Кіріспе

Виктория Кресінің иегері Хьюберт Уильям Льюис (1 мамыр 1896 - 22 ақпан 1977) - уэльстің әскери қызметкері және Виктория Кресінің иегері, британдық және Достас елдерінің қарулы күштеріне жаудың қарсы тұруындағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары және беделді награда. Милфорд-Хейвен қаласында туған ол 13 жасында мектепті тастап, жергілікті балық базарында жұмыс істеді. 1914 жылы Уэльс полкіне қатарына алынып, Францияда қысқа уақыт қызмет еткеннен кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстың македониялық майданына жіберілді. Неміс окоптарына түнгі шабуыл кезінде екі рет жараланғанға қарамастан, ол өз күшімен үш жау әскерін тұтқынға алып, содан кейін артиллерия оғының астында жараланған офицерді қауіпсіз жерге жеткізді. Осы ісі үшін ол Виктория Кресімен марапатталды, бұл награданы алған ең жас уэльстің бірі болды. 1918 жылы жау позициясына шабуыл жасағанда капитанды қауіпсіз жерге алып шығу арқылы да осындай батылдық көрсетті. Соғыстан кейін Милфорд-Хейвенге оралды, үйленді және үш бала тәрбиеледі. Ол жергілікті балық базарында жұмысын жалғастырды, алдымен саудагер болып, кейін 40 жылдан астам уақыт бойы мұз компаниясының басшысы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлттық гвардияда қызмет етті. 1977 жылы қайтыс болғанға дейін ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан аман қалған соңғы уэльс Виктория Кресінің иегері еді.

Ерте өмір

Льюис 1896 жылы 1 мамырда Пемброкширдегі Милфорд Хейвен қаласының жағалауындағы Роберт көшесінде дүниеге келді. Ол Милфорд-Хейвен доктерінде мыс қорытушы және жинаушы болған Адриан Льюис пен оның әйелі Сараның (құрметті аты Брум) төрт баласының екіншісі еді. Оның әкесі "Стоки" Льюис деп танымал болды, ал Хьюберт бала кезінде "Жас Стоки" деп аталды, бірақ өскен сайын бастапқы лақап атын алды. Кейін отбасы 27 Дартмут Гарденсқа көшіп, Льюис Милфорд Хейвен ұлттық мектебінде және Веслиан жексенбілік мектебінде оқыды. Ол сондай-ақ жергілікті "Милфорд Хейвен Старс" футбол командасында әуесқой футбол ойнады. Келесі күні сағат 10-да Льюис Милфорд-Хейвеннен шыққан 75 жергілікті еріктілердің бірі болды, олар кішігірім топтарға бөлінді, Льюис пен тағы 45 адам Кардиффтегі Мейнди казармасына бару үшін жолға шықты. Неміс әскері тағы да қарсы шабуыл жасады, бұл жолы сәтті болды, және Льюис пен оның батальонына шегінуге бұйрық берілді. Олар өз қатарларына қайтып келе жатқанда, Льюис траншеяның өрт сатысында жатқан, жараланған лейтенант Тернердің дауысын естіді. Өзінің екі жарақатынан қарамастан, ол жараланған әскери қызметкерді иығына көтеріп, дұшпан артиллериясының атысы астында соңғы аралықты жүріп өтті. Олар келесі күні таңғы сағат 4:30-да қауіпсіз жерге жетті, сол кезде Льюис Тернерді түсіріп, шаршап құлап кетті. Осы ерлігі үшін Льюис Виктория кресімен (ВК) марапатталды. Оның марапаты 1916 жылғы 15 желтоқсанда "The London Gazette" газетінде жарияланды, онда былай делінген: Льюис 1917 жылғы қаңтарда үйіне оралды және Кардиффтегі "Гранд-отельде" өткен баспасөз конференциясында: "Мен Уэльс полкіне қара жауынгер ретінде келдім және полктің абыройын мен мақтан тұтатын тарихын сақтағанымды мақтан тұтамын" деді.

Кейінгі әрекеттер

В.К. ие болғаннан кейін он күн өткен соң Льюис Балқандағы науқанның алдыңғы қатарына оралды. 1919 жылдың 16 сәуірінде ол капрал қызметіне тағайындалды, жүкті машиналардан тауар түсірумен айналысты. Ақырында ол 43 жыл бойы жұмыс істеген компанияның бригадирі болды және жергілікті тұрғындар оны "ВК Льюис" деген лақап атымен білді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ұлттық гвардияда қызмет етіп, "Үздік қызметі үшін" куәлігін алды. Оның ұлдарының бірі, Вернон, Корольдік әуе күштерінің (RAF) ұшқыш сержанты, 1943 жылдың тамызында Германияға түнгі бомбалау шабуылы кезінде 22 жасында қаза тапты; оның Avro Lancaster ұшағы жаудың түнгі жойғышымен атып түсірілді. Кейін Льюис 1946 жылдың мамыр айында король Георг VI-дан ұлының қаза болғаннан кейін берілген Ерекше ұшу медалін алды. Өмірінің соңына дейін ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан Виктория кресімен марапатталған Уэльстің соңғы тірі қалған адамы болды.