Гластонбери каналы, Англия: тарихы, құрылысы (1834), мақсаты – Гластонбери аббаттығына су жеткізу, Брю өзенімен байланыс. Су тасқынынан қорғау шаралары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сомерсеттегі канал, Англия. 10 ғасырда Гластонбери аббаттығына қызмет еткен канал.
Canal in Somerset, England
the 10th century canal serving Glastonbury Abbey
Гластонбери каналы шамамен 14 миль (23 км) қашықтықты екі шлюз арқылы Гластонбериден Англияның Сомерсет қаласындағы Хайбриджге дейін жалғасты, онда ол Паррет өзеніне, ал одан Бристоль шығанағына құйды. Канал 1827 жылы парламенттен рұқсат алып, 1834 жылы ашылды. Оны The Glastonbury Navigation & Canal Company компаниясы басқарды. 1794 жылы аймақ қатты су тасқынына ұшырады, нәтижесінде канализация комиссарлары 1801 жылы Брю дренажы туралы заң қабылдады, ол оларға Хайбридж және Ист Хантспиллдегі үлкен иірімдерді түзету арқылы Брю өзенінің бағытын жақсартуға және торфты саздақтардан су жинап, төменгі Брю өзеніне бағыттайтын Солтүстік және Оңтүстік дренаждарды салуға мүмкіндік берді. Заңның талаптарына сәйкес, Солтүстік дренажға жақын торф өндіру жұмыстарына қызмет ету үшін Гальтон каналы және Браун каналы деп аталатын екі кішкентай канал салынды. Дренаждық жұмыстар су тасқынын толығымен болдырмауға жеткіліксіз болды және комиссарлар өздерінің жұмыстарын қаржыландыру үшін қажетті салықтарды жинаудан жиі мүгедек болды.
The Glastonbury Canal ran for approximately 14 mile (23 km) through two locks from Glastonbury to Highbridge in Somerset, England, where it entered the River Parrett and from there the Bristol Channel. The canal was authorised by Parliament in 1827 and opened in 1834. It was operated by The Glastonbury Navigation & Canal Company. The area was hit by severe floods in 1794, as a result of which the Commissioners of Sewers obtained the Brue Drainage Act in 1801, which allowed them to improve the course of the River Brue by the straightening of major loops at Highbridge and East Huntspill, and to construct the North and South Drains, which collected water from the peat moorlands and channelled it into the lower River Brue. Under the terms of the Act, two small canals, called Galton's Canal and Brown's Canal, were built near the North Drain to serve peat extraction workings. The drainage works were not wholly successful in preventing flooding, and the Commissioners often failed to obtain the levies they required to finance their operations.
Даму және жоспарлау
Каналды дамытудың басты ұйымдастырушыларының бірі Ричард Прат болды, ол Гластонбериде заңгер қызметін атқарды, 1813 жылдан бері қалалық хатшы болып жұмыс істеді және қалада бірнеше маңызды лауазымдарды иеленді. Ол каналды қаладағы экономикалық төмендеуді және дренаж мәселелерін тоқтатудың бір жолы ретінде қарастырды және 1825 жылдың тамызында жиналыс шақырып, онда нақты жоспар жасалды. 1826 жылы осы маршрутты зерттеу жұмысын Стриттен шыққан Ричард Хамметке тапсырды. Хамметтің торфты дала арқылы тыңайтқыш каналын салу тәжірибесі болған. Ол екі негізгі бағытты қарастырды: біріншісі Брю өзенінің бағытымен жүрді, бірақ инженерлік есептердің жоғары болуы және оның дренаждық функциясына кедергі келтіруі мүмкін болғандықтан қабылданбады. Екінші бағыт 1794 жылғы су тасқынынан кейін салынып біткен Оңтүстік дренажымен жүрді, Криппс көпірінің жанында Брю өзенімен қосылып, Highbridge-тегі бұрынғы өзен арнасын қайта пайдаланып, бассейн құруды көздеді. Хамметтің есебуынша, Highbridge-тен Оңтүстік дренажына дейінгі учаскедегі негізгі жұмыс – сүйреу жолын жасау болар еді. Одан кейін Оңтүстік дренажы кеңейтіліп, тереңдетілуі керек еді, бірақ бұл оның дренаждық функциясын жақсартады және канал компаниясы оны күтіп ұстауға жауапты болғандықтан жергілікті жер иелеріне салынатын алымды азайтады. Бұл учаскеде екі шлюз қажет болады, олардың жалпы көтерілу биіктігі шамамен 2 метрді құрайды. Ол бұрынғы тыңайтқыш каналымен жұмыс істеген тәжірибесіне сүйене отырып, торфты жерден канал қазу инженерлік қиындықтар туғызбайды деп ойлады, бірақ шығынды 9 000 фунт стерлингке бағалағанда қателік жасады. Жобаның ықтимал шығындары, кірістері және пайдасы туралы толық мәліметтер келтірілген проспект жарияланды, содан кейін жобалаушылар Парламент актісін алуға кірісті. Осы уақытта біреу бастапқы зерттеуге күмәндік білдірді және басқа жергілікті зерттеуші оны қайта қарауды сұрады. Джон Биушамп жоғарғы учаскеде шлюздердің қажеті жоқ екенін, бірақ шығындар шамамен 15 234 фунтты құрауы мүмкін екенін ұсынды. Бұл сома кейін 18 000 фунтқа дейін өсті, ал Хамметтің жоспарларына сәйкес канал құрылысына рұқсат беретін Парламент актісі 1827 жылдың 28 мамырында қабылданды. Меншік иелері 50 фунттан 360 акция шығару арқылы 18 000 фунт жинауға, қосымша 5 000 фунтты ипотекаға алуға немесе Exchequer Bills Комиссарларынан 18 000 фунттың кез келген бөлігін қарызға алуға уәкілдік алды.
One of the key promoters for a canal was Richard Prat, who was a lawyer in Glastonbury, had been the town clerk since 1813, and held several important offices in the town. He saw the canal as a way to halt the economic downturn in the town and its drainage problems, and called a meeting in August 1825, at which a firm plan was formulated. Richard Hammett, a local man from Street, was commissioned to conduct a survey of the route in 1826. Hammett had experience of building a manure canal through peat heathland. He considered two main routes; the first followed the course of the River Brue, but was rejected on the grounds of engineering costs, and the interference with its drainage function. The second route followed the South Drain, which had been newly constructed following floods in 1794, to connect with the River Brue near Cripps Bridge, and to re use the old course of that River at Highbridge to create a basin. Hammett estimated that the main work required on the section from Highbridge to the South Drain would be the provision of a towpath. After this, the South Drain would need to be made wider and deeper, but this would aid its drainage function, and would reduce the levy on the local landowners, as the canal company would then be responsible for its maintenance. Two locks would be required on this upper section, with a total rise of just 7 feet (2 m). He did not believe that cutting a canal through peat would present serious engineering problems as a result of his previous experience with the manure canal, but he seriously underestimated the cost at £9,000. A prospectus was issued which contained a detailed breakdown of the likely costs, revenue and profits of such a scheme, and the promoters prepared to obtain an Act of Parliament. During this time, someone challenged the original survey and another local surveyor was asked to review it. John Beauchamp suggested that no locks would be required on the upper section, but that costs were likely to be £15,234. This was later raised to £18,000, and the Act of Parliament, which authorised the construction of a canal that followed Hammett's plans, was obtained on 28 May 1827. The proprietors were empowered to raise £18,000 by the issue of 360 shares of £50 each, with powers to raise another £5,000 by mortgage, or to borrow any part of the £18,000 from the Exchequer Bills Commissioners.
