанда 100 000-ға аз болды. Конгресс Дэвистің қалауы бойынша habeas corpus-ты тоқтата тұруды қайта бекітті. Ол 1863 жылғы салық заңын ұзартты және ауыл шаруашылығы өнімдеріне бұрынғы екі есе салық салудан кейбір жеңілдік болғанымен, соғыс күш-жігері үшін үлкен материалдық құрбандықтар қажет болды. Міндетті қаржыландыру шарасы инфляцияны тежеуге бағытталған, бірақ сәтті болмады. Соңында, Конгресс блокаданы бұзып өтетін кемелердегі жүктік кеңістіктің жартысын үкіметтік тасымалдауға арнауға рұқсат берді және Дэвистің тікелей рұқсатысыз мақта мен темекіні экспорттауға тыйым салды.

Екінші конгресс

Екінші конгресс 1865 жылы Конфедерацияның жеңілісіне байланысты екі жылдық мерзімінің бір жылын ғана толықтырды. Конфедеративтік штаттар саяси партиялар құрмағанымен, конгресте бұрынғы демократ саясаткерлер басымдық құрды. Алайда, сайлауға қатысудың төмен болуы көптеген сепаратистер мен Дэвис жақтастарын бұрынғы вигтердің пайдасына ықпал етті: Палатадағы Дэвиске қарсы мүшелердің саны Бірінші конгрестегі 106-дан жиырма алтыдан Екінші конгрестегі қырық бірге дейін өсті. Бұл әкімшіліктің саясатын конгресс арқылы өткізу мүмкіндігін әлсіретті; бірақ Дэвис әкімшілігі үкіметтің бақылауын сақтап қалды. Конфедеративтік штаттар конгресі кейде тәртіпсіздікке ұшырады. Журнал кеңсесінің қызметкері бас кеңсе қызметкерін атып өлтірді, ал Генри С. Футке «жабық қол, Боуи пышағы, револьвер және қолшатыр» қолданылды. Сенаттағы пікірталаста Бенджамин Х. Хилл Уильям Лоундес Янсиге қаріп тастады, ал Янси мен Эдвард А. Поллард бір-біріне соншалықты қатысты шабуылдар жасады, газеттер олардың жеке қауіпсіздігіне қауіп төндіретін деп сақтандырып, бұл алмасуды жарияламады. Әскери даңқ майданда қол жеткізілуі мүмкін болды, бірақ конгресс пен конгрессмендер, ішінара мүшелердің бір-бірін жеке сөздермен сөккен әдеттеріне байланысты, кейде жек көрілді. Дегенмен, Конфедерация тарихшысының бірі конгресті «оның сыншыларынан жақсы» деп бағалады. Конфедерацияның барлық өмірі соғыс кезінде өтті, және конгрестің барлық іс-қимылдары осы фактіні көрсетеді. Ол әскери мәселелерге қызығушылық танытса да, АҚШ конгресінің үлгісін еліктеп, президентті, оның кабинетін немесе әскери қолбасшыларды мазақтаған жоқ. 1863 жылғы сайлау, Екінші Конфедерациялық Конгресске орын беру үшін, әкімшіліктің соғыс бағдарламасына қатысты референдумға байланысты болды. Оппозициядан сайланған 40% мүшелер әкімшіліктің әртүрлі ұсыныстарына қатысты өздерінің күмәнін білдіруден тартынбады. Әкімшілік негізінен үш себеппен конгресс тарапынан қолдау алды. Біріншіден, конгресс мүшелерінің барлығы соғыста жеңіске жетуді қалады. Олар патриотизм тудырып, Дэвистің ұсыныстарын мүмкіндігінше қабылдады. Қарсылық білдірген жағдайда, олар көзге түспей, жасырын әрекет етті. Оппозиция стратегиясы ұсыныстарды бірден қабылдамаудың орнына, оларды түзетуге бағытталды. Екіншіден, оппозицияда тұрақты мүшелер болған жоқ. Әкімшілікке қарсылардың көпшілігі Дэвистің соғыс бағдарламасының бірнеше элементтерін қолдады, ал бағдарламаның өзі, соған қоса қоғамдық реакция да өзгерді. Сайлаушылардың Дэвиске қарсы тұруына тұрақты қысым болған жоқ, сондай-ақ ресми оппозициялық фракцияға ұйымдық адалдық та болған жоқ. Үшіншіден, Екінші конгресс басталған кезде алты штат жаудың қолында болды. Әкімшілікке негізгі қолдауды олар көрсетті: Арканзас, Луизиана, Миссисипи, Миссури, Кентукки және Теннеси. Бұл штаттарда палатада 47 округ (44%) болды, ал әкімшілікке қарсылардың саны 5 (10%) ғана болды. Екінші конгресс кезінде әкімшілік төрт маңызды мәселе бойынша жеңіліске ұшырады. Біріншіден, Дэвис кімнің жұмыс істейтінін және кімнің соғысқа баратынын анықтау үшін әскери міндеттіліктен босатуды толық бақылауға алғысы келді. Конгресс 1862 жылғы заңның сыныптық босатуларын, бірақ түзетулермен сақтап қалды. Екіншіден, Қаржы министрлігі ұсынған қаржылық ұсыныстар бірнеше рет ескерілмеді. Үшіншіден, 1865 жылы конгресс Habeas Corpus ордерін тоқтата тұруды қайтадан бекітуден бас тартты. Төртіншіден, конгресс 1865 жылдың 16 наурызына дейін құлдарды әскери қызметке қаруландыруға президенттің өкілеттігін кейінге шегерді.

