Реджинальд Рой Инвуд: Австралияның Виктория кресінің иесі
Roy Inwood
Реджинальд Рой Инвуд – австралиялық сарбаз, Виктория кресінің иегері (1914-1918). 1-ші дүниелік соғыстағы қаһармандығы үшін марапатталған. Галлиполи шайқасы, Батыс майдан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық Виктория Кресінің иегері (1890–1971)
Australian Victoria Cross recipient (1890–1971)
Реджинальд Рой Инвуд, ВК (14 шілде 1890 – 23 қазан 1971) – австралиялық сарбаз және Виктория Кресінің иегері, сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда. Инвуд 1914 жылдың тамызында Австралия императорлық күштеріне қатарына қосылды және 10-шы батальонның қалған бөлігімен бірге 1915 жылдың 25 сәуірінде Галлиполидегі Анзак шығанағына қонды. Ол қыркүйек айында ауырып Мысырға эвакуацияланды, содан кейін 1916 жылдың маусымында Батыс майданындағы бөлімшесіне қайта оралды. Тамыз айында Муке фермасы үшін шайқасқа қатысты. 1917 жылы Инвуд өзінің батальонымен бірге сәуір айында Лагникорт шайқасында, ал келесі айда Булькорт шайқасының екінші кезеңінде күресті. Қыркүйек айындағы Менен жолы шайқасында ол неміс пулеметтік орнын жою және басқа да іс-қимылдарға қатысты, осының нәтижесінде Виктория Кресімен марапатталды. 1918 жылдың тамызында Австралияға қайтарылғанға дейін сержант шеніне жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Азаматтық әскери күштер қатарына ерікті болып қосылды және Австралиялық провоз корпусында және әскери түрмелер мен қамау орындарында қызмет етіп, бірінші сыныпты уәкіл шеніне жетті. Соғыстан кейін ол Аделаида қаласындағы жұмысына оралды және қайтыс болғаннан кейін Батыс террасадағы АИФ зиратында толық әскери салтанатпен жерленді. Оның медальдары Аделаида қалалық әкімшілігінде көрсетіледі.
Reginald Roy Inwood, VC (14 July 189023 October 1971) was an Australian soldier and recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in battle that could be awarded to a member of the Australian armed forces at the time. Inwood enlisted in the Australian Imperial Force in August 1914, and along with the rest of the 10th Battalion, he landed at Anzac Cove, Gallipoli, on 25 April 1915. He fought at Anzac until being evacuated sick to Egypt in September. He remained there until he rejoined his unit on the Western Front in June 1916. In August, he fought in the Battle of Mouquet Farm. In 1917, Inwood was with his battalion when it fought in the Battle of Lagnicourt in April, then the Second Battle of Bullecourt the following month. During the Battle of Menin Road in September, he was involved in the elimination of a German machine gun post and other actions, for which he was awarded the Victoria Cross. He reached the rank of sergeant before being sent back to Australia in August 1918. During World War II, he volunteered for service in the Citizens Military Forces, and reached the rank of warrant officer class one, serving in the Australian Provost Corps and Military Prison and Detention Barracks Service. After the war he returned to work with the City of Adelaide, and upon his death he was buried with full military honours in the AIF Cemetery, West Terrace. His medals are displayed in the Adelaide Town Hall.
Ерте өмір
Реджинальд Рой Инвуд 1890 жылдың 14 шілдесінде Оңтүстік Австралияның Солтүстік Аделаида қаласында дүниеге келді. Ол Эдвард Инвуд пен оның әйелі Мэри Энн Миннидің аға ұлы болды. Оның үлкен әпкесі және үш кіші інісі болған. Рой бірінші кезекте Солтүстік Аделаида мемлекеттік мектебінде оқыды, ал отбасы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Брокен Хилл қаласына көшкеннен кейін Брокен Хилл үлгілік мектебіне қатысты. Оқуын аяқтаған соң, ол жергілікті кен өнеркәсібінде жұмысқа орналасты, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол осында жұмыс істеді.
