Роберто Герреро: Колумбиялық-Америкалық Формула-1 және Индикар жарысшысының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Колумбиялық-американдық жарыс жүргізушісі (1958 жылы туған). Аргентиналық Олимпиадалық велоспортшы.

Роберто Хосе Герреро Исаза (16 қараша 1958 жылы туған) – колумбиялық-американдық бұрынғы жарыс жүргізушісі. Ол 29 «Формула-1» Гран-присіне қатысып, 1982 жылғы 23 қаңтарда «Формула-1» Гран-присінде старт алған алғашқы колумбиялық болды. «Формула-1»-де чемпиондық ұпайлары болмағандықтан және бәсекеге қабілетті командада жүргізу перспективасы болмағандықтан, Герреро 1983 жылғы маусым соңында Америка Құрама Штаттарында жарысқа қатысты. Ол «Индикар» жарысы мансабын сәтті бастады, 1984 жылы CART және «Индианаполис 500» жарысында жаңадан қатысушы ретінде жеңіске жетті. Оның бастапқы үміттері толыққанды орындалмады, ол 1987 жылы екі CART жарысында ғана жеңіске жетті. Содан кейін сол жылы ол ауыр апатқа ұшырап, 17 күн комада жатты. Геррероның «Индианаполис 500» жарысына қатысқандығы ерекше атап өтілді. Ол екі рет жеңіске жақын болды, бірақ бақытсыздық жеңіске жетуге мүмкіндік бермеді. 1992 жылы ол біліктілік сабағында поул-позицияны алғаннан кейін, жүріс кезінде айналып кетті. Герреро екі рет күміс жүлдегер атанды, бес рет топ-5-ке кірді және 1992 жылдан 1996 жылға дейін біліктілік жылдамдығы бойынша рекордты сақтап тұрды. Герреро 1988 жылы Халықаралық чемпиондар жарысына қатысуға шақырылды. Герреро 1989 жылы Америка Құрама Штаттарының азаматы болды. Ол әйелімен бірге үш баласы бар және Калифорния штатының Оранж округіндегі Сан-Хуан Капистрано қаласында тұрады. Соңғы жылдары Герреро жарысқа қайта оралды, бірақ басқа бағытта. Ол әйгілі «Баха 2000» жарысынан жолдан тыс жарыспен айналыса бастады. Ол содан бері «Баха 1000» жарыстарында қатысып, «Wide Open Baja» компаниясымен бірге Баха түбегіндегі турларды ұйымдастырып жүргізіп келеді.

Картинг

Герреро 1972 жылы картингпен жарысып, жарыс карьерасын бастады. 1972-1977 жылдар аралығында туған жері Колумбияда екі ұлттық чемпионатты жеңіп алды. Сонымен қатар, 1975 жылы Пан-Америкалық картинг чемпионатын үшінші орында аяқтады.

Джим Расселлдің жүргізуші мектебі

Содан кейін Герреро 1977 жылы Джим Расселл жарыс мектебіне қабылданды. Оқу орнында өткен алты іс-шараның бесеуінде Герреро жеңіске жетті, ал қалған біреуінде екінші орын алды.

Британдық Формула Форд 1600

Герреро 1978 жылы британдық Формула Форд 1600 жарысына қатыса бастады. Маусым ішінде ол сегіз рет жеңіске жетті.

Британдық Формула 3

Герреро Вандервелл Британдық Формула 3 жарысында Ангила Карс командасы үшін Argo JM3 Toyota машинасында өнер көрсетті. Ол 15 ұпаймен 9-шы орынды иеленді. Герреро 1980 жылы Argo Racing Cars командасымен Argo JM6 Toyota машинасында серияға қайта оралды. Маусым барысында ол Тракстон трассасында (екі рет), Кадуэлл паркі, Брэндс-Хэтч және Оултон паркінде бес жеңіс одіс. Ол Кеннет Ачесонмен ұпай саны бойынша тең болды, екеуі де 95 ұпай жинады.

Еуропалық Формула Үш

Британдық Формула 3 жарысында қатысқан Герреро, сонымен қатар Еуропалық Формула 3 жарысына да қатысты. Ол қайтадан "Анжила Карс" командасы үшін "Арго JM3 Тойота" машинасымен жарысты. Маусым соңында ол 2 ұпай жинап, чемпионатта 25-орынды иеленді.

Еуропалық "Формула-2"

Герреро Maurer Motorsport командасының құрамында Maurer MM81 BMW көлігімен Еуропалық Формула 2 жарыстарында өнер көре бастады. Ол Тракстон трассасында Жохен Риндтты еске алу турнирін жеңіп алды. Оның ең жақсы нәтижелерінің бірі – Энна-Пергузада өткен «Гран-прио-дель-Медитерранео» және Мисано трассасында өткен «Гран-прио-дель-Адриатико» жарыстарында 4-орынды иеленуі болды. Чемпионатта ол 16 ұпаймен 7-орынды сақтап қалды.

Формула бірінші

Герреро 1982 жылы Ensign Racing командасының құрамында Формула-1 жарысына қатысты. Маусымның ашылу кезеңінде Оңтүстік Африка Гран-приінде ол 14-нөмірлі Café de Colombia/Moda Caribu Ensign N180B Ford Cosworth DFV көлігімен старт алды. Геррероның Формула-2 командасы Maurer Motorsport және оның басшысы Вилли Маурер, Ensign командасының басшысы Моррис Наннға қарсы шағымдануы себепті ол жарысқа қатыса алмады. Наннның ресми баспасөз хабарламасында Геррероның «дене және психикалық жағдайы көлік жүргізуге сәйкес келмейді» делінген. Герреро келесі жарысқа, Бразилия Гран-приіне жаңа Ensign N181 көлігімен оралды. Бірақ ол тағы да жарысқа ілікпеді. Герреро маусымның үшінші жарысы – АҚШ-тың Батыс Гран-приінде 19-орыннан старт алып, жарыстың 27-айналымында апатқа ұшырағаннан кейін 15-орынды иеленді. Ensign FISA–FOCA соғысының салдарынан Сан-Марино Гран-приін өткізбеді, ал Герреро Бельгия Гран-приіне қатыса алмады. Монако Гран-приінде Ensign командасының шина жеткізушісі Avon Формула-1-ден шығып кетті, бұл команданы қиын жағдайға түсірді. Команда жарысқа ескі шиналарды қолданды, бірақ Герреро ілікпеді. Мишлен Монакодан кейін командаға шина жеткізуді бастады, Герреро Мишленнің команда үшін өткізген алғашқы жарысы – Детройт Гран-приінде 11-орыннан старт алды. Жарыстың 6-айналымында апатқа ұшыраған Герреро 19-орынды иеленді. Осыдан кейін Герреро тек Голландия және Франция Гран-прилеріне қатыса алмады. Герреро 1982 жылы Германия Гран-приінде 8-орынды алып, өзінің ең жақсы нәтижесін (және бүкіл Формула-1 мансабын) көрсетті. Маусымды аяқтаған Caesars Palace Гран-приінде Герреро 15-орынға ілікті. Бірақ көліктің қозғалтқышы жарысқа дейін жылыту кезінде бұзылып, Герреро жарысқа қатыса алмады. Герреро ұпай жинамағандықтан, чемпионаттың жалпы есебінде орын алмады. 1983 жылы Ensign Racing және Theodore Racing бірігіп, нәтижесінде Герреро 33-нөмірлі Café de Colombia Theodore N183 Ford Cosworth DFV көлігімен жарысқа қатысты. Герреро тек Монако Гран-приінде ғана ілікпеді және жарыстарды аяқтауда тұрақтылық танытты. Дегенмен, Геррероның ең жақсы нәтижесі Голландия және Еуропа Гран-прилерінде 12-орынды иелену болды. Маусым соңында Герреро тағы да ұпай жинамады, нәтижесінде чемпионатта орын алмады, ал жаңадан келген команда мүшесі Джонни Секото 6-орынды алып, өзі мен Theodore командасы үшін 1 ұпай жинады (Секото Герреродан гөрі төрт рет іліккенімен).