The Second Congress served only one year of its two year term due to the defeat of the Confederacy in 1865. Although the Confederate States did not establish political parties, the Congress was still dominated by former Democratic politicians. However, the low electoral turnout threw out many secessionist and pro Davis incumbents in favor of former Whigs: The number of anti Davis members in the House increased from twenty six of 106 in the First Congress to forty one in the Second Congress. This weakened the administration's ability to get its policies through Congress; nevertheless the Davis administration maintained control of the government. The Confederate States Congress was sometimes unruly. The journal clerk shot and killed the chief clerk, and Henry S. Foote was attacked with "fists, a Bowie knife, a revolver and an umbrella". In a Senate debate, Benjamin H. Hill threw an inkstand at William Lowndes Yancey, and Yancey and Edward A. Pollard had such fierce attacks on one another that newspapers would not publish the exchange for fears of their personal safety. Military glory could be had on the battlefield, but Congress and congressmen were held in contempt, in some part due to the members' habit of berating one another in personal terms. Nevertheless, one historian of the Confederacy assessed the Congress as "better than its critics made it." The Confederacy lived out its existence during wartime, and virtually all of congressional action addressed that fact. While it took an interest in military affairs, it never followed the U. S. Congress's example of harassing either the President, his cabinet, or military commanders. The election of 1863 to seat the Second Confederate Congress hinged on a referendum on the administration's war program. Among the 40% of the total elected membership who ran on opposition, there was little reservation about expressing their reservations about various administration proposals. The administration was fundamentally sustained by support from the Congress for three principal reasons. First, Congressional membership universally wanted to win the war. Its members deferred to Davis's suggestions whenever they could out of patriotism. When they did not, they were unobtrusive in their opposition. Opposition strategy was focused on modifying proposals rather than rejecting them out of hand. Second, the opposition lacked a consistent membership. Most administration opponents backed several elements of the Davis war program, and that program itself changed, along with public reaction to it. There was no consistent pressure from the electorate to oppose Davis, and no organizational loyalty to a formal opposition caucus. Third, as the Second Congress began, six states were largely in enemy hands. The administration received its main support from them: Arkansas, Louisiana, Mississippi, Missouri, Kentucky, and Tennessee. These states had 47 districts in the House (44%), and they had only 5 (10%) opponents of the administration. During the Second Congress, the administration was defeated on four major issues. First, Davis wanted complete control over conscription exemptions to determine who would work and who would fight. Congress sustained class exemptions of the 1862 legislation, however modified. Second, the financial proposals set forth by the Treasury Department were repeatedly disregarded. Third, in 1865, Congress refused to reauthorize suspending the writ of habeas corpus. Fourth, Congress delayed presidential authority to arm slaves for military duty until March 16, 1865.