Born Reginald Roy Inwood on 14 July 1890 at North Adelaide, South Australia, he was the eldest son of Edward Inwood and his wife Mary Anne Minney. He had an older sister and three younger brothers. Roy was educated first at the North Adelaide Public School, and after the family moved to Broken Hill, New South Wales, he attended the Broken Hill Model School. After completing his schooling, he found work in the local mining industry, where he was employed at the outbreak of World War I.
Галлиполи жорығы
1914 жылғы 24 тамызда Инвуд Австралия императорлық күштеріне (АИК) қатарға жазылып, 1-ші дивизияның 3-ші бригадасының 10-шы батальонына қосылды. 10-шы батальон 20 қазанда Оутер-Харбордағы HMAT A11 әскер тасымалдау кемесіне мінбес бұрын, Оңтүстік Австралияның Морфеттвилл қаласында алғашқы жаттығуларын өтті. Кемеге отырғанда батальонның жалпы құрамы 1023 адамды құрады. Фримантель және Коломбо (Цейлон) арқылы жүзіп, кеме 6 желтоқсанда Александрияға, Мысырға жетті, және әскерлер түсірілді. Содан кейін олар Каирге пойызбен жол тартты, келесі күні Гизаның Ұлы пирамидасының көлеңкесіндегі Мена лагеріне, АИК-тың қалған бөлігімен бірге орналасты. Инвуд Мысырға келгеннен кейін, оның інісі Роберт Минни Инвуд та әскерге шақырылып, 10-шы батальонға бекітілді. Менада болған кезде Рой Инвуд атты полиция қызметкерінің міндеттерін атқарды. Олар 1915 жылғы 28 ақпанға дейін Менада болды, содан кейін Александрияға пойызбен қайтты. 1 наурызда британдық HMT әскер тасымалдау кемесіне мінді, және бірнеше күннен кейін Грекияның Лемнос аралындағы Мудрос портына жетті. 3-ші бригада 25 сәуірде Галлиполидегі Анзак шығанағына қонуға қолдау күштері ретінде таңдалды. Бригада соғыс кемесі мен эсминецке мінді, содан кейін бастапқыда бу машиналарымен сүйретілген қайықтар тізбегіне ауысып, батальон шамамен сағат 4:30-да жағаға қайықпен жүзуді бастады. Инвуд десанттағы қаһарлы шайқастарға қатысты, және мамыр айында ауруханада қысқа ғана уақыт өткеннен басқа, жағажайды қорғау үшін траншеялық соғысқа қатысты, тамыз айында сержантқа көтерілді. Мамыр айының басында Роберт Галлиполидегі батальонға қосылды. Қыркүйек айында Рой ауруға байланысты Мысырға, бастапқыда асқазан қабынуымен, содан кейін ревматизммен эвакуацияланды, және 10-шы батальон қарашада Лемносқа, содан кейін Мысырға қайтып келгенге дейін, сол жерде жазылып жатты.
On 24 August 1914, Inwood enlisted as a private in the Australian Imperial Force (AIF) and joined the 10th Battalion, 3rd Brigade, 1st Division. The 10th Battalion underwent its initial training at Morphettville, South Australia, before embarking on the troopship HMAT A11 at Outer Harbor on 20 October. At the time of embarkation, the full battalion strength was 1,023 men. Sailing via Fremantle and Colombo, Ceylon, the ship arrived at Alexandria, Egypt, on 6 December, and the troops disembarked. They then boarded trains for Cairo where they entered camp at Mena in the shadow of the Great Pyramid of Giza on the following day, along with the rest of the AIF. After Inwood arrived in Egypt, his brother Robert Minney Inwood enlisted and was also allotted to the 10th Battalion. While at Mena, Roy Inwood performed duties as a mounted policeman. They remained at Mena until 28 February 1915, when they entrained for Alexandria. They embarked on the British troopship HMT on 1 March, and a few days later arrived at the port of Mudros on the Greek island of Lemnos in the northeastern Aegean Sea, where they remained on board for the next seven weeks. The 3rd Brigade had been chosen as the covering force for the landing at Anzac Cove, Gallipoli, on 25 April. The brigade embarked on the battleship and the destroyer , and after transferring to strings of rowing boats initially towed by steam pinnaces, the battalion began rowing ashore about 4:30a. m. Inwood participated in the heavy fighting at the landing, and other than a short period in hospital in May, was involved in the subsequent trench warfare defending the beachhead, being promoted to lance corporal in August. In early May, Robert had joined the battalion on Gallipoli. In September Roy was evacuated sick to Egypt, initially with gastritis and then with rheumatism, and remained there recuperating while the 10th Battalion was withdrawn to Lemnos in November, and subsequently back to Egypt.