Guerrero began competing in Formula One in 1982 for Ensign Racing, beginning the season in a No. 14 Café de Colombia/Moda Caribu Ensign N180B Ford Cosworth DFV at the season opening South African Grand Prix. He failed to qualify for the event due to Guerrero's Formula Two team Maurer Motorsport and its boss Willy Maurer filing an injunction to Ensign team boss Morris Nunn and as a result Guerrero was withdrawn from the race. An official press report from Nunn stated that Guerrero was "in an inappropriate physical and mental condition to drive." Guerrero returned for the following race, the Brazilian Grand Prix, in a new Ensign N181. He again failed to qualify for the race. Guerrero qualified for the third race of the season, the United States Grand Prix West, starting 19th and finished 15th after crashing 27 laps into the race. Ensign skipped the San Marino Grand Prix due to the FISA–FOCA war and Guerrero then failed to qualify for the Belgian Grand Prix. At the Monaco Grand Prix Ensign's tire supplier Avon withdrew from Formula One and that left the team tireless. The team got some older tires to use for the race, but Guerrero failed to qualify. Michelin started supplying tires to the team after Monaco and Guerrero qualified for Michelin's first race for the team, the Detroit Grand Prix, starting in a respectable 11th place. In the race Guerrero was involved in a crash 6 laps into the race and was credited with a 19th place finish. After that, Guerrero then only failed to qualify at the Dutch Grand Prix and the French Grand Prix. Guerrero scored his best finish of 1982 (and his entire Formula One career) at the German Grand Prix with an 8th place finish. At the season ending Caesars Palace Grand Prix Guerrero qualified in 15th place. The car's engine then blew in the warm up and Guerrero missed the race. Guerrero was unranked in the championship standings due to the fact that he had scored no points. In 1983 Ensign Racing merged with Theodore Racing and as a result Guerrero began driving the No. 33 Café de Colombia Theodore N183 Ford Cosworth DFV. Guerrero only failed to qualify at the Monaco Grand Prix and became more consistent in finishing races. Despite this Guerrero's best finishes were a pair of 12th place finishes at the Dutch Grand Prix and the European Grand Prix. At the end of the season Guerrero again failed to score points and was as a result unranked in the championship while rookie teammate Johnny Cecotto managed to get a 6th place finish and with it 1 point towards the championship for himself and Theodore (although Cecotto failed to qualify four times to Guerrero's single time).

CART Indycar әлем чемпионаты

Герреро 1984 жылы No. 9 Master Mechanic March 84C Cosworth DFX көлігімен Bignotti Carter Racing командасы үшін Indy car жарысына дебют жасады, ал легендарлық бас механик Джордж Биньотти Геррероның бас механігі болды. Геррероның маусымдағы ең үлкен жетістігі – Индианаполис 500 жарысында 2-орын алуы, сондай-ақ ол Майкл Андреттимен бірге жарыстың «Жылдың жаңашылы» сыйлығын бөлісті. Индианаполистен тыс өткен жарыстарда Геррероның ең жақсы нәтижесі – Будвайзер Кливленд Гран-присінде (Берк Лейкфронт әуежайында) 5-орын және Мичиган халықаралық жылдамдық трассасындағы Мичиган 500 жарысында 5-орын. Герреро 52 ұпаймен турнир кестесінде 11-орынды иеленді, ал үздік ондыққа бір ұпай жетпей қалды. Герреро серияның «Жылдың жаңашылы» сыйлығын жеңіп алды. 1985 жылы Биньотти зейнетке шықты, ал команда қайта ұйымдастырылып Team Cotter болып құрылды. Герреро олардың No. 9 Master Mechanic/True Value March 85C Cosworth DFX көлігінде жарысқа қатысты. Алдыңғы маусыммен салыстырғанда 1985 жыл сәтсіз болды, бірақ Индианаполис 500 жарысында 3-орын және Лагуна Сека трассасындағы Строхтың 300 км жарысында 4-орын алды. Осы маусымда Герреро екі рет жарыстан шығып қалды, алдымен Мичиган 500 жарысында (беріліс жөніндегі мәселелерге байланысты), содан кейін Санаир супер жылдамдық трассасындағы Molson Indy 300 жарысында (Геррероның апатқа ұшырауына байланысты). Герреро 34 ұпаймен маусымды 17-орында аяқтады. 1986 жылы Герреро Team Cotter командасымен No. 2 True Value/Emerson Electronics March 86C Cosworth DFX көлігінде (тек Индианаполисте No. 5) жарысқа қайта оралды. Герреро жарыста 4-орын алып, үздік нәтижелерді көрсетуді жалғастырды. Герреро сонымен қатар Mid Ohio Sports Car Course трассасындағы Escort Radar Warning 200 және Tamiami Park трассасындағы Miami Indy Challenge 200 жарыстарында 2-орынды иеленді. Соңғы жарыста Герреро поул-позициядан старт алып, отыны бітіп, жеңісті Аль Унсерге өткізгенге дейін барлық айналымдарды жетекшілікпен өтті. Герреро 87 ұпаймен маусымды 9-орында аяқтады. 1987 жылы Коттер команданы Винс Гранателлиге (бұрынғы Indy car команда иегері Энди Гранателлидің ұлы) сатты, осыдан Vince Granatelli Racing командасы құрылды, Герреро олардың No. 4 True Value/STP March 87C Cosworth DFX көлігінде жарысқа қатысты. Герреро өзінің алғашқы Indy car жеңісін Феникс халықаралық жарыс алаңында өткен Checker 200 жарысында оді. Жарыста Герреро бастапқыда 3-орынға ие болды, бірақ көлік заңсыз деп танылды және Герреро 22-орында (соңғы) старт алып, жеңіс үшін алаңға шықты. Индианаполис 500 жарысында Герреро мен Гранателли 87C көлігімен проблемалары жоқ болған бірнеше команданың бірі болды, өйткені бірнеше командалар жылдық 86C үлгілерін пайдалануды шешті. Жарыста Герреро 5-орынға ие болды және поул-ситтер Марио Андретти мен қорғаушы жеңімпаз Бобби Рахалмен бірге фавориттердің бірі саналды. Жарыста Рахал 57-айналымнан кейін тұтандыру жүйесіндегі проблемаларға байланысты жарыстан шықты, ал Герреро жарыстың көп бөлігінде Андреттиден кейін 2-орында болды. 130-шы айналымда Тони Беттенхаузеннің көлігінен дөңгелек шығып, Геррероның көлігінің алдыңғы бөлігіне тиіп, трибунаға ұшып кетті, нәтижесінде көрермен Лайл Куртенбах қаза тапты. 177-айналымда Андреттиде электрлік проблемалар пайда болды және Герреро жетекшілікке шықты. 182-айналымда Герреро соңғы пит-стопқа келді, ал ол пит-сталлдан шыққанда қозғалтқыш тоқтады. Бұрынғы айналымда Беттенхаузенмен болған оқиғада үшінші беріліс зақымдалғандықтан, машина қозғала бастады, бірақ пит-леннің сыртында тоқтады. Бұл Аль Унсер ағаға жетекшілікке шығуға және Герреродан бір айналымға озуға мүмкіндік берді. Герреро ақыры қозғалды және 191-айналымда өзін ашты, ал 192-айналымда Андреттидің трассада тоқтағаны үшін ескерту берілді. 196-шы айналымда Унсер мен Герреро арасында алты машинамен қайта старт берілді. Герреро Унсерді озуға мүмкіндік таппады және жарысты жылдық 86C көлігімен 2-орында аяқтады.

