Япон архитектор Йошио Танигучи және оның шығармашылығы
Yoshio Taniguchi
Япондық сәулетші Ёсио Танигучи (1937 ж.т.) туралы ақпарат. MoMA мұражайын қайта жаңартумен танымал, жапондық және модернистік стильдерді үйлестіреді. Сәулет өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық сәулетші (1937 жылы туған)
Japanese architect (born 1937)
Йошио Танигучи (谷口 吉生, Taniguchi Yoshio; 1937 жылы туған) – жапондық сәулетші, ең белгілісі – Нью-Йорктегі 2004 жылғы 20 қарашада қайта ашылған Заманауи өнер мұражайының жаңа дизайнымен танымал. Сыншылар Танигучидің дәстүрлі жапондық және модернистік эстетиканы үйлестіруін атап өтті. "The New York Times" газетінде жазған Мартин Филлер Танигучидің ғимараттарының жарқын физикалық бейнесі мен тыныш аурасын жоғары бағалап, сәулетшінің "дәстүрлі жапондық стратегияларды – айқындық, қарапайымдық, қарама-қарсылық, асимметрия және пропорцияны пайдалану арқылы өз жұмысын ерекшелендіретінін" айтты. "Time" журналының сыншысы Ричард Лакайо: "Көзге жақын, экспрессионистік сәулет өнерінің дамыған кезінде MoMA ескіше модернизмді таңдады, ол – таза және тік сызықты, шыны мен болаттан жасалған қораптың нәзік жаңартылған нұсқасы. Бұл стиль 1930 жылдары мұражай алғаш таныстырған, ал кейін корпоративтік кеңселерде кеңінен қолданылған." деп жазды.
Yoshio Taniguchi (谷口 吉生, Taniguchi Yoshio; born 1937) is a Japanese architect best known for his redesign of the Museum of Modern Art in New York City, which was reopened November 20, 2004. Critics have emphasized Taniguchi's fusion of traditional Japanese and Modernist aesthetics. Martin Filler, writing in The New York Times, praised "the luminous physicality and calm aura of Taniguchi's buildings," noting that the architect "sets his work apart by exploiting the traditional Japanese strategies of clarity, understatement, opposition, asymmetry and proportion." "In an era of glamorously expressionist architecture," wrote Time critic Richard Lacayo, MoMA "has opted for a work of what you might call old fashioned Modernism, clean lined and rectilinear, a subtly updated version of the glass and steel box that the museum first championed in the 1930s, years before that style was adopted for corporate headquarters everywhere."
Өмірбаян
Танигучи – сәулетші Йоширо Танигучидің (1904–1979) ұлы. Ол Кэйо университетінде инженерлік мамандық бойынша оқып, 1960 жылы бітірді, содан кейін Гарвард университетінің Дизайн мектебінде сәулет өнері мамандығын оқып, 1964 жылы тәмамлады. Ұзақ уақыт бойы сәулетші Уолтер Гропиуспен жұмыс істеді, ол оған маңызды ықпал етті. 1964 жылдан 1972 жылға дейін Танигучи Токио университетіндегі ең ірі жапондық модернист сәулетшісі Кензо Танге студиясында жұмыс істеді. Танге кеңсесінде жұмыс істеген кезде Танигучи Скопье (Югославия) және Сан-Франциско (Калифорния, Ерба Буэна) қалаларындағы жобалармен айналысты, соңғы жобаға қатысқанда Берклидегі Телеграф көшесінде тұрды. Танигучи Калифорния университетінде сәулет өнерін оқытты, содан кейін 1975 жылы Токиода жеке практикасын ашты. 1979 жылдан бері «Танигучи және әріптестері» компаниясының президенті болып табылады. Оның кейінгі жұмыстарында Исаму Ногучи, американдық ландшафт сәулетшісі Питер Уокер және суретші Геничиро Инокума секілділермен бірлескен еңбектері бар. Танигучи Жапониядағы көптеген мұражайларды жобалаумен танымал, олардың ішінде Нагано префектуралық мұражайы, Маругаме Геничиро Инокума заманауи өнер мұражайы, Тойота қалалық өнер мұражайы, Д.