Екінші жалпы сайлау

Екінші Конфедерациялық Конгресс сайлауы әр штаттың штаттық және жергілікті сайлауларымен бір уақытта өтті. Осының салдарынан, сайлау күндері 1863 жылдың мамыр айынан 1864 жылдың мамыр айына дейін ауысты. Тек Вирджинияда 1863 жылдың 28 мамырында өткен сайлау Виксбург пен Геттисбургтегі жеңілістерге дейін болды, және Вирджиния делегациясының 40 пайызы жаңарып тұрды. Соғыс Вирджиния үшін ғана емес, Оңтүстік үшін де нашар жүріп жатты, азаматтар әскери шақыруға алу, салықтар, азық-түлікпен қамтамасыз ету және жалпы экономикалық жағдайға байланысты қиындықтарға тап болды. Бірінші Конгресс сайлауларынан айырмашылығы, көбінесе сепаратизмді қолдаудың ынтасымен бағаланған тұлғалардың жарысы болған, қайта сайлануға түскен конгрессмендер өз дауыс беру тізімдерін қорғауға міндетті болды. Джорджия, Луизиана, Техас, Кентукки, Теннеси және Арканзас штаттарының делегациялары кемінде жартысы жаңарып тұрды. Кампанияның басты мәселесі Дэвис әкімшілігі және соғыстың жүргізілуі болды. Орталық үкімет саясаты екі жыл бұрынғымен салыстырғанда соғыстың өсіп келе жатқан қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін нақтырақ және кеңейтілді. Бұл барлық топтардың күнделікті өміріне әсер етті. Қарсылық Конфедерацияны тастауды білдірмейді, бірақ соғыс шаршауы қоғамдық пікірталасқа келіспеушіліктерді енгізді. Тіпті 1863 жылы соғысқа дейінгі партиялық ұйымдар ықпалды күштер болып қала берді. Конфедерацияның бірнеше рет әскери жеңіліске ұшырауы кезінде ертедегі сепаратистер тек "шынайы" адамдар ғана қауіпті уақытта заң шығара алатынын мәлімдеді. Екі жыл бұрынғы тыныш сайлау науқандарынан айырмашылығы, 1863 жылғы науқандар ашулы саяси шиеленістермен ерекшеленді. Әдетте, әкімшілікке қарсы платформада сайлауға түскен кандидаттар жергілікті округтеріндегі бір-екі мәселеге назар аударды, ешқандай балама ұсынбады, бірақ барлығы штаттардың құқықтарын қорғады, ал көпшілігі жалақыны көтеру, жақсырақ рацион, темекі және аумақтардағы жер участалары туралы уәделермен әскердің дауысына тікелей үндеді. Бейбітшілік жақтастары тәуелсіздікке ұмтылды, бірақ жаулық аяқталмас бұрын келіссөздер басталуын қалады. Олар Солтүстік Каролина, Джорджия және Алабама штаттарының жартысындағы округтерде маңызды рөл атқарды. Әскерге шақыру және бостандық заңдары шығыс жағалауында және Миссисипиде маңызды саяси мәселелер болды. Салық салу, өнімді міндетті түрде сатып алу және ақшалай емес салық салу кеңінен тәркілеу ретінде қарастырылды. Бұл Вирджинияда ерекше маңызды болды. Басқа жерлерде кедейлер регрессивті салық ставкаларына қарсы болды, ал байлар үкіметтен мақтаның барлық өнімін сатып алуын талап етті. Әскери қызметтен қашуға тырысқандарды ұстау үшін хабеас корпустың тоқтатылуы Солтүстік Каролина, Джорджия және Алабамадағы наразылықтарды тудырды. Нәтижелер әкімшілікке қарсы сенімсіздік білдіру үшін жеткілікті көпшілікті құрмады. Бұрынғы демократтар бұрынғы вигтерден 55-45 пайызға артық болды, бірақ соғыс шаршауы азаматтық халық арасында өз әсерін тигізді. Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия делегациялары Дэвис әкімшілігіне ең қарсы болды, ал Алабама, Флорида және Техас штаттары одан сәл кем қарсылық көрсетті. Миссури, Кентукки және Теннеси делегациялары көбінесе әскердің дауысымен сайланды және әкімшілікке берік қолдау көрсетті, сондай-ақ Вирджинияның одақтық аймақтарын қамтитын округтерді өкілдік етуге номиналды түрде сайланған конгрессмендер де болды. Бұл негізінен Батыс Вирджинияда болды, өйткені оның Одаққа жеке штат ретінде қосылуы Конфедерация тарапынан мойындалмады. Әр штаттың сайлау кезінде Конгресс округтерінің 40 пайыздан астамы одақтық күштердің бақылауында болды немесе бұзылды, бірақ армия мен босқындар лагерлерінен алынған Конгресс нәтижелері әр штаттың көпшілігінің пікірін білдіретіндей қабылданды, бұл бір тарихшы "ақылдан асып кету" деп атады. Тарихшы Уилфред Б. Йернс қорытындылай келе, "Одақтық округтерден түскен берік қолдау ғана президент Дэвиске ұлттың соңғы күндеріне дейін Конгресте көпшілікті сақтауға мүмкіндік берді".