1916 жыл
Батальон Египетте қайта ұйымдастырылып, жаттықтырылды, содан кейін 1916 жылдың наурыз айында Францияға жөнелтілді, онда маусым айында Батыс майданында шайқасқа кірісті. Инвуд батальонына 30 шілдеде қосылды және екі аптадан кейін, Батыс майданындағы алғашқы ірі шайқасы – Позиер шайқасында 327 адам қаза тапқаннан кейін уақытша қызметкер болып тағайындалды. Олардың арасында Ройдың інісі Роберт те болды, ол сол кезде сержант еді. Тамыз айының ортасынан соңына дейін батальон Муке фермасы шайқасына қатысып, тағы 335 адам қаза тапты. Содан кейін батальон бірнеше апта бойы Бельгиядағы Поперинге жақын лагерьде демалып, сауықты, қыркүйек айының соңында Зилебекеге жақын 60-шы төбедегі майдан шебіне оралды, жаңадан келгендерді қабылдады. Қазан айының басында майданнан алынғаннан кейін 10-шы батальон тағы да артқы лагерьлерге жіберілді, онда қараша айының басына дейін болды. Қазан айында лагерьде болғанда Инвудқа рұқсатсыз кеткені үшін жаза беріліп, қатары жеке сарбазға төмендетілді. Батальон 12 қарашаға дейін Франциядағы Гюдекур маңындағы майдан шебіне оралды, содан кейін желтоқсан айының басында Флердегі қолдау окоптарында болғанша артқы аймаққа шығарылды. 10 желтоқсанда Инвуд аяқтарымен байланысты проблемаларға байланысты ауруханаға жатқызылды және Рождестводан кейін ғана бөлімшесіне қайта оралды.
The battalion underwent reorganisation and training in Egypt then sailed for France in March 1916 where it was committed to fighting on the Western Front in June. Inwood did not rejoin his battalion until 30 July, and was promoted to temporary corporal two weeks later in the wake of the 327 casualties suffered by the unit during its first major action on the Western Front, the Battle of Pozières. Among those killed was Roy's brother, Robert, by then a sergeant. In mid to late August, the battalion was committed to the Battle of Mouquet Farm, during which it suffered another 335 casualties. The battalion was then sent to rest and recuperate for a few weeks at a camp near Poperinge in Belgium, before returning to the front line at Hill 60 near Zillebeke in late September, having absorbed replacements. After being relieved in early October, the 10th Battalion was again withdrawn to camps in the rear, where they remained until early November. While in camp in October, Inwood was charged with absence without leave and reduced in rank to private. The battalion then returned to the front line near Gueudecourt, France, until 12 November, and was then withdrawn into rear areas until a stint in the support trenches at Flers in early December. On 10 December, Inwood was evacuated to hospital due to problems with his feet, and did not rejoin his unit until just after Christmas.
