Джейн Григсон: Британдық ас шебері және жазушысы

Жейн Григсон – ағылшын ас пісіруші жазушысы, британдық және еуропалық тағамдарды дәріптеген автор. Кітаптары мен «The Observer» газетіндегі бағанасы арқылы танымал.

43 мин оқу

100%

Дереккөз: Jane Grigson — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Джейн Григсон (туған аты Хизер Мейбл Джейн МакИнтайр; 13 наурыз 1928 – 12 наурыз 1990) – ағылшын аспазшы-жазушысы. 20 ғасырдың соңғы бөлігінде ол The Observer газетінің тағам туралы рубрикасының авторы болды және еуропалық ас-дәмдері мен дәстүрлі британдық тағамдар туралы көптеген кітаптар жазды. Оның еңбектері британдық тағамдарды насихаттауға зор үлес қосты. Глостерширде дүниеге келген Григсон, Кембридж университетінің Ньюнхэм колледжінде оқығанға дейін Солтүстік-Шығыс Англияның Сандерленд қаласында өсті. 1953 жылы ол Rainbird, McLean баспасында редактордың көмекшісі болып жұмыс істеді, онда ол ақын және жазушы Джеффри Григсонның ғылыми жұмыстарын зерттеуге көмектесті. Олардың қарым-қатынасы 1985 жылы Джеффри қайтыс болғанға дейін жалғасты, олардың Софи есімді қызы болды. Джейн итальян тілінен аударма жасады және 1967 жылы «Charcuterie and French Pork Cookery» кітабын жазғанға дейін күйеуімен бірлесіп кітаптар жазды. Бұл кітап жақсы қабылданды және оның нәтижесінде тамақ жазушысы Элизабет Дэвидтің ұсынысымен Григсон The Observer газетінде жұмысқа орналасты. Григсон 1990 жылға дейін The Observer газеті үшін жазуын жалғастырды; ол сондай-ақ негізінен британдық тағамдарға арналған еңбектер жазды, мысалы, «Good Things» (1971), «English Food» (1974), «Food With the Famous» (1979) және «The Observer Guide to British Cookery» (1984) кітаптары, сондай-ақ негізгі ингредиенттерге арналған кітаптар: «Fish Cookery» (1973), «The Mushroom Feast» (1975), «Jane Grigson's Vegetable Book» (1978), «Jane Grigson's Fruit Book» (1982) және «Exotic Fruits and Vegetables» (1986). Ол 1966 жылы итальян тілінен жасаған аудармасы үшін Джон Флорио сыйлығымен марапатталды, ал оның тамақ кітаптары үш рет «Glenfiddich Food and Drink Awards» сыйлығын және екі рет «André Simon Memorial Prizes» сыйлығын жеңіп алды. Григсон саяси лоббиде белсенді қатысып, жабық клеткадағы мал шаруашылығына қарсы күресті, сондай-ақ жануарлардың құқықтарын, азық-түлік өнімдерінің шығу тегін және шағын шаруаларды қолдады. 1988 жылы ол британдық жұмыртқаларда сальмонелла анықталғаннан кейін сол кездегі Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және азық-түлік министрі Джон МакГрегорды сынады. Оның жазулары тағамды әлеуметтік және тарихи контекстке енгізіп, поэзия, романдар және өнеркәсіптік революция дәуіріндегі аспаздық жазушылардың еңбектері, соның ішінде Ханна Глассе, Элизабет Раффалд, Мария Рунделл және Элиза Актон сияқты алуан түрлі көздерді қамтыды. Ол өзінің жазулары арқылы британдықтардың тамақтану әдеттерін өзгертіп, көптеген ұмытылған тағамдарды қайтадан танымал етті.

English cookery writer

Jane Grigson (born Heather Mabel Jane McIntire; 13 March 1928 – 12 March 1990) was an English cookery writer. In the latter part of the 20th century she was the author of the food column for The Observer and wrote numerous books about European cuisines and traditional British dishes. Her work proved influential in promoting British food. Born in Gloucestershire, Grigson was raised in Sunderland, North East England, before studying at Newnham College, Cambridge. In 1953 she became an editorial assistant at the publishing company Rainbird, McLean, where she was the research assistant for the poet and writer Geoffrey Grigson. They soon began a relationship which lasted until his death in 1985; they had one daughter, Sophie. Jane worked as a translator of Italian works, and co wrote books with her husband before writing Charcuterie and French Pork Cookery in 1967. The book was well received and, on its strength, Grigson gained her position at The Observer after a recommendation by the food writer Elizabeth David. Grigson continued to write for The Observer until 1990; she also wrote works that focused mainly on British food—such as Good Things (1971), English Food (1974), Food With the Famous (1979) and The Observer Guide to British Cookery (1984)—or on key ingredients—such as Fish Cookery (1973), The Mushroom Feast (1975), Jane Grigson's Vegetable Book (1978), Jane Grigson's Fruit Book (1982) and Exotic Fruits and Vegetables (1986). She was awarded the John Florio Prize for Italian translation in 1966, and her food books won three Glenfiddich Food and Drink Awards and two André Simon Memorial Prizes. Grigson was active in political lobbying, campaigning against battery farming and for animal welfare, food provenance and smallholders; in 1988 she took John MacGregor, then the Minister of Agriculture, Fisheries and Food, to task after salmonella was found in British eggs. Her writing put food into its social and historical context with a range of sources that includes poetry, novels and the cookery writers of the Industrial Revolution era, including Hannah Glasse, Elizabeth Raffald, Maria Rundell and Eliza Acton. Through her writing she changed the eating habits of the British, making many forgotten dishes popular once again.

Жас шағы; 1928-1965

Григсон 1928 жылдың 13 наурызында Глостер, Глостершир қаласында Хизер Мейбл Джейн МакИнтайр болып дүниеге келді. Оның әкесі Джордж – адвокат және Глостер қалалық клеркінің орынбасары, анасы Дорис – суретші болған. Григсон кейіннен үйінде "алғаш рет ағылшын тағамдарын татып көргенін" айтты. Джордж мал сою комбинатын жапқаннан кейін ет жеуден бас тартты. Григсон төрт жасқа толғанда отбасы Солтүстік-Шығыс Англияның Сандерленд қаласына көшіп келді. Ол солтүстік-шығыс акцентінің іздерін ұстады, ал Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігі оны "тыныш солшыл" саяси көзқарас иесі деп сипаттайды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сандерленд Люфтваффе бомбаларының нысанасы болғандықтан, Григсон мен оның қарындасы Мэри Вестморлендтегі Кастертон мектебіне, интернатқа жіберілді. Кейін ол Кембридждегі Ньюнхэм колледжінде ағылшын әдебиетін оқыды. Университетті бітіргеннен кейін Григсон Италияны аралап, Флоренцияда үш ай тұрды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін ол Кембридждегі Хеффер галереясының кураторы Брайан Робертсонның ассистенты болды. Сурет, күміс және тоқымаға деген қызығушылығы оны Виктория және Альберт мұражайындағы лауазымдарға үміттендірді, бірақ нәтижесі сәтсіз аяқталды. Ол Бонд-стриттегі өнер галереясында кішігірім лауазымда жұмыс істеді; ол акварельдердің көне сәнге енгенін ойлады және кейін "Мен қабырғалардан бәрін алып тастап, Бен Николсонның туындыларын іліп қоюды қаладым" деді. Ол Сандерленд Эхосы үшін өнер сын-пікірлерін жаза бастады, онда жақсы қыш бұйымдары, Ренессанс және Кларксон Фредерик Стэнфилдтің туындылары сияқты тақырыптар қамтылды. 1953 жылы ол Rainbird, McLean баспасында редакциялық ассистент болып жұмыс істеді, осы лауазымды екі жыл бойы атқарып, сол уақытта ақын және жазушы Джеффри Григсонның ғылыми ассистенты болды. Ол үйленген және одан 23 жас үлкен еді, бірақ олар қарым-қатынас бастады және көп ұзамай ол 1945 жылдан бері оның отбасылық үйі болған Уилтширдегі Броуд Таун қаласындағы фермаға көшіп келді. Оның әйелі ажырасуға келіспеді, ал бұрынғы әйелі оған осы құқықты бермеді. Оның орнына, 1950 жылдардың ортасында МакИнтайр акт бойынша өз атын Джейн Григсон деп өзгертті. 1959 жылы Григсонның Софи есімді қызы дүниеге келді, ол кейін тамақ жазушысы және тележүргізуші болды. Бала туғаннан кейін көп ұзамай жұбайлар Францияның Троо қаласындағы үңгірдегі шағын үйді сатып алды. Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігінде айтылғандай, сол жерде Григсон "тамақ өмірдің орталық бөлігі болғандықтан, оны кез келген басқа өнер түрі сияқты мұқият жазу керек" деген сенімге келді. Григсон он жыл бойы итальян тілінен аудармашы болып жұмыс істеді, ал 1959 жылы Карло Коллодидің "Пинокионың бақи шайқасы" ертегісінің жаңа аудармасын жасады, ол оның "Пинокионың түпнұсқасының жандылығы мен күшін жеткізетін жалғыз нұсқасы" екенін ойлады. Ол 1963 жылы Джан Антонио Сиботтоның 1962 жылғы "Скано Боа" шығармасын аударды, сондай-ақ сол жылы Сезаре Бекарияның 1764 жылғы "Dei delitti e delle pene" шығармасын аударды; бұл шығарма "Қылмыстар мен жазалар" деген атпен жарияланды және 1966 жылы итальян тілінен жасалған аударма үшін Джон Флорио сыйлығын жеңіп алды. Кейін Джейн мен Джеффри жасөспірімдерге арналған бірлескен жобада жұмыс істеді, онда 65 өнер туындысының мағынасы олардың уақыты мен олардың мәңгілік әсері тұрғысынан қарастырылды; "Пішіндер мен әңгімелер" 1964 жылы жарық көрді. "Таймс" және "Гардиан" газеттері оны "түпнұсқа және әдемі" деп бағалады. 1967 жылы "Пішіндер мен оқиғалар" атты жалғау жұмысы жарық көрді.

Grigson was born Heather Mabel Jane McIntire on 13 March 1928 in Gloucester, Gloucestershire, the daughter of George and Doris McIntire. George was a solicitor and the deputy town clerk of Gloucester; Doris was an artist. Grigson later said that home was where she "first learnt about good English food". After he had been involved in the closure of an abattoir, George gave up eating meat. When Grigson was four the family moved to Sunderland, North East England. She picked up a trace of a north east accent that remained with her, and what the Oxford Dictionary of National Biography calls a "quietly left wing" political viewpoint. During the Second World War, Sunderland was a target of Luftwaffe bombs, so Grigson and her sister Mary were sent to Casterton School, a boarding school in Westmorland. She then gained a place at Newnham College, Cambridge to read English literature. After university Grigson travelled around Italy, and lived for three months in Florence. On her return to the UK she became the assistant to Bryan Robertson, the curator at the Heffer Gallery in Cambridge; an interest in painting, silver and textiles led her to apply for positions at the Victoria and Albert Museum, but she was unsuccessful. She worked in a junior capacity in an art gallery on Bond Street; she thought the watercolours were old fashioned, and she later said that "I wished to rip everything off the walls and hang up [works by] Ben Nicholson". She began writing art reviews for the Sunderland Echo, covering subjects such as fine pottery, the Renaissance and the work of Clarkson Frederick Stanfield. In 1953 she became an editorial assistant at the publishing company Rainbird, McLean, a position she held for two years, during which time she was the research assistant for the poet and writer Geoffrey Grigson. He was married, and twenty three years older than she, but they began a relationship and shortly afterwards she moved to the Farmhouse at Broad Town, Wiltshire, which had been his family home since 1945. He and his wife did not divorce; his estranged wife refused to grant him one. Instead, in the mid 1950s, McIntire changed her name by deed poll to Jane Grigson. In 1959 the Grigsons had a daughter, Sophie, who later became a food writer and television presenter. Shortly after the birth, the couple purchased a cave cottage in Trôo, France, and it was there, according to the Oxford Dictionary of National Biography, that Grigson developed a conviction that "because cooking is a central part of life it should be as carefully written about as any other art form". Grigson worked for ten years as a translator from Italian, and in 1959 she wrote a new translation of Carlo Collodi's fairy tale The Adventures of Pinocchio, which she thought was "the only version of Pinocchio to transmit the liveliness and toughness of the original". She translated Gian Antonio Cibotto's 1962 work Scano Boa in 1963 and, the same year, also translated Cesare Beccaria's 1764 work Dei delitti e delle pene; the work was published as Of Crimes and Punishments, and it won the 1966 John Florio Prize for Italian translation. Jane and Geoffrey then worked on a joint project aimed at juveniles that looked at the meaning of 65 artworks in the context of their time and their enduring impact; Shapes and Stories was published in 1964. The Times and The Guardian both thought it "original and beautiful". A follow up work, Shapes and Adventures, was published in 1967.