The elections for the Second Confederate Congress took place at the time of the regular state and local elections held in each state. As a result, their dates ranged from May 1863 to May 1864. Only Virginia's on May 28, 1863, was held before the reverses at Vicksburg and Gettysburg, and Virginia's delegation had a turnover of forty percent. The war was going badly not only for Virginia, but for the South generally during the other elections, and citizens were adversely affected by conscription, taxes, food supply, and the economy generally. Unlike elections to the First Congress, which often were personality contests over who showed the most enthusiastic support of secession, Congressmen facing re election had roll call voting records that they had to defend. In Georgia, Louisiana, Texas, Kentucky, Tennessee, and Arkansas, the state delegations saw a turnover of half or more. The major campaign issue was the Davis administration and the conduct of the war. Central government policies had become specific and expansive to meet growing war needs compared to two years previously. The everyday life of every class and group were affected. Objections did not mean an abandonment of the Confederacy, but rather that war weariness had fomented dissension in the public discussion. Even in 1863, the pre war party organizations continued to be influential. In the face of repeated Confederate military reverses, the early secessionists maintained that only “true” men could legislate in times of peril. Unlike the quiet campaigns of two years earlier, the campaigns of 1863 were marked by angry political acrimony. Generally candidates running on an anti administration platform focused on one or two particularly unpopular issues in their local districts, without offering any alternative, although all appealed to states’ rights, and most made direct appeals to the soldier vote with promises of pay increases or better rations, tobacco allotments, and homesteads in the territories. Peace proponents sought independence but wanted negotiations to begin before the end of hostilities. They were important in half the districts of North Carolina, Georgia, and Alabama. Conscription and exemption laws were leading political issues all along the eastern seaboard and in Mississippi. Taxation, impressment of produce, and in kind taxation were widely seen as confiscatory. This was especially important in Virginia. Elsewhere, the poor objected to regressive schedules and the rich called for the government to purchase entire crops of cotton. Administration suspension of habeas corpus to corral able bodied men dodging military service was especially offensive in North Carolina, Georgia, and Alabama. The results overall did not result in a no confidence majority against the administration. Former Democrats still outnumbered former Whigs 55–45 percent, but war weariness had taken its toll among the civilian population. The delegations from North Carolina, South Carolina, and Georgia were the most antagonistic to the Davis administration, and Alabama, Florida, and Texas only slightly less so. The Missouri, Kentucky, and Tennessee delegations were largely elected by soldier vote, and so were solidly pro administration, as were the congressmen nominally elected to represent districts encompassing the Union occupied regions of Virginia—these were mostly in West Virginia, since its admission to the Union as a separate state was never recognized by the Confederacy. At the time of elections in each state, just over forty percent of the Congressional Districts were occupied or disrupted by Union forces, yet the fragmentary Congressional results from army and refugee camps were accepted as representative of the majority of residents in each state, a practice that one historian has called delusional. As historian Wilfred B. Yearns concluded, “Only the nearly solid support from occupied districts enabled President Davis to maintain a majority in Congress until the last days of the nation."