Guerrero made his Indy car debut in 1984 for Bignotti Carter Racing in the No. 9 Master Mechanic March 84C Cosworth DFX with legendary chief mechanic George Bignotti serving as Guerrero's chief mechanic. The high point of Guerrero's season was a 2nd place finish at the Indianapolis 500 where he also shared the race's rookie of the year award with Michael Andretti. Guerrero's best finishes outside of Indianapolis were a pair of 5th place finishes at the Budweiser Cleveland Grand Prix at Burke Lakefront Airport and the Michigan 500 at Michigan International Speedway. Guerrero finished out the season 11th in points with 52 points, only one point out of the top ten. Guerrero won the series' rookie of the year award. In 1985 Bignotti went into retirement and the team was reorganized as Team Cotter with Guerrero driving their No. 9 Master Mechanic/True Value March 85C Cosworth DFX. Compared to the previous season 1985 was a disappointment highlighted by a 3rd place finish at the Indianapolis 500 and a 4th at the Stroh's 300K at Laguna Seca Raceway. The season also saw Guerrero retire out of a race twice while leading, first at the Michigan 500 at Michigan International Speedway (due to gearbox issues) and then at the Molson Indy 300 at Sanair Super Speedway (due to Guerrero crashing). Guerrero finished the season 17th in points with 34 points. Guerrero returned with Team Cotter in 1986 to drive their No. 2 True Value/Emerson Electronics March 86C Cosworth DFX (numbered 5 at Indianapolis only). Guerrero continued his streak of impressive finishes with a 4th place in the race. Guerrero also scored a pair of 2nd place finishes, first at the Escort Radar Warning 200 at Mid Ohio Sports Car Course and the Miami Indy Challenge 200 at Tamiami Park. In the latter Guerrero qualified on pole position and led every lap, except the final lap due to running out of fuel and handing the win to Al Unser Jr. Guerrero finished the season 9th in points with 87 points. In 1987 Cotter sold the team to Vince Granatelli (son of former Indy car owner Andy Granatelli) to form Vince Granatelli Racing with Guerrero driving the No. 4 True Value/STP March 87C Cosworth DFX. Guerrero scored his first Indy car win at the Checker 200 at Phoenix International Raceway. In the race Guerrero originally qualified 3rd, but the car was declared illegal and Guerrero started 22nd (last) to charge his way up through the field to win. At the Indianapolis 500 Guerrero and Granatelli were one of the few teams to have no issues with March 87C as several teams decided to use year old 86C models instead. In the race Guerrero qualified 5th and was viewed as among the favorites, along with pole sitter Mario Andretti and defending winner Bobby Rahal. In the race Rahal retired after 57 laps due to ignition problems and Guerrero was in 2nd place to Andretti for much of the race. On the 130th lap a wheel came off of Tony Bettenhausen's car and it hit the nose of Guerrero's car and went flying into the grandstand and where it killed spectator Lyle Kurtenbach. On lap 177 Andretti started to have electrical troubles and Guerrero took the lead. On lap 182 Guerrero came in for his final pit stop and as he exited his pit stall the engine stalled. Third gear had been damaged earlier in the race by the Bettenhausen incident and the car began to get moving, only to stop just outside the pit lane. This caused Al Unser Sr. to take the lead and get a lap on Guerrero. Guerrero finally got going and unlapped himself on lap 191 and there was a caution on lap 192 for Andretti stopping on the track. On lap 196 the restart came out with six cars between Unser and Guerrero. Guerrero was unable to get by Unser and ended up finishing 2nd to one of the year old March 86Cs to be pressed into race service.

Өлімге жақын апат және қалпына келтіру

Индианаполистегі шамалы жеңілістен кейін, Герреро Миллер Америка 200 жарысында төрт рет поул-позицияға ие болды, сондай-ақ, Милуоки Майлы жолындағы Рекс Мэйс құрметіне өткен жарыс, Портленд халықаралық жарыс жолында Texaco ұсынған Budweiser/G.I. Joe's 200, Кливлендтегі Будвайзер Гран-приі Бёрк Лейкфронт әуежайында және Mid Ohio спорттық автокөлік трассасындағы Escort Radar Warning 200 жарыстарында жеңіске жетті. Соңғы жарыста Герреро өзінің екінші (және сол кезде белгілі болмаған, соңғы) IndyCar жеңісін тойлады. Огайо штатының ортасындағы жарыстан кейін бірнеше күн өткен соң, Герреро Индианаполис автокөлік жарыс трассасында сынақ жүргізіп жатқанда апатқа ұшырады, соққан дөңгелек оны қағып алды. Герреро он жеті күн комада жатты және 1987 жылы тағы бір жарысқа қатыспады. Маусымның соңғы үш жарысын өткізіп жібергеніне қарамастан, Герреро 106 ұпай жинап, мансабындағы ең жақсы нәтижесі – 4-орынды иеленді. Геррероның өлімге жақын апаттан айығуын IndyCar медициналық директоры доктор Стив Олви өзінің "Жылдам жауап: Мотор спортында өмірді сақтап қалған менің ішкі тарихым" атты автобиографиясында сипаттады. Ол Геррероның өмірін медициналық салада жаңа және кеңінен қолданылмаған дәрілерді инъекциялау арқылы ми қысымын төмендету арқылы сақтап қалғанын айтты. Бірқалай емделуден кейін Геррероның жағдайы жақсарды және үш айдан аз уақыт ішінде сауығып, мидың жарақаттануын зерттеуді өзінің басты зерттеу саласы етіп таңдады.

