Нарық портфелі: теория мен практика арасындағы қайшылықтар
Market portfolio
Нарық портфелі: инвестициялық стратегия, барлық активтерден құрылған, нарықтағы үлесіне сәйкес. Теориялық тұжырым, ETF және индекс провайдерлері қолданады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Нарықтық портфель – нарықтағы барлық активтердің салмақталған қосындысынан теориялық тұрғыда тұратын инвестициялық портфель, мұндағы салмақтар нарықтағы олардың үлесіне пропорционал болады, бұл активтердің шексіз бөліне алатыны ескеріледі. Бұл түсінік активтерді таратқанмен байланысты және кейбір экономистер тарапынан сынға ұшырады. Іс жүзінде, индекс провайдерлері және биржалық инвестициялық қорлар (ETF) провайдерлері биржаларда қолжетімді бағалы қағаздарды олардың салмағына пропорционал түрде пайдаланып, нарықтық портфельдің шамамен алғандағы нұсқасын жасайды.
Market portfolio is an investment portfolio that theoretically consisting of a weighted sum of every asset in the market, with weights in the proportions that they exist in the market, with the necessary assumption that these assets are infinitely divisible. The concept is related to asset allocation and has been critiqued by some economists. In practice index providers and exchange traded funds (ETF) providers create proxies of a market portfolio using securities that are available on securities exchanges in proportion of their weighting.
Сын-пікірлер
Ричард Роллдың сын-тегесі бойынша бұл тек теориялық тұжырымдама, өйткені инвестициялық мақсаттар үшін нарықтық портфельді құру іс жүзінде барлық мүмкін болатын активтерді, соның ішінде жылжымайтын мүлікті, қымбат металдарды, мөрлер коллекцияларын, зергерлік бұйымдарды және кез келген құнды нәрсені қамтуды талап етеді, себебі теориялық нарық – әлемдік нарық болып табылады. Нарықтық портфель үшін не пайдаланылатынының маңыздылығы туралы сұрақ туындайды. Кейбір авторлар бұл үлкен айырмашылық жасамасы, кез келген өкілдік индексті қолданып, ұқсас нәтижелерге қол жеткізуге болатынын айтады. Ролл түрлі индекстердің әртүрлі нәтижелер беретінін және индекс таңдау арқылы қалаған рейтингке қол жеткізуге болатынын мысал келтірді. Brown and Brown (1987) бұл мәселені тек акциялар, акциялар мен облигациялар, акциялар, облигациялар және жылжымайтын мүлік сияқты әртүрлі индекстерді пайдалана отырып қарастырды. Олар жылжымайтын мүлікті қамтитын нарықты пайдаланудың нәтижелерінің өзгеше екенін анықтады. Мысалы, бір өлшем бойынша көптеген өзара инвестициялық қорлардың альфасы нөлге жуық, ал екінші өлшем бойынша көпшілігінің альфасы айтарлықтай теріс. Көптеген индекс провайдерлері тек акциялар, тек облигациялар және т.б. сияқты әртүрлі компоненттерге арналған индекстер ұсынады. Осының салдарынан, инвесторлар тәжірибеде нарықтың прокси-индекстерін (мысалы, Ұлыбританиядағы FTSE 100, Германиядағы DAX немесе АҚШ-тағы S&P 500) пайдаланады. Роллдың пікірінше, бұл проксилер бүкіл нарықтың нақты бейнесін бере алмайды. Нарықтық портфель тұжырымы көптеген қаржылық теориялар мен модельдерде, соның ішінде капитал активтерін бағалау моделінде маңызды рөл атқарады, онда ол инвесторларға қажетті жалғыз қор болып табылады және тек тәуекелсіз активпен толықтырылады, бұл әрбір инвестордың тәуекелге қатысты көзқарасына байланысты. Sharpe (2010) көптеген инвесторлар кем дегенде белгілі бір пропорцияны (мысалы, 60% акциялар, 40% облигациялар) мақсат ететінін атап өтеді. Ол мұның қарама-қайшылық екенін айтады. Барлық инвесторлардың портфелі теңдеу бойынша капиталдандырылған пропорцияда болуы керек. Осы стратегияны ұстанатын көптеген инвесторлар, басқа инвесторлардың «жоғарыдан сатып алып, төменде сату» (трендті ұстану) стратегиясын ұстануын білдіреді. Ол содан кейін оған ұнамайтынын және адамдардың нарықтық пропорцияларды түзетуді пайдалануы керек екенін айтады. Орташа инвестордың портфелі стратегиялық активтерді бөлу мақсатында маңызды ақпаратты қамтиды. Бұл портфель нарық тобының бағалауынша барлық активтердің салыстырмалы құнын көрсетеді, оны орташа инвестор үшін бенчмарк ретінде қарастыруға болады. Бірнеше авторлар 1960 жылдан бері әлемдік нарық портфелінің құрамын анықтау үшін деректер жинады. Нарықтық портфельдің кірісі 1960 жылдан 2017 жылға дейін 11,2% стандартты ауытқумен 4,43% жинақталған нақты кіріс көрсетті. 1960 жылдан 1979 жылға дейінгі инфляциялық кезеңде GMP-ның жинақталған нақты кірісі 3,24% құрады, ал 1980 жылдан 2017 жылға дейінгі дефляциялық кезеңде бұл көрсеткіш 6,01% болды. Орташа инвестор үшін сыйақы тәуекелсіз ставкадан 3,39 пайыздық тармаққа артық жинақталған кіріс құрайды.
Richard Roll's critique states that this is only a theoretical concept, as to create a market portfolio for investment purposes in practice would necessarily include every single possible available asset, including real estate, precious metals, stamp collections, jewelry, and anything with any worth, as the theoretical market being referred to would be the world market. There is some question of whether what is used for the market portfolio really matters. Some authors say that it does not make a big difference; you can use any representative index and get similar results. Roll gave an example where different indexes produce much different results, and that by choosing the index you can get any ranking you want. Brown and Brown (1987) examine this, using different indexes such as stocks only, stocks and bonds, and stocks plus bonds plus real estate. They find that using a market that includes real estate produces much different results. For example, with one measurement most mutual funds have alpha close to zero, while with another measurement most of them have significantly negative alpha. Most index providers give indices for different components such as stocks only, bonds only, et cetera. As a result, proxies for the market (such as the FTSE 100 in the UK, DAX in Germany or the S&P 500 in the US) are used in practice by investors. Roll's critique states that these proxies cannot provide an accurate representation of the entire market. The concept of a market portfolio plays an important role in many financial theories and models, including the capital asset pricing model where it is the only fund in which investors need to invest, to be supplemented only by a risk free asset, depending upon each investor's attitude towards risk. Sharpe (2010) notes that many investors are at least targeted to a fixed ratio (e. g. 60% stocks, 40% bonds). He points out that this is sort of contrarian. The holdings of all investors combined must, by equation, be in the cap weighted proportions. So many investors following this strategy implies some other investors must follow a buy high, sell low (trend following) strategy. He then says that he doesn't like it and people should use adjustments to the market proportions instead. The portfolio of the average investor contains important information for strategic asset allocation purposes. This portfolio shows the relative value of all assets according to the market crowd, which one could interpret as a benchmark for the average investor. Several authors have collected data to determine the composition of the global market portfolio since 1960. The returns on the market portfolio realizes a compounded real return of 4.43% with a standard deviation of 11.2% from 1960 until 2017. In the inflationary period from 1960 to 1979, the compounded real return of the GMP is 3.24%, while this is 6.01% in the disinflationary period from 1980 to 2017. The reward for the average investor is a compounded return of 3.39% points above the risk free rate.