Жон Бакли: Ұлыбританияның Виктория кресінің иесі және Үнді көтерілісінің батыры
John Buckley (VC)
Жон Бакли (1813-1876) – Виктория кресімен марапатталған британдық офицер. Үнді бүлігі кезіндегі батылдығы үшін алғашқы награда иегері. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері (1813–1876) – Англиялық майор Джон Бакли (24 мамыр 1813 – 14 шілде 1876) Виктория Кресімен марапатталған. Ол осы награданың 115-ші иегері және Үндістан көтерілісі кезінде марапатталған 182 адамның біріншісі болды (барлығы 1358 награда табысталған).
English recipient of the Victoria Cross (1813–1876)
Major John Buckley VC (24 May 1813 – 14 July 1876) was an English recipient of the Victoria Cross. He was the 115th recipient of the award and the first of 182 awarded during the Indian Mutiny (1358 have been awarded in total).
Ерте өмір
Бакли 1813 жылғы 24 мамырда Чешир графтығындағы Сталибридж қаласындағы Кокер Хиллдегі шағын үйde дүниеге келді және Ескі Сент-Джордж шіркеуінде крещениеден өтті. Оның алғашқы жұмысы тоқыма өнеркәсібінде болды, ол жергілікті Харрисон және кейін Бейли диірмендерінде жұмыс істеді. Өзінің амбициялары диірмен жұмысынан асып түсетінін түсінген Бакли 1831 жылғы Рождествода үйден шығып, Манчестерге сапар шекті, онда Бенгалия артиллериясына жалдану кеңсесінде тіркелді. Ол Чатемдегі полкқа қаругер ретінде қосылды және 1832 жылғы 20 маусымда Грейвсендте HMS Layton кемесіне мініп, Үндістандағы бөлімшесіне қосылды. 1835 жылғы 28 шілдеде ол Үндістанның Чунар қаласында Мэри Энн Бродвейге үйленді. Ол сол кезде Калькуттадағы Форт-Уильямда орналасқан еді. 1845 жылға қарай оның әйелі мен үш баласының екеуі тропикалық аурудан қайтыс болды. Содан кейін 1846 жылғы 17 тамызда ол Үндістанның Аллахабад қаласында Эстер Хантерге үйленді. 1852 жылы оның бірінші некесінен қалған қызы қайтыс болды, ал келесі жылы екінші некесінен туған екі ұлы да қайтыс болды. 1840 жылғы 31 тамызда капрал, 1853 жылғы 1 қыркүйекте сержант болып жоғарылатты. Бірнеше үнді тілін білгендіктен, 1854 жылғы 21 сәуірде Бенгалия ардагерлері мекемесінде субкондуктор лауазымын алды. 1856 жылғы 26 мамырда штаб-кондукторы болып тағайындалды, ал 1857 жылы әйелі мен үш баласын Делиге алып кетті, онда ол қару-жарақ комиссарының көмекшісі болды және қару-жарақ пен оқ-дәрілер сақталатын Great Magazine-де жұмыс істеді.
Buckley was born in a cottage on Cocker Hill in Stalybridge, Cheshire on 24 May 1813 and was baptised in Old St George's Church. His early employment was in the textile industry, working locally at Harrison's Mill and then Bayley's Mill. Recognising that his ambitions went beyond mill work, Buckley left home at Christmas 1831 to travel to Manchester, where he enlisted at the Recruiting Office into the Bengal Artillery. He joined the Regiment as a Gunner at Chatham and on 20 June 1832 he embarked on HMS Layton at Gravesend to join his unit in India. He married Mary Ann Broadway on 28 July 1835 at Chunar, India. He was then stationed at Fort William, Calcutta. By 1845, his wife and two of his three children had died of tropical disease. He then married Esther Hunter at Allahabad, India on 17 August 1846. In 1852 the surviving daughter from his first marriage died, and in the following year two sons by his second marriage also died. He was promoted Corporal on 31 August 1840, Sergeant on 1 September 1853, and being able to speak several Indian dialects he gained a position with the Bengal Veterans' Establishment as a Sub Conductor on 21 April 1854. He was appointed Staff Conductor on 26 May 1856, and in 1857 he took his wife and three surviving children to Delhi, where he became Assistant Commissary of Ordnance and was employed at the Great Magazine, a storehouse for guns and ammunition.