Кейінгі мансап

1988 жылы Герреро Винс Гранателли Racing командасымен қайта оралды және бастапқыда No. 2 STP/Dianetics: The Evolution of a Science Lola T88/00 Cosworth DFX машинасымен жарысты. Феникс халықаралық жарыс трассасында өткен Checker 200 жарысында Герреро 2-орынды иеленді. Дегенмен, маусымның қалған бөлігі көбінесе көңіл көншілік болды, мысалы, Индианаполис 500 жарысында Герреро 12-орынға іліккенімен, Скотт Брейтонның салдарынан бірінші айналымды аяқтауға үлкермеді. Команда тіпті таңдалған жарыстарда бір жылдық March 87C машинасының көмегін пайдалануға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Геррероның Индианаполистен кейінгі ең жақсы нәтижелері – Pocono International Raceway трассасындағы Quaker State 500 және Nazareth Speedway трассасындағы Bosch Spark Plugs Grand Prix жарыстарындағы топ-10-дық орындар болды. Лонг-Бичтен 10-орыннан старт алғаннан кейін, Геррероның ең жақсы старт орны Nazareth трассасындағы 11-орын болды. Маусым соңында Герреро екі жарыстан қатыспағанына қарамастан, 40 ұпаймен 12-орынды иеленді. 1988 жылғы маусымнан кейін Герреро мен Гранателли 1989 жылға бөлінді. Герреро сол кезде Alfa Romeo қозғалтқыштарын қолданатын зауыттық (және жалғыз) команда болған Алекс Моралес Motorsports командасына қосылды. Герреро No. 21 Alfa Romeo March 89CE Alfa Romeo Indy V8 машинасымен жарысты. Қозғалтқыш маусым басына дайын болмады, сондықтан команда жылдың алғашқы төрт жарысын, соның ішінде Индианаполис 500 жарысын өткізіп жіберді. Тіпті Геррероға Truesports командасы үшін қосымша машинаны жүргізу мүмкіндігі ұсынылды, бірақ ол Alfa Romeo компаниясымен жасасқан келісімшартының себебінен бас тартуға мәжбүр болды. Команда алғаш рет Детройт көшелеріндегі Valvoline Detroit Grand Prix жарысында жарысқа қатысты. Жарыста Герреро 8-орынды иеленді. Маусымның қалған бөлігінде Герреро Mid Ohio Sports Car Course трассасындағы Red Roof Inns 200 жарысында 12-орынды иеленгені үшін тек бір қосымша ұпай ғана жинады. Герреро 6 ұпаймен 23-орынды иеленді. 1990 жылға дейін Morales Motorsports жабылып, Патрик Racing Alfa Romeo жобасын Геррероның No. 20 Miller Genuine Draft March 90CA Alfa Romeo Indy V8 машинасымен жалғастырды. Герреро Индианаполис 500 жарысына 28-орыннан старт алып, машинаның тоқтатылуынан зақымдануына байланысты 23-орынды иеленді. Содан кейін команда Мичиган халықаралық жарыс трассасындағы Marlboro 500 жарысынан бастап Lola T90/00 машинасына көшті. Жарыста Герреро 5-орынды иеленді. Маусым соңында Герреро 24 ұпаймен 16-орынды иеленді. 1991 жылы Геррероның орнын Дэнни Салливан басты және ол жүргізуге машинасыз қалды. Индианаполис 500 жарысында Герреро Патрик Racing командасы үшін екінші машинаны жүргізді, No. 40 Sharp's Lola T91/00 Alfa Romeo Indy V8 машинасымен. Ол 28-орынға іліккенімен, 24-айналымда Кевин Коганмен соқтығысқаннан кейін 30-орынды иеленді. Содан кейін Герреро No. 26 Quaker State Lola T91/00 Buick V6 машинасымен үш таңдалған жарысқа қатысты, Детройт көшелеріндегі Valvoline Detroit Grand Prix және Pepsi Center-дегі Денвердің Texaco/Havoline Grand Prix жарыстарында 14-орынды иеленді. Герреро ақыры No. 50 Fendi/Hawaiian Tropic Lola T91/00 Cosworth DFS машинасымен Molson Indy Toronto жарысына қатысты, біліктілікке ілігіп, 18-орынды иеленді. Герреро CART мансабында алғаш рет ұпай жинамады және чемпионатта 37-орынды иеленді. 1992 жылы Герреро King Racing командасы үшін екі жарысқа қатысты, алдымен No. 26 Quaker State Lola T91/00 Buick V6 машинасымен Лонг-Бич көшелеріндегі Toyota Grand Prix of Long Beach жарысында 14-орыннан старт алып, 13-орынды иеленді. Индианаполис 500 жарысында Кинг Геррероны Lola T92/00 Buick V6 машинасына жаңартты және нөмірі 36-ға өзгертілді (Джим Кроуфорд No. 26 машинасымен жарысты). Біліктілік кезінде Герреро төрт айналымда 232,482 миль/сағ жылдамдықпен жаңа рекорд орнатты және үшінші айналымда 232,618 миль/сағ жылдамдықпен бір айналымдағы жаңа рекорд орнатты. Герреро поул-позицияда біліктілік алды және 1985 жылы Панчо Картерден кейін поул-позицияда біліктілік алған алғашқы жартылай уақыт жүргізушісі болды. Жарыста Герреро екінші парадтық айналымда бұрылып, құлап қалды және жарыс басталмады, 33-ші (соңғы) орынды иеленді. Герреро 1929 жылы Клифф Вудбериге және 1985 жылы Картерге қосылды. Олар Индианаполис 500 жарысында бірінші болып старт алып, соңғы орынды иеленген жүргізушілер болды; кейін оларға 2000 жылы Грег Рей және 2001 жылы Скотт Шарп қосылды. Герреро 1 ұпаймен чемпионатта 38-орынды иеленді. 1993 жылы King Racing толық уақытты кестеге дейін кеңейтілді, Герреро No. 40 Budweiser Lola T93/00 Ilmor Chevrolet Indy V8 265C машинасымен жарысты. Индианаполис 500 жарысында Герреро 10-орынға іліккенімен, 125 айналымнан кейін Джефф Андреттимен соқтығысқаннан кейін 28-орынды иеленді. Жыл бойы Герреро мен Кинг орта топта тұрақты түрде біліктілік алды, Феникс халықаралық жарыс трассасындағы Valvoline 200 жарысында 4-орынды иеленді. Геррероның ең жақсы нәтижесі Нью-Гэмпшир моторлы автожолында өткен New England 200 жарысындағы 4-орын болды. Конкорд Пасифик Плейс-тегі Molson Indy Vancouver жарысынан кейін Кинг Геррероны босатты. Герреро 39 ұпаймен чемпионатта 14-орынды иеленді (оның босатылу кезінде ол чемпионатта 13-орында болды). 1994 жылы Герреро тек Индианаполис 500 жарысында Pagan Racing командасымен жарысуға мүмкіндік алды (өткен жылы Геррероға соқтығысқан Джефф Андреттидің машинасына ие болған команда) No. 21 Interstate Batteries Lola T92/00 Buick V6 машинасымен. Шасси 1992 жылы Герреро жүргізген шасси болды. Герреро 20-орынға іліккенімен, 20 айналымнан кейін соқтығысқаннан кейін 33-орынды (соңғы) иеленді. Ол ұпай жинамады және чемпионатта 54-орынды бөлісті. 1995 жылы Герреро Pagan Racing командасымен қайта оралды, No. 21 Upper Deck Reynard 94i Ilmor Mercedes Benz IC108B машинасымен. Герреро алғаш рет Феникс халықаралық жарыс трассасындағы Slick 50 200 жарысында жарысты, 25-орыннан старт алып, 16-орынды иеленді. Команда содан кейін Индианаполис 500 жарысына қатысты, онда Герреро құрметті 13-орынға іліккенімен, 12-орынды иеленді. Герреро маусымды 1 ұпаймен чемпионатта 33-орынды иеленді.