1960 жылдардың ортасы мен 1970 жылдардың ортасы

1960 жылдардың ортасында Григсонды досы Эдей Хортон шошқа еті туралы кітап жазуға көндірді. Хортон жобаның ортасында бас тартып, 1967 жылы Григсон «Шаркютери және француз шошқа еті тағамдары» кітабын жариялады. «Таймс» газетінің рецензенты: «Зерттеулер егжей-тегжейлі, баяндау өте жақсы, ақпарат қызықты, рецепттер бастан-аяқ толық» деп жазды. 1977 жылы тағамдық кітаптарға шолу жасаған Элизабет Дэвид кітапты «Француз үй шаруашылықтары мен кәсіби шаркутьерлер қолданғандай шошқа етін тұздау, сақтау және пісіру туралы құнды еңбек» деп атады және оның «нақты рецепттері, практикалық тәсілі және жақсы жазылуы» туралы пікір білдірді. «Шаркютери және француз шошқа еті тағамдары» мен кейіннен болған түскі асқа байланысты Дэвид Григсонды «The Observer» газетіне тамақ жазушысы ретінде ұсынды; Григсон келесі жылы газетте апталық бағанасын бастады. Алғашқы мақаласында ол клубника туралы жазды, бірақ тақырыпқа қалай қарау керектігін білмеді. Оның күйеуі: «Клубника адамдар үшін қандай мағынаға ие екенін, олар онымен не істегенін, оны қалай жетілдіргенін және т.б. білейік», - деп ұсынды. Ол болашақ бағаналарының көпшілігінде осы тәсілді қолданды. Оның орнын басушы Джей Рейнер Григсонның «газеттің тамаққа қатысты басылым ретінде беделін қалыптастырғанын» айтты. Тағы бір ізбасары Найджел Слейтер оның жазуын «ұлы» деп санайды. Ол 1990 жылға дейін осы лауазымда болды. Григсон мен оның күйеуі жылына үш ай Троода өткізді, кейде жылына екі рет барып, онда және Уилтширдегі Брод Таун қаласындағы үйлерінде жазатын. Францияда ол «француз достарына британдық тағамның да олардың тағамдары сияқты жақсы болатынын дәлелдеуден ләззат алды», - деді оның қызы. «The Observer» газетінде жарияланған мақалалары келесі кітаптардың негізі болды; 1971 жылы оның бағаналары «Жақсы заттар» кітабына материал берді, ол кіріспесінде «бұл тамақ пісіру нұсқаулығы емес, тамақтан ләззат алу туралы кітап» деді. «The Guardian» газетінің тамақ жазушысы Гарольд Уилшоу оны «тамаша кітап деп санайды, тек құрма туралы тарауы үшін ақшаға лайық» деді. «The Times» оны «оның кітаптарының ең танымал» деп санайды. Ника Хейзлтон «The New York Times» газетіне жазған рецензиясында оны «оқып, пісіруге өте ұнайтын кітап» деп сипаттайды. Автор сауатты, оның тағамдары қызықты, бірақ әсерсіз». Шеф-аспаз және тамақ жазушысы Самин Носрат «Жақсы заттарды», «Джейн Григсонның жеміс кітабын» және «Джейн Григсонның көкөніс кітабын» «шеф-аспаз және жазушы ретінде мансабымды қалыптастырған классикалық аспаздық кітаптардың» бірі деп тізімдейді. 1973 жылы Григсонды Wine and Food Society Fish Cookery кітабын жазуға шақырды. Тамақ жазушысы Джеральдин Холттың айтуынша, сол кезде Ұлыбританияда балықтың ресми дастарқанда негізгі тағам ретінде табынуы жиі кездеспейтін; 1993 жылы Григсон жаңартылған басылымды жазуға келген кезде көзқарастар мен талғамдар өзгерді және балықтың әртүрлі түрлерін сатып алуға болады. Григсон 1974 жылы жарық көрген «Ағылшын тағамы» кітабын «Ағылшын тағамдарын дайындау – тарихи тұрғыдан да, ауызға келгенде де – біздің мазохистік көңіл күйімізге қарағанда әлдеқайда алуан түрлі және дәмді» деп бастады. Роджер Бейкер кітапты оқығаннан кейін «The Times» газетінде пікір білдіріп, Григсонды «соңғы бірнеше жылда пайда болған ең тартымды тамақ жазушысы» деп сипаттады; ол кітапта «күлкі сезімі, тарихқа деген құштарлық, өте оқымды стиль және қарапайым, әсерсіз тамақ пісіруді жақсы көру» бар деп ойлады. Кейінірек «The Times» газетінде «Ағылшын тағамы» «Элизабет Дэвидтің француз және итальян тағамдары туралы кітаптарымен қатар қойылуы керек» деп сипатталды. Холт кітаппен «Григсон Британ аралдарының жиі жамандалатын тағамдарын қорғаушыға айналды» деп жазды; ол батареялық шаруашылықтың алғашқы сыншысы және тамақтың шығу тегіне құмар болды. Сол жылы Григсон «The World Atlas of Food» кітабына үлес қосты. Бұл кітапты тамақ жазушысы Элизабет Рей «өз табиғаты бойынша қымбат және үстірт» деп сипаттады, ал Бейкер «әр бетте тығырыққа тірелген ұрандар бар, жазуда жұқалық бар» деп сипаттады. Келесі үш жылда Григсон тамақтың негізгі санаттарымен айналысатын кітаптар шығаруға оралды: 1975 жылы екі кітапша, «Сәбізді пісіру» және «Шпинатты пісіру» жарық көрді, сондай-ақ «Саңырауқұлақ тойы» кітабы жарияланды. Соңғысын «Kirkus Reviews» «Рецепттердің және аспаздық танымның әдемі жинағы» деп сипаттады; «Observer» газетінің рецензенты «Григсон сізге рецепттерден гөрі көп нәрсені береді. Ол сізді халық аңыздары мен әдебиеттің жолдарына алып кетеді». Григсон оны «бір отбасының соңғы жиырма жыл бойы құрттар мен өсірілген құрттарды іздеу туралы жазбасы» деп сипаттады. Оның көптеген басқа кітаптарынан айырмашылығы, ол бұрын жариялаған мақалаларына көп қарыз болмады, бірақ саңырауқұлақтарға ынтық отбасының тәжірибесіне сүйенді. Саңырауқұлақтар туралы кітап жазу туралы ой Троодағы досы Григсонды саңырауқұлақтарды жинаумен таныстырғаннан кейін келді. Ол үшін, басқа жергілікті тұрғындар сияқты, «саңырауқұлақтарды аулау – шаруалық шаруашылықтан мұра еткен ешнәрсеге жол бермеу философиясының бір бөлігі болды. Саңырауқұлақтар Франциядағы жоғары тағамдық дәстүрдегі шеф-аспаздармен ұзақ уақыттан бері қабылданып келеді: оларды біз осылай бейжай қараумен жол бермейміз». Ол біртіндеп қол жетімді кітаптардың көпшілігі саңырауқұлақтар мен басқа да саңырауқұлақтарға лайықты емес екенін түсінді: «Көптеген тағамдық кітаптар – әрқашан Пэйшенс Грей мен Примроз Бойдтың «Plats du Jour» кітабын ерекше жағдай ретінде қарастыра отырып – пайдасыз». Бірінші басылымын қарап шыққан Скеффингтон Ардрон «The Guardian» газетінде «көптеген рецепттердің арасында таңдау сізді қатты мазалайды, себебі мұнда керемет жинақ бар» деп жазды, ол қарапайым, үнемді тағамдардан бастап «шампан, фуа-гра және трюфельдері бар экстравагантты, мүмкін емес, абсурдты Poulard Derbe» дейін жетеді.

In the mid 1960s Grigson was persuaded by her friend, Adey Horton, to co author a book on pork. Horton dropped out part way through the project and, in 1967, Grigson published Charcuterie and French Pork Cookery. The reviewer in The Times commented, "the research is detailed, the recounting lively, the information fascinating, the recipes complete from head to tail." In a tour d'horizon of cookery books in 1977, Elizabeth David called the book "A valuable work on the salting, curing and cooking of pork as practised by French households as well as by professional charcutiers", and commented on its "authentic recipes, practical approach and good writing". On the strength of Charcuterie and French Pork Cookery—and a subsequent lunch—David recommended Grigson to The Observer as their food writer; Grigson began her weekly column with the paper the following year. For her first article she wrote about strawberries, but was unsure of how to approach the topic. Her husband suggested "we'll find out what the strawberry has meant to people, what they have done to it, how they have developed it and so on". She used the same approach for most of her future columns. Jay Rayner, one of her successors in the role, writes that Grigson "established [the] newspaper's reputation as a publication that was serious about food". Nigel Slater, another successor, considers her writing "legendary". She held the position until 1990. Grigson and her husband would spend three months a year in Trôo—sometimes visiting twice a year—writing there and at their home in Broad Town, Wiltshire. While in France she "delighted in proving to [her] French friends that British cooking could be every bit as good as theirs", according to her daughter. Her articles in The Observer provided the basis of further books; in 1971 her columns provided material for Good Things, which she introduced by saying it "is not a manual of cookery, but a book about enjoying food". Harold Wilshaw, the food writer for The Guardian, thought it a "magnificent book worth the money for the chapter on prunes alone" The Times considers it "perhaps the most popular of her books". Nika Hazelton, reviewing it for The New York Times writes that it is "a delight to read and to cook from. The author is literate, her food interesting but unaffected". The chef and food writer Samin Nosrat lists Good Things as one of "the classic cookbooks that shaped my career as a chef and writer", alongside Jane Grigson's Fruit Book and Jane Grigson's Vegetable Book. In 1973 Grigson was invited by the Wine and Food Society to write Fish Cookery. According to the food writer Geraldene Holt, it was not common in Britain at that time for fish to be the main course at a formal meal; by the time Grigson came around to writing the updated edition in 1993, attitudes and tastes had changed, and a wider variety of fish was available for purchase. Grigson opened her 1974 work, English Food with "English cooking—both historically and in the mouth—is a great deal more varied and delectable than our masochistic temper in this matter allows". On reading the book, Roger Baker, reviewing in The Times, described Grigson as "probably the most engaging food writer to emerge during the last few years"; he thought the book had "a sense of fun, a feeling for history, a very readable style and a love of simple, unaffected cooking". The Times later described English Food as being "a work to set alongside Elizabeth David's books on French and Italian cuisine". Holt records that with the book, "Grigson had become a crusader for the oft maligned cooking of the British Isles"; she became an early critic of battery farming and passionate about the provenance of food. The same year, Grigson was a contributor to The World Atlas of Food. The book was described by the food writer Elizabeth Ray as "by its nature both expensive and superficial", and by Baker as containing "hectic catch lines on every page a thinness in the writing". Over the next three years Grigson returned to producing books dealing with key categories of food: two booklets, Cooking Carrots and Cooking Spinach were published in 1975, as was The Mushroom Feast. The last of these was described by Kirkus Reviews as "A beautiful collection of recipes and culinary lore"; the reviewer for The Observer noted that "Grigson gives you more than recipes. She takes you down the byways of folklore and literature". Grigson described it as "the record of one family's pursuit of mushrooms, both wild and cultivated, over the last twenty years". Unlike many of her other books it owed little to her previously published articles, but drew on her family's experiences as mushroom enthusiasts. The idea of writing a book on fungi came to her after a friend in Trôo introduced the Grigsons to mushroom gathering. For him, as for other locals, "mushroom hunting was part of the waste nothing philosophy he had inherited from his farming peasant ancestors. mushrooms have long been accepted by chefs of the high cooking tradition in France: there is no question of allowing them to go to waste as we do so unregardingly". She had gradually concluded that few available books did justice to mushrooms and other fungi: "Most cookery books—always excepting Plats du Jour by Patience Gray and Primrose Boyd—are useless". Reviewing the first edition, Skeffington Ardron wrote in The Guardian that choosing between the many recipes "will drive you wild, for there is here such a magnificent collection" ranging from simple economical dishes to "the extravagant, impossible, ridiculous Poulard Derbe with its champagne, foie gras and truffles".