1917 жыл
Инвуд батальонға оралғаннан кейін, ол 1917 жылдың ақпан айының ортасында Базентин маңындағы Ле Баркеде майдан шебіне қайтадан оралудан бұрын, шаршау жұмыстарына, содан кейін жаттығуларға қатысты. 25 ақпанда батальон сол секторда шабуылға түсіп, шамамен 20 пайыздық шығынға ұшырады. Сол күні ол жеңілдетілді, бастапқыда бірнеше күннен кейін артқы жаққа қарай жылжудан бұрын, қолдау траншеяларына қайта оралды. Инвуд және батальонның қалған бөлігі 1917 жылдың наурыз айында резервте және демалыс аймақтарында болды, ал одақтас күштер неміс шегінгеннен кейін Гинденбург шебіне қарай жылдамдады. 15 сәуірде Лагникурт шайқасында немістер қарсы шабуыл жасағанда, батальон қолдау ролінде болды; батальон тек 11 адамнан зардап шекті. Көп ұзамай ауыстырылып, бөлім арғы жаққа кетті, онда ол 5 мамырға дейін шаршау жұмыстарын және қираған заттарды жинауды орындады, содан кейін Буллекур маңындағы майданға кірді. Келесі үш күн ішінде Инвуд пен батальонның қалған бөлігі Екінші Буллекур шайқасына қатысты, оның барысында бөлім 182 адамнан зардап шекті. Мамыр айының ортасынан қыркүйек айының ортасына дейін 10-шы батальон демалыс орындарында жаттығулар мен спортпен айналысып, майданнан тыс болды. Батальон 19 қыркүйекте Менен жолы шайқасында Полигон Вудта әрекетке кірісті. Екінші мақсатқа Полигон Вудтың батыс шетіндегі бөлімшесімен шабуыл жасап, Инвуд достық артиллерияның атысынан кейін алға жылжыды және жалғыз өзі неміс постын басып алды, бірнеше жауды өлтіріп, тоғыз тұтқынға алды. Содан кейін ол түнгі күзетке ерікті түрде қатысып, жаудың орналасуы туралы құнды ақпаратты жіберді. Келесі бірнеше күн бойы шайқас жалғасты, ал 21 қыркүйектің таңертеңінде батальон бекініп жатқан кезде Инвуд өзінің бөлімшесі үшін үлкен қиындық туғызған неміс пулемет постын тапты. Ол алға шығып, оны бомбалады, посттағы барлық немістерді өлтірді, біреуін ғана австралиялық желілерге пулеметті алып кетуге мәжбүр етті. Бұл соңғы әрекетте Инвудқа, қысқа уақытқа болса да, 7-ші батальонның белгісіз сарбазы көмектесті. Инвуд өзінің ерлігі үшін Виктория кресіне (ВК) ұсынылды. Оның әрекеті бүкіл батальонды таң қалдырды. ВК сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы ерлігі үшін берілетін ең жоғары награда болды. 10-шы батальон Менен жолы шайқасында 207 адамнан зардап шекті. Инвуд 28 қыркүйекте тағы да лейтенант болып тағайындалды, содан кейін ол Ұлыбританияға демалысқа кетті. Қайтып оралғаннан кейін ол елордалық болып, бірнеше аптаны 3-ші бригаданың оқу мектебінде өткізді. 10-шы батальон 1917 жылдың қараша айында қолдау, резерв және демалыс аймақтары арқылы ауысып отырды. Инвудтың ВК-ға ие болуы туралы хабарлама 1917 жылдың 26 қарашасында жарияланды және былай деп оқылды:
Once Inwood returned to the battalion, it was involved in fatigue duties, then training, before moving back into the front line at Le Barque near Bazentin in mid February 1917. On 25 February, the battalion was involved in an attack in the same sector, incurring about 20 per cent casualties. It was relieved on the same day, initially moving back into support trenches, before marching to the rear a few days later. Inwood and the rest of the battalion spent March 1917 in reserve and rest areas while Allied forces advanced towards the Hindenburg Line after the German withdrawal, before moving forward into the front line north of Louverval in early April. The unit was in a support role when the Germans counter attacked during the Battle of Lagnicourt on 15 April; the battalion suffered only 11 casualties. Relieved soon after, the unit went into rear areas where it performed fatigue duties and salvage until 5 May when it entered the line near Bullecourt. Over the following three days, Inwood and the rest of the battalion were involved in the Second Battle of Bullecourt, during which the unit suffered 182 casualties. From mid May until mid September, the 10th Battalion was out of the line in rest areas, undergoing training and engaging in sports. The battalion went into action at Polygon Wood on 19 September during the Battle of Menin Road. Attacking the second objective along the