In 1988 Guerrero returned with Vince Granatelli Racing and originally drove the No. 2 STP/Dianetics: The Evolution of a Science Lola T88/00 Cosworth DFX. At the season opening Checker 200 at Phoenix International Raceway Guerrero qualified and finished in 2nd place. However, the remainder of the season was mostly a disappointment, such as the Indianapolis 500 where Guerrero qualified 12th and did not even make it through the first lap due to being collected by Scott Brayton. The team even attempted to use a year old March 87C at select races to no avail. Guerrero's only top tens after Indianapolis were the Quaker State 500 at Pocono International Raceway in the Lola and the Bosch Spark Plugs Grand Prix at Nazareth Speedway in the March. After starting 10th at Long Beach Guerrero's best start was at Nazareth, where he started 11th. At the end of the season Guerrero finished 12th in points with 40 points, despite skipping two races. Following the 1988 season Guerrero and Granatelli split for 1989. Guerrero joined Alex Morales Motorsports, who was at the time the factory (and only) team using Alfa Romeo engines. Guerrero drove the No. 21 Alfa Romeo March 89CE Alfa Romeo Indy V8. The engine ended up being not ready for the start of the season and the team missed the first four races of the year, including the Indianapolis 500. Guerrero was even offered the chance to drive an extra car for Truesports. Guerrero had to decline due to his contract with Alfa Romeo. The team managed to first compete at the Valvoline Detroit Grand Prix on the Streets of Detroit. In the race Guerrero was able to finish 8th. The remainder of the season saw Guerrero score only one additional point due to a 12th place finish at the Red Roof Inns 200 at Mid Ohio Sports Car Course. Guerrero would finish 23rd in points with 6 points. Prior to 1990 Morales Motorsports closed down and Patrick Racing took over the Alfa Romeo project with Guerrero driving the No. 20 Miller Genuine Draft March 90CA Alfa Romeo Indy V8. Guerrero managed to qualify for the Indianapolis 500, starting 28th and finishing 23rd due to suspension damage. The team then switched to using a Lola T90/00 starting at the Marlboro 500 at Michigan International Speedway. In the race Guerrero finished in 5th place. At the end of the season Guerrero finished 16th in the points with 24 points. In 1991 Guerrero was replaced by Danny Sullivan and was left without a car to drive. At the Indianapolis 500 Guerrero drove a second car for Patrick Racing in the No. 40 Sharp's Lola T91/00 Alfa Romeo Indy V8. He qualified 28th and finished 30th after being involved in a crash with Kevin Cogan on Guerrero's 24th lap. Guerrero then drove three select races for King Racing in the No. 26 Quaker State Lola T91/00 Buick V6, scoring a best finish of 14th at the Valvoline Detroit Grand Prix on the Streets of Detroit and the Texaco/Havoline Grand Prix of Denver at the Pepsi Center. Guerrero finally drove the No. 50 Fendi/Hawaiian Tropic Lola T91/00 Cosworth DFS at the Molson Indy Toronto at Exhibition Place, qualifying and finishing in 18th place. Guerrero scored no points for the first time in his CART career and finished 37th in the championship. For 1992 Guerrero drove in a pair of races for the part time team King Racing, first driving the No. 26 Quaker State Lola T91/00 Buick V6 at the Toyota Grand Prix of Long Beach on the Streets of Long Beach, starting 14th and finishing 13th. At the Indianapolis 500 King updated Guerrero to a Lola T92/00 Buick V6 and the number was changed to 36 (Jim Crawford began to drive the No. 26 car). During qualifying Guerrero set a new four lap track record of 232.482 mph and a new one lap record of 232.618 mph on the third lap. Guerrero qualified on pole position and became the first part time driver to qualify on the pole since Pancho Carter in 1985. In the race Guerrero spun out and crashed on the backstretch during the second parade lap and did not even get to start the race, being credited with 33rd (last) place. Guerrero joined Cliff Woodbury in 1929 and Carter in 1985 as drivers who started first in the Indianapolis 500 and finished last; they were later joined by Greg Ray in 2000 and Scott Sharp in 2001. Guerrero finished 38th in the championship with 1 point. In 1993 King Racing expanded to a full time schedule with Guerrero driving their No. 40 Budweiser Lola T93/00 Ilmor Chevrolet Indy V8 265C. At the Indianapolis 500 Guerrero qualified 10th and finished 28th after being involved in a crash with Jeff Andretti after 125 laps. During the year Guerrero and King consistently qualified in the mid pack, with a best start of 4th at the Valvoline 200 at Phoenix International Raceway. Guerrero's best finish was also a 4th at the New England 200 at New Hampshire Motor Speedway. Following the Molson Indy Vancouver at Concord Pacific Place King released Guerrero. Guerrero finished 14th in the championship with 39 points (he was 13th in the championship at the time of his release). In 1994 Guerrero could only get a car to drive at the Indianapolis 500 with Pagan Racing (the same team who owned the car that Jeff Andretti crashed into Guerrero the previous year) in their No. 21 Interstate Batteries Lola T92/00 Buick V6. The chassis was the same chassis that Guerrero drove in 1992. Guerrero qualified 20th and finished 33rd (last) due to a crash after 20 laps. He scored no points and tied for 54th in the championship. In 1995 Guerrero returned with Pagan Racing in their No. 21 Upper Deck Reynard 94i Ilmor Mercedes Benz IC108B. Guerrero first raced at the Slick 50 200 at Phoenix International Raceway, starting 25th and finishing 16th. The team then competed in the Indianapolis 500, where Guerrero qualified in a respectable 13th place and finished in 12th place. Guerrero finished the season 33rd in the championship with 1 point.