1978 жылдан 1985 жылға дейін

1978 жылы Григсон «Джейн Григсонның көкөніс кітабы» жазды. «Petits Propos Culinaires» журналының бірінші басылымында осы кітапты қарап, Джейн Дэвидсон: «Эрудиция мен салауаттылық әрқашан бірге жатқан дос емес. Осы кітапта олар жайлы да, бақытты да өмір сүреді. Ол көзге жағымды әрі қиялды құлпытады», – деп жазды. Кітаптың бірінші басылымы туралы жазған тағам жазушысы Робин Макдуолл «The Times» газетінде кітаптың «оның балық пісіру, шұжық және француз шошқа етін пісіру кітаптарымен қатар сөреде тұруға лайық» екенін айтты. Ол көптеген елдердің тағамдары қамтылғанын, бірақ ең бастысы француз, грек, түрік және араб тағамдары екенін атап өтті. «The New York Times» газетінде Мими Шератон кітапты «ірі, әдемі том [мен] рецепттерге енген барлық көкөністер туралы пайдалы сауда жасау, сақтау және пісіру ақпараты бар, ал тағамдардың ассортименті еуропалық арнайылықтарға ерекше назар аудара отырып, бүкіл әлемге тараған» деді. Шератон «әсіресе жақсы бұршақ рецепттері, керемет хош иісті және сергітетін сорпалар, сондай-ақ шаяут бақшасы, Иерусалим артишоктары және хмель бұтақтары сияқты аз танымал көкөністерді дайындаудың қызықты әдістері» туралы айтты. «The Guardian» газетінің кітапқа жазған рецензиясында Уилшоу Григсонның «жылы және эрудитті стильін – көкөністердің, олардың тарихының және қазіргі заманғы асханалардағы орнының энциклопедиялық сипаттамасын» мақтап өтті. 1986 жылы «The Guardian» газеті оқырмандарына ең қажетті аспаздық кітаптарын анықтау үшін сауалнама жүргізді; Джейн Григсонның «Көкөніс кітабы» екінші орынды иеленді, Элизабет Дэвидтің «Француз провинциялық тамақтануынан» кейін, бірақ Дэвидтің және Мадхур Джаффри, Делия Смит, Клаудия Роден және Джулия Чайлдтың басқа кітаптарынан озып кетті. 1978 жылдың шілдесінде Григсон Рой Пломлидің «Desert Island Discs» бағдарламасына сұхбат берді. Оның таңдауында күйеуінің поэзия жазбалары, оның бір кітабы – «Странная странадан жазбалар» және оның сәнді зат ретінде жазу машинасы мен қағаз болды. Григсонның «The Observer» газетінде жариялаған бірқатар мақалаларын қорытындылап, 1979 жылы «Тарихтағы белгілі тұлғалардың тағамы» атты кітабын шығарды. «Kirkus Reviews» журналының рецензенты «Григсонның цитаталармен толы эсселері тым қызықты; соңында адам нақты деректерді (рецепттерді бейімдеу туралы есептер және т.б.) сағына бастайды» деп ойлады, ал «Birmingham Daily Post» газетінің рецензенты оны «тамақ пісіру кітабы емес, тамақ туралы әдемі кітап» деп сипаттады. 1979 жылдың соңынан 1980 жылға дейін аспаз Анн Уиллан «The Observer» газетінде «Француздық аспаздық мектебі» атты он алты бөлімнен тұратын серия жазды. Серия француз асханасы туралы ақпаратты қоса отырып, «Observer French Cookery School» кітабына жинақталды. 1981 жылы Григсон Элизабет Дэвидпен бірге азық-түлік және тамақ дайындау бойынша екінші Оксфорд симпозиумына қатысты. Симпозиумды тағам тарихшысы Алан Дэвидсон және әлеуметтік тарихшы Теодор Зелдин құрды. Григсон 1982 жылы «Джейн Григсонның жеміс кітабын» жариялады, ол оның «Көкөніс кітабына» қосымша болды. «The Guardian» газетінің аспаздық редакторы Пру Лит кітапты «тамаша оқылатын және алма пісіруден басқа идеялардан уақытша айырылған аспаз үшін маңызды қадам» деп атады. Онда әдебиет, тарих және саяхат оқиғалары бар, олар сенімді ақпаратпен қатар беріледі». Шератон «New York Times» газетінде кітапты қарап шығып, оның «оқылуға ыңғайлы және шабыттандыратын, әртүрлі практикалық ақпараттар, қызықты рецепттер, романтикалық аңыздар мен тағамдар тарихы бар, бәрі әзіл-сықақ пен ізгі ниетпен араластырылған» деп жазды. 1983 жылы Григсон «The Observer Guide to European Cookery» кітабын шығарды. Газет оны 1981 жылдың басында Еуропа елдерінің асханаларын зерттеу және жазу үшін «аспаздар сапары» деп атады. Саяси қиындықтар мен шектеулі кесте оны көптеген елдерді сағынатын болды; ол Грекия, Италия, Испания, Португалия, Франция, Ұлыбритания, Скандинавия елдері, Германия, Австрия және Венгрияға барды. Ресейді, мүмкін, жоққа шығарған сияқты еді, өйткені кеңес шенеуніктерінің тиімсіздігі мен кедергісі, бірақ Мәскеуде тұратын досы Памела Дэвидсон бұзылған жерге кіріп, «кітаптың ең көп мәлімет беретін бөлігін шығарды, ол кеңес азаматтары не жейді және достарына не сыйлайды» деп айтты. Григсонның тәжірибелері кітап түрінде жарияланудан бұрын газетте он апталық серия ретінде жарияланды. Лейт «The Guardian» газетінде газеттегі бағандарды оқығанына қарамастан, «оларды қайтадан қуанышпен оқи алатындығын» жазды. «The Observer» газеті Григсонның кітаптан алты рецептіні дайындағанын көрсететін 60 минуттық бейне түсірді. Шона Кроуфорд Пул «The Times» газетіне жазған рецензиясында «Григсонның жағымды мінез-құлқы үлкен ақыл-ойымен байланысты» екенін айтты. Григсонның келесі кітабы, «Британдық аспаздыққа арналған бақылаушы нұсқаулығы» 1984 жылы жарық көрді, осы мақсатта Григсон күйеуімен бірге Ұлыбританияны аралап, жергілікті тағамдарды татып көрді. Оның кіріспесінде «Біз тағамымыздың шығуын және оның сәйкестігін қарастыруға тырыссақ, жақсы болады деп ойлаймын» деді. Кітаптың мақсаты «біздің барлығымыз жақсы, адал тағамды жеудің ең жақсы жолын ойлануымызға көмектесу, егер сіз қаласаңыз, лайықты тағамды жеуіміз» еді. Алан Дэвидсон «Petits Propos Culinaires» журналына жазған рецензиясында Григсонның британ тағамына ұзақ уақыт бойы қызығушылығын атап өтті және «оның жазу сапасы бұрынғыдан да жарқырап тұр» деп ойлады. «The Spectator» газетінің журналисі Дигби Андерсон «Бұл «The Observer Magazine» журналындағы мақалаларынан кеңейтілген. Сондықтан бұл таза Григсон емес, оған қосымша заттар, консерванттар және көптеген жасанды бояулар қосылған», – деді, бірақ «Британдық тамақтануда керемет рецепттер, жақсы жалпы кеңестер және пайдалы кеңестер бар» екенін мойындады.

In 1978 Grigson wrote Jane Grigson's Vegetable Book. Reviewing the book in the first edition of Petits Propos Culinaires, Jane Davidson wrote "Erudition and commonsense are not always bedfellows. In this book they snuggle happily together. it is light on the eye and invigorating to the imagination." Writing about the first edition, the food writer Robin McDouall said in The Times that the book was "worthy to stand on the shelf by her Fish Cookery and her Charcuterie and French Pork Cookery—praise could go no higher". He commented that the cuisines of many countries were covered, but the main ones were French, Greek, Turkish and Arab. In The New York Times Mimi Sheraton wrote that the book was a "large, handsome volume [with] helpful shopping, storing and cooking information on all the vegetables included in recipes, and the range of dishes is worldwide if strongest on European specialties". Sheraton remarked on the "especially good lentil recipes, wonderful fragrant and bracing soups, and intriguing preparations for lesserknown vegetables such as chayote squash, Jerusalem artichokes and hop shoots". Wilshaw, reviewing the paperback edition for The Guardian, praised Grigson's "warm and erudite style an encyclopaedic account of vegetables, their history and their place in modern kitchens". In 1986 The Guardian polled its readers to discover their most indispensable cookery books; Jane Grigson's Vegetable Book took the second place, behind Elizabeth David's French Provincial Cooking but ahead of other books by David and by Madhur Jaffrey, Delia Smith, Claudia Roden and Julia Child. In July 1978 Grigson was interviewed for Desert Island Discs by Roy Plomley. Among her selections were poetry recordings by her husband, one of his books—Notes from an Odd Country—and, as her luxury item, a typewriter and paper. Following a series of articles Grigson wrote for her column in The Observer, she published Food With the Famous in 1979, a look at the food eaten by various figures through history. The critic for Kirkus Reviews thought "Grigson's leisurely quotation studded essays are almost too tantalizing; eventually one begins to miss the factual data (accounts of recipe adaptations, etc.)" while the reviewer for the Birmingham Daily Post described it as "a charming book about food, rather than a cookery book". From late 1979 to 1980 the chef Anne Willan wrote "French Cookery School", a sixteen part series in The Observer. The series was collated into a book, The Observer French Cookery School, with Grigson adding information on French cuisine. In 1981 Grigson was a participant at the second Oxford Symposium on Food and Cookery, along with Elizabeth David. The symposium was founded by the food historian Alan Davidson and the social historian Theodore Zeldin. Grigson published Jane Grigson's Fruit Book in 1982, a companion book to her Vegetable Book. Prue Leith, the cookery editor for The Guardian, said the book was "a great read and a vital leg up for the cook temporarily bereft of ideas beyond apple pie. There are literary, historical, and travel anecdotes, interleaved with solid information". Reviewing the book in the New York Times, Sheraton wrote that the book was "readable and spirited, with [a] diverse combination of practical information, enticing recipes and romantic lore and food history, all tempered with humor and goodwill". In 1983 Grigson published The Observer Guide to European Cookery. The paper sent her on what she called "a cook's tour" of European countries in early 1981 to explore and write about their cuisines. Political difficulties and a limited timetable obliged her to miss many countries; those she visited and wrote about were Greece, Italy, Spain, Portugal, France, Britain, the Scandinavian countries, Germany, Austria and Hungary. Russia had seemed likely to be omitted, because of the inefficiency and obstructiveness of Soviet officials, but Pamela Davidson, a friend based in Moscow, stepped into the breach, producing "the most informative part of the book, which tells us exactly what Soviet citizens eat and give their friends". Grigson's experiences were published as a ten week series in the paper before being published in book form. Leith, in The Guardian, wrote that, despite reading the columns in the newspaper, she was able to "read them again with undiminished pleasure". A sixty minute video was produced by The Observer showing Grigson preparing six of the book's recipes. Shona Crawford Poole, reviewing for The Times, thought it showed "Grigson's agreeable manner allied to great good sense". Grigson's next book, The Observer Guide to British Cookery, was published in 1984, for which Grigson and her husband travelled round the UK to sample local fare. In her introduction she said "I think it helps if we try to consider the origins of our food, and its appropriateness." Her aim for the book, was to "make us all think out the best way of eating good honest food, seemly food if you like, at levels and in a style that are recognisably and proudly our own". Alan Davidson, reviewing for Petits Propos Culinaires, observed Grigson's long held interest in British food, and thought "the quality of her writing shines as brightly as ever". The journalist Digby Anderson, reviewing in The Spectator, stated "This is 'expanded from her articles for The Observer Magazine. Thus it is not pure Grigson but has additives, preservatives and a good deal of artificial colouring", although he allowed "There are splendid recipes, good general advice and useful tips in British Cooking".

1985 жылдан 1990 жылға дейін

Джеффри Григсон 1985 жылдың қараша айында қайтыс болды. Джейн оның үйленген кезде "әр күні жарқын болды", "ол кез келген қарапайым күнді қызықты және өмір сүруге лайық етті" деді. Келесі жылы оған жатыр мойнының қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Содан кейін жазушы Колин Спенсерге жазған хатында: "Алғаш рет қатерлі ісік пайда болғанда, мен оның шіркеу маңындағы зиратта жатуын тіледім" деді. Медициналық емнен кейін, қатерлі ісігі басылды. Джеффридің өлімінен көп ұзамай Джейн Григсон азық-түлік саясатына белсенді түрде араласа бастады. Ол жануарлардың құқығын қорғады, тағамның тегін және шағын шаруаларды қолдады. Бұл мәселе ол бұрыннан маңызды деп ойлаған нәрсе еді; 1971 жылы "Жақсы тағам" кітабына жазған кіріспесінде ол былай деді:

"Жақсы тағамды қолдау – ашкөздік немесе тамаша тағамға құмарлық емес; оны қоршаған ортаның сапасына деген алаңдаушылықты көрсететін ластануға қарсы қозғалыстың бір бөлігі деп қарастыруға болады. Бұл тек бірнеше адамның ғана мәселесі емес. Шағын және орта кәсіпорындар, алып компаниялардың арзан өнімдерімен бәсекелесе алмай, жақсы тағам өндіруге көшеді. Саффолк қаласындағы батыл шошқа шаруасы жоғары сапалы шошқа етін сататын дүкен ашты; елдің көптеген аймақтарында адамдар жергілікті тағамдарға маманданған мейрамханалар ашады; мен кішкентай қаламыздағы азық-түлік дүкендерінде күшті ұннан жасалған қаптардың көбейгенін және фермадан тікелей алынған жұмыртқаларға басымдық берілгенін байқадым. 1988 жылы Григсон сол кездегі Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және тағам министрі Джон МакГрегорды британдық жұмыртқаларда сальмонелла табылғаннан кейін сынға алды. Ол МакГрегорға: "Мен сізге зерттеу комиссиясын құрудың орнына шара қолдануды кеңес беремін. Сіздер ауыл шаруашылығының суды улауына көз жұмып, жазаланбай қала аласыздар, бірақ жұмыртқалармен осылай істеуге болмайды". Ол сонымен қатар ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген Авебери маңындағы құрылысқа қарсы күреске қатысты. Григсонның соңғы маңызды еңбегі – 1986 жылы жарық көрген "Экзотикалық жемістер мен көкөністер" кітабы. 128 беттік кітапқа түрткі болған суретші Шарлотта Нокс, баспагер Джонатан Кейпке экзотикалық жемістер мен көкөністердің түрлі-түсті суреттерінен тұратын жинақты ұсынды. Григсонның "мақсаты – 19 ғасыр стилінде альбом жасау, ал суреттері адамдарды қызықтырып, оларды парақтан алып, татып көруге ынталандыру" еді. Григсонның қатерлі ісігі 1989 жылдың ортасында қайта оралды және ол сол жылдың қыркүйек айында химиотерапиядан өтті; ол 1990 жылдың 12 наурызында Брод-Таунда қайтыс болды. Ол жергілікті шіркеудің, Мәсіх шіркеуінің зиратына Джеффримен бірге жерленді. Григсонның естелік жиыны 1990 жылдың маусым айында Вестминстердегі Сент-Маргарет шіркеуінде өтті; ақтық сөздерді тағам жазушылары Дерек Купер мен Пол Леви айтты.

