Томас Бертрам Костейн: Канадтық жазушының өмірі мен шығармашылығы
Thomas B. Costain
Томас Бертрам Костейн (1885-1965) – канадтық-американ журналисі, тарихи романдар авторы. 57 жасында танымал болды, жас кезінде жазылған шығармалары жарияланбаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық жазушы (1885–1965)
Canadian writer (1885–1965)
Томас Бертрам Костайн (8 мамыр 1885 – 8 қазан 1965) – 57 жасында тарихи романдардың көптеп сатылатын авторы болған канадалық-американдық журналист.
Thomas Bertram Costain (May 8, 1885 – October 8, 1965) was a Canadian American journalist who became a best selling author of historical novels at the age of 57.
Өмір
Костайн Брантфордта, Онтариода Джон Герберт Костайн мен Мэри Шульцтің отбасында дүниеге келген. Ол орта мектепте Брантфорд колледжінде оқыды. Мектепті бітіргенге дейін ол төрт роман жазды, оның бірі – Оранж принсі Мауриц Нассау туралы 70 000 сөзді құрайтын роман. Бұл ерте романдар баспагерлер тарапынан қабылданбады. Оның алғашқы жазу табысы 1902 жылы Брантфорд курьерінен құпия әңгімені қабылдағанда болды және ол сол жерде репортер болды (аптасына бес доллар). 1908-1910 жылдары «Гюльф Daily Mercury» газетінде редактор болды. 1910 жылы 12 қаңтарда Онтарио штатының Йорк қалашығында Ида Рэндолф Спрагге (1888-1975) үйленді. Жұптың екі баласы болды, Молли (Хауард Хейкрафт ханым) және Дора (Генри Дарлингтон Штайнметц ханым). 1910 жылы Костайн Маклин баспасына қосылды, онда ол үш сауда журналын редакциялады. 1914 жылдан бастап ол Торонтодағы «Маклинс» журналының штат жазушысы, 1917 жылдан бастап редакторы болды. Оның жетістігі оны Нью-Йорктегі The Saturday Evening Post басылымының назарына тартты, онда ол он төрт жыл бойы көркем әдебиет редакторы болды. 1920 жылы ол АҚШ азаматы болды. 1939-1946 жылдары Doubleday Books баспасында редактор болып жұмыс істеді. Ол 1934-1942 жылдары 20th Century Fox-тың әдебиетті дамыту бюросының (хикая бөлімі) басшысы болды. 1940 жылы ол төрт қысқа роман жазды, бірақ «оларды жібермеуге жеткілікті редактор болды». Ол «Тарихтың асырап алған балалары» деп аталатын алты кітапты жазуды жоспарлады. Ол алты қызықты, бірақ танымал емес тарихи тұлға туралы жазуды көздеді. Алғашқысында ол XVII ғасырдағы пират Джон Уорд, яғни Джек Уорд туралы жазды. 1942 жылы ол өзінің көптен күткен арманын жүзеге асырды, ол «Менің үлкен ақымағым үшін» атты алғашқы романы жарық көрді, ол 132 000 данадан астам сатылыммен бестселлер болды. «Нью-Йорк таймс» журналының рецензенті рецензияның соңында «романтикалық оқиғаларды жақсы көретін ешкім қанағаттанбай қалмайды» деп мәлімдеді. 1946 жылы қаңтарда ол өмірінің қалған уақытын жазумен өткізді, күніне шамамен 3000 сөз жазды. Баптист ретінде өскен ол 1953 жылы «Current Biography» журналында протестанттық епископ шіркеуінің қызметшісі екені туралы жазылған. Ол сұлу, биік, кең иықты, қызғылт ақ терілі, көк көзді және канадалық акценті бар адам ретінде сипатталған. Роман жаза бастаған кезде шашы ақ болған. Ол жануарларды жақсы көретін және тіпті жәндікті өлтіре алмады (бірақ ол бриджді де жақсы көретін, және ол серіктестеріне бірдей саясат жасамады). Ол сондай-ақ кино мен театрды жақсы көретін (болашақ әйелімен ол «Пираттар» фильмінде Рут ролін ойнаған кезде кездесті). Костеннің шығармалары коммерциялық тарихтың (мысалы, Жаңа Франция тарихының 1720 жылға дейінгі тарихы) және тарихи оқиғаларға негізделген көркем әдебиеттің араласқандығы туралы айтылған (бір шолуда тарихтың қай жерде аяқталып, апокрифтің қай жерде басталғанын айту қиын). Оның ең танымал романы – «Қара гүл» (1945), Баарин Баянының уақыты мен әрекеттеріне негізделген, ол жүз көз Баян деп те аталады. Костен өзінің алғы сөзінде кітапты Баян мен Эдуард I туралы жазуды көздегенін, бірақ Томас Беккеттің ата-анасының аңызына түсіп қалды: шығыс қызына үйленген ағылшын рыцары. Кітап әдеби гильдияның таңдауы болды, алғашқы басылым 650 000 данада шығарылды және алғашқы жылы екі миллионнан астам дана сатылды. 1950 жылы ол Орсон Уэллс Баян және Тайрон Пауэр Уолтер рөлінде ойнаған табысты фильмге айналды. Оның зерттеулері Ричард III-тің патшалық құрған ұлы патша екеніне көз жеткізді, оның өлімінен кейін мұнарадағы ханзадаларды өлтіргеніне айыпталып, жала жапқандардың құрбаны болды. Костайн өзінің теориясын құжаттармен растап, нағыз кісі өлтіруші Генрих VII болғанын айтады. Костайн 1965 жылы Нью-Йорктегі үйінде 80 жасында жүрек соғысынан қайтыс болды. Ол Брантфордтағы Фаррингдон тәуелсіз шіркеуінің зиратында жерленген.