Инди-рейс лигасы

1996 жылы Герреро және Паган Ресинг жаңа құрылған Indy Racing League-де толық уақыт жарыса бастады, Герреро 21-нөмірлі WavePhore Reynard 94i Ford Cosworth XB машинасының тізімдемесінде болды, ал қосымша демеушілік Johnny Lightning (Disney-де), Newscast (Phoenix-те) және Pennzoil (Индианаполисте) компанияларынан түсті. Маусымның ашылу кезеңінде Walt Disney World Speedway-де өткен Indy 200 жарысында Герреро 2-орынды иеленді және 5-орында аяқтады. Phoenix International Raceway-де өткен Dura Lube 200 жарысында Герреро сынған CV буынынан кейін 3-орынға ие болды, бірақ 16-орында аяқтады. Indianapolis 500 жарысында команда Reynard 95i машинасына жаңартылып, Герреро 6-орынды иеленді, жарыс барысында 47 айналымға көшбасшылық етті және Tony Stewart, Arie Luyendyk, Davy Jones, Alessandro Zampedri және ақырында жеңімпаз атанған Buddy Lazier-мен жеңіс үшін күресті. Геррероның 167-айналымдағы соңғы пит-стопында ол және Lazier бірге пит-стопқа кірді. Пите, жанармай құбыры дұрыс қосылмағандықтан, жанармай ағып шыға бастады. Содан кейін машина өртенді, Герреро машинадан шығып кетті, бірақ жарысты жалғастыруға болатыны анықталды. Герреро жарысқа үмітін жоғалтып, бір айналымға қалып қойды. Жарыс соңында Lazier және Jones финиш сызығынан өтіп бара жатқанда, Герреро 4-бұрылыста бақылауын жойып, 4-орындағы Zampedri-ді (жетекші айналымда болған) және 6-орындағы Eliseo Salazar-ды (екі айналымға қалып қойған) алып тастады, нәтижесінде Zampedri машинасы ауаға көтеріліп, айналып кетті. Герреро пит-лейннің ішінде, кіреберістен кейін тоқтады. Герреро 237 ұпаймен чемпионатта 4-орынды иеленді. 1996-1997 жылдар маусымының 1996 жылғы бөлігінде Герреро 21-нөмірлі Pennzoil Reynard 95i Ford Cosworth XB машинасымен Паган Ресинг үшін жарыса берді. New Hampshire Motor Speedway-де өткен маусымның ашылу кезеңінде True Value 200 жарысында Герреро 18-орыннан бастап, 6-орында аяқтады. Содан кейін Герреро Лас-Вегас моторлы трассасында өткен Лас-Вегас 500K жарысында Reynard 94i машинасымен 9-орыннан бастап, маусымның ең жақсы нәтижесімен 4-орында аяқтады. Walt Disney World Speedway-де өткен Indy 200 жарысынан бастап серияда басқа типтегі машиналар қолданыла бастады, Герреро 21-нөмірлі Pennzoil Dallara IR7 Nissan Infiniti Q45 машинасымен Паган Ресинг үшін жарысты. Infiniti қозғалтқышы әдетте Oldsmobile қозғалтқышынан баяу болды, Геррероның осы қозғалтқышпен ең жақсы жарысы Phoenix International Raceway-де өткен Phoenix 200 жарысы болды, онда ол 10-орыннан бастап, 7-орында аяқтады. Indianapolis 500 жарысында Герреро 19-орынды иеленді және 25 айналымнан кейін сәтке ұшырағаннан кейін 27-орында аяқтады, Герреро 11-орынға дейін көтерілген. Pikes Peak International Raceway-де өткен Samsonite 200 жарысынан бастап команда Oldsmobile Aurora Indy V8 машинасына ауысты. Геррероның Oldsmobile қозғалтқышымен ең жақсы нәтижесі New Hampshire Motor Speedway-де өткен Pennzoil 200 жарысында 6-орында аяқтады. Лас-Вегас 500K жарысында, Лас-Вегас моторлы трассасында маусымды аяқтағанда, Герреро 201-айналымда артқа қарай созылып, ауыр апатқа ұшырады. Герреро 2-бұрылыстан шығып келе жатып, жарыс трассасының жанындағы шөпке құлап түсті. Ол апат аяқталғаннан кейін бірнеше секундтан кейін қираған машинасынан шықты. Герреро 221 ұпаймен маусымды 7-орында аяқтады. 1998 жылы Паган Ресинг командасы бас механик Джон Барнс бұрынғы Pennzoil демеушілігін пайдаланып Panther Racing деп аталатын өз командасын құрғаннан кейін демеушісіз қалды. Герреро 21-нөмірлі Pagan Racing Dallara IR8 Oldsmobile Aurora Indy V8 машинасымен жарысты. Маусымның ашылу кезеңінде Walt Disney World Speedway-де өткен Indy 200 жарысында Герреро 6-орынды иеленді және 13 айналымнан кейін апатқа ұшырағаннан кейін 26-орында аяқтады. Indianapolis 500 жарысында Герреро қайтыс болған жүргізушінің рухын ең жақсы көрсеткені үшін Scott Brayton сыйлығын жеңіп алды. Жарыста Герреро 9-орыннан бастап, 75 айналымға қалып қойып, 22-орында аяқтады. Техас моторлы трассасында өткен True Value 500 жарысынан кейін Паган Геррероны босатты. Содан кейін Герреро 23-нөмірлі CBR G Force IR01 Nissan Infiniti Q45 машинасымен Кобб Ресинг командасына қосылды. Герреро Техас моторлы трассасында өткен Lone Star 500 жарысында 4-орынды иеленді. Герреро 83 ұпаймен чемпионатта 26-орында аяқтады. 1999 жылы Герреро 50-нөмірлі Cobb Racing G Force IR01 Nissan Infiniti Q45 машинасымен Кобб Ресингпен қайта оралды. Геррероның маусымдағы ең жақсы нәтижесі Walt Disney World Speedway-де өткен маусымның ашылу кезеңінде Transworld Diversified Services 200 жарысында 13-орында аяқтады. Команда Indianapolis 500 жарысынан кейін жабылды, онда Герреро басталып, 25-орында аяқтады. Индианаполистен кейін Герреро 17-орынды иеленді. Ақырында ол 36 ұпаймен чемпионатта 30-орында аяқтады. 2000 жылы Герреро A. J. Foyt Enterprises командасы үшін 41-нөмірлі Harrah's Dallara IR00 Oldsmobile Aurora Indy V8 машинасымен бір реттік жарысқа қатысуға мүмкіндік алды. Герреро жарысқа қатыса алмады, бұл 1989 жылдан бері Indianapolis 500 жарысына қатыса алмаған алғашқы рет болды. Кейін Герреро Кентукки спидвейінде 40-нөмірлі Team Coulson G Force GF01 Oldsmobile Aurora Indy V8 машинасымен Team Coulson командасы үшін жарысты. Жарыста Герреро 25-орыннан бастап, қозғалтқыш проблемаларынан кейін 48 айналымнан кейін шығып, 23-орында аяқтады, бұл оның Indy car жарысындағы соңғы жарысы болды. Герреро 7 ұпаймен чемпионатта 44-орында аяқтады. 2001 жылы Герреро Indianapolis 500 жарысының жаттығуларының басында командасы болмады. Dick Simon Racing командасы Stéphan Grégoire командадан кеткеннен кейін 7-нөмірлі Yellow Transportation Dallara IR01 Oldsmobile Aurora Indy V8 машинасы үшін жүргізушіге мұқтаж болды. Герреро ақырында машинаны жарысқа қатысуға ие болды. Бірақ, біліктілік берудің соңғы күні Grégoire Heritage Motorsports командасы үшін жарыс бастады және Геррероны жарыстан шығарды, Герреро екінші жыл қатарынан жарысқа қатыса алмады. Герреро 2002 жылы Indianapolis 500 жарысында жарысуға машина іздеп жүргені хабарланды, бірақ ешқандай нәтиже болмады. Ақырында ол 2003 жылға қарай жарыстан шықты.