Екінші конгресс, бірінші сессия

Бірінші конгресс аяқталғаннан кейін екі жарым айлық үзілістен соң, Екінші Конфедерациялық Конгрестің бірінші сессиясы 1864 жылдың 2 мамырынан 14 маусымына дейін өтті. Осы кезеңде генерал Уильям Т. Шерман Теңізге жорығын бастады, ал генерал Улисс С. Грант Вирджиния штатындағы Колд-Харборда Ричмонд маңына жетті. Конфедерация әскерлері қорғаныс позицияларына шегінді. Бірінші заң жобасы еріктілердің мерзімі аяқталуға жақын болған жағдайда үш жылдық қызмет мерзімін міндеттеді. Седдон енді олардың қызметін соғыс аяқталғанға дейін ұзартуды ұсынды, себебі 1864 жылы 315 полк пен 58 батальон демобилизацияға құқылы болды. Ли бұрын барлық жеңілдіктерді жоюды ұсынған еді, ал генерал Уильям Дж. Харди және тағы жиырма генерал 15 жастан 60 жасқа дейінгі барлық азаматтардың, қара және ақ терілілердің қызметке шақырылуын жақтады. Конфедерация азаматтарына тәуелсіз рейнджерлік бөлімдердің зиян келтіруі туралы шағымдардан кейін, Ли оларды таратуды қатты ұсынды, ал генерал Джеб Стюарт олардың тиімсіз және армияның мүдделеріне зиянды екенін бағалады. Осыған байланысты Конгресс 1862 жылдың сәуіріндегі «партизандық рейнджер» жаңашылдығын қайта қарады. 1864 жылдың 17 ақпанында Конгресс барлық конфедерациялық рейнджерлерді тұрақты армияға біріктірді, бірақ Армия хатшысына жау шебінде рейнджерлік міндеттерді орындау үшін тұрақты әскерлерді пайдалануға рұқсат берді.

Екінші конгресс, екінші сессия

Екінші Конгресс 1864 жылдың 15 маусымынан 6 қарашаға дейінгі аралық сессиядан кейін, 1864 жылдың 7 қарашасынан 1865 жылдың 18 наурызына дейін отырыс өткізді. Осы кезеңде Конфедерацияның әскери күші құлдырады, себебі Шерман Каролинадағы жорығында солтүстікке бет бұрды, ал Форт-Фишер мен Оңтүстік Каролинадағы Чарльстон қабылданып алынды. Вирджиния алқабындағы Одақтың әскерлерінің ілгерілеуі Конфедерация күштерін Ричмондқа құлдырауға мәжбүр етті. Азамат соғысының соңында Конфедерацияның 45 пайызы Конгресс округтері басып алынды, 20 пайызы әскери қақтығыстардың салдарынан бұзылды, ал Аппалачия, Төменгі Оңтүстік және Транс-Миссисипи батысындағы үш географиялық аймақта Конфедерацияның бақылауында 33,9 пайыз ғана қалды. Төтенше жағдай барлық тараптармен келісілгенімен, Конгресс Дэвиске қанша билік беру керектігін әлі шеше алмады. Босатылғандар тізімінде әлі де 125 мың адам болды. Седдон, Джон Т. Л. Престон, әскери міндеттеме жөніндегі инспектор және Лидің қолдауымен Дэвис Конгресске бүкіл босату жүйесін атқарушы бұйрықтармен алмастыруды ұсынды, бұл оған кімнің жұмыс істейтінін және кімнің шайқасатынын шешуге мүмкіндік берер еді. Конфедерация Конгресінің соңғы сессиясының ашылуында 1864 жылдың 17 ақпанындағы әскери міндеттеме туралы заң штаттық милицияларды әскери жасқа толмаған адамдармен қайта ұйымдастырды. Осылайша қайта құрылған штаттық губернаторлар бұл әскерлерді 1864 жылғы науқан маусымында округтік командирлерге Одақтың шабуылдары олардың штаттық шекараларына жақындаған кезде ғана жіберді. Оқу-жаттығу мен тәжірибедегі шектеулер оларды жауынгерлік іс-қимылдарда тиімсіз етті. 1864 жылдың 7 қарашасында Дэвис осы майдан тәжірибесіне жауап ретінде орталық үкіметтің жұмысына барлық штаттық милицияларды ұйымдастыруға, қаруландыруға және оқытуға құқық беретін заң қабылдауды сұрады. Конгресс штаттық милицияларды орталық үкіметтің басшылығына бағындыруға қарсы болды. Палатада қабылданған заң жобасы Сенатта қарастырылмады. Конференция комитетінің есебінен шығарылған босату жүйесіне қатысты заң жобасы 1865 жылдың 16 наурызында заңға айналды, бірақ Дэвис оны еріксіз қабылдады. Бұл оған барлық оңтүстік ер адамдарын шұғыл қорғаныс үшін бөлмелеуге мүмкіндік бермеді. Соңғы күш жұмсау ретінде, жұмыскерлер санын арттыру үшін Конгресс әскери міндеттеме бюросын жойып, оны әскер басқаратын мекемемен алмастырды, нәтижесінде 3000-ға жуық адам жұмысқа орналастырылды. 