Кіріспе
Виктория Кресінің иегері Майкл Джон О'Лири (29 қыркүйек 1890 жыл - 2 тамыз 1961 жыл) – британдық және Достас елдерінің әскери қызметшілеріне берілетін ең жоғары награда саналатын Виктория Кресімен марапатталған ирланд сарбазы және полиция қызметкері. О'Лири Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданындағы шағын операцияда француздық Куинши ауылының жанындағы машиналық оқтармен қоршалған екі неміс баррикадасын жалғыз өзі шабуылдап, жойғаны үшін осы наградаға ие болды. Ол бұл ерлігін жасаған кезде Британ қарулы күштерінде тоғыз жыл қызмет еткен еді, ал 1921 жылы армиядан зейнеткерлікке шыққанда лейтенант шеніне жетті. О'Лири Екінші дүниежүзілік соғыста да әскери қызметке қайта оралды, бірақ оның кейінгі қызметі денсаулығының нашарлауымен қиындыққа тап болды. 1945 жылы әскери қызметтен толық зейнеткерлікке шыққанда О'Лири майор шенімен әскери тұтқын лагерінің басшысы болды. Соғыс аралығында О'Лири көп жылдар бойы Канадада полиция қызметкері болып жұмыс істеді және кейде Виктория Кресімен марапатталған канадалық азамат ретінде қарастырылады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол Лондонда құрылысшы болып жұмыс істеді, 1961 жылы қайтыс болды.
Major Michael John O'Leary VC (29 September 1890 – 2 August 1961) was an Irish soldier and police officer who was a recipient of the Victoria Cross, the most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth military personnel. O'Leary achieved his award for single handedly charging and destroying two Imperial German Army barricades defended by machine gun positions near the French village of Cuinchy, in a localised operation on the Western Front during World War I. At the time of his action, O'Leary was a nine year veteran of the British Armed Forces and by the time he retired from the British Army in 1921, he had reached the rank of lieutenant. He served in the army again during World War II, although his later service was blighted by periods of ill health. At his final retirement from the military in 1945, O'Leary was in command of a prisoner of war camp at the rank of Major. Between the wars, O'Leary spent many years employed as a police officer in Canada and is sometimes considered to be a Canadian recipient of the Victoria Cross. Following the end of the Second World War, he worked as a building contractor in London, where he died in 1961.
Соғыстағы қызмет
1915 жылғы 22 маусымда король Георг V-тен медалін алу үшін Ұлыбританияға оралған О’Лириге 10 шілдеде Хайд-паркте мыңдаған лондондықтардың қатысуымен үлкен құрмет көрсетілді. Ол сондай-ақ көптеген патриоттық жазбалардың нысаны болды, оның ішінде Daily Mail газетіндегі өлең және Джордж Бернард Шоудың «O’Flaherty V. C.» атты қысқа пьесасы. Ол Ирландияға келгенде Макрумда да зор құрметпен қарсы алынып, көпшілік оны шапалақтады. Дэниел О’Лири баласының ерлігі туралы жергілікті газетте сұхбат берді, бірақ көңілі толмағандай көрінді, былай деді: «Оның одан да көп істей алмағанына таңғалам. Мен Macroom жәрмеңкесінен келгенде жиі таяқпен жиырма адамды өзі жеңіп шығардым, ал Миктің тек сегіз адамды өлтіруі – жаман сынақ, әсіресе оның мылтығы мен штығы болғанда». Бір куәгердің айтуынша, Дэниел ұлының неміс қарсыластарын ағылшындар деп жаңылыстырып, жұрттың ыңғайсыз жағдайға түсуіне себеп болды. О’Лири өз қызметі үшін тағы да марапатталды, Конахт рейнджерлерінің екінші лейтенанты шеніне көтеріліп, сондай-ақ Ресей ордені – Әйгілі Георгий кресінің (үшінші дәреже) иегері аталды. Лондон мен Макрумдағы көпшілік арасында танымал болғанына қарамастан, 1915 жылдың күзінде Баллагадерриндегі әскерге шақыру кампаниясы кезінде Ольстер еріктілері тарапынан ұятқа қалдырылды. Бұл оқиға үлкен дау-жанжал тудырып, желтоқсан айында Парламент Мәжілісінде көтерілді.
Кейінгі өмірі
Әйелі Грета мен екі баласын Ұлыбританияда қалдырып, О'Лири 1921 жылғы наурыз айында жаңадан атау алған Корольдік Канада шаруа полициясына (RNWMP) қайта қосылу ниетімен Канадаға оралды. Белгісіз себептермен бұл жоспар іске аспады, содан кейін бірнеше ай бойы соғыс қызметі туралы лекциялар оқып, баспаханада жұмыс істегеннен кейін О'Лири Онтарио провинциялық полициясына қосылды, оған спирттік ішімдіктерге тыйым салу заңдарын сақтау міндеті жүктелді. 1924 жылы отбасы Англиядан жаңа ғана келген кезде О'Лири Онтарио полициясынан кетіп, Бриджбургтегі Мичиган орталық теміржолында полиция сержанты болып жұмыс істеді, айлығы 33 фунт стерлинг болды. Денсаулығы күрт нашарлағандықтан, Британдық легион О'Лириді Ұлыбританияға қайтаруға және олардың мак фабрикасында жұмыс істеуге көмектесті. 1932 жылға қарай О'Лири Колиндейлдегі Саутборн даңғылында тұрып, денсаулығын қалпына келтірді және Лондонның The May Fair қонақүйінде комиссионер болып жұмыс істеді, онда ол жараланған әскерилерге арналған қайырымдылық шараларына қатысты. 1939 жылы Британ армиясының жұмылдырылуымен О'Лири Миддлсекс полкінің капитаны ретінде әскери қызметке қайта оралды. О'Лири Францияға Британдық экспедициялық корпусының құрамында жіберілді, бірақ маляриясы қайталағандықтан Франция шайқасынан бұрын Ұлыбританияға оралды. Ол туған жерінде де еске алынады, macroom онлайн сайты оны көрнекті азамат ретінде тізімдеп, "көптеген адамдар оны дұрыс емес армияда, дұрыс емес соғыста соғысқан деп есептесе де, ол өте батыл, тапқыр және қабілетті сарбаз болды және оған көрсетілген құрметке лайық" деп жазады.