In 1996 Guerrero and Pagan Racing began competing full time in the newly formed Indy Racing League with Guerrero driving the No. 21 WavePhore Reynard 94i Ford Cosworth XB, with additional sponsorship coming from Johnny Lightning (at Disney), Newscast (at Phoenix) and Pennzoil (at Indianapolis). At the season opening Indy 200 at Walt Disney World at Walt Disney World Speedway Guerrero qualified 2nd and finished 5th. At the Dura Lube 200 at Phoenix International Raceway Guerrero qualified 3rd and finished 16th due to a broken cv joint. At the Indianapolis 500 the team updated to a Reynard 95i and Guerrero qualified 6th and led for a race high 47 laps and battled for the win with Tony Stewart, Arie Luyendyk, Davy Jones, Alessandro Zampedri and eventual winner Buddy Lazier. On Guerrero's final pit stop on lap 167 he and Lazier came into the pits. While in the pits the nozzle was connected awkwardly and fuel began to spill out. The car then began to catch fire and Guerrero began to climb out of the car when it was determined to be okay to continue racing. Guerrero fell out of contention and went a lap down. On the final lap of the race, as Lazier and Jones crossed the finish line, Guerrero lost control of his car in turn 4 and took out 4th place Zampedri (who was on the lead lap) and 6th place Eliseo Salazar (who was two laps down) and caused Zampedri to get airborne and flip. Guerrero came to a rest inside the pit lane, just past the entrance. Guerrero finished 4th in the championship with 237 points. During the 1996 portion of the 1996 1997 season Guerrero continued to drive for Pagan Racing in the No. 21 Pennzoil Reynard 95i Ford Cosworth XB. At the season opening True Value 200 at New Hampshire Motor Speedway Guerrero started 18th and finished 6th. Guerrero then drove a Reynard 94i at the Las Vegas 500K at Las Vegas Motor Speedway to start 9th and finish a season best 4th. Starting at the Indy 200 at Walt Disney World Speedway the series began to use a different type of spec car with Guerrero driving the No. 21 Pennzoil Dallara IR7 Nissan Infiniti Q45 for Pagan Racing. The Infiniti engine was usually slower than the competing Oldsmobile engine and Guerrero's best race with the engine was the Phoenix 200 at Phoenix International Raceway, where he started 10th and finished 7th. At the Indianapolis 500 Guerrero qualified in 19th place and finished 27th after retiring due to a suspension failure after 25 laps with Guerrero running as high as 11th place. Starting with the Samsonite 200 at Pikes Peak International Raceway the team switched to the Oldsmobile Aurora Indy V8. Guerrero's best finish with the Oldsmobile engine came at the Pennzoil 200 at New Hampshire Motor Speedway with a 6th place finish. At the season ending Las Vegas 500K at Las Vegas Motor Speedway Guerrero suffered a major accident on lap 201 on the backstretch. Guerrero flipped coming off of turn 2 and flipped into the grass area next to the racetrack. He climbed out of his destroyed car just moments after the accident finished. Guerrero finished the season ranked 7th in points with 221 points. In 1998 Pagan Racing was left without a sponsor when the team's chief mechanic, John Barnes, formed his own team called Panther Racing using Pagan's former Pennzoil sponsorship. Guerrero drove the No. 21 Pagan Racing Dallara IR8 Oldsmobile Aurora Indy V8. At the season opening Indy 200 at Walt Disney World Speedway Guerrero qualified 6th and finished 26th after retiring due to a crash after 13 laps. At the Indianapolis 500 Guerrero won the Scott Brayton Award for best showing the spirit of the deceased driver. In the race Guerrero started 9th and finished 22nd, 75 laps down. Following the True Value 500 at Texas Motor Speedway Pagan released Guerrero. Guerrero then joined Cobb Racing to drive the No. 23 CBR G Force IR01 Nissan Infiniti Q45. Guerrero finished 4th at the Lone Star 500 at Texas Motor Speedway. Guerrero finished 26th in the championship with 83 points. In 1999 Guerrero returned with Cobb Racing in the No. 50 Cobb Racing G Force IR01 Nissan Infiniti Q45. Guerrero's best finish of the season was a 13th place finish at the season opening Transworld Diversified Services 200 at Walt Disney World Speedway. The team closed down following the Indianapolis 500 where Guerrero started and finished 25th. After Indianapolis Guerrero was ranked 17th in points. He eventually finished 30th in the championship with 36 points. For 2000 Guerrero managed to get a one off race for A. J. Foyt Enterprises in the No. 41 Harrah's Dallara IR00 Oldsmobile Aurora Indy V8. Guerrero was unable to qualify for the race, making it the first time since 1989 that he failed to start the Indianapolis 500. Guerrero later competed in the Belterra Resort Indy 300 at Kentucky Speedway for Team Coulson in the No. 40 Team Coulson G Force GF01 Oldsmobile Aurora Indy V8. In the race Guerrero started 25th and finished 23rd after retiring after 48 laps due to engine troubles in what would be his final Indy car race. Guerrero finished the season 44th in the championship with 7 points. In 2001 Guerrero had no team at the beginning of practice for the Indianapolis 500. Dick Simon Racing then needed a driver for their No. 7 Yellow Transportation Dallara IR01 Oldsmobile Aurora Indy V8 after Stéphan Grégoire left the team. Guerrero eventually managed to qualify the car. On the final day of qualifying Grégoire began driving for Heritage Motorsports and bumped Guerrero from the field and Guerrero failed to qualify for the second consecutive year. Guerrero was reported to be searching for a car to drive in the 2002 Indianapolis 500, although nothing materialized. He eventually retired from racing by 2003.