west edge of Polygon Wood with the rest of his unit, Inwood moved forward of the friendly artillery barrage and single handedly captured a German post, killing several enemy and taking nine prisoners. He then volunteered for an all night patrol, during which he went forward and sent back valuable information about enemy dispositions. The fighting continued over the next few days, and on the early morning of 21 September, while the battalion was consolidating, Inwood located a German machine gun post that was causing considerable trouble for his unit. He went forward and bombed it, killing all the Germans in the post except one, who he forced to carry the machine gun back to the Australian lines. In this latter action, Inwood was assisted, albeit apparently briefly, by an unidentified soldier from the 7th Battalion. Inwood was recommended for the Victoria Cross (VC) for his actions. His actions had stunned the entire battalion. The VC was the highest award for gallantry in battle that could be awarded to a member of the Australian armed forces at the time. The 10th Battalion suffered 207 casualties during the Battle of Menin Road. Inwood was again promoted to lance corporal on 28 September, after which he went on leave to the United Kingdom. On his return, he was promoted to corporal, and then spent several weeks at the 3rd Brigade training school. The 10th Battalion rotated through support, reserve and rest areas throughout November 1917. Inwood's VC citation was published on 26 November 1917, and read:
Инвуд 1917 жылдың Рождествосына дейін тағы екі апта Ұлыбританияда демалыста болды, оның ішінде ол 12 желтоқсанда Букингем сарайында король Георг V-тен ВК-ны алды.
Inwood had another two weeks' leave in the United Kingdom immediately prior to Christmas 1917, during which he was invested with his VC by King George V at Buckingham Palace on 12 December.
1918 жыл
10-шы батальон 1918 жылдың сәуір айының ортасына дейін майдан желісінде, қолдау, резерв және демалыс аймақтарында кезекпен орналасты. Одан кейін солтүстікке пойызбен жол тартты және 24-25 сәуірде Метерендегі шабуылға қатысты, оның салдарынан 79 адам қаза тапты. Бұл Инвудтың соңғы шайқасы болды, себебі ол 29 сәуірде Ұлыбританияға жіберілді, онда бірнеше ай бойы оқу-жаттығулармен айналысты. 1918 жылдың тамызында тағы тоғыз "Виктория Кресімен" марапатталғандармен бірге Австралияға қайтарылды, премьер-министр Билли Хьюздің шақыруымен жаңа сарбаздарды іздеу кампаниясына қатысу үшін. Ол 11 қазанда Аделаидадағы HMAT A7 әскерлік кемесінен түсті және 12 желтоқсанда әскерден босатылды, ал соғыс 11 қарашада аяқталған еді. Инвуд өзінің қызметінің соңына қарай сержант шеніне көтерілді. "Виктория Кресінен" басқа, ол 1914-15 жылдарға арналған жұлдызды, Британ соғыс медалін және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін Жеңіс медалін алды. Роберттен өзге, оның кіші інісі де әскери қызметтен өтті: жеке Гарольд Рей Инвуд 43-ші батальонда қызмет етті және 1917 жылы жараланғаннан кейін Австралияға оралды.
The 10th Battalion continued to rotate through front line, support, reserve and rest areas until mid April 1918 when it travelled north by train, and was involved in an attack at Méteren on 24–25 April, during which it suffered 79 casualties. This was the last fighting that Inwood experienced, as he was sent to the United Kingdom on 29 April, where he was involved in training for several months. He was repatriated to Australia along with nine other VC recipients in August 1918, to take part in a recruiting campaign on the invitation of Prime Minister Billy Hughes. He disembarked from the troopship HMAT A7 in Adelaide on 11 October, and was discharged on 12 December, the war having ended on 11 November. Inwood rose to the rank of sergeant by the end of his service. As well as the Victoria Cross, he received the 1914–15 Star, British War Medal and Victory Medal for his service in World War I. As well as Robert, his other younger brother also served; Private Harold Ray Inwood served with the 43rd Battalion and returned to Australia in 1917 after being wounded.
