Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері, лейтенант Джордж Альберт Кернс (George Albert Cairns VC) (1913 жылдың 12 желтоқсаны – 1944 жылдың 19 наурызы) – британдық армия офицері және Виктория Кресінің (VC) иегері, британ және Достастық әскерлеріне берілетін жауға қарсы көрсетілген батылдық үшін ең жоғары награда.
Recipient of the Victoria Cross
Lieutenant George Albert Cairns VC (12 December 1913 – 19 March 1944) was a British Army officer and an English recipient of the Victoria Cross (VC), the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Джордж Альберт Кернс 1913 жылдың 12 желтоқсанында Лондонда дүниеге келді және 1923-1930 жылдары Фулхамдағы сэр Генри Комптон мектебінде (қазіргі Фулхам Кросс академиясы) білім алды. 1940 жылдардың басында ол Кент қаласының Сидкуп ауданында банкте жұмыс істеді. Ол болашақ әйелі Энамен сол банкте танысты. Олар 1941 жылы үйленді, ал бір жыл өткен соң ол соғысқа қатысты.
George Albert Cairns was born in London on 12 December 1913 and educated at Sir Henry Compton School Fulham (now Fulham Cross Academy) 19231930. He spent the early 1940s in Sidcup, Kent, working at a bank. He met his future wife, Ena, at the same bank. They were married in 1941 and a year later he went to war.
Егжей-тегжейлер
Кейрнс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бирмадағы Оңтүстік Стаффордшир полкіне қосылған Ұлыбритания армиясының Сомерсет жеңіл жаяу әскері (Принц Альберт) лейтенанты болды. Оңтүстік Стаффордшир полкі, бригада командирі Майкл Калверттің басқаруындағы 77-ші Үнді жаяу әскер бригадасының құрамында болды. Ол өлімінен кейін Виктория кресімен марапатталған ерлігін көрсеткен кезде 30 жаста еді. 1944 жылдың 16 наурызының кешінде Оңтүстік Стаффордшыр полкі Чиндит операциясының маңызды тірегі болған Хену мен Маулудағы Белі қаласы деп аталған блокқа жақын жерлерге бекінді. Жақын маңдағы төбеде пагода тұрды. Бұл жерде британдық немесе жапондық әскерлер жоқ еді. Келесі күні таңертең аймақта жапондық сарбаздар табылған. Оңтүстік Стаффордшыр полкінің жапондықтардың шағын тобына жақын орналасқан бекіністерін салғаны анық болды, екі тараптың да бір-бірінің бар екенін білмегені белгілі болды. Сағат 11:00 шамасында төбеде жаудың атысы басталды. Шабуылға жеке басшылық еткен Калверт: «Пагода төбесінде, екі теннис кортынан да үлкен емес, керемет көрініс орын алды. Кішкентай ақ пагода төбенің ортасында тұрды. Одан және төбеге көтерілетін беткейлер арасында Оңтүстік Стаффордшыр полкі мен жапондықтардың штыкпен шайқасы, бір-бірімен күресі, ал кейбір жапондықтар қанаттарынан шайқасқа гранаталар лақтырып жатты» деді. Калверт былай деп қосты: «Сол жерде, төбе басында, шамамен елу метрлік аумақта, ерекше шайқас болды, барлығы атып, штыкпен ұрып, бір-бірін тепті, тіпті офицерлердің кешкі тойына ұқсас еді». Шабуыл кезінде Кэрнске жапондық офицер шабуыл жасап, лейтенанттың сол қолын семсермен кесіп тастады. Кэрнс офицерді өлтіріп, бірнеше жапондықтарды жаралағаннан кейін, құлаған семсерді қайтарып алды. Содан кейін ол құлап, келесі күні қайтыс болды. Калверт былай деп жазды: «Алдымда лейтенант Кэрнстің жапондықпен шайқасқанын көрдім, ол оны атып өлтірді. Ол семсерді алып, шайқаса берді. Соңында біз оларды Пагоданың артына ығыстырып шығардық». Оңтүстік Стаффордшир полкінің пулемет взводының командирі Норман Дюрант Пагода төбесіндегі шайқасқа қатысты. Ол бұл оқиғаны отбасына жазған ұзақ хатында былай деп сипаттады: «Жолға жеткенде, мен төбеде аяусыз қолға-қол күресті көрдім. Джордж Кэрнс пен жапондық жерде күресіп, тұншығып жатты, мен жапондық мылтықты алып, оларға қарай көтерілгенде Джорджтың бостандыққа шыққанын көрдім, ол мылтық штығын алып, жапондықты қайта-қайта соқты, ақымақтай. Мен жақындап келгенде ғана ол өзінің екі жағынан да штыкпен жараланғанын және сол қолының бірнеше бұлшықеттермен ғана ілініп тұрғанын көрдім. Ол қалай күш тапқаны ғажап еді, бірақ күш-жігері тым көп болды және ол келесі күні таңертең қайтыс болды». Ұзақ үзілістен кейін Калверттің әскерлері жапондықтардың қарсылығын жеңіп, оларды аймақтан ығыстырды: «Шайқас ежелгі шайқастардағы қолға-қол ұрысқа ұқсас болды, жапондықтар ақыры жеңіліске ұшырағанға дейін. Бізге түскен шығындарға қарамастан, біз жақсы шайқастың жеңімпаздарының қуанышын сезіндік, әсіресе штыкпен шабуылдың қуанышын. Мен лейтенант Кэрнспен қайтыс болғанға дейін сөйлестім. – Біз жеңдік пе, сержант? Барлығы жақсы болды ма? Біз өз жұмысымызды жасадық па? Мен үшін уайымдамаңыз». Бес жылдан кейін Ұлыбритания патшасы лейтенант Кэрнске Виктория кресін табыс етті. Біз 42 жапондық сарбаздың денесін таптық, оның ішінде төрт офицер болды. Тағы да көптеген сарбаздар біздің пулеметтерімізден атылып, жараланды немесе өлтірілді, олар ашық егістік жерді кесіп өтіп жатқанда, жапондықтар Маулудан, Пагода төбесіне дейін 800 метрлік қашықтықта оларға қолдау атысын жасады. Кэрнстің жеке күзетшісі, қарақшы Н. Коулз «Ол батыр ретінде қайтыс болды» деп жазды.