Құрылыс
Қажетті жер сатып алынған соң құрылыс басталды, бірақ көп ұзамай бастапқы сараптамалардың жеткіліксіз екені анық болды. Канал инженері Джон Ренниден меншік иелеріне кеңес беруді сұрады және үш нұсқаны ұсынды: кемелер үшін , кемелер үшін және 5 фут (2 метр) ені бар баржалар үшін. Біріншісі құны жоғары болғандықтан қарастырылмады, үшіншісі барлық тауарларды Хайбриджде қайта тиеу қажеттілігіне байланысты қабылданбады, ал екіншісі Бристоль шығанағында жұмыс істейтін кемелерге каналды пайдалануға мүмкіндік бергендіктен қабылданды. Бұл нұсқа үшін 64 фут (20 м) х 18 фут (5 м) өлшемдегі шлюздер қажет болды және құны 28 720 фунт стерлингті құрады. Бағыт рұқсат етілгендей болады, бірақ сумен жабдықтауды жеңілдету үшін жоғарғы бөлігінде бір шлюз қажет болды. Жұмыс 1828 жылдың шілдесінде қайта басталды. Гластонбери жағынан канал Оңтүстік дренажды және Брю өзенін кесіп өтуі тиіс болды. Ренни өзенге түсіп, қайта көтерілудің орнына инвертті сифондарды ұсынды, ал Брю өзенін кесіп өту үшін құйма темірден жасалған акведук Гластонберидегі Джон Райт деген ұстадан шамамен 3000 фунтқа сатып алынды. Хайбридж жағынан 500 тоннаға дейін сыйымдылығы бар жүзбелі порты құру жоспарынан бас тартты, ал кіреберіс шлюзі Брю өзенінің бастапқы бағыты бойынша жылжытылды. Бұл ақшаны үнемдеді, бірақ кемелерге Хайбриджге жету үшін шлюз ақысын төлеудің қажеті болмады. Меншік иелері уәде етілген капиталдың барлығын жинауға үлкермеді, соның салдарынан қаржылық қиындықтар туды. Каналдар комиссиясы 1830 жылы Хайбридждегі жұмыстардың кейбір бөліктеріне наразылық білдірді және мердігердің "қашып кеткенін", ал жұмыстың 1831 жылы тоқтағанын хабарлады. Компания сондай-ақ комиссияға арналған 1000 фунт стерлинг сомасын төлемеді, бұл сома канал құрылысының нәтижесінде туындаған шығындарды жабу үшін қажет болды, және 1831 жылы олар ақша үшін сотқа шағымданып, талап қойды. Тіпті Ренни де өзінің көп бөлігі төленбегендіктен сотқа берумен қорқытты. Құрылыс құны шамамен 30 000 фунтты құрады, бірақ кейбір қарыздар ешқашан төленбеген көрінеді. 1831 жылдың 16 желтоқсанында меншік иелері мемлекеттік қазынадан 5 пайыздық мөлшерлемемен 5000 фунт стерлинг қарыз алды.
Construction began once the necessary land had been purchased, but it soon became apparent that the original surveys were inadequate. The canal engineer John Rennie was asked to advise the proprietors, and proposed three options, for boats of , for boats of , and for barges which were 5 feet (2 m) wide. The first was ruled out on cost, the third because of the need to transship all goods at Highbridge, and the second was adopted because it allowed the coasters that worked the Bristol Channel to use the canal. This option required locks of 64 feet (20 m) by 18 feet (5 m), and was costed at £28,720. The route would be as authorised, but a single lock was required on the upper section to simplify the water supply. Work resumed in July 1828. At the Glastonbury end, the canal was required to cross the South Drain and the River Brue. Rennie suggested inverted syphons, rather than locking down into the river and up again, and a cast iron aqueduct for the River Brue crossing was obtained for nearly £3,000 from a Glastonbury blacksmith called John Wright. At the Highbridge end, the plans for a floating harbour to accommodate vessels of up to were dropped, and the entrance lock was moved further along the original course of the River Brue. This saved money, but meant that ships did not have to pay lockage charges to reach Highbridge. The proprietors failed to raise all of the capital promised, and there were financial difficulties. The Commissioners of Sewers were unhappy with some of the work at Highbridge in 1830, and reported that the contractor "had run away", and work had stopped in 1831. The company had also failed to lodge £1,000 with the Commissioners which was required to cover any costs they might have as a result of the construction of the canal, and they sued for the money in 1831. Even Rennie threatened to sue, as much of his fee remained unpaid. The cost of construction was about £30,000, but it appears that some debts were never paid. On 16 December 1831 the proprietors borrowed £5,000 from the Exchequer at a 5% rate of interest.