Соғыс аралық кезең
1918 жылы қазанда Инвуд Брокен-Хиллге қаһармандық күтіммен оралды, бірақ оның құрметіне ұйымдастырылған шарада даулы сөз сөйледі. Ол "поездде оны араздасқандар таспен шапқан" деді, ол соғысқа кеткен кезде, ал қайтып келгенде "солар мені алғаш қолмен амандастырды" деді. Брокен-Хиллдегі жаңа сарбаздарды радикалды социалистер кетіп бара жатқанда ұшыратып, келекелеген, бірақ тас лақтырылғанына ешқандай дәлел жоқ. Инвуд былай деді: "Егер жігіттер Франциядағыдай бірігіп тұрса, бұл қалада большевизмге орын болмайды. Мен көшенің бір басында автоматпен тұрғым келеді, ал олар екінші басында болсын". Австралияның Өкілдер палатасының мүшесі, Австралияның Лейбористік партиясынан Майкл Консидин, Инвудты "қайтып келген сарбаздар мен жұмысшылар арасында дүрлік туғызуға тырысуда" деп айыптады. Кейін Инвуд өз сөздері үшін кешірім сұрады. Пікірлеріне байланысты Брокен-Хиллде қабылданбаған Инвуд Аделаидаға көшіп, 1918 жылдың 31 желтоқсанында 23 жастағы жесір Мейбел Элис Коллинсқа, туған тегі Веберге үйленді. 1919 жылы оған шабуыл жасады деген айып тағылып, айыппұл төледі. Инвуд жұмыс табуда қиындыққа тап болды және 1921 жылы Мейбелмен ажырасты. Содан кейін ол Тасманиядағы Квинстаунға кен жұмысына, содан кейін Оңтүстік Австралиядағы Кенгуру аралына қайтып, эвкалипт майын қуыру зауытында жұмыс істеді. Инвуд 1927 жылы Эвелин Оуэнсқа үйленді. Аделаидаға оралғаннан кейін, ол 1928 жылдан бастап Аделаида қалалық кеңесінде жұмысшы болып жұмыс істеді. 1937 жылы Эвелин қайтыс болды.
Inwood returned to a hero's welcome in Broken Hill in October 1918 but at an event organised in his honour gave a controversial public speech. He claimed he had "been stoned by mongrels at the train", when he had departed to fight and with his return "those mongrels were the first to shake me by the hand". Newly enlisted soldiers had been hooted and jeered at by militant socialists in Broken Hill on their departure, but there is no evidence stones were thrown. Inwood went on to assert that, "If the boys stick together like they did in France there will be no Bolshevikism in this town I would like to be at one end of the street with a machine gun and have them at the other end". The far left Australian Labor Party Member for Barrier in the Australian House of Representatives, Michael Considine, accused Inwood of trying "to incite trouble between returned soldiers and the working classes". Inwood subsequently apologised for his comments. No longer welcome in Broken Hill due to his comments, Inwood moved to Adelaide where he married a 23 year old widow, Mabel Alice Collins, née Weber, on 31 December 1918. In 1919, he was charged with assault and fined. Inwood had difficulty in finding work, and he and Mabel divorced in 1921. He then moved to Queenstown, Tasmania, to work in the mines, and then back to Kangaroo Island in South Australia, where he worked in a eucalyptus distillery. Inwood married Evelyn Owens in 1927. Returning to Adelaide, he was employed by the Adelaide City Council as a labourer from 1928 onwards. By 1937, Evelyn had died.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғалы бір ай өткен соң Инвуд Азаматтық әскери күштер қатарына ерікті болып кірді және қайтадан қарапайым сарбаз болып тіркелді, бірақ бір апта ішінде сержантқа дейін өкіметтік лауазымына көтерілді. 1940 жылдың наурыз айында 4-ші әскери округке (4 MD) Австралиялық әскери полиция корпусының (провост корпусы) бөліміне ауыстырылып, штаб-сержант болып тағайындалды. Кейін қараша айында 4 MD қамау казармасының қызметкерлеріне жіберілді. 1941 жылдың қаңтар-ақпан айларында үш апта демалысқа шықты, қарашада провост бөліміне, содан кейін провост ротасына қайта ауыстырылды, екі аптадан соң екінші сыныпты уәкілдік офицеріне көтерілді. 