Хабар тарату

Элизабет Дэвидтен ерекшелігі, ол радио мен теледидарға кейде-кейде шығар еді. 1984 жылы Пру Лит, Антон Мозиман, Альберт Ру және тағы екеуімен бірге Channel 4 телеарнасының "Алты аспазшы" телесериалына қатысты. Бұл сериалда танымал аспазшылар Лондондағы Дорчестер қонақ үйінде бірге тамақтанып, әрқайсысы белгілі бір тағам немесе тағамдар туралы өз ойларын және рецепттерін ұсынды. Лит алғашқы тағамдарды, Мозиман балықты, Рус етті, ал Григсон көкөністерді дайындады. Сериалға байланысты жарық көрген кітапқа оның сегіз рецепті енгізілді. Әдетінше, ол классикалық рецепттерді – "Ормандағы морковь" және француз стиліндегі жазғы пияз мен салат қосылған бұршақ – сияқты, кең бұршақ пюресімен толтырылған артишоктар сияқты, көпке танылмаған тағамдармен үйлестірді. BBC радиосында ол ингредиенттер туралы пікірлерін білдіріп, техникалар бойынша кеңес бере отырып, сұхбаттар мен пікірсайыстарға қатысты. 1989 жылғы бағдарламада ол Элизабет Раффолдтың өмірі мен оның 18 ғасырлық рецепттерін таныстырды. BBC телеарнасында ол Елизабет Дэвид, Генри Джеймс және Джеффри Григсон сияқты өзіне ұнамды тұлғаларды мадақтады, қазды қалай пісіру және дайындау керектігін көрсетті, Ұлыбританияның ең жақсы таза өнімдерін іздеді, көкөністерді пісіру арқылы денсаулықты сақтау туралы кеңес берді және Савой қонақ үйіндегі басқа аспазшылармен бірге шоу-бизнес жұлдыздары классикалық тағамдарды дайындауға тырысқанда бақылады.

Шығармалары

ЖариялаушыЖылБеттерСуретшіOCLC/ISBNЕскертулер Scano Boa Джан Антонио Сибото Ходдер және Стоутон 1963 126 – Джейн Григсон аударған Қылмыстар мен жазалар туралы Чезаре Беккари Оксфорд Университетінің баспасы 1964 212 – Григсон аударған. Кітапта сонымен қатар Allesandro Manzoni-дің «Намыс бағанасы» кітабы бар, аударған Kenelm Foster Shapes and Stories Джон Бейкер 1964 65 Джеффри Григсонмен бірлескен жұмыс Шабыттар мен оқиғалар Джон Маршбанк 1967 70 Джеффри Григсонмен бірлескен жұмыс Charcuterie және француз шошқа етін пісіру Майкл Джозеф 1967 308 М. Дж. Мотт Жақсы заттар Майкл Джозеф 1971 323 М. Дж. Мотт Балық пісіру Халықаралық шарап және тағам қоғамы 1973 288 Кеннет Суэйн Бастапқыда «Халықаралық шарап және тағам қоғамының балық пісіру жөніндегі нұсқаулығы» деп жарияланған. 1975 жылы Penguin баспасында жарық көргеннен кейін атауы қазіргі түріне қысқартылды. Ағылшын тағамдары Macmillan 1974 322 Джиллиан Зейнер Әлемдік тағамдар атласы Митчелл Безли 1974 319 Эд Дей және басқалар Саңырауқұлақ тойы Майкл Джозеф 1975 303 Ивонн Скаргон Сәбізді пісіру Abson Books 1975 36 – Шпинатты пісіру Abson Books 1976 36 – Джейн Григсоннің көкөніс кітабы Майкл Джозеф 1978 607 Ивонн Скаргон Атақты адамдармен тағам Майкл Джозеф 1979 256 Әртүрлі (түпнұсқа портреттердің көшірмелері) Обсерватор француз ас үйі Macdonald Futura 1980 305 Роджер Филлипс және басқалар (Григсонның 47 беті; Энн Уилланның 258) Джейн Григсоннің жеміс кітабы Майкл Джозеф 1982 508 Ивонн Скаргон Француз жылы Warren 1982 16 Глинн Бойд Харте Обсерватор еуропалық ас үйіне нұсқаулық Майкл Джозеф 1983 266 Әртүрлі Аталмаған Observer фотографтарының көптеген түрлі-түсті суреттері Обсерватор британдық ас үйіне нұсқаулық Майкл Джозеф 1984 232 Джордж Райт және басқалар Жерорта теңізінен тағамдар Woodhead Faulkner 1984 96 Роберт Голден және Мэнди Дойл Экзотикалық жемістер мен көкөністер Jonathan Cape 1986 128 Шарлотт Нокс Нормандия асханасы Martin Books 1987 96 Лори Эванс және Мэнди Дойл Тағамның қуанышы: Джейн Григсоннің ең жақсылары Майкл Джозеф 1992 464 Әртүрлі Джейн Григсоннің десерттері Майкл Джозеф 1993 92 Сара МакМенеми Кітаптың сыртында, бірақ мұқабасында немесе атау парағында тақырыптан бұрын кіші әріптермен «Ең жақсысы» деген сөз қосылған. Джейн Григсоннің сорпалары Майкл Джозеф 1993 92 Джейн Скротер Жоғарыда айтылғандай, кітаптың сыртында қосымша «Ең жақсысы» деген сөздер бар. Пуддинг Penguin 1996 64 –

PublisherYearPagesIllustratorOCLC/ISBNNotes Scano Boa by Gian Antonio Cibotto Hodder and Stoughton 1963 126 – Translated by Jane Grigson Of Crimes and Punishments by Cesare Beccari Oxford University Press 1964 212 – Translated by Grigson. Volume also contains Allesandro Manzoni's The Column of Infamy translated by Kenelm Foster Shapes and Stories John Baker 1964 65 Various Collaboration with Geoffrey Grigson Shapes and Adventures John Marshbank 1967 70 Various Collaboration with Geoffrey Grigson Charcuterie and French Pork Cookery Michael Joseph 1967 308 M. J. Mott Good Things Michael Joseph 1971 323 M. J. Mott Fish Cookery International Wine and Food Society 1973 288 Kenneth Swain Originally published as The International Wine and Food Society's Guide to Fish Cookery. The title has been shortened to its present form since publication as a Penguin paperback in 1975. English Food Macmillan 1974 322 Gillian Zeiner The World Atlas of Food Mitchell Beazley 1974 319 Ed Day and others The Mushroom Feast Michael Joseph 1975 303 Yvonne Skargon Cooking Carrots Abson Books 1975 36 – Cooking Spinach Abson Books 1976 36 – Jane Grigson's Vegetable Book Michael Joseph 1978 607 Yvonne Skargon Food With the Famous Michael Joseph 1979 256 Various (reproductions of original portraits) The Observer French Cookery School Macdonald Futura 1980 305 Roger Phillips and others (47 pages by Grigson; 258 by Ann Willan) Jane Grigson's Fruit Book Michael Joseph 1982 508 Yvonne Skargon The Year of the French Warren 1982 16 Glynn Boyd Harte The Observer Guide to European Cookery Michael Joseph 1983 266 Various Numerous coloured photographs by unnamed Observer photographers The Observer Guide to British Cookery Michael Joseph 1984 232 George Wright and others Dishes from the Mediterranean Woodhead Faulkner 1984 96 Robert Golden and Mandy Doyle Exotic Fruits and Vegetables Jonathan Cape 1986 128 Charlotte Knox The Cooking of Normandy Martin Books 1987 96 Laurie Evans and Mandy Doyle The Enjoyment of Food: The Best of Jane Grigson Michael Joseph 1992 464 Various Jane Grigson's Desserts Michael Joseph 1993 92 Sarah McMenemy On the dust jacket, but not the binding or the title page, "The Best of" is added in smaller type before the title. Jane Grigson's Soups Michael Joseph 1993 92 Jane Scrother As above, the dust jacket has the additional words, "The Best of". Puddings Penguin 1996 64 –

Шаркутери және француздық шошқа етін пісіру (1967)

Григсонның тамақ және тағам дайындау туралы алғашқы кітабы 1967 жылы Майкл Джозеф баспасынан шыққан «Charcuterie and French Pork Cookery» болды. Еуропалық ауыл шаруашылығы мен асханада шошқаның тарихын қысқаша баяндағаннан кейін, кітаптың негізгі бөлімі «Шаркютери дүкеніне пикник жолшырауы» арқылы басталады, онда автор жақсы француздық шаркютериде қол жетімді шошқа өнімдерін толық сипаттайды. Оларға жеуге дайын тағамдар кіреді, мысалы, рилеттер, паштеттер, пісірілген және тұздалған шұжықтар (мысалы, Йорк және Байон шұжықтары), сондай-ақ салам және басқа түрлерінен жасалған пісірілген шұжықтар. Пісіруді қажет ететін тағамдарға шошқаның аяқтары, андуйлетті қоса алғанда шұжықтар, қара қанттар және қымбатқа түсетін ақ қанттар кіреді. Жаңа шошқа етінің басынан құйрығына дейінгі (tête және queue de porc) бөліктері де тізімде келтірілген. Келесі тарауларда шаркютери жабдықтары, шөптер мен дәмдеуіштер, соустар мен тұздықтар туралы мәліметтер берілген. Одан кейін террин, паште (суық және ыстық) және галантиндер, шұжықтар мен ақ қанттар, тұздалған шошқа еті мен ветчина, сондай-ақ жаңа шошқа етінің негізгі бөліктеріне арналған төрт маңызды тарау келеді. Соңғы төрт тарау «Шеткі бөліктер», «Ішектер», «Май» және «Қан» (қара қанттар) тақырыбына арналған. Кітапта М.Дж.Мотт салған суреттер бар. 1968 жылы алғашқы американдық басылымы жарық көрген кезде, АҚШ-тың үш жетекші аспазшысы – Джулия Чайлд, Джеймс Бирд және Майкл Филд оны «жылдың ең жақсы аспаздық кітабы» деп атады. Ұлыбританияда 1970 жылы «Penguin Books» баспасы кітапты жұмсақ мұқабамен шығарды. 1990 жылдардың соңында кітап біраз уақытқа баспадан шығып қалды, ал «The Guardian» газетінің тамақ туралы жазатын тілшісі оқырмандарды баспагерлерге хат жазып, «кітапты қайта басып шығаруға мәжбүр етуге» шақырды, бірақ 2001 жылы қайта басылып, 2019 жылға дейін баспадан түспеді. 2001 жылы шеф-аспаз Крис Галвин кітапты «шедевр» деп атады: «өте ақпаратты және жақсы жазылған, рецепт бойынша көмектесетін, қажетсіз техникалық терминдерден аулақ болып, оның орнына барлығына түсінікті сөздер мен тіркестерді қолданатын біреудің сізге қолдау көрсетуі сезімін береді, мысалы, «ингредиенттерді араластыру», «құйманы қайнатып, жылдам қайнатпау». Ең бастысы, Григсон сізді тағамдар жасауға ынталандырады, мысалы, шұжық жасау оңай шаруа екенін айтып, содан кейін соусис фуме, соусис де кампания және соуссикон сек рецептін ұсынады. Кітаптың голланд тіліндегі аудармасы (Worst, Paté: en andere Charcuterie uit de Franse Keuken) және британдық автордың тамақ туралы кітабы үшін ерекше жағдай – француз тілінде де жарық көрді.

Grigson's first book about food and cookery was Charcuterie and French Pork Cookery, published by Michael Joseph in 1967. After a brief introduction outlining the history of the pig in European agriculture and cuisine, the main text begins with a "Picnic guide to the charcutier's shop", in which the author details the pork products available in a good French charcuterie. They include dishes ready to eat, such as rillettes; pâtés; cooked and cured ham (such as jambons de York and de Bayonne); and cooked sausages of the salami and other types. Dishes that require cooking include pigs' trotters; sausages including andouillettes; black puddings; and, more expensive, boudins blancs. Also listed are cuts of fresh pork, from head to tail (tête and queue de porc). Later chapters deal with charcuterie equipment; herbs and seasonings; and sauces and relishes. They are followed by four substantial chapters of recipes for terrines, pâtés (cold and hot), and galantines; sausages and boudins blancs; salt pork and hams; and the main cuts of fresh pork. The final four chapters cover the "Extremities"; "Insides"; "Fat"; and "Blood" (black puddings). Throughout, there are illustrative line drawings by M. J. Mott. When the first American edition was published, in 1968, three of the US's leading cookery writers—Julia Child, James Beard and Michael Field—called it "the best cook book of the year". In Britain, Penguin Books published a paperback edition in 1970. The book was out of print for some time in the late 1990s—the food correspondent of The Guardian encouraged readers to write to the publishers "and bully them into reprinting"—but was reissued in 2001 and (at 2019) has remained in print ever since. In 2001 the chef Chris Galvin called the book "a masterpiece":
so informative and well written it feels that you have someone on hand to help, steering you through the recipe, avoiding unnecessary technical terms and instead using universal words and phrases, e. g. "whirling ingredients together", "simmering and not galloping a stock". Most importantly Grigson encourages you to attempt dishes insisting, for example, that making a sausage is a simple affair then following this statement up with recipe after recipe for saucisse fumé, saucisse de campagne and saussicon sec. Translations of the book have been published in Dutch (Worst, Paté: en andere Charcuterie uit de Franse Keuken) and—unusually for a book on food by a British author—in French.