1864 жылдың 6 қыркүйегінде Седдон Луизиана губернаторы Генри У. Алленге жеке хат жазып, әрбір дені сау құлды солдат ретінде пайдалану керектігін айтты. Бірақ қазан айында ол бұл ұсыныстан бас тартты, ал Дэвис те ұсынысқа жауап беруден жалтарды. 7 қарашада Конгресс сессиясының соңғы сессиясының ашылуында Теннесси штатынан өкіл Уильям Грэм Суон негр сарбаздарды пайдалануға қарсы резолюция ұсынды. Дэвистің тартыншақтығы Палатаның жұмысын тоқтатты, ал президентке кеңес беру үшін комитет тағайындалды, бірақ нәтиже болмады. Қаңтар айында Конгресс Лиден құлдарды жалдау және оларды кейіннен босату туралы ұсыныс алды. 10 ақпанда Миссисипи штатының өкілі Этельберт Барксдейл және Техастың сенаторы Уильямсон С. Олдхэм өздерінің палаталарында негр әскерлерін жинауды көздеген заң жобаларын ұсынды, Олдхэм 200 000, ал Барксдейл президенттің қалауынша санды ұсынды. Ли бұл шараның тиімді де, қажетті де екенін ескертіп, Конфедерация Конгресі оларды қолданбаса, Одақ әскері қолданатынын ескертті. Заң жобасы Конгресспен келісілді, Солтүстік Каролина, Техас, Арканзас және Миссури штаттарының көпшілігі қарсы дауыс берді. Вирджиния Ассамблеясы сенаторларға эмансипация туралы ережеге дауыс беруді тапсырғанға дейін, сенатта бір дауыспен сәтсіз аяқталды, содан кейін заң жобасы тоғыздан сегізге дейін дауыспен қабылданды. 1865 жылдың 13 наурызындағы заң президентке түсіне қарамастан 300 мың әскерді жинауға рұқсат берді. Ашулы Дэвис 1864 жылдың басында құлдарды қаруландыру туралы заңның жасалуын қалағанын айтты. 1865 жылдың 6 ақпанында Конгресс Лиді барлық Конфедерация әскерлерінің қолбасшысы етіп тағайындады. Наурыз айында оның соңғы актілерінің бірі Конфедерация үшін күресуге дайын кез келген құлды әскери қызметке қабылдауға мүмкіндік беретін заңның қабылдануы болды. Бұл шараны бір жыл бұрын Патрик Клеберн ұсынған болатын, бірақ Ли оны қолдаған соғыстың соңғы айларына дейін қатты қарсылық білдірді. Дэвис 40 000 құлды сатып алып, оларды босатуды ұсынды, бірақ Конгресс де, Вирджиния Жалпы Ассамблеясы да босатуды көздемейтін ұсынысты қарастырмады. Джорджиядан Хоуэлл Кобб сияқты қарсыластар мұндай әрекет "революцияның соңының бастауы болады" деп мәлімдеді. "Егер құлдар жақсы сарбаздар болса, құлдықтың бүкіл теориямыз дұрыс емес". Дэвис және Әскери министрлік эмансипацияны жариялап, №14 жалпы бұйрыққа қол қойды: "Ешбір құл өзінің келісімімен және иесінің жазбаша құжаты арқылы босатылған адамның құқықтарын ескере отырып, жалдамалы әскер ретінде қабылданбас". 23 наурызда Ричмонд көшелерінде Конфедерацияның алғашқы қара сарбаздары оқу-жаттығуларын өткізіп жатқаны көрілді. Конфедерацияның соңғы күндерінде Конгресс пен Дэвис келіспеушілікте болды. Атқарушы ұсыныстар талқыланды, бірақ іске асырылмады. 1865 жылдың 18 наурызы Конфедерация Штаттары Конгресінің тарихындағы соңғы ресми жұмыс күні болды. Сенат әлі де жасырын отырыста болды, ал Палата ашық отырыста болды, бірақ "Конгресс, оның жұмысы аяқталмаған күйде мәңгіге үнсіз қалды" деген соңғы жазбамен күн тәртібінен шығарылды. Дэвис 1865 жылдың 5 мамырында Вашингтонда, Джорджияда өз кабинетімен соңғы рет кездесті. Дэвистің кабинеті Конфедерация Штаттарын таратылған деп жариялады және Конфедерация үкіметінің атқарушы тармағын жалғастыруға кез келген әрекеттен дереу бас тартты. АҚШ Конституциясының негізінде жасалған К.Ш. Конституциясындағыдай, президент пен атқарушы тармақ Конфедерация Конгресін таратуға конституциялық құқығы болмады, бірақ Ричмондтың құлауы және сәуір айында Конфедерация әскерлерінің тапсырылуы мен таратылуы Конфедерация Конгресінің қайтадан жиналуының кез келген перспективасын жойды. Сондықтан Конфедерация Штаттарының Конгресі 1865 жылдың 5 мамырына дейін, ең соңғысы, бүкіл Конфедерация үкіметімен бірге таратылған деп есептеледі; алайда, АҚШ конституциялық биліктерді бөлу принципіне сәйкес, Конфедерация Конгресінің де-факто таратылуы оның соңғы отырысының 18 наурызда аяқталуынан бастап күшіне енгені саналады.