Халықаралық жарыстар

1988 жылы Герреро IROC XII (Халықаралық Чемпиондар жарысы) жарысына қатысуға шақырылған жүргізушілердің қатарында болды. 1987 жылғы өнегесіне сүйене отырып, ол CART/PPG World Series сериясын (CART сериясын Ал Үнсер кіші, Ал Үнсер үлкен және Бобби Рахал да өкілдік етті) ұсынуға таңдалды. Герреро барлық қатысушылар сияқты бірдей Chevrolet Camaro көлігін жүргізді. Өткен жылы Индианаполис моторлы трассасындағы сынақтарда алған жарақаттарына байланысты ол маусымның ашылу жарысы – Дейтона халықаралық трассасында қатыса алмады. Герреро Риверсайд халықаралық жарыс жолы мен Мичиган халықаралық жылдамдық жолындағы маусымның екінші және үшінші жарыстарына поул-позициядан іріктеуден өтті. Риверсайдта Герреро 10 айналымнан кейін апатқа ұшырап, 11-ші орында аяқтады, ал Мичиганда 4 айналым жетекке шыққаннан кейін 10-шы орында қалды. Маусымды аяқтаған Уоткинс Глен халықаралық трассасында Герреро 12-ші орыннан старт алып, 10 айналым қалып, 11-ші орында аяқтады. Маусым соңында Герреро 19 ұпаймен чемпионатта 12-ші (соңғы) орынды иеленді және маусым бойындағы еңбегі үшін 30 400 доллар табыс тапты.

NASCAR

Герреро 2000 жылғы маусымда Лоу моторлы жылдамдық жолындағы Carquest Auto Parts 300 жарысына испандық жарыс командасы үшін No. 72 HRT Motorsports Chevrolet Monte Carlo көлігімен қатысуға тырысты, бірақ жарысқа ілікпеді. Ол 2002 жылғы маусымда IndyCar мансабын аяқтағаннан кейін қайтадан осы командамен, No. 09 Ciclon Energy Drink Chevrolet Monte Carlo көлігімен Атланта моторлы жылдамдық трассасындағы Aaron's 312 жарысына қатысуға талпынды, бірақ тағы да жарысқа ілікпеді.

Хабарландыру

Герреро 2009 жылдан 2013 жылға дейін SpeedTV және FOX 3 Латын Америкасы телеарналарында American Le Mans Series және Grand-Am Rolex Sports Car Series жарыстарын тікелей эфирде түсіндіріп жүргізді.

Инди-рейс лигасы

Жыл Командасы Шасси No. Двигатель 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Рангылық Ұпайлары Ref 1996 Pagan Racing Reynard 94i 21 Ford Cosworth XBWDWPHX 4 237 Reynard 95iINDY 1996–97NHM 7 221 Reynard 94iLVS Dallara IR7 Nissan Infiniti Q45WDWPHXINDYTXS Oldsmobile Aurora Indy V8PPIRCLTNH2LV2 1998 Dallara IR8WDWPHXINDYTXSNHMDOVCLT 26 83 CBR Cobb Racing G Force GF01 23 Nissan Infiniti Q45PPIRATLTX2LVS 1999 Cobb Racing 50WDWPHXCLTINDYTXSPPIRATLDOVPPI2LVSTX2 30 36 2000 A. J. Foyt Enterprises Dallara IR00 41 Oldsmobile Aurora Indy V8WDWPHXLVSINDYTXSPPIRATL 44 7 Team Coulson Racing G Force GF01 40KTYTX2 2001 Dick Simon Racing Dallara IR01 07PHXHMSATLINDYTXSPPIRRIRKANNSHKTYSTLCHITX2 NC

Индианаполис 500

Жыл Шасси Двигатель Бастау Аяқтау Команда 1984 March 84C Cosworth DFX72 Bignotti Cotter Racing 1985 March 85C Cosworth DFX163 Team Cotter 1986 March 86C Cosworth DFX 8 4 Team Cotter 1987 March 87C Cosworth DFX52 Vince Granatelli Racing 1988 Lola T88/00 Cosworth DFX 12 32 Vince Granatelli Racing 1990 March 90CA Alfa Romeo Indy V8 28 23 Patrick Racing 1991 Lola T91/00 Alfa Romeo Indy V8 28 30 Patrick Racing 1992 Lola T92/00 Buick V6 (t/c) 1 33 King Racing 1993 Lola T93/00 Ilmor Chevrolet Indy V8 265C 10 28 King Racing 1994 Lola T92/00 Buick V6 (t/c) 30 33 Pagan Racing 1995 Reynard 94I Ilmor Mercedes Benz IC108B 13 12 Pagan Racing 1996 Reynard 95i Ford Cosworth XB 6 5 Pagan Racing 1997 Dallara IR7 Nissan Infiniti Q45 19 27 Pagan Racing 1998 Dallara IR8 Oldsmobile Aurora Indy V8 9 22 Pagan Racing 1999 G Force GF01 Nissan Infiniti Q45 25 25 Cobb Racing 2000 Dallara IR00 Oldsmobile Aurora Indy V8 DNQ A. J. Foyt Enterprises 2001 Dallara IR01 Oldsmobile Aurora Indy V8 DNQ Dick Simon Racing

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Көселіс – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген шеңберлерді жетекке алып жүрді.)

Буш сериясы

NASCAR Busch Series нәтижелері Жыл Командасы №. Өндіруші 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 Ұпайлар Сілтеме 2000 Hispanic Racing Team 72 Chevy DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX NSV TAL CAL RCH NHA CLT DOV SBO MYB GLN MLW NZH PPR GTY IRP MCH BRI DAR RCH DOV CLT CAR MEM PHO HOM NA 2002 Hispanic Racing Team 09 Chevy DAY CAR LVS DAR BRI TEX NSH TAL CAL RCH NHA NZH CLT DOV NSH KEN MLW DAY CHI GTY PPR IRP MCH BRI DAR RCH DOV KAN CLT MEM ATL CAR PHO HOM NA

Халықаралық жарыстар

(кілт) (Поул позициясы. * – Көптеген айналымдарды жетекшілік етті.) Халықаралық Чемпиондар жарысының нәтижелері Жыл Марка 1 2 3 4 Орын. Ұпай Сілтеме 1988 Chevy DAY RSD MCH GLN 12-шы 19