Жақсы нәрселер (1971)

Кітаптың бөлімдері балық, ет және аң, көкөніс пен жеміс-жидектерді қамтиды, ал соңында түрлі-түрлі тақырыптар жинағы берілген. Григсонның кейбір кешірек кітаптарында ол нақты ингредиенттерді жан-жақты қарастырды: оның «Fish Cookery» кітабы екі жылдан кейін жарық көрді және оннан астам балық түрін қамтыды. Онда ол бес түрге тоқталады: киппер, лобстер, мидия, исірке және форель. Кейінірек жарық көрген кітабына қарағанда, таңдаған бірнеше тақырыбын кеңірек жазады және әртүрлі рецепттердің артықшылықтары мен кемшіліктерін талқылайды. Лобстер туралы айта келіп, одан тәтті, дәмді, еті берік және шырынды ештеңе жоқ деседі, оларды өлтірудің ең гуманды жолын талқылайды, және оларды тек лимон шырыны мен маймен ыстық күйінде жеуге болатынын айтса да, «Homard à l'Americaine» (Эдуард де Помианның «гастрономиялық какофония» деген пікірін келтіре отырып) және «Thermidor» рецепттерін, сондай-ақ «биск» рецептін ұсынады, оны «барлық сорпалардың ішіндегі ең жақсысы» деп атайды. Григсон басқа бөлімдерде де осындай тәсілді қолданады, сүйікті ингредиенттері мен тағамдарын талқылай келе, уақытын бос өткізеді. Оның таңдауларының бәрі басқа аспаздық кітаптарда жиі кездеспейді: ет бөлімінде ол сегіз бетті жұмырқаларға, он бетті тәтті безге арнайды, ал стейктер мен қуырылған еттерге ешқайсысын арнамайды. Ол жазған алты жемістің арасында алма мен шілте, қауын мен құрма бар. Ол мектепте немесе түрмеде жеген құрманың «құрма мен күріш немесе құрма мен крем ұнтағының арасындағы қорқынышты одақ» ұмытылуы керек екенін мойындайды және құрманың ет пен балық тағамдарының дәстүрлі ингредиенті екенін дәлелдейді, мысал ретінде құрма қосылған сиыр немесе қоян етін қайнату, құрма толтырылған түйеқұс және құрмамен баяу пісірілген ішектерді келтіреді. Соңғы бөлімде ол бес француз торттарын, балмұздақ пен сорбеттерді және жеміс ликерлерін сипаттайды. WorldCat 1971 және 2009 жылдар аралығында ағылшын және басқа тілдерге аударылған «Good Things» кітабының 21 басылымын тіркеген. Бастапқы басылым, төрт жыл бұрын жарық көрген шаркутери кітабы сияқты, М.Дж.Мотт салған сызықтармен безендірілген. 2009 жылы Folio Society қайта басылымда Элис Тейттің, соның ішінде түрлі-түсті суреттері болды.

The sections of the book deal with fish, meat and game, vegetables and fruit, with a miscellany to conclude. In some of Grigson's later books she dealt exhaustively with specific ingredients: her Fish Cookery two years later covered more than fifty varieties of fish. Here she deals with five: kippers, lobster, mussels, scallops and trout, writing about her few chosen subjects more expansively than in the later book, and discussing the pros and cons of various recipes. She says of lobsters that there is nothing more delicious, so sweet, firm and succulent, discusses the most humane way of killing them, and although advancing the proposition that they are best eaten hot with only lemon juice and butter on them, she gives the recipes for homard à l'Americaine (quoting Édouard de Pomiane's view that it is "a gastronomic cacophony") and Thermidor, as well as bisque, which she calls "without qualification the best of all soups". Grigson adopts the same approach in the other sections, dealing at leisure with favoured ingredients and dishes. Not all her choices are the most frequently seen in other cookery books: in the meat section she devotes eight pages to snails, and ten to sweetbreads, and none to steaks or roasts. Among the six fruits she writes about, apples and strawberries are joined by quince and prunes. She agrees that stewed prunes endured at school or in prison—the "dreadful alliance between prunes and rice or prunes and custard powder"—are best forgotten, and makes her case for the prune as a traditional ingredient in meat and fish dishes, giving as examples beef or hare casseroled with prunes, turkey with prune stuffing, and tripe slowly simmered with prunes. In the final section she covers five French cakes, ice creams and sorbets, and fruit liqueurs. WorldCat records 21 editions of Good Things published between 1971 and 2009 in English and translation. The original edition, like the charcuterie book four years earlier, had line drawings by M. J. Mott. A reprint by the Folio Society in 2009 had illustrations, some in colour, by Alice Tait.

Балық пісіру (1973)

Кітап алғаш рет 1973 жылы Халықаралық шарап және тағам қоғамының «Балықты пісіру жөніндегі нұсқаулық» ретінде жарық көрді, бірақ 1975 жылы Penguin баспасы шығарған қысқартылған атауымен қағаздық түрінде кеңінен танылды. Григсон рецептерде ешнәрсенің толыққанды жаңа емес екеніне сенді және басқа авторлардың рецептерін өз кітаптарына қуана қосты, көздерін нақты көрсетуге тырысты – «Интеллектуалды адалдыққа қатысты жаңалық жоқ». Оның ықпалы тек еуропалық емес: 1973 жылғы «Балық пісіру» кітабында ол Клаудия Роденнің «Жақын Шығыс тағамдары», Мэри Лэмбтің «Жаңа Орлеан асханасы» және Джеймс Бердтің «Рахат пен пікірлер» еңбектерін атады. Дегенмен, «Балық пісіру» Григсонның кітаптарының арасында британдық аспазға ең көп назар аударған кітабы, себебі, оның айтуынша, көптеген елдерде бірдей жеуге болатын құстар мен төрт аяқты жануарлар кездеседі, бірақ балық түрлері көбінесе белгілі бір аймақтармен шектеледі. Осы шектеулерді ескерсек те, Григсон британдық оқырмандарын жаңа балықты таңдауда көбірек тәуекел етуге шақырады. Ол британдық суларда кемінде 50 түрдің бар екенін, соның ішінде моллюскалар мен тұщы су балықтары жоқ екенін айтады және аспаздарды «көбікпен қапталған және тым пісірілген треска мен камбаладан» басқа нәрселерді де сынап көруге шақырады. «Балық пісіру» кітабының тараулары: «Балықты таңдау, тазалау және пісіру»; «Бульондар, соустар және майлар»; «Балық шорбалары мен сорпалары»; «Жазық балықтар»; «Теңізден тағы балықтар»; «Ірі балықтар»; «Тұщы суда ұсталған балықтар»; «Моллюскалар мен қабықты жануарлар»; және «Тұздалған және консервіленген балықтар». Кітап балық атаулары мен аспаздық терминдердің сөздіктерімен аяқталады. Алтыншы тараудың атауындағы «ірі» сөзі көлемге қатысты, ерекшелікке емес: оған тунец, қылыш балық, акула және күнбалық кіреді. Григсон теңіз балықтарының арасында тек балық тілі мен балық тұқымдасына, ал тұщы су балықтарының арасында – форель мен лососке сапалық тұрғыдан «ірілік» береді, сондай-ақ балық тұқымдасы, лобстер және ракушкаға. Классикалық рецепттермен қатар, мысалы, балық Véronique, буйабес, мидия marinière және лобстер Thermidor, Григсон ингредиенттердің ерекше үйлесімдерін ұсынады, соның ішінде Грюйер ірімшік соусымен треска бифштегі, қазқылдақпен мидия, скумбрия және артишок сорпасы, сондай-ақ помидор, қаймақ және вермут соусындағы шағын креветкалар. Мидияға арналған бөлімдегі бір мәлімдеме кітап жарық көргеннен кейін бірнеше жыл өткен соң шағын дауға себеп болды. Григсон мидия пісірілгеннен кейін ашылмағандарын тастау керек деп жазады. Ол себебін көрсетпейді, бірақ көптеген кейінгі авторлар жабық мидияны жеудің зиянды екенін, жай ғана мүмкін емес екенін болжайды. Австралиялық Балық шаруашылығын зерттеу және дамыту корпорациясы 2012 жылы осы болжамды жоққа шығару үшін зерттеу жүргізді. Григсон кітаптың қайта қарастырылған басылымының мәтінінің үштен екі бөлігін аяқтаған кезде қайтыс болды. Оның редакторы Дженни Дерехам 1973 жылдан бері жарияланған қосымша рецепттер мен мақалаларды пайдаланып, қайта қарауды аяқтады. Ол 1993 жылы Майкл Джозефтің қатты мұқабалы және Penguin баспасының жұмсақ мұқабалы нұсқасында «Джейн Григсонның Балық кітабы» деген атпен жарық көрді. The Independent газетінде жаңа басылымды қарап шыққан Майкл Липман көптеген рецепттер қазіргі талғамға сәйкес жаңартылғанын, «біршама аз қаймақ пен май» қосылғанын және алғашқы басылымның оқырмандарына беймәлім жаңа қызығушылықтарды зерттегенін атап өтті, мысалы, сашими және севиче.

The book was first published as The International Wine and Food Society's Guide to Fish Cookery in 1973, but became widely known in its paperback form with the shorter title, issued by Penguin in 1975. Grigson did not believe that anything is truly original in recipes, and happily included those of other writers in her books, being careful to acknowledge her sources—"There's nothing new about intellectual honesty". Her influences were not exclusively European: among those she credited in her Fish Cookery (1973) were Claudia Roden's A Book of Middle Eastern Food, Mary Lamb's New Orleans Cuisine and James Beard's Delights and Prejudices. Nevertheless, Fish Cookery is, of Grigson's books, the one most focused on the British cook, because, as she observes, the same edible birds and quadrupeds are found in many parts of the world, but species of fish are generally more confined to particular areas. Even given that limitation, Grigson urges her British readers to be more adventurous in their choice of fresh fish. She points out that there are more than fifty species native to British waters, not including shellfish or freshwater fish, and she urges cooks to venture beyond "cod and plaice, overcooked and coated with greasy batter". The chapters of Fish Cookery are "Choosing, Cleaning and Cooking Fish"; "Court bouillons, Sauces and Butters"; "Fish Stews and Soups"; "Flat fish"; "More Fish from the Sea"; "The Great Fish"; "Fish Caught in Fresh Water"; "Shellfish and Crustaceans"; "and "Cured and Preserved Fish". The book concludes with glossaries of fish names and cookery terms and measures. "Great" in the title of the sixth chapter refers to size, rather than particular pre eminence: it includes tuna, swordfish, shark and sunfish. Grigson ascribes greatness in the qualitative sense only to sole and turbot among sea fish, trout and salmon among fresh water species, and eel, lobster and crayfish. As well as classics such as sole Véronique, bouillabaisse, moules marinière, and lobster Thermidor, Grigson gives recipes for more unusual combinations of ingredients, including cod steaks with Gruyère cheese sauce, herring with gooseberries, scallop and artichoke soup, and prawns in tomato, cream and vermouth sauce. A statement in the section on mussels led to minor controversy some years after publication. Grigson writes that once the mussels are cooked any that do not open should be thrown away. She gives no reason, but many subsequent writers have taken it that eating a closed mussel would be injurious, rather than simply impracticable. The Australian Fisheries Research and Development Corporation published research in 2012 to rebut the assumption. Grigson had completed two thirds of the text of a revised edition of the book when she died. Her editor, Jenny Dereham, completed the revision, using additional recipes and articles Grigson had published since 1973. It was published with the title Jane Grigson's Fish Book in 1993, in hardback by Michael Joseph and in paperback by Penguin. Reviewing the new edition in The Independent, Michael Leapman wrote that many of the recipes had been updated to reflect current tastes—"a little less cream and butter"—and remarked on Grigson's exploration of new areas of interest little known to readers of the first edition, such as sashimi and ceviche.

Ағылшын тағамдары (1974)

Кітаптың кіші тақырыбы – «Джейн Григсон таңдаған антология». Алдыңғы кітаптарындағыдай, Григсон рецепттерінде жаңалыққа таласпайды және авторлары белгілі болған рецепттерді дәл көрсетуге ұқыпты болды. Кітапта сорпалар, ірімшік пен жұмыртқадан жасалған тағамдар, көкөністер, балық, ет, құс еті мен жабайы аң, пудингтер, торттар, печеньелер мен қамырдан жасалған тағамдар, сонымен қатар толтырма, соустар мен консервілер туралы ақпарат бар. Джиллиан Зейнердің сызбалары ас үй техникасын, материалдарды және құрал-жабдықтарды көрсетеді. Кіріспеде Григсон жақсы ағылшын тағамын және оның төмендеуін талқылайды. Кіріспеде басқа бір мәселе – Францияда көптеген көрнекті аспаздық жазушылар ер адамдар болса, Англияда Ханна Гласс пен Элиза Актон сияқты әйел жазушылар ерекше көзге түседі. Олардың көптеген рецепттері келесі тарауларда келтірілген. 1979 жылғы қайта басылымның кіріспесі ағылшын тағамының жағдайына тоқталып, британ мектептерінде аспаздық өнерді жақсы оқыту қажеттігін айтады. Григсон жақсы, жергілікті өндірілген тағамның артықшылықтарын баса көрді, ол, оның айтуынша, үлкен коммерциялық компаниялар ұсынатын тағамнан жақсы ғана емес, көбінесе арзанға түседі: «Саудада "жаңа" және "үй жасаған" сияқты сөздер жалғанды айту үшін қолданылады». 2010 жылы «50 ең жақсы аспаздық кітаптар» зерттеуінде Рейчел Кук Григсонның «көптеген керемет кітаптарының» қайсысы ең жақсы екені даулы екенін жазды, «бірақ ол әрқашан ең көп атаққа ие болған – «Ағылшын тағамы» кітабы». Кук сыншы Фэй Машлердің пікірін келтіреді, ол Григсон «ағылшын тағамы тақырыбына мақтаныш сезімін қайтарды және осы біршама қиын жағдайдағы асханада әлі де аймақтық ерекшеліктер бар екенін дәлелдеді». Кітапта негізінен ағылшын рецепттері келтірілген, бірақ кейде Уэльс пен Шотландияның асханаларынан да алынған. Кук оны «әрине, ғалымдық еңбек: мұқият зерттелген, кең ауқымды және өте нақты» деп сипаттайды, бірақ сонымен қатар «жүздеген тамаша рецепттер бар, олардың көпшілігі қысқа, дәл және сәтті дайындалады. Креветка соусымен пісірілген тұқылы балыққа немесе дұрыс жасалған Корнуолл пастысына қарсы тұруға кім батылады?» Кітаптағы пудингтердің ішінде Йоркширлік құрақты пайы, қоңыр наннан жасалған мұз, патшайымның пудингі және Суссекс көлінің пудингі бар. «Ағылшын тағамы» 1974 жылы жылдың ең жақсы аспаздық кітабы үшін «Гленфиддич» сыйлығын жеңіп алды. 2002 жылы Лондонның «Ebury Press» баспасы Софи Григсонның кіріспесімен жаңа басылымын жарыққа шығарды. Оны қарап, Линдси Барехам былай деп жазды: «Егер сізде осы маңызды кітаптың бір данасы болмаса, қазір біздің жеуге болатын мұрамызға инвестиция салудың уақыты келді, оны біздің өндірген ең жақсы жазушылардың бірі жеңілдетіп берді».

