Банкрофт келісімдері: азаматтық құқық пен екіжақты шарттар тарихы
Bancroft Treaties
Бэнкрофт келісімдері: АҚШ пен басқа елдер арасындағы азаматтық алу және одан бас тарту шарттары. Әскери қызметтен қашуды болдырмау мақсатында жасалған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Банкрофт келісімдері, сондай-ақ Банкрофт конвенциялары деп те аталады, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында АҚШ пен басқа елдер арасында жасалған келісімдер сериясы. Олар әр тараптың азаматтарының екінші тараптың азаматтығына натурализациялану құқығын мойындады және натурализацияланған адамдардың жаңа азаматтығын заң жүзінде тастап, бұрынғы азаматтығына оралған деп есептелетін жағдайларды белгіледі.
The Bancroft treaties, also called the Bancroft conventions, were a series of agreements made in the late 19th and early 20th centuries between the United States and other countries. They recognized the right of each party's nationals to become naturalized citizens of the other and defined circumstances in which naturalized persons were legally presumed to have abandoned their new citizenship and resumed their old one.
Шығу тегі
Тарихшы және дипломат Джордж Банкрофт (1800–1891) есімімен аталатын Банкрофт келісімдері, оның Пруссиямен жасаған алғашқы келісіміне байланысты, негізінен жеке тұлғалардың өз елдеріндегі әскери қызмет және басқа да заңдық міндеттемелерден қашу үшін натурализацияны пайдалануына жол бермеу мақсатында жасалды. 1868 жылдан 1937 жылға дейін АҚШ 34 шетелдік елді қамтитын 25 Банкрофт келісіміне қол қойды. Типик Банкрофт келісімі үш негізгі ережеден тұрды. Біріншісі, әр тараптың өзге тараптың азаматтарының натурализациясын қалай мойындау шарттарын белгілейді. (Көбінесе қабылдаған елде бес жыл үздірілмей тұру талап етілетін.) Екіншісі, натурализацияланған азаматтар өз елдеріне оралған жағдайда, эмиграция жасағанға дейін жасаған қылмыстары үшін сотталуы мүмкін екенін қарастырды. Үшінші және ең маңыздысы, өз елдеріне оралған және екі жыл үздірілмей тұрған натурализацияланған азаматтар бұрынғы ұлттығын қайта алған деп есептелетін. Бұл оларға өз елдерінде орындалмаған әскери міндеттемелерін орындауды талап етеді және оларды қабылдаған елдің дипломатиялық қорғауынан айырады. 1908 жылғы Португалиямен жасалған келісімнің III бабы мысал ретінде келтіріледі:
Named for historian and diplomat George Bancroft (1800–1891), who negotiated the first of these agreements with Prussia, the Bancroft treaties were mainly intended to prevent individuals from using naturalization as a way to avoid military service and other legal obligations in their native countries. From 1868 to 1937, the United States entered into 25 Bancroft treaties covering 34 foreign countries. A typical Bancroft treaty had three major provisions. The first specified the terms under which each party would recognize the naturalization of its citizens by the other. (Five years' uninterrupted residence in the adopted country was the usual requirement.) The second provided that naturalized citizens who returned to their native country could be prosecuted for crimes that they allegedly committed before they emigrated. The third and most important provided that naturalized citizens who returned to their country of origin and stayed there for two continuous years would be presumed to have resumed their former nationality. That would require them to meet any unfulfilled military service obligation in their native country and deny them the diplomatic protection of their adopted one. Article III of the 1908 treaty with Portugal was typical:
Конституциялық кемшілік
Банкрофт келісімдері азаматтығын өзгертуге жеке тұлғалардың құқығы кеңінен мойындалмаған дәуірде жасалған. Бұл келісімдер шетелдік үкіметтердің өз азаматтарының америкалық азаматтыққа ие болу құқығын мойындауына маңызды үлес қосты. Алайда, Американың конституциялық құқығы бұл келісімдерді қолданудан шығарды. "Шнайдер против Раск" ісінде (377 АҚШ 163, 1964 жыл) Жоғарғы Сот 1952 жылғы Иммиграция және ұлттықтар туралы заңның (Маккарран-Уолтер заңы) бір бөлігін күштен шығарды. Бұл бөлім, америкалық азаматтарды туған жерінде үш жылдан астам тұрған жағдайда азаматтығынан айыруға мүмкіндік берген болатын. "Афроим против Раск" ісінде (387 АҚШ 253, 1967 жыл) Жоғарғы Сот 1940 жылғы ұлттықтар туралы заңның бір бөлігін қарап, Конгресс ешкімнің азаматтығын, ол туылыс бойынша немесе натурализация арқылы алынған болсын, жоюға құқылы емес деп шешті. Бұл шешімдер Банкрофт келісімдерінің біріне сәйкес азаматтықтың еріксіз жоғалтуына қатысты болашақ кез келген жағдай Жоғарғы Соттағы шағымға төтеп бере алмайтынын күшке енгізді.
Conceived in an era when the right of individuals to change their citizenship was not universally recognized, the Bancroft treaties represented an important step forward in securing recognition by foreign governments of the right of their nationals to become American citizens. But American constitutional law eventually made the treaties obsolete. In Schneider v. Rusk, 377 U. S. 163 (1964), the Supreme Court invalidated a section of the Immigration and Nationality Act of 1952 (the McCarran Walter Act) that would strip naturalized Americans of their citizenship after three years' continuous residence in their country of origin; and in Afroyim v. Rusk, 387 U. S. 253 (1967), the Supreme Court, reviewing part of the Nationality Act of 1940, held that Congress has no power to strip anyone of their citizenship, whether it is acquired by birth or by naturalization. These decisions strongly suggested that any future case of involuntary loss of citizenship under one of the Bancroft treaties probably would not survive a Supreme Court challenge.
Банкрофт шарттарының қолданылуының тоқтатылуы
Банкрофт келісімдері күшін жойды деген қорытындыға келген президент Джимми Картер әкімшілігі, Сенат Сыртқы қатынастар комитетімен кеңесіп, 1980 жылы әлі де қолданыста болған 21 елдің 18-імен жасалған келісімдерді тоқтату туралы хабарлады. Албания, Болгария және Чехословакиямен жасалған келісімдер бұл ережеден тыс қалды. Албаниямен жасалған келісім 1991 жылы Албания мен АҚШ-тың суық соғыс аяқталған кезде дипломатиялық қарым-қатынасын қайта орнатуымен тоқтатылды. АҚШ 1997 жылы бұрынғы Чехословакияның мұрагерлері – Чехия және Словакиямен жасалған келісімді тоқтатты. Барак Обаманың президенттік мерзімінің соңғы жылдары Болгариямен жасалған келісім күшін жойды.
Concluding that the Bancroft treaties were unenforceable, the administration of President Jimmy Carter, acting in consultation with the Senate Committee on Foreign Relations, gave notice in 1980 terminating the treaties with 18 of the 21 countries with which they were still in force. The exceptions were the treaties with Albania, Bulgaria and Czechoslovakia. The treaty with Albania was terminated in 1991 when Albania and the United States re established diplomatic relations at the end of the Cold War. The treaty with the Czech Republic and the Slovak Republic as successor states to the former Czechoslovakia was terminated by the United States in 1997. In the last years of Barack Obama's Presidency the treaty with Bulgaria was terminated.