1942 жылдың сәуір айында бірінші сыныпты уәкілдік офицері болып уақытша тағайындалды, ал тамыз айында қамау казармасына қайта жіберілді. 1942 жылы Инвуд Луиза Элизабет Гейтсқа үйленді, олардың некесі бақытты болды. 1943 жылдың маусым айында Инвуд Австралиялық әскери полиция корпусынан Әскери түрме және қамау казармалары қызметіне ауыстырылды, содан кейін түрлі қамау казармаларында орналастырылды, 1943 жылдың қараша айында бірінші сыныпты уәкілдік офицеріне толыққанды өкіметтік лауазымына көтерілді. 54 жасында 1944 жылдың 30 қарашасында денсаулығының нашарлауына байланысты медициналық комиссиямен босатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін Инвуд 1939–1945 жылдарғы Соғыс медалімен және 1939–1945 жылдарғы Австралия қызмет медалімен марапатталды. Сонымен қатар, ол кейіннен Король Георг VI-ның тәж кию медалімен және Королева Елизавета II-нің тәж кию медалімен марапатталды.
Less than a month after the outbreak of World War II, Inwood volunteered for service in the Citizens Military Forces and again enlisted as a private, although he was promoted to sergeant within a week. In March 1940 he was transferred to the 4th Military District (4 MD) Australian Provost Corps (military police) section, and was promoted to staff sergeant. He was then transferred to the 4 MD detention barracks staff in November. He went on leave for three weeks in January–February 1941, and was transferred back to the provost section, later provost company, in November, and two weeks later was promoted to warrant officer class two. In April 1942, he was temporarily promoted to warrant officer class one, before being transferred back to a detention barracks in August. Inwood married Louise Elizabeth Gates in 1942, and this was a happy marriage. In June 1943, Inwood was transferred from the Australian Provost Corps to the Military Prison and Detention Barracks Service, and was then posted around various detention barracks, being substantively promoted to warrant officer class one in November 1943. Aged 54, he was medically discharged on 30 November 1944 due to a deterioration in his overall health. For his service in World War II, Inwood received the War Medal 1939–1945 and Australia Service Medal 1939–1945. He was also later awarded the King George VI Coronation Medal and Queen Elizabeth II Coronation Medal.
Соғыстан кейінгі
Инвуд Аделаида қалалық кеңесіне қайта оралды, онда ол 1955 жылға дейін жұмыс істеді. Келесі жылы Лондондағы Виктория шаршысының (VC) 100 жылдығына арналған мерекелік шараларға қатысты. Ол көп жылдар бойы Норвудта тұрды және 1971 жылдың 23 қазанында Сент-Питерс қаласында қайтыс болды. Оған әскери салтанатты жерлеу рәсімі жасалды және Аделаидадағы West Terrace AIF бейіштесіне жерленді. Үш рет үйленгенімен, балалары болмады. Инвуд жылдар бойы 10-шы батальондағы әріптестерімен байланысын үзбеді және әрқашан Аделаидадағы Анзак күнінің естелік шеруіне олармен бірге қатысты. Австралиялық биографиялық сөздіктегі жазбасына сәйкес, Инвуд "күшті, тәуелсіз және денелі" болған, бірақ оның Виктория шаршысы (VC) "оған көп пайда әкелмеген" сияқты көрінді.
Inwood returned to the Adelaide City Council where he continued working until 1955. He attended the VC centenary celebrations in London the following year. For many years he lived at Norwood, and he died on 23 October 1971 at St Peters. He was given a military funeral and buried at the West Terrace AIF Cemetery, Adelaide. Despite his three marriages, he had no children. Inwood maintained strong links with his 10th Battalion comrades over the years, and always marched alongside them in the Adelaide Anzac Day Commemorative March. According to his Australian Dictionary of Biography entry, Inwood was "rugged, independent and well built", but gave the impression that his VC "had not done him much good".