The book has the subtitle, "An anthology chosen by Jane Grigson". As in her earlier books, Grigson made no claim to originality in her recipes, and was scrupulous about crediting those with a known author. The chapters cover soups; cheese and egg dishes; vegetables; fish; meat, poultry and game; puddings; cakes, biscuits and pancakes; and stuffings, sauces and preserves. Line drawings by Gillian Zeiner illustrate details of kitchen techniques, materials and equipment. The introduction outlines Grigson's thoughts on good English cooking and its decline. Another point in the introduction is that whereas in France most of the great cookery writers have been men, in England it is the women writers, such as Hannah Glasse and Eliza Acton, who stand out. Many of their recipes are included in subsequent chapters. The introduction to the revised 1979 edition enlarges on the state of English food, and calls for better cookery teaching in British schools. Grigson emphasises the advantages of good, locally produced food, which she says, is not only better but usually cheaper than that offered by the large commercial concerns: "Words such as 'fresh' and 'home made' have been borrowed by commerce to tell lies." In a study of "The 50 best cookbooks" in 2010, Rachel Cooke wrote that it was debatable which of Grigson's "many wonderful books" was the best, "but the one for which she will always be most celebrated is English Food". Cooke quotes the critic Fay Maschler's view that Grigson "restored pride to the subject of English food and gave evidence that there is a valid regional quality still extant in this somewhat beleaguered cuisine." The book contains mostly English recipes, but draws from time to time on the cuisines of Wales and Scotland. Cooke describes it as "undoubtedly a work of scholarship: carefully researched, wide ranging and extremely particular" but adds that it also contains "hundreds of excellent recipes, the vast majority of them short, precise and foolproof. Who could resist poached turbot with shrimp sauce, or a properly made Cornish pasty?" Among the puddings in the book are Yorkshire curd tart, brown bread ice cream, queen of puddings and Sussex pond pudding. English Food won the Glenfiddich Award for the cookery book of the year, 1974. A new edition, with an introduction by Sophie Grigson, was published by Ebury Press, London, in 2002. Reviewing it, Lindsey Bareham wrote, "If you don't already own a copy of this seminal book, now is the time to invest in our edible heritage made digestible by one of the finest writers we have ever produced".

Дүниежүзілік азық-түлік атласы (1974)

"Әлемнің керемет аймақтық тағамдарына гурманның нұсқаулығы" деген тақырыппен шыққан бұл 319 беттік кітапты атлас және кеңінен суреттелген анықтамалық еңбектерге маманданған Митчелл Бизли баспасы жариялаған. Григсон "қосымша редактор" ретінде көрсетілген. Джеймс Берд "Эпикурейлік саяхат" деген кіріспе жазған. Кітапта әлемнің түрлі аймақтарындағы ингредиенттердің суреттері мен сипаттамалары келтірілген: балық, ет, көкөністер, саңырауқұлақтар және жемістер. Еуропа, Африка, Азия, Австралия және Американың асүйлері қамтылған. Америкалық басылымы 1974 жылы Simon & Schuster баспасынан шыққан. Кітап 1984 жылы Австралия мен АҚШ-та, 1988 жылы Ұлыбританияда қайта басылып, 1989 жылы қайтадан басылды.

Саңырауқұлақ мейрамы (1975)

"Саңырауқұлақ тойы" 1975 жылы Майкл Джозеф баспасынан жарық көрді. Кітап алты тараудан тұрады. Бірінші тарауы, "Ең жақсы жеуге жарамды саңырауқұлақтар", жиырма түрлі саңырауқұлақтың сипаттамасын қамтиды: танымал өсірілетін Агарикус биспорус, түймешөп, кепшек, гирольдер және үйреншікті емес мацутаке, қолшатыр, шұбар қақпақ, ағаш көгілдірі және тағы да басқалары. Әрқайсысы Ивонн Скаргонның сызбасымен суреттелген, одан кейін дәмдік сипаттамасы мен негізгі пісіру нұсқаулары келтіріледі. Келесі тарауда консервіленген саңырауқұлақтар, соустар, ішектер және сорпалар туралы айтылады, соның ішінде Ханна Гласс, Элиза Актон, Мари Антуан Карем, Хильда Лейел және Григсонның ұстазы мен досы Элизабет Дэвидтің рецепттері де бар. Саңырауқұлақтан жасалған негізгі тағамдар туралы тарауда – ашық пісірілген тортта немесе жабық пирогта, кремді тортта немесе бадаммен толтырылған, немесе генуэздік стильде пісірілген – басқа ингредиенттер рецепттерде екінші рөлде болады, бірақ "Балықпен саңырауқұлақтар" және "Етпен, құс етімен және аң етімен саңырауқұлақтар" бөлімдерінде оларға көбірек мән беріледі. Жапон және қытай тағамдарында қолданылатын негізгі саңырауқұлақтар туралы бөлімнен кейін, саңырауқұлаққа қосылатын соустардың бес негізгі рецептісі қосымшада келтірілген. WorldCat 1975-2008 жылдар аралығында жарық көрген кітаптың 18 басылымын тіркеген.

Джейн Григсонның көкөніс кітабы (1978)

Бұл кітап үшін Григсон қарапайым әліпбилік тәртіпті қолданды. Кітапта 80-нен астам көкөніс туралы тараулар бар, мысалы, артишок пен ямс. Көптеген тараулар үш бөлімнен тұрады: көкөністер туралы қысқаша тарихи мәлімет, оларды дайындау бойынша кеңестер және оларды пайдалану рецепттері. Автор өзінің ұнатуын және ұнатпауын жасырмайды; ол артишок пен құралайды «біз өсіре алатын ең керемет екі көкөніс» деп мақтайды, бірақ қысқы репа мен шведтерді «сол қайғылы жұп» деп атайды және кәділге өмір бойы жек көрінісі бар екенін мойындайды. Ал теңіз шүйесін, керісінше, оның нәзік дәмі үшін ғана емес, сонымен қатар кітаптағы Англияда өсетін жалғыз көкөніс ретінде жоғары бағалайды. Григсон саңырауқұлақты кітаптан шығарып тастауды ойластырған, себебі олар көкөніс емес және ол 1975 жылы оларға толық кітап арнаған болатын, бірақ «оларды шығарып тастауға болмайды» деп шешіп, оларға екі беттік тарау берді, олардың таңдауын және дайындалуын қамтиды, сондай-ақ саңырауқұлақ сорпасы мен саңырауқұлақ пирогының рецепттерін ұсынады. Сондай-ақ, авокадо пен помидор сияқты дәмді жемістер де кірген. Еуропалық асүйінде таныс ингредиенттермен қатар, Григсон бұршақ өршіктері, қытай артишогы, окра, тәтті картоп, пигнюттар және 1970 жылдары оқырмандарына жақсы белгілі емес басқа да көкөністер туралы бөлімдерді қосты. Ең ұзын тараулар – салат (13 бет), шпинат және помидор (әрқайсысы 18 бет) және картоп (24 бет). 1979 жылы алғашқы американдық басылымға жазған алғы сөзінде Григсон британдық және американдық аспазшылардың бір-бірінің өлшемдер жүйелерін шатастыратынын атап өтті (АҚШ-тың қатты ингредиенттер үшін салмақ емес, көлемді пайдалануын мысал келтіре отырып), бірақ екі ел де супермаркеттердің көкөністердің дәміне емес, сыртқы түріне еліктеуінен зардап шегуде. Бұл кітап авторына алғашқы Гленфиддих Тамақ және сусын жазушысының «Жыл адамы» сыйлығын және екі Андре Саймон естелік сыйлығының біріншісін әкелді.

Атакпен бірге тамақтану (1979)

Кітаптың бастауы 1978 жылы Григсонның The Observer журналының түсті беттеріне жазған мақалалар сериясынан басталады және оны жартылай аспаздық кітап, жартылай әлеуметтік тарих деп сипаттайды. Оның баспашысы: «Ол сүйікті романдарын қайта оқыды, үлкен галереялардағы суреттерді қайта қарады, үйлерді, хаттарды, күнделіктерді және өзі таңдаған әйгілі ерлер мен әйелдердің қолданған (немесе жазған) аспаздық кітаптарын зерттеді» деп жазды. 17 ғасырдағы «үлкен күнделікші және салатты жақсы көретін» Джон Эвелиннен бастап, ол батыс асханасының хронологиялық дамуын көрсетеді. Оның басқа мысалдары: 18 ғасырдан (Парсон Джеймс Вудфорд), 18 және 19 ғасырлардың шектесінен (Джейн Остин, Томас Джефферсон және пастор Сидней Смит), 19 ғасырдың шарықталу кезеңінен (Лорд және леди Шафтсбери, Александр Дюма және Эмиль Зола); және 20 ғасырға дейін – «гурман Парижінде Марсель Прустпен және Живернидегі су лилиялары арасында Клод Монемен». Эвелинге арналған тараудың кіріспесінде Григсон британдық тағамына оның үлесін – Жан Батист де Ла Квинтинидің еңбектерін аудару, мұз үйлерін насихаттау және қысымды қазанның алғашқы мысалын тіркеу арқылы сипаттайды. Ол оның көкөністер туралы, мысалы, қызылша туралы пікірін келтіреді: «қарапайым, бірақ әдеттегідей май мен сірке суымен жегенде, бұл жаман салат емес». Эвелиннің бағы жыл бойы үстелге әртүрлі жасыл салат қоюға мүмкіндік беретіндей етіп ұйымдастырылған; Григсон Эвелиннің салаттарына арналған бальзамнан бастап трип мадамға дейінгі 35 түрлі ингредиенттің тізімін келтіреді. Романшыларға арналған тарауларда Григсон олардың кітаптарында айтылған тағамдардың рецепттерін ұсынады, соның ішінде Джейн Остин үшін ақ сорпа және кондитерлік нанның фрикасесі, Зола үшін аспаржа сорпасы және равигот соусымен теңіз тілмашының филесі, Пруст үшін Brill Radziwill және Boeuf à la mode, ал тамақ туралы кітап жариялаған Дюма үшін ол капуста сорпасы, креветкамен жұмыртқа және тағы да басқа рецепттерді басып шығарады. Григсонның өзінің ең сүйікті туындысы 1982 жылғы жемістер кітабы болғанымен, ол «Атақтылармен тағам» кітабына ерекше қызығушылық танытқандығын айтты.

The book has its origins in a series of articles Grigson wrote for The Observer's colour magazine in 1978, and is described as part cookery book and part social history. Her publisher wrote that she "re read favourite novels, re examined pictures in the great galleries, explored houses, letters, journals, and the cookery books used (or written) by her choice of famous men and women". Starting with "the great diarist and salad fancier" John Evelyn in the 17th century, she traces a chronological development of western cooking. Her other examples are from the 18th century (Parson James Woodforde), the cusp of the 18th and 19th (Jane Austen, Thomas Jefferson, and the Rev Sydney Smith), the high 19th (Lord and Lady Shaftesbury, Alexandre Dumas and Émile Zola); and on into the 20th "with Marcel Proust in the gourmet's Paris, and Claude Monet among the water lilies at Giverny". In the introduction to Evelyn's chapter, Grigson describes his contribution to British food—translating the works of Jean Baptiste de La Quintinie, promoting ice houses and recording the earliest example of the pressure cooker. She quotes him on vegetables, for instance on beetroot: "vulgar, but eaten with oil and vinegar, as usually, it is no despicable salad." Evelyn's garden was organised so that mixed green salad could be put on the table every day of the year; Grigson lists the 35 different species from balm to tripe madam that Evelyn specified for his salads. For the chapters on the novelists, Grigson gives recipes for dishes mentioned in their books, including white soup and fricassée of sweetbread for Jane Austen, asparagus soup à la comtesse, and fillets of sole with ravigote sauce for Zola, brill Radziwill and boeuf à la mode for Proust, and for Dumas, who published a book about food, she prints his own recipes for cabbage soup, scrambled eggs with shrimps, and several others. Although Grigson's favourite of her works was the 1982 fruit book, she said she had a particular fondness for Food With the Famous.

The Observer French Cookery School (1980) француз аспаздық мектебі

Бұл кітап Observer сериясының туындысы болды. Оның екі авторы, Париждегі Ла Варенн аспаздық мектебінің Григсон мен Энн Виллан, кітап үшін Observer мақалаларын кеңейтті. 300 беттің көп бөлігін құрайтын Уилланның бөлімдерінде пісірудің әртүрлі жақтары, мысалы, сүйектен ет алу, шу бәліш жасау, желатин қолдану және су ваннасында пісіру туралы техникалық кеңестер берілген. 1991 жылғы библиографияда Григсонның 47 беттік «Француз тағамы және асүй терминдерінің антологиясы» бөлімі «жеке бақылауға толы, ықшам, бірақ толыққанды жазылған сипаттамалардың әліпбилік тізімі; дерлік өз алдына бір кітап» деп сипатталған.