Делиде журналдың қорғалуы
Бакли 43 жаста болған және 1857 жылғы 11 мамырда Деліде болған Үндістан бүлігі кезінде Британдық Шығыс Үндістан компаниясының Комиссариат бөлімінде (Бенгал мекемесі) қару-жарақ комиссарының орынбасары қызметін атқарған. Осы оқиға үшін оған Виктория кресі (VC) ордені табысталды. Комиссардың орынбасары Бакли бес сағаттан астам уақыт бойы оқ-дәрі қоймасын көптеген көтерілісшілерден қорғаған тоғыз адамның бірі болды. Қоршау қабырғасы бұзылып, сырттан көмек күту үміті қалмағанда, олар оқ-дәрілерді жарып, көптеген көтерілісшілерді өлтірді. Қорғаушылардың бесеуі жарылыста, ал біреуі кейіннен қаза тапты, ал Бакли, Джордж Форрест және Уильям Рейнор аман қалды. Оның Лондон газетіндегі мақтау қағазында былай делінген:
Buckley was 43 years old, and a Deputy Assistant Commissary of Ordnance in the Commissariat Department (Bengal Establishment) of the British East India Company during the Indian Mutiny when the following took place on 11 May 1857 at Delhi, India for which he was awarded the VC. Deputy Assistant Commissary Buckley was one of nine men who defended the ammunition storehouse for more than five hours against large numbers of mutineers. When the wall was being scaled and hope of outside help was gone, they blew up the ammunition, killing many of the mutineers. Of the defenders, five died in the explosion and one shortly afterwards, while Buckley, George Forrest, and William Raynor survived. His citation in the London Gazette reads:
Қалған өмір
Ол жаудың тұтқынына түсіп, көп ұзамай бүкіл отбасының бүлікшілердің қолынан қатыгездікпен өлтірілгенін білді. Ол екі әйелінен және сегіз баласынан айырылып, енді өмір сүруге ниеті қалмады. Ол тұтқындаушыларынан өлім тіледі, бірақ олар оның журналдағы батырлығы үшін оны өлтіруден бас тартты. Британдықтардың қасына қашып, ол ашуын төгу және кек алу үшін барлық қауіпті миссияға ерікті түрде қатысты. 1857 жылдың 8 маусымында Бадли-ки-Серай шайқасына қатысты. Күн соққаннан үш рет әлсізіп, ауырған, бірақ аман қалды. Содан кейін ол Мереутта провист-маршал болып тағайындалды, оның міндеттерінің бірі 150 бүлікшінің жазасын орындауды бақылау болды. Ол оларды жазалау үшін зеңбірек түтігіне байлап, жарып жіберуді ойлап тапты. Бакли 1858 жылдың 18 қазанында лейтенант болып тағайындалды. Ол қайтадан ауырып, Калькуттадағы Форт-Уильям медициналық комиссиясы оған екі жылдық демалыс берді. 1858 жылдың 21 мамырында Ұлыбританияға аттанып, 6 шілдеде үйіне оралды. Джон Баклиге Виктория патшайымы 1858 жылдың 2 тамызында Портсмут қаласындағы Саутси Коммон гарнизонының салтанатты шеруі кезінде Виктория орденін табыс етті. 1858 жылдың қыркүйегінде Сталибриджге оралды, бірақ көп ұзамай Үндістанға қайта кетті. Бакли 1861 жылдың 1 қазанында майор шенімен зейнетке шықты, Англияға оралды және соңғы әйелі Сарамен бірге 213 East India Dock Road, Poplar мекенжайында көп жылдар бойы өмір сүрді, 1876 жылдың 14 шілдесінде 63 жасында қайтыс болды. Өлген кезде салыстырмалы түрде "кедейлік пен беймәлімдікте" өмір сүрген ол жақын жердегі Тауэр-Хэмлетс зиратында белгісіз қабірге жерленді.