Following an intersession from June 15 to November 6, 1864, the Second Session of the Second Congress sat from November 7, 1864, to March 18, 1865. This period saw the military collapse of the Confederacy, as Sherman turned northward in his Carolinas campaign, and both Fort Fisher and Charleston, South Carolina, were captured. Union advances in the Valley of Virginia forced a collapse of Confederate forces onto Richmond. At the end of the Civil War, 45 percent of Confederate congressional districts were occupied, 20 percent were disrupted by military conflict, and only 33.9 percent were under Confederate control in three geographical pockets in Appalachia, the Lower South, and the Trans Mississippi West. While the emergency was agreed to on all sides, Congress was still undecided as to how much authority it should grant Davis. There were still 125,000 men on the exemption lists. With support from Seddon, John T. L. Preston, the Superintendent of Conscription, and Lee, Davis recommended to Congress that the entire exemption system be replaced by a regime of executive detail, allowing him to decide who would work and who would fight. At the opening of the last session of the Confederate Congress, the conscription law of February 17, 1864, effectively had reorganized the state militias with men outside the draft ages. Thus reconstituted, state governors had lent these troops to district commanders through the campaign season of 1864 only as the Union offensives encroached upon their state boundaries. The resulting limitations on training and experience made them of little value in combat. On November 7, 1864, Davis responded to that battlefield experience with the request for a law empowering him to organize, arm, and train all state militias for central government deployment. Congress was reluctant to subject state militias to central government direction. A bill passed in the House was never acted on by the Senate. A bill concerning the exemption system reported out of conference committee did become law on March 16, 1865, but Davis accepted the law as passed reluctantly. It did not allow him the power to detail all southern men for emergency defense. In a final effort to increase manpower by tinkering with exemptions, Congress abolished the Bureau of Conscription, replacing it with one administered by the army, netting some 3,000 employees. Although the subject of impressing slaves as soldiers as well as laborers had been considered and rejected in the Confederate press throughout 1864, by September 6, Seddon wrote privately to Louisiana Governor Henry W. Allen that every able bodied slave should be used as a soldier. But, in October, he publicly refused to commit to the proposal, and Davis was also evasive. At the opening of the last session of Congress on November 7, Representative William Graham Swan of Tennessee sought a resolution against the use of Negro soldiers. The equivocating Davis effectively stalled the House, and a Committee was appointed to confer with the president to no avail. In January, Congress received communication from Lee advocating the enlistment of slaves and their subsequent emancipation. On February 10, Representative Ethelbert Barksdale of Mississippi and Senator Williamson