Cairns was a lieutenant in The Somerset Light Infantry (Prince Albert's), British Army, attached to the South Staffordshire Regiment in Burma during the Second World War. The South Staffordshire Regiment was a Chindit battalion, part of 77th Indian Infantry Brigade under the command of Brigadier Michael Calvert. He was 30 years old when he performed the deed for which he was posthumously awarded the Victoria Cross. On the evening of 16 March 1944, the South Staffords dug in near what would become a main hinge of the Chindit operation, the block at Henu and Mawlu, known as the White City. A nearby hill crowned with a Pagoda dominated the horizon. It was not occupied by the British or, so far as those present could tell, by the Japanese. The following morning a number of unsuspecting Japanese soldiers were discovered in the area. It was plain that the South Staffords had dug in their positions adjacent to a small Japanese force without either learning of the other's presence. At about 11:00am, the hill erupted with enemy fire. Calvert, who led the attack in person, wrote "On the top of Pagoda Hill, not much bigger than two tennis courts, an amazing scene developed. The small white Pagoda was in the centre of the hill. Between that and the slopes which came up was a mêlée of South Staffords and Japanese bayonetting, fighting with each other, with some Japanese just throwing grenades from the flanks into the mêlée." Calvert added, "there, at the top of the hill, about fifty yards square, an extraordinary mêlée took place, everyone shooting, bayoneting, kicking at everyone else, rather like an officers' guest night." During the attack Cairns was attacked by a Japanese officer who with his sword hacked off the lieutenant's left arm. Cairns killed the officer and retrieved the fallen sword before wounding several other Japanese. He subsequently collapsed and perished the following day. Calvert wrote, "[i]n front I saw Lieut. Cairns have his harm hacked off by a Jap, whom he shot. He picked up the sword and carried on. Finally we drive them back behind the Pagoda". Lieutenant Norman Durant, commanding one of South Staffordshire Regiment’s machine gun platoons, was involved in the action on Pagoda Hill. He described the action in a long letter to his family: The first thing I saw on reaching the path was horrible hand to hand struggle going on further up the hill. George Cairns and a Jap were struggling and choking on the ground, and as I picked up a Jap rifle and climbed up towards them I saw George break free and, picking up a rifle bayonet, stab the Jap again and again like a madman. It was only when I got near that I saw he himself had already been bayoneted twice through the side and that his left arm was hanging on by a few strips of muscle. How he had found the strength to fight was a miracle, but the effort had been too much and he died the next morning. After a brief "intermission," Calvert’s forces broke the Japanese resistance, driving them from the area: The fighting had been not unlike that depicted un scenes from ancient battles in the closeness of the hand to hand grappling before the Japs finally broke. In spite of our casualties, we hard all that elation of the winners of a good battle, especially of a bayonet charge I spoke to Lieut. Cairns before he died. 'Have we won sir? Was it all right? Did we do our stuff? Don't worry about me.' Five years later His Majesty graciously awarded Lieut. Cairns the Victoria Cross We counted forty two Jap dead, including four officers. More were shot and killed or wounded by our machine guns as they struggled across the open paddy, with the Japs giving them some covering fire from Mawlu, 800 yards across the paddy on to Pagoda Hill. Cairns's batman, Private N. Coales wrote "He died a hero."