He was captured by the enemy and soon learnt that his entire family had been ruthlessly murdered by the rebels. He had now lost two wives and eight children in total and wanted to live no longer. He begged for death from his captors but they refused to kill him on account of his bravery at the magazine. On escaping to the British lines he volunteered for every dangerous mission he could in order to vent his anger and seek revenge. He was present at the Battle of Badli ki Serai on 8 June 1857, and three attacks of sunstroke left him weak and ill, but he survived. He was then appointed Provost Marshal at Meerut, where one of his duties was to superintend the execution of 150 rebels. He devised their punishment of being strapped to the muzzle of a cannon and blown apart. Buckley was promoted to Lieutenant on 18 October 1858. He became ill again and the Medical Board at Fort William, Calcutta, granted him two years leave. He departed for Britain on 21 May 1858 and arrived home on 6 July. John Buckley was invested with his Victoria Cross by Queen Victoria on 2 August 1858 during a parade of the garrison on Southsea Common, Portsmouth. He returned to Stalybridge in September 1858, but soon left again for India. Buckley retired as a Major on 1 October 1861, returned to England and lived for many years with his final wife, Sara, at 213 East India Dock Road, Poplar until his death on 14 July 1876, aged 63. Living in relative "poverty and obscurity" at the time of his death, he was buried in an unmarked grave at the nearby Tower Hamlets Cemetery.
Медаль
Баклидің тікелей ұрпақтары жоқ, бірақ оның шөбересі 1955 жылға дейін сақталды, содан кейін оның Виктория кресі Корольдік әскери қару-жарақ корпусынан 11 000 фунт стерлингке сатып алынды. Оның Виктория кресі Англияның Суррей округіндегі Камберлидегі Корольдік логистикалық корпусы мұражайында қойылған.
Buckley has no direct descendants but a great niece survived until 1955, at which time his VC was purchased by the Royal Army Ordnance Corps for £11,000. His Victoria Cross is displayed at The Royal Logistic Corps Museum at Camberley, Surrey, England.
Еске алу рәсімі
Баклидің өмірін еске алу үшін көк тақта Сталибридждегі Travellers Call пабында орналасқан. Бакли казармасы, 9-шы Корольдік логистикалық корпусы полкінің (RAOC/RCT бірігуінен құрылған) орналасқан жері, Уилтширдегі Хуллавингтонда оның құрметіне аталған. Бакли үйі, Бичестердегі Қорғаныс сақтау және тарату орталығының командирінің ресми резиденциясы да Баклидің есімімен аталады. Оның Тауэр Хэмлетс қорымындағы қабірі 136 жыл бойы белгіленбеген күйде қалды, бірақ 2012 жылы Тауэр Хэмлетс қорымы паркінің достары (қорым 1990 жылдары қайта аталды және мақсаты өзгертілді) еріктілері армия мүрағаттарымен қорымның жерлеу тізімдерін салыстырып, оны тапты.
A blue plaque to commemorate Buckley's life is sited at the Travellers Call public house in Stalybridge. Buckley Barracks, home of 9 Regiment Royal Logistic Corps (formed from the amalgamation of the RAOC/RCT) at Hullavington, Wiltshire is named for him. Buckley House, the official residence of the commander of the Defence Storage and Distribution Centre at Bicester, is also named after Buckley. His Tower Hamlets Cemetery grave was left unmarked for 136 years, until a volunteer with the Friends of Tower Hamlets Cemetery Park (the cemetery was renamed and repurposed in the 1990s) found it in 2012, having cross referenced the cemetery's burial records against Army archives.