S. Oldham of Texas introduced bills in their respective houses providing for the raising of Negro troops, with Oldham proposing a requisition of 200,000 and Barksdale a number at the president's discretion. Lee weighed in with another letter warning that the measure was both expedient and necessary, and that if the Confederate Congress did not use them, the Union Army would. The bill passed Congress, with a majority of Representatives from North Carolina, Texas, Arkansas, and Missouri voting against. The provision for manumission failed in the Senate by one vote, until the Virginia Assembly then in session, instructed its senators to vote for an emancipation provision, and the bill then passed with a nine to eight vote. The Act of March 13, 1865, authorized the president to raise 300,000 troops “irrespective of color”. A bitter Davis complained that he had wanted a statute arming the slaves the year before, at the beginning of 1864. On February 6, 1865, Congress made Lee commanding general of all Confederate armies. In March, one of its final acts was the passage of a law allowing for the military induction of any slave willing to fight for the Confederacy. This measure had originally been proposed by Patrick Cleburne a year earlier but had met stiff opposition until the final months of the war, when it was endorsed by Lee. Davis had proposed buying 40,000 slaves and emancipating them, but neither Congress nor the Virginia General Assembly considered a similar proposal would provide for emancipation. Opponents such as Howell Cobb of Georgia claimed such an action would be "the beginning of the end of the revolution. If slaves will make good soldiers, our whole theory of slavery is wrong." Davis and the War Department responded by fiat in General Order Number Fourteen asserting emancipation: "No slave will be accepted as a recruit unless with his own consent and with the approbation of his master by a written instrument converting, as far as he may, the rights of a freedman." On March 23, the first black company of Confederates were seen drilling in the streets of Richmond. In the closing days of the Confederacy, Congress and Davis were at loggerheads. The executive recommendations were debated, but not acted upon. March 18, 1865, was the last day of official business in the history of the Confederate States Congress. The Senate was still in secret session and the House in open session, although it adjourned with the wistful sine die as a last entry, "the Confederate Congress, with its work still undone went silent forever". Davis met with his cabinet for the last time on May 5, 1865, in Washington, Georgia. Davis's cabinet declared the Confederate States of America dissolved and forthwith ceased any attempt to continue operating the executive branch of the Confederate government. As with the U. S. Constitution on which the C. S. Constitution was based, the president and executive branch had no constitutional power to dissolve the Confederate Congress under any circumstances, but, in any event, the fall of Richmond followed by the surrender and dissolution of the Confederate armies in April effectively had quashed any realistic prospect of the Confederate Congress ever re convening. The Congress of the Confederate States of America is therefore generally considered to have been dissolved along with the entire Confederate government by May 5, 1865, at the latest; however, under a strict interpretation of the U. S. constitutional principle of separation of powers, the Confederate Congress's de facto dissolution is regarded as being effective from the adjournment of its last meeting on March 18.