Ашылу
Канал ақыры 1833 жылғы 15 тамызда ашылды, осы оқиғаға орай каналдың екі шетінде де тойлар өтті және Хайбриджтен Гластонбериге дейін мерекелік шеру ұйымдастырылды. Тоғыз күннен кейін "іскер топтар" үшін тағы бір той өтті. 1835 жылғы шілдеде Канададан алғашқы ағаш жүгі келді. Канал бастапқыда сәтті болғандай көрінді, бірақ түскен кірістер жеткіліксіз болды және каналдың жоғарғы бөлігінде су деңгейімен мәселелер туды. 1840 жылы канал құрылысына үлкен үлес қосқан Прат ағайындылары із-түзсіз жоғалып кетті, бұл 40 000 фунттан астам қаржылық тапшылыққа әкелді. Олар құрылысқа кеткен қосымша шығындардың көп бөлігін өз мойнына алған және клиенттердің қаражатынан ақша қарыз алған болуы мүмкін. Олар банкрот деп жарияланды, Ричард Прат қалалық хатшы және канализация комиссары лауазымынан алынды, бірақ фирманың құлауы Гластонберидің гүлденуіне елеулі зиян келтірді. Жоғарғы бөлігіндегі соңғы тоған төңіректегі жердің тиісінше кептіруіне кедергі келтірді, ал ол торфтан тұрғандықтан, ісіп бастады. Бұл каналдың деңгейінің көтерілуіне және сазды топырақтың жарылуына себеп болды, нәтижесінде судың одан әрі жоғалуы және кеме жүру тереңдігінің азаюына әкелді. Жүк Highbridge-те кішігірім кемелерге ауыстырылып, жеткізу құнына қосымша шығын әкелді. 1848 жылғы түсімдер 300 фунт стерлингті құрады, бұл каналдың жылына шамамен бір рет жүк тасығанын көрсетеді.
The canal finally opened on 15 August 1833, amid celebrations at both ends of the canal and a cavalcade to and from Highbridge to Glastonbury. A second celebration for the "respectable trading classes" was held nine days later. The first cargo of wood from Canada arrived in July 1835. The canal appears to have been successful initially, but the revenues generated were inadequate, and there were problems with water levels on the upper section. In 1840, the Prat brothers, whose legal firm had played a major part in the creation of the canal, disappeared, leaving a financial shortfall of over £40,000. It appears that they had put up most of the extra costs of construction, and may have borrowed some money from client's funds. They were declared bankrupt and Richard Prat was removed from office as town clerk and a Commissioner of Sewers, but the firm's collapse had a serious effect on the prosperity of Glastonbury. On the upper section, the final pond prevented the proper drainage of the surrounding land, which being composed of peat, started to swell. This caused the canal itself to rise and the clay puddling to fracture, resulting in further loss of water, and a reduced depth for navigation. Traffic had to be transhipped to smaller boats at Highbridge, which added to the costs of delivery. Receipts for 1848 were £300, which would indicate that the canal was probably only carrying about per annum.
Жабылу
Темір жол 1841 жылы аймаққа келді, 14 маусымда Бристоль және Эксетер темір жолының бір бөлігі ашылды, ол 1844 жылы Эксетерге жетті. 1846 жылдың соңында теміржол компаниясы бәсекелес теміржол компанияларының пайдалануына жол бермеу үшін каналды сатып алуға тырысты. Сату туралы келісім 1847 жылдың маусым айында жасалды және 1848 жылдың 30 маусымында Парламент актісімен бекітілді. Акционерлерге 1850 жылы 7 372 фунт стерлинг төленді, ал канал компаниясы 1851 жылы таратылды. Жаңа иелер мен канализация комиссарлары арасында шиеленіс туды. Теміржол компаниясы 1850 жылы Хайбридж пен Гластонбери арасында теміржол құруды ұсынды, ал Сомерсет орталық теміржолы 1852 жылдың 17 маусымында Парламент тарапынан мақұлданды. Канал жаңа компанияға берілді және теміржол құрылысын жеделдету үшін пайдаланылды, 1853 жылдың қыркүйегінде аяқталған жылға 312 фунт стерлинг табыс әкелді. Жолдың көп бөлігі канал бағытына жақын, жағалау жолында салынды. 1854 жылдың 1 шілдесінде канал жабылды, ал жоғарғы бөлігіндегі шлюздер мен су құбырлары бұзылды. Каналдың төменгі бөліктері канализация комиссарларына дренаждық арна ретінде пайдалану үшін берілді. Соңғы бөлігі теміржол компаниясы үшін кемежай ретінде сақталды, ол 1936 жылға дейін пайдаланылды, содан кейін канализация комиссарларына беріліп, толтырылды. Орталық Сомерсет теміржолы Дорсет орталық теміржолымен бірігіп, Сомерсет және Дорсет теміржолына айналды.