Ескерткіш туралы даулар
Инвуд өзінің өсиетімен барлық соғыс медальдарын 10-шы батальон клубына қалдырды, ал клуб VC-ді Австралия соғыс мемориалына сыйға тарту ниетін білдірді. Инвуд бұған қарсылық танытып, медальдің Аделаидада қалуын қалады. 1971 жылдың маусым айында Инвудтың келісімімен 10-шы батальон клубы оның қайтысынан кейін VC-ді қалаға табыс етуге шешім қабылдады. 1972 жылдың 25 қыркүйегінде оның медальдары тапсырылды. Олар 1972 жылдан 1989 жылға дейін Аделаида қалалық үйінде қойылды, содан кейін жоғары қауіпсіздікте сақтауға шешім қабылданды, ал медальдің көшірмесі көрсетілді. 2005 жылы Инвудтың VC-сі Австралия соғыс мемориалының Батырлар залында көрсетілуі жөніндегі талаптармен бірге, көптеген БАҚ және қоғамдық пікірталастардың орталығына айналды. Инвуд отбасы және басқа да мүдделі тараптармен кеңескеннен кейін, Инвудтың өлім төсегіндегі тілегін орындауға шешім қабылданды. 2005 жылдың желтоқсанында Аделаида қалалық үйінде түпнұсқа VC-ні көрсету үшін қауіпсіздік шараларын қамтамасыз етуге қаражат бөлінді. 2007 жылы осы сезімтал мәселе бойынша пікірталастар қысқа мерзімге қайта жанданды. Аделаидадағы Торренс парадындағы 10-шы батальонның қатардағы әскерлерінің клубы Рой Инвуд VC клубы деп аталды. 2008 жылы Анзак тас жолының астында салынып жатқан жаңа туннельді «Инвуд астыңғы жолы» немесе «Блэкберн астыңғы жолы» деп атау мәселесі талқыланды, бұл атау осы батальонның Оңтүстік Австралиялық сарбазы Артур Блэкберннің құрметіне берілуі тиіс еді. Блэкберн Инвудтың інісі Робертпен бірге Позьер шайқасында VC-ге ие болған, бірақ Роберт содан кейін қаза тапқан. Австралияның Қайтарылған және әскери қызметкерлер лигасы туннельге нақты бір ардагердің есімін беруге қарсылық көрсетіп, оны тас жолдың тақырыбына сәйкес Бірінші дүниежүзілік соғыстың маңызды шайқас аланының атымен атау керек деді. Туннель құрылысы аяқталғаннан кейін ол Галлиполи астыңғы жолы деп аталды.
In his will, Inwood bequeathed all his war medals to the 10th Battalion Club, who indicated they would donate the VC to the Australian War Memorial. Inwood objected and stated he wanted the medal to remain in Adelaide. In June 1971, with Inwood's consent, the 10th Battalion Club decided to present the VC to the city upon his death. On 25 September 1972, his medals were handed over. They were displayed in the Adelaide Town Hall from 1972 until 1989, when it was decided to place them in a high security vault while a replica medal set was put on display. In 2005 Inwood's VC became the centre of considerable media and community debate with calls for it to be displayed in the Australian War Memorial's Hall of Valour. After consulting with the Inwood family and other interested parties, it was decided to honour Inwood's dying wishes. In December 2005, funds were allocated to provide security so the original VC could be displayed in the Adelaide Town Hall. In 2007 the debate regarding the sensitive subject briefly reignited. The 10th Battalion Other Ranks' Mess at the Torrens Parade Ground, Adelaide, was called the Roy Inwood VC Club. In 2008, it was debated whether to call the new tunnel under Anzac Highway either the "Inwood Underpass" or "Blackburn Underpass", after fellow South Australian and 10th Battalion soldier Arthur Blackburn, who was awarded the VC during the Battle of Pozières while fighting alongside Inwood's brother Robert, before Robert was killed. The Returned & Services League of Australia objected that naming the tunnel after a specific veteran was inappropriate, saying it should be named after a major World War I battleground, in line with the highway's theme. On completion, the tunnel was named the Gallipoli Underpass.