Джейн Григсонның жеміс кітабы (1982)

Григсон үшін бұл кітапты жазу оның басқаларынан гөрі көңілді болды. Оның жемістерге деген ерекше құштарлығы оны кіріспесінде ірі жеткізушілер ұсынатын сапаға наразылық білдіруге итерді:

Тамақ саудасы теңдік принципін бұрмалап, өзіне де ыңғайлы келетіндей, әрбір тағамның басқа ұқсас тағамдар сияқты арзан да, ешқандай жағымсыз емес болуы керек деп ойлайды. Осы қателік тауық, картоп және нанды бүлдірді. Ешбір шарап сатушы тек нашар шарапты сатпайды, ешбір гүл дүкені тек бақша гүлдерімен шектеліп қалмайды. Көкөністер мен жемістерге келгенде, көбінесе бау-бақшаның ең төменгі сапалы өнімдерімен ғана шектеліп қаламыз. Кітаптың құрылымы үш жыл бұрын жарық көрген көкөністер кітабына ұқсас: әр жеміске арналған тараулар, алмадан бастап қарбызға дейін әліпбилік тәртіппен реттелген. Арасында банан, шие, алмұрт және клубника сияқты таныс жемістермен қатар шеримоя, медулар, персимон және саподилла да кездеседі. Бұл кітапта 46 тарау бар, олардың жалпы көлемі 432 бетке жетеді. Кітап жемістерге қатысты әртүрлі тақырыптармен аяқталады, мысалы жемістер мен шараптарды үйлестіру, жеміс консервілері және жеміспен бірге жеуге қолайлы печеньелердің рецепттері. Григсон жемістерді ет, құс еті немесе балықпен үйлестіретін көптеген тағамдар туралы егжей-тегжейлі мәлімет береді, соның ішінде алмалы фазан, абрикос қосылған қоян, банан қосылған камбала, шие қосылған бөдене, жүзім қосылған бұқа мүшесі және алмұрт қосылған шабақ сорпасы. Григсон өзінің ұнаған және ұнамаған нәрселерін ашық айтады. "Рубарб: бала күтушінің тағамы. Гувернантканың тағамы. Мектеп тағамы". Ол оның кейбір рецепттерін қосуға тұрарлық деп санайды, бірақ оларды әдемі деп атауға келмейді – "жаман емес, бірақ әдемі де емес". Petits Propos Culinaires журналында жарияланған рецензиясында Джейн Дэвидсон оны "тамаша" деп сипаттап, "Анекдоттар, тарих, поэзия және жеке бағалау, сондай-ақ таныс және сирек кездесетін өнімдерді қалай пайдалану туралы практикалық кеңестердің бәрі осында бар. Мишлен тілімен айтқанда, төрт жұлдыз және алты орындық" деді. "Көкөністер кітабы" сияқты, осы кітап та Григсонға Glenfiddich және André Simon сыйлықтарын әкелді.

Еуропалық ас үйдің бақылаушысы (1983)

Григсон 1983 жылы "The Observer Guide to European Cookery" атты кітап жариялады. Ол "The Observer" басылымындағы бастапқы мақалаларын осы 256 беттік кітапқа енгізді, оны авторлық құқығы көрсетілмеген "Observer" фотографтары кеңінен суреттермен толықтырды. Бір рецензент автордың өмірінің бір бөлігі Францияда өткенін ескеріп, француз тағамдарынан бастауын күтуге болатынын айтты, бірақ Григсон былай түсіндіреді:
Грекия бірінші орында, онда классикалық және грек аспазшылары бүгін таңғажайып көрінбейтін терминдермен тағам туралы теориялар жасаған. Бұл сөздердің толыққанды мағынасы бар. Италия Грекияның біліктілігін қабылдады, себебі бай римдіктер Афинадан аспаздық шеберлерді жалдаған, дәл сол сияқты, солтүстік елдер де шеберлерін іздеу үшін Парижке жүгінген. Испания арқылы араб тағамдары мен бақша шаруашылығы, сондай-ақ Америкадан келген жаңа көкөністер мен тағамдар Еуропаның қалған бөлігіне тарады. Португалия өзінің саяхат пен жаңалықтар ашу дәуірінде осы процеске қатысты. Франция келесі, Жерорта және Атлант мұхиттарының арасындағы ерекше және бірегей орналасуда, Ренессанс пен Жаңа әлемнің мүмкіндіктерін пайдалануға толықтай дайын. Әр тарауда Григсон белгілі және ерекше рецепттерді үйлестіреді. Грекияға арналған алғашқы тарауда тарамсалата, муссака және дольмадес рецепттері жаңғақ соусындағы қоян еті мен бұзау миының салатымен бірге келтірілген. Италиялық рецепттерге миландық ризоттосы бар оссо буко, Parmigiana di melanzane және vitello tonnato сияқты классикалық тағамдар, сонымен қатар, грильденген шабақ, пармезанмен сола, шошқаның аяқтарымен трип және зәйтүнмен қуырылған қозы еті кіреді. Осыған ұқсас айырмашылықтар басқа тарауларда да кездеседі: сардинадан асып түсетін португал асханасы, стейк пен бүйрек пудингінен асып түсетін британ асханасы және smörgåsbord-тан асып түсетін скандинавия асханасы. Григсон сипаттаған, көпке таныс емес тағамдардың арасында джентльмен соусымен сиыр еті филесі, халат киген тауық, салқындатылған жүзім сорпасы, құлпынай, қызыл шарап сорпасы және сібірлік равиоли бар. АҚШ-та кітап 1983 жылы Atheneum баспасында "Джейн Григсонның еуропалық асүй кітабы" деген атпен жарық көрді.

Британдық аспаздыққа арналған бақылаушының нұсқаулығы (1984)

Бұл 231 беттік кітаптың макеті мен көзқарасы өткен жылғы еуропалық тамақ дайындау туралы нұсқаулыққа ұқсас, бірақ оның алдыңғы басылымынан айырмашылығы, газет рецепттерін жариялағанға дейін кітап түрінде шығарылды. Британдық аймақтар тоғыз бөлімде қарастырылады, әр бөлімінде аймақтың сипаттамасы мен ингредиенттері келтірілген кіріспе берілген, одан кейін аймақтағы жерлерге байланысты рецепттер ұсынылады. Оңтүстік-Батыс бөлімінде Гидли Парк мейрамханасының корнуоллдық буйабесі; Седжмур бақа етінен жасалған тұшпара; майлы торт; және "Корнуоллдың ең танымал және ең бұрмаланған тағамы" – корнуоллдық пасти – "Амин сөзіндегідей, созылған 'а' әрпімен айтылады". Лондон мен Оңтүстік бөліміндегі тағамдардың ішінде сиыр еті мен бүйрек тұшпарасы (сиырдың қабырға еті мен қозының бүйрегінен жасалған); тұздалған сиыр еті; нан мен майлы тұшпара бар. Мидлендс аймағынан келген тағамдар: қоян мен шошқаның құйрығынан жасалған тұшпара; Олдберидің қайың пирогы; Бейкуэлл тұшпарасы; Шрусбери торттары. Шығыс Англия бөлімінде шалқан пирогы; толтырылған кескілеген үйрек; Линкольнширдің шабдалы наны; және Кембридж университетінің Тринити колледжімен байланысы бар крем-брюле кіреді. Солтүстік-Шығыс бөлімінде Григсон қой еті мен пияз шорпасы, мидия немесе устрица тұшпарасы және "тесіктегі бақа" рецепттерін ұсынады. Солтүстік-Батыс аймағынан келген тағамдар: банкадағы креветкалар, Ланкаширдің ыстық тағамы, Ливерпульдің скаус тағамы, Камберленд шұжығы және Hindle Wakes тауық тағамы. Кітаптың бойында Григсон белгілі классикалық тағамдармен қатар, көбінесе танылмаған тағамдарды да ұсынады. Шотландия бөлімінде шотландтық шұжық, хаггис, Атолл шұжығы және қысқа нан рецепттері, сондай-ақ шотландтық тоқылған тағам және қойдың басынан жасалған Powsowdie шорпасы бар. Уэльс тағамдарының арасында каул мен уэльстік "қоянға" caveach (тұздалған скумбрия) және Леди Ланавердің тұзды үйрек еті қосылған. Соңғы бөлімде, Ирландияда, ирландтық тұшпарасы мен содалы нан, қызылша шорпасы және боксти (картоптық кеспе) ұсынылады. Әр бөлім Дерек Купердің "Аймақтық сусындар" тақырыбындағы мақаласымен аяқталады. Англия мен Уэльс аймақтарында көбінесе сыра мен сидр, ал оңтүстікте кейбір шараптар ішеді. Камбрия үшін слоу джин, Шотландия үшін виски, Ирландия үшін виски мен стаут ұсынылады.

This 231 page book is similar in layout and approach to the previous year's guide to European cooking, but unlike its predecessor it was published in book form before recipes from it were extracted and printed by the newspaper. The British regions are considered in nine sections, each with an introduction describing the character and ingredients, followed by recipes associated with places within the region. The South West chapter includes Cornish bouillabaisse from Gidleigh Park; Sedgemoor eel stew; lardy cake; and "Cornwall's most famous and most travestied dish", the Cornish pasty—"pronounced with a long 'ah' as in Amen". Among the dishes in the London and the South section are steak and kidney pudding, using beef rump steak and lambs' kidneys; salt beef; and bread and butter pudding. Dishes from the Midlands include rabbit and pig tail stew; Oldbury gooseberry pies; Bakewell pudding; and Shrewsbury cakes. The East Anglia section includes turnip pie; stuffed guinea fowl; Lincolnshire plum bread; and, for its connection with Trinity College, Cambridge, crème brûlée. In the North East chapter Grigson includes recipes for mutton and leek broth, mussel or oyster pudding and toad in the hole. Dishes from the North West include potted shrimps, Lancashire hotpot, Liverpool's scouse, Cumberland sausage and the chicken dish Hindle Wakes. Throughout the book Grigson includes lesser known dishes alongside famous classics. The chapter on Scotland has recipes for Scotch broth, Haggis, Atholl brose and shortbread alongside Scotch woodcock and the sheep's head broth Powsowdie. Among the Welsh dishes, cawl and Welsh rabbit are joined by caveach (pickled mackerel) and Lady Lanover's salt duck. In the final chapter, Ireland, Irish stew and soda bread are included alongside nettle soup and boxty (potato pancakes). Each chapter concludes with a section contributed by Derek Cooper on "Regional drink". For the English regions and Wales the drinks are mostly beers and ciders, with some wines in the south. Sloe gin is included for Cumbria as are whisky for Scotland and whiskey and stout for Ireland.

Экзотикалық жемістер мен көкөністер (1986)

Бұл кітапта суреттер ерекше маңызды рөл атқарады, және суретші Шарлотта Нокс британдық және американдық басылымдардың мұқабаларында бірдей аталып көрсетілген. Баспагер бұл кітапты "Әлемнің ыстық климатындағы жемістер мен көкөністерге арналған суреттелген нұсқаулық" деп сипаттайды. Григсон әрбір жемістің немесе көкөністің таңдалуы, дайындалуы және тағамда қолданылуы туралы, сондай-ақ олардан дайындалатын рецепттер туралы түсіндірмелер қосты. Олардың ішінде манго және карамбола салаты, манго және пау-паудан жасалған пісірілген торт, персимон фуджиі, жеміс бөлімінде – гранат соусымен сұр мулет, ал көкөніс бөлімінде – банан және тауық, малай стиліндегі жылан лақтары, шәрбағалы карри, ямс және ешкі етінен жасалған тұшпара бар. Кітап банан жапырағынан бастап куркумаға дейінгі 14 дәмдеуіш пен шөп туралы бөлімдермен аяқталады. 1987 жылы АҚШ-та Генри Холт баспасы "Экзотикалық жемістер мен көкөністермен тамақ дайындау" деген атпен кітапты жариялады.

Картоп пісіру (1975) және шпинат пісіру (1976)

Бұл екі кітапшаның әрқайсысы 36 беттен тұрады және Бристоль қаласындағы «Abson Books» үшін жазылған. Олардың құрылымы бірдей: көкөністі таңдау, сатып алу және дайындау туралы қысқаша ақпарат, одан кейін әрқайсысы 37 рецепт. Екі кітап та көкөніс өсіру туралы кеңестермен аяқталады. Шпинат кітабы бастапқыда мұқабасына бекітілген тұқымдық пакетімен сатылған.

Француздар жылы (1982)

Бұл кітапша (16 бет) құрамында Григсонның алты рецепті бар, бұл рецепттер алғаш рет The Radio Times журналында жарияланған. Ол сол аттас BBC телесериалын сүйемелдеу үшін шығарылды: "12 фильм-портреттегі француз өмірінің күнтізбесі". Кітапшаның әр бөлімінде Григсонның бір немесе екі беттік кіріспесі бар, онда рецепт серияда көрсетілген француз адамымен байланыстырылады – жол тасымалдаушысынан бастап божоле шарап өндірушілер кооперативінің сексен жастағы төрағасына дейін.

Жерорта теңізі тағамдары (1984)

Бұл басылым 96 беттік, қатты мұқабалы кітапша, онда көптеген түрлі-түсті фотосуреттер мен тағамдардың сызбалары бар. Оны J. Sainsbury супермаркеттер желісі үшін Woodhead Faulkner баспасы шығарды. Келесі жылы жаңа және кеңейтілген нұсқасы жұқа мұқабамен басылып шықты; ол 1991 жылы «Жертеңіз асүйі» деген атпен қайта басылды. Кітапта жертеңіздік ингредиенттер, соустар мен дәмдеуіштер, сорпалар, алғашқы тағамдар мен мезелер, балық, ет, құс және аң, күріш және нан, тәтті тағамдар туралы бөлімдер бар. Сипаттамалармен және тарихи анықтамалармен қатар, Григсон практикалық кеңестер береді, мысалы, fegato alla veneziana дайындау үшін: «Бауырды жартылай қатырыңыз, сонда оны жұқа, қағаз сияқты кесуге болады». Ал 50 тілім сарымсақ қосылған тауық қайнатпасына (poulet aux cinquante gousses d'ail) қатысты сарымсақ мөлшері туралы сенімділік білдіреді: «Олардан жасалған пюре өте дәмді және тануға келмейді».