Railways arrived in the area in 1841, with the opening of part of the Bristol and Exeter Railway on 14 June, which eventually reached Exeter in 1844. In late 1846, the railway company attempted to buy the canal to prevent its use by rival railway companies. The sale was agreed in principle in June 1847, and was authorised by an act of Parliament passed on 30 June 1848. The shareholders received £7,372 in 1850, and the canal company was dissolved in 1851. There was friction between the new owners and the Commissioners of Sewers. The railway company proposed the creation of a railway between Highbridge and Glastonbury in 1850, and the Somerset Central Railway was authorised by Parliament on 17 June 1852. The canal was transferred to the new company, and was used to speed the construction of the railway, earning £312 in the year ending September 1853. The line followed the route of the canal closely, with much of it built on the towpath. The canal was closed on 1 July 1854, and the lock and aqueducts on the upper section were dismantled. The lower sections of the canal were given to the Commissioners for Sewers, for use as a drainage ditch. The final section was retained to provide a wharf for the railway company, which was used until 1936, when it passed to the Commissioners of Sewers and was filled in. The Central Somerset Railway merged with the Dorset Central Railway to become the Somerset and Dorset Railway.
Бағыт
Канал Брю өзенінің ескі арнасында салынған шлюзден басталады, ол 1801 жылы жаңа каналмен айналып өтіліп, толықтырылды. Содан кейін канал Брю өзенінің бағытымен Криппс көпіріне дейін, ал Криппс өзенімен Голд Корнерге дейін созылды. Криппс өзенінің бастапқы бөлігі Брю өзеніндегі бұрылыстың бір бөлігі болған, ол 1801 жылғы заңмен жасалған жаңа каналмен айналып өтілді. Голд Корнер – Хантспилл өзені, Криппс өзені және Оңтүстік дренажының қосылатын жері. Кеңейтілген Оңтүстік дренаж бағытымен, шлюз Шэпвикте каналдың деңгейін көтерді, ал дренаж каналға параллель, бірақ солтүстікке қарай бұрылды. Теміржол екі су жолының арасымен өтіп, Оңтүстік дренаж арқылы бір аркалы су құбыры мен сифоннан кейін дереу каналдың оңтүстік жағына көшті. Брю өзені үстіндегі үш аркалы су құбыры мен сифонның қалдықтары әлі де көрініп тұр, ол ескі теміржол көпірінің жанында, және одан канал Гластонбериге қарай, Хам Уолл және Стрит Хит табиғат қорықтарынан өтіп, соңғы алабына дейін оңға қарай тіке бұрылыс жасады, ол ескі Гластонбери және Стрит теміржол станциясына жақын орналасқан.
The canal started at a lock constructed on the old course of the River Brue, which had been bypassed by a new cut in 1801 and filled in. It then followed the course of the Brue to Cripps Bridge, after which it followed the Cripps River to Gold Corner. The first part of the Cripps River was originally part of a loop on the River Brue, which was bypassed by a new cut made under the 1801 act. Gold Corner is at the point where the Huntspill River, the Cripps River and the South Drain meet. Following the course of the enlarged South Drain, a lock raised the level of the canal at Shapwick, while the Drain turned off to run parallel to the canal but to its north. The railway ran between the two waterways, crossing to the south side of the canal immediately after the single arched aqueduct and syphon over the South Drain. The remains of the three arched aqueduct and syphon over the River Brue are still visible, near the old railway bridge, and from there the canal headed towards Glastonbury, passing the Ham Wall and Street Heath nature reserves and making a sharp right hand turn just before its terminal basin, which was located near the old Glastonbury and Street railway station.