Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы тау жотасы және аймақтық парк
Mountain range and regional park in New Zealand
Хунуа жотасы – Жаңа Зеландияның Солтүстік аралындағы Окленд және Вайкато аймақтарында, Окленд қаласының оңтүстік-шығысында орналасқан тау жотасы және аймақтық парк. Жоталар белгілі бір аумақты алып жатыр және Кохукохунуиде 688 метрге (2255 фут) дейін көтеріледі. Окленд қалалық кеңесі жоталардың, оның ішінде Вайкато аймағында орналасқан бөлігінің иесі және басқарушысы болып табылады, бұл аймақ халыққа ашық аймақтық парк ретінде қолданылады.
The Hunua Ranges is a mountain range and regional park to the southeast of Auckland city, in the Auckland and Waikato regions of New Zealand's North Island. The ranges cover some and rise to 688 metres (2255 ft) at Kohukohunui. Auckland Council owns and manages of the ranges, including part located in the Waikato region, as a regional park open to the public.
География
Алқалар Оклендтің негізгі қалалық аймағынан оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 50 шақырым (30 миль) жерде, Темза фиордының батыс жағалауынан жоғары орналасқан. Олар сиреп қоныстанған, көбінесе Вахарау және Хунуа аймақтық саябақтарының шегінде жатыр. Хунуа поселкесі Хунуа тауларының етегінде орналасқан. Бұл таулар Оклендтегі ең ірі туған жерлік ормандармен, өзендермен, сарқырамалармен және Окленд аймағы мен Хаураки шығанағына көрініс ашатын төбелермен жабылған.
The ranges are located approximately 50 kilometres (30 mi) southeast of the main Auckland urban area, above the western shore of the Firth of Thames. They are sparsely populated, and mostly lie within the boundaries of the Waharau and Hunua Ranges Regional Parks. The settlement of Hunua lies at the foot of the Hunua Ranges. The ranges are covered by the largest area of native bush in Auckland, with streams, waterfalls, and hills overlooking the Auckland Region and Hauraki Gulf.
Кохукохунуи
Кохухунуи – Хунуа тауларының ең биік нүктесі. Жаңа Зеландия Мәдениет және мұра министрлігі Кохухунуи атауының мағынасын "үлкен тұман" деп аударады.
Kohukohunui is the highest point in the Hunua Ranges. The New Zealand Ministry for Culture and Heritage gives a translation of "great mist" for Kohukohunui.
Еуропаға дейінгі қоныстану
Тамаки маори дәстүрлі түрде осы таулы аймақтарды алуан түрлі ресурстар үшін пайдаланған. Бұл аймақтың дәстүрлі атауы – Ngāherehere ō Kohukohunui ("Кохукохунуидің кең орманы"), ол тау жотасының ең биік шыңы Кохукохунуидің құрметіне берілген. Те Хунуа – Вайроа өзені аңғары мен Папакура арасындағы кең аумақты сипаттау үшін қолданылатын атау. Сумен жабдықтау жүйесін дамыту 1946 жылы басталды, ал төрт бөгеттің біріншісі – Косси бөгеті 1956 жылы 11,3 миллион текше метр сыйымдылығымен аяқталды. Осы аймақта үш бөгет салынды: Жоғарғы Мангатаухири (1965), Вайроа (1975) және Мангатанги (1977). 1960 жылдардың басында, аймақ біртіндеп шаруашылық жеріне айналғаннан кейін, оны қайта орманды ету туралы шешім қабылданды. Сумен жабдықтау операциясы мен жер 1964 жылы жаңадан құрылған Окленд аймақтық басқармасына берілді. Басқарма сумен жабдықтауды дамыту жұмысын аяқтады және қалалық кеңес бастаған солтүстік және батыс су жиналатын аумандарда экзотикалық ағаштарды отырғызуды жалғастырды, ал оның Су департаменті жерді басқарды. Бұл жергілікті басқарудың әкімшілік шекараларын анықтайды, бірақ бұрынғы Окленд аймақтық кеңесінің паркіне жататын жерлер Окленд кеңесіне өтті, ал су активтерінің меншік құқығы Watercare Services компаниясында өзгеріссіз қалды. Таулы аймақта болған адамдар эвакуацияланып шығарылды. 2018 жылдың мамыр айында парктің бір бөлігі Каури ауруының таралуын тоқтату үшін жабылды. Кейбір жолдар 2020 жылдың соңында қайта ашылды. 2018 жылдың қыркүйек және қазан айларында бүкіл парк 1080 зиянкестерге қарсы күресу бағдарламасы кезінде жабылды. Бағдарламаға қатысты сотқа шағым түсті, бірақ ол қабылданбады.
Tāmaki Māori have traditionally used the ranges for a wide range of resources. The traditional name is Ngāherehere ō Kohukohunui ("The Expansive Forest of Kohukohunui"), named after Kohukohunui, the highest peak of the ranges. Te Hūnua was a name used to describe the wider country between the Wairoa River valley and Papakura. Development of the water supplies commenced in 1946, with the first of the four dams, Cossey's, completed with a capacity of 11.3 million cubic meters in 1956. Three embankment dams were constructed in the area: Upper Mangatawhiri (1965), Wairoa (1975) and Mangatangi (1977). A decision was made to reforest the ranges in the early 1960s, after the area had gradually reverted into farmland. The bulk water supply operation and the land passed to the newly formed Auckland Regional Authority in 1964. The Authority completed the water supply development and continued the exotic afforestation on some of the north and western catchment land, started by the City Council, and its Water Department administered the land. This determines the local government administrative boundaries, but the ownership of the former Auckland Regional Council park land went to the Auckland Council and that of the water assets is unchanged with Watercare Services. People staying on the ranges had to be evacuated. In May 2018, parts of the park were closed to stop the spread of Kauri dieback. Some of the tracks reopened in late 2020. In September and October 2018, the entire park was closed during a 1080 pest control programme. The programme was subject to an unsuccessful legal challenge.
Демалыс
Аймақтық паркте жаяу серуендеу, тау велосипедімен жүру, құстарды қадағалау және дронмен ұшу сияқты шаралар бар.
Activities in the regional park include walking, mountain biking, bird watching and drone flying.