Т. Сузуки мұражайы (鈴木大拙館, Suzuki Daisetsu Kan) және Токио ұлттық мұражайындағы Хорю-дзи қазыналарының галереясы бар. 1997 жылы Танигучи қазіргі заманғы өнер мұражайын қайта жобалау конкурсында жеңіске жетіп, Рем Колхас, Бернард Цхуми және Жак Герцог пен Пьер де Мерон сияқты тоғыз халықаралық танымал сәулетшіні басып озды. MoMA тапсырысы Танигучидің Жапониядан тыс алғашқы жұмысы болды. Los Angeles Times газетінде жазған Сюзанна Мучник Танигучидің «әдемі және функционалды кеңістіктерді құру қабілетін» атап өтті, бұл жағдайда мұражайға келген адамдарға ғимараттың үлкендігі мен лабиринт тәрізді галереялары мен дәліздерінің арасында бағдар табуға көмектеседі. «Желкенді вестибюльдің екі жағынан кіреберістер бар, ал орталық атриум – немесе Танигучи айтқандай, «жарық бақшасы» – жоғарғы қабаттарға көрініс ашады», – деп жазады ол. «Бір жағында бақ пен баспалдақ бірден көзге түседі. Жоғарғы қабаттарда көпірлер ғимараттың ескі және жаңа бөліктерін байланыстырады. Атриумды қоршаған шыны бөгеттер мұражайдың ішінде керемет көріністер ұсынады. «Мен адамдарға белгілермен емес, көзбен бағыт көрсетуді қаладым», – дейді Танигучи, ол қабырғалардағы қалыңдықты көрсету және олардың артында не жасырылғанын ашу үшін тесіктер жасайды. «Еуропаның ірі мұражайларында адасып кету оңай», – дейді ол. «Көрініс және физикалық жағынан шаршап қаладыңыз. Бұл мұражайда мен адамдар өздерін таба алатын жерлер жасадым. Бұл – функцияны білдіру, жасырмау қағидасына негізделген заманауи ойлау тәсілі». Танигучи Хьюстондағы Техас Азия қоғамы орталығын жобалады. Бұл 40 миллион долларлық жоба Хьюстон мұражай ауданында орналасқан және Танигучидің АҚШ-тағы алғашқы жеке тұрған жаңа ғимараты болып табылады.
Taniguchi is the son of architect Yoshirō Taniguchi (1904–1979). He studied engineering at Keio University, graduating in 1960, after which he studied architecture at Harvard University's Graduate School of Design, graduating in 1964. He worked briefly for architect Walter Gropius, who became an important influence. From 1964 to 1972, Taniguchi worked for the studio of architect Kenzo Tange, perhaps the most important Japanese modernist architect, at Tokyo University. While in the Tange office, Taniguchi also worked on projects in Skopje, Yugoslavia and San Francisco, California (Yerba Buena), living on Telegraph Avenue in Berkeley while involved in the latter project. Taniguchi taught architecture at the University of California, Los Angeles, then, in 1975, established his own practice, in Tokyo. Since 1979, he has been president of Taniguchi and Associates. Among his noteworthy later collaborators are Isamu Noguchi, the American landscape architect Peter Walker, and the artist Genichiro Inokuma. Taniguchi is best known for designing a number of Japanese museums, including the Nagano Prefectural Museum, the Marugame Genichiro Inokuma Museum of Contemporary Art, the Toyota Municipal Museum of Art, the D. T. Suzuki Museum (鈴木大拙館, Suzuki Daisetsu Kan) in Kanazawa, and the Gallery of the Hōryū ji Treasures at the Tokyo National Museum. In 1997, Taniguchi won a competition to redesign the Museum of Modern Art, beating out nine other internationally renowned architects, including Rem Koolhaas, Bernard Tschumi, and Jacques Herzog and Pierre de Meuron. The MoMA commission was Taniguchi's first work outside Japan. Writing in the Los Angeles Times, Suzanne Muchnic highlighted Taniguchi's "ability to create beautiful spaces that function effectively," in this case enabling museumgoers to find their bearings in a building whose sheer size and labyrinthine galleries and hallways can be disorienting. "The streamlined lobby has entrances at both ends, while the central atrium — or 'light garden,' as Taniguchi prefers — provides glimpses of upper floors," she writes. "Off to one side, the garden and a stairway are immediately apparent. On upper floors, bridges connect old and new parts of the building. Glass barriers around the atrium provide dramatic views within the museum. 'I wanted to direct people visually, not with signs,' says Taniguchi, who cuts openings in walls to show their thickness and to expose what lies behind them. 'In big European museums it is easy to get lost,' he says. 'You get tired visually and physically. In this museum, I intentionally created places where people can locate themselves. This is a modern way of thinking — expressing function, not hiding.'" Taniguchi designed the Texas Asia Society Center in Houston. This $40 million project is located in the Houston Museum District and is Taniguchi's first freestanding new building in the United States.