Costain was born in Brantford, Ontario to John Herbert Costain and Mary Schultz. He attended high school there at the Brantford Collegiate Institute. Before graduating from high school, he had written four novels, one of which was a 70,000 word romance about Maurice of Nassau, Prince of Orange. These early novels were rejected by publishers. His first writing success came in 1902 when the Brantford Courier accepted a mystery story from him, and he became a reporter there (for five dollars a week). He was an editor at the Guelph Daily Mercury between 1908 and 1910. He married Ida Randolph Spragge (1888–1975) in York Township, Ontario on January 12, 1910. The couple had two children, Molly (Mrs. Howard Haycraft) and Dora (Mrs. Henry Darlington Steinmetz). in 1910, Costain joined the Maclean Publishing Group where he edited three trade journals. Beginning in 1914, he was a staff writer for and, from 1917, editor of the Toronto based Maclean's magazine. His success there brought him to the attention of The Saturday Evening Post in New York City where he was fiction editor for fourteen years. In 1920, he became a naturalized U. S. citizen. He also worked for Doubleday Books as an editor 1939 1946. He was the head of 20th Century Fox's bureau of literary development (story department) from 1934 to 1942. In 1940, he wrote four short novels but was "enough of an editor not to send them out". He next planned to write six books in a series he called "The Stepchildren of History". He would write about six interesting but unknown historical figures. For his first, he wrote about the seventeenth century pirate John Ward aka Jack Ward. In 1942, he realized his longtime dream when this first novel For My Great Folly was published, and it became a bestseller with over 132,000 copies sold. The New York Times reviewer stated at the end of the review "there will be no romantic adventure lover left unsatisfied." In January 1946 he "retired" to spend the rest of his life writing, at a rate of about 3,000 words a day. Raised as a Baptist, he was reported in the 1953 Current Biography to be an attendant of the Protestant Episcopal Church. He was described as a handsome, tall, broad shouldered man with a pink and white complexion, clear blue eyes, and a slight Canadian accent. He was white haired by the time he began to write novels. He loved animals and could not even kill a bug (but he also loved bridge, and he did not extend the same policy to his partners). He also loved movies and the theatre (he met his future wife when she was performing Ruth in The Pirates of Penzance). Costain's work is a mixture of commercial history (such as The White and The Gold, a history of New France to around 1720) and fiction that relies heavily on historic events (one review stated it was hard to tell where history leaves off and apocrypha begins). His most popular novel was The Black Rose (1945), centred in the time and actions of Bayan of the Baarin also known as Bayan of the Hundred Eyes. Costain noted in his foreword that he initially intended the book to be about Bayan and Edward I, but became caught up in the legend of Thomas Becket's parents: an English knight married to an Eastern girl. The book was a selection of the Literary Guild with a first printing of 650,000 copies and sold over two million copies in its first year. In 1950, it was made into a successful film starring Orson Welles as Bayan and Tyrone Power as Walter. His research led him to believe that Richard III was a great monarch tarred by conspiracies, after his death, with the murder of the princes in the tower. Costain supported his theories with documentation, suggesting that the real murderer was Henry VII. Costain died in 1965 at his New York City home of a heart attack at the age of 80. He is buried in the Farringdon Independent Church Cemetery in Brantford.
Марапаттар мен құрметтер
1952 жылы мамыр айында Батыс Онтарио университетінен әдебиет докторы (D. Litt) дәрежесін алды, ал 1965 жылы маусымда Нью-Йорктің Канада клубынан алтын медаль алды. Томас Б. Костайн атындағы мемлекеттік бастауыш мектеп (1953) және Брантфордтағы Томас Б. Костайн – С. С. Джонсон қоғамдық орталығы (2002) оның құрметіне берілді. Оның қызы Молли Костайн Хейкрафт тарихи романдардың авторы болды.
He received a Doctor of Letters (D. Litt) degree from the University of Western Ontario in May 1952 and he received a gold medallion from the Canadian Club of New York in June 1965. The Thomas B. Costain public elementary school (1953) and the Thomas B. Costain – S. C. Johnson Community Centre (2002) in Brantford are named in his honour. His daughter Molly Costain Haycraft became a writer of historical novels.
Ықпал
Джордж Р. Р. Мартин өзінің "Мұз бен от әні" сериясының бөлігі болған "От пен қан" кітабына Плантагенеттер династиясы туралы Костайнның ғылыми-танымдық кітаптарының әсер еткенін айтты.
George R. R. Martin has cited Costain's non fiction books on the Plantagenet dynasty as an influence on his book Fire and Blood, part of Martin's "A Song of Ice and Fire" series.