Нормандияның тамақтануы (1987)

Бұл кітап "Сенсбери" үшін жарық көрді және бұрынғы Жерорта теңізі аймағына арналған басылымның үлгісін ұстанады. Бұл 96 беттік, көп суреттермен толықталған "Сенсбери аспаздық кітабы" сериясына жаңа қосымша. Мэнди Дойлдың сызбалары мәтінде сипатталған кейбір техникалардың егжей-тегжейін көрсетеді. Бөлімдер ингредиенттер мен арнайы тағамдарға, сорпалар мен бірінші блюдаларға, балық және теңіз өнімдеріне, ет, құс және аңға, сондай-ақ десерттер мен сусындарға арналған. Кіріспесінде Григсон: "Мен үшін Нормандия асүйі – ең жоғары сапалы ингредиенттерді табу ықыласымен бірге, жақсы, қарапайым үй тағамдарына оралу" деп жазады. Кітап супермаркет желісі үшін жарық көргенімен, Григсонның рецепттерінде осындай дүкендерде негізгі ингредиенттерді табу қиын болатын тағамдар бар, мысалы, қоянның белдемесі (қоян болмаса, тауық қолдануды ұсынады) lapin à la moutarde үшін және fricandeau à la oseille үшін қышқыл шөп (қажет болған жағдайда шпинатты ауыстыруға болатынын айтады).

Басқалардың кітаптарға қосқан үлестері

1991 жылы Petis Propos Culinaires журналында жарияланған библиографияда Григсонның басқа авторлардың кітаптарына қосқан үлесі көрсетілген: Айдан Бейли, Элизабет Ламберт Ортис және Хелена Радектің «Құрамы кітабы» кітабына жазған кіріспесі; «Францияға арналған Shell нұсқаулығындағы» бес кіріспе мақаланың бірі, онда ол Франциядағы азық-түлік дүкендері – балық дүкендері, кондитерлік дүкендер, супермаркеттер және т.б. – туралы кеңес береді және оларда қалай сауда жасауға болады; сондай-ақ Патрик Рэнстің «Француздық ірімшігі кітабына» шамамен 1600 сөзден тұратын алғы сөз. Джиллиан Райлидің Жакомо Кастельветроның 1614 жылғы «Италияның жемістері, шөптері мен көкөністері» кітабының жаңа аудармасына жазған алғы сөзінде Григсон Кастельветроның еңбегімен және осы басылымда кеңінен қолданылған Джованна Гарцонидің суреттерімен танысқанын айтады. WorldCat Григсонның тағы бес кітапқа жазған кіріспелерін тізімдейді: Elle Cookbook (кейіннен The Art of French Cuisine деп қайта басылды); Элис Уотерстің The Chez Panisse Menu Cookbook кітабының британдық басылымы; Фрэнсис Бисселдің «Аспаздың күнтізбесі»; Тесса Трейгер мен Мими Эррингтонның «Жуыну құралдары мен азық-түлік тауарларының толық каталогы»; және Джеффри Григсонның кітабының жаңа басылымы.

Тамақтың рақаты: Джейн Григсонның ең жақсысы (1992)

Григсонның кітаптарынан алынған 464 беттік рецепттер жинағын Рой Фуллик құрастырып, Майкл Джозеф баспасы жариялады. Алғы сөзінде Фуллик бұл кітаптың «Джейн Григсонның аспаздық шеберлігі мен білімін көрсетуге, сонымен қатар практикалық аспаздық кітап ретінде қызмет етуге» арналғанын жазады. Кіріспесін Элизабет Дэвид жазған, ол Григсонмен достығын еске түсіріп, оқырмандарға Григсонның классикалық аспаздық жазушы ретінде танылғанын, бірақ ол 1960 жылдардың соңында кулинария әлеміне енгенін еске салады. «Жазудың айқындығы және осы жас автордың көрсеткен сенімді білімі бәріміз үшін жаңалық болды» дейді Дэвид. Ол «бұл алуан түрлі, бірақ үйлесімді жинақ» Григсонның ерте қайтысынан аспаздық әлемнің қандай зиян шеккенін еске түсіріп, оқырмандарды Григсонның туындыларын көбірек танысуға шақырады. «Оның кітаптарын қонақ бөлмесінде оқып та, ас үйде пайдаланып та табуға болады». Кітаптың негізгі бөлімі сегіз тараудан тұрады: «Англиядағы үй», «Франциядағы үй», «Шаркутерия», «Жер ортасы», «Еуропалықтар», «Америка», «Үндістан және Алыс Шығыс» және «Тәттілер мен тойлар». Кітапта Элиза Актон, Ханна Гласс, Мария Рунделл және Огюст Эскофье сияқты бұрынғы авторлардың, сондай-ақ Элизабет Дэвид, Ричард Олни, Джулия Чайлд, Элис Уотерс, Антонио Карлуччо және Григсонның қызы Софи сияқты замандастарының рецепттері бар. Рецепттер Григсонның әдеттегі тарихи ақпараттарымен ұштастырылған: Лорд Байрон, Чосер, Касанова, XIV Людовик, Эвелин, Сидней Смит және «Танымал адамдармен тағам» кітабынан алынған басқа да тұлғалар кездеседі. Кітап 2015 жылы Грюб-стрит баспасынан Григсонның қайтысының 25 жылдығына арнап «The Best of Jane Grigson: The Enjoyment of Food» деген атпен қайта жарық көрді.

Джейн Григсонның десерттері (1993)

Бұл Майкл Джозеф бір мезгілде жарыққа шығарған Григсонның рецепттерінен құралған екі кітаптың бірі. Кітап 92 беттен тұрады, қатты мұқабалы және кішкентай форматта. Оның ішінде сызықпен салынған суреттер бар, ал кітапта бұрын жарық көрген Григсон кітаптарынан алынған 50 десерт рецептісі келтірілген. Олардың ішінде Роберт Саутидің жалбыз жемісінен жасалған пирогы мен Элизабет Раффалдтың апельсиннен жасалған құймағы сияқты ескі рецепттер, сондай-ақ шетелдерден (Австриядан қызыл жеміс пирогы, Франциядан клубникадан жасалған қуырылған нан, Түркиядан тәтті тығын қабақ) және британдықтардың сүйіктісі – жазғы пудинг рецептері бар.

Джейн Григсонның шұпысы (1993)

Алдыңғы томдағыдай, кітапта Григсонның бұрынғы кітаптарынан 50 рецепт бар. Буйлябайс, газпачо және көкпиязбен жасалған шұпы сияқты белгілі классикалық сорпалар, шабдалы мен алма, қызыл пияз бен шарап, қияр мен шөп сияқты көбірек ерекшеліктері бар рецепттермен кезектеседі.

Пудингтер (1996)

Бұл 64 беттік, шағын форматтағы (шамамен A6) "Пингвин 60s сериясы" миниатюралық кітаптарының бірі. Осы серияға Элизабет Дэвидтің "Пепероната және басқа итальян тағамдары" мен Софи Григсонның рецепттер жинағы "Софидің үстелінен" кіретін бірнеше кітап жатады. 1993 жылғы десерттер жинағы сияқты, бұл кітапта да Григсонның бұрын жарық көрген кітаптарынан материалдар қайта пайдаланылды.

Мұрасы мен беделі

1991 жылы Джейн Григсонның есімімен Траст қоры құрылды. Оның мақсаты – «азық-түлік туралы, оның мәдени және тағамдық қырларын, сондай-ақ оны дайындау өнерін түсінуді дамыту». Қор жыл сайын шілде айында Оксфордтағы тамақ және тағам дайындау симпозиумында өтетін Джейн Григсон лекциясын қаржыландырады. 2015 жылы оның қайтыс болғандығының 25 жылдығына орай, тамақ тақырыбында жазылған алғашқы ғылыми емес кітап авторы үшін Джейн Григсон сыйлығы тағайындалды. Григсонның өмірден озғаннан кейін көп ұзамай, оның құрметіне Джейн Григсон қоры аясында тамақ және тағам дайындау туралы кітапхана құру ұсынылды. Софи Григсон анасының тамақ кітаптарының негізгі бөлігін тұрақты негізде қолдануға рұқсат берді. 1992 жылы ашылған Джейн Григсон кітапханасы бастапқыда Лондон қаласындағы Гилдхолл кітапханасында орналасқан. 2005 жылға қарай, сыйлықтар мен мұрагерліктер есебінен кітапхананың қоры екі есеге өсіп, 4000-нан астам томды құрады. 2005 жылы ол Оксфорд Брукс университетіне көшірілді. Кітапхана ғалымдардың, зерттеушілердің және жалпы жұртшылықтың қолдануына ашық. 2015 жылдың наурыз айында университет «Джейн Григсон: Жақсы заттар» атты бір айлық көрме ұйымдастырды, онда оның өмірі мен еңбектері талданды. 1992 жылы Халықаралық Аспаздық Мамандар қауымдастығы «Джейн Григсонның тамақтың мәдени контекстін кеңейтудегі ерекше қабілетін, сонымен қатар еңбекқор, бірақ догматикалық емес ғылыми тәсілді пайдалана білуін» құрметтеу үшін Джейн Григсон сыйлығын жариялады. Алғашқы жүлдеге канадалық жазушы Маргарет Виссер «The Rituals of Dinner» еңбегі үшін ие болды. Басқа жеңімпаздар: 1995 жылы Элизабет Дэвид пен Джилл Норман, «Салқын айлардың өнімі: мұз бен мұздақтың әлеуметтік тарихы», ал 2014 жылы Янсис Робинсон, Джулия Хардинг және Хосе Воуилламоз, «Шарап жүзімдері» үшін. 2015 жылы оның қайтыс болғандығының 25 жылдығына орай, The Food Programme бағдарламасы Григсон және оның британдық тамақ мәдениетіне тигізген әсері туралы екі бөлімдік арнайы бағдарлама таратып берді. Хамбл Григсонның еңбегі британдықтардың назарын Ханна Глассе, Элизабет Раффалд, Мария Рунделл және Элиза Актон дайындаған Индустриялық революция дәуіріндегі британдық тағамдарға бұрды деп санайды; Хамблдің сөзіне сүйенсек, бұл «британдықтардың тамақтану әдеттеріне өте зор өзгеріс әкелді». Ол бұл әсердің себебі Григсонның жазу стилі оқырманға жақын және ағылшын тағамдары көптеген тағамдарды қайтадан танымал етті деп жазады. Шеф-аспаз Шон Хилл Григсонның «мұрасы жалғасуда – ол әлі аяқталған жоқ» деп сендіреді; оның пікірінше, оның көптеген еңбектері 40 жыл бұрын жазылған болса да, олар әлі де қазіргі оқырмандар үшін маңызды. Тамақ жазушы Диана Генри Григсон туралы былай деді:

In 1991 the Jane Grigson Trust was set up in Grigson's memory. Its stated aim is "to advance the public understanding of food, its cultural and nutritional aspects, and the art of its preparation." The trust funds the annual Jane Grigson Lecture at the Oxford Symposium on Food and Cookery every July. In 2015, to commemorate the 25th anniversary of her death, the Jane Grigson Trust Award was inaugurated, for the writer of a commissioned first non fiction book on the subject of food. It was proposed soon after Grigson's death that a library of books about food and cooking should be set up in her honour, under the Jane Grigson Trust. Sophie Grigson made the core of her mother's personal collection of food books available on permanent loan. The Jane Grigson Library, inaugurated in 1992, was originally housed at the Guildhall Library in the City of London. By 2005, augmented by donations and bequests, the library had doubled its original size, to more than 4,000 volumes. It was rehoused at Oxford Brookes University in 2005. The library is available for use by scholars, researchers or members of the public. In March 2015 the university held a month long exhibition, Jane Grigson: Good Things, to examine her life and work. In 1992 the International Association of Culinary Professionals introduced the Jane Grigson Award, to honour "a book that exemplifies Jane Grigson's extraordinary ability to put food in a wider cultural context, using diligent but not pedantic scholarship". The first winner was the Canadian writer Margaret Visser, for her work The Rituals of Dinner. Other winners include, in 1995, Elizabeth David and Jill Norman, Harvest of the Cold Months: The Social History of Ice and Ices and, in 2014, Jancis Robinson, Julia Harding and Jose Vouillamoz, for Wine Grapes. In 2015, on the 25th anniversary of her death, The Food Programme broadcast a two part special on Grigson and her impact on the culture of British food. Humble considers that Grigson's work turned the minds of the British public to Industrial Revolution British food cooked by Hannah Glasse, Elizabeth Raffald, Maria Rundell and Eliza Acton; this, Humble states, had "a transformative effect on [British] eating habits". She writes that the reason for the effect is that Grigson's writing is reader friendly and English Food made many dishes fashionable again. The chef Shaun Hill believes Grigson's "legacy is ongoing—it's not finished yet"; he considers that even though much of her work was written 40 years ago, it is still relevant to modern readers. The food writer Diana Henry said of Grigson:

Джейн Григсон тамақ жазушының қандай болу керектігін көрсетеді. Ол зиялы және практикалық – екеуін де біріктіретін маманды табу қиын, сонымен қатар ол барлығын қамтиды. Ол сізге тек тамақ пісіру туралы айтпай, білім берумен қатар, өзіңіз де тамақ пісіруге ұмтылуыңызды қалайды. Ол көкіректілікке бой алдырмады. Егер сізге оның алдында тамақ пісіру мүмкіндігі туса, сіздің кемшіліксіз тағам дайындамағанына ол ренжімейтінін білесіз.