Мэри Марта Шервуд: Балалар әдебиетінің авторы және өмірі
Mary Martha Sherwood
Мэри Марта Шервуд (1775-1851) – ағылшын балалар жазушысы, «Шағын Генри тарихы» авторы. Евангелизм, викториялық тақырыптар, балаларға білім беру туралы жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын балалар авторы және редакторы (1775–1851)
English children's author and editor (1775–1851)
Мэри Марта Шервуд (туған аты Батт; 6 мамыр 1775 – 22 қыркүйек 1851) – он тоғызыншы ғасырғы ағылшын балалар жазушысы. Оның төрт жүзден астам еңбегінің ішіндегі ең танымалдары – «Кіші Генри мен оның тасымалдаушысының тарихы» (1814) және «Генри Милнердің тарихы» (1822–1837) мен «Фэрчайлд отбасының тарихы» (1818–1847) сериялары. Оның евангелизмі алғашқы жазбаларында көрініс берді, бірақ кейінгі еңбектерінде үй шаруасы сияқты Виктория дәуіріндегі кең таралған тақырыптарды қамтиды. Мэри Марта Батт капитан Генри Шервудқа үйленді және он бір жыл бойы Үндістанға көшіп барды. Ол евангелистік христиан дініне келді, әскер офицерлерінің балалары мен жергілікті үнді балаларына арналған мектептер ашты, есінен танылған немесе жетім қалған балаларды асырады және жетімдер үйін құрды. Ол әскери лагерьдегі балалар үшін көркем әдебиет жазуға шабыттанды. Оның еңбектері Ұлыбританияда жақсы қабылданып, Шервудтар 1816 жылы медициналық себептермен елге оралды. Ол интернат мектеп ашып, балалар журналын басқарды және балалар мен кедейлерге арналған жүздеген трактаттар, романдар және басқа да шығармалар жариялады, бұл оның АҚШ пен Ұлыбританияда танымалдығын арттырды. 1851 жылы Мидлсекс штатының Твикенхем қаласында қайтыс болды. Шервудтың мансабы үш кезеңді қамтиды: романтикалық кезең (1795–1805), евангелистік кезең (1810 шамамен 1830), онда ол ең танымал және ықпалды шығармаларын жазды, және евангелистік кезеңнен кейінгі кезең (шамамен 1830–1851). Оның жазбаларындағы тақырыптарға «адамның туа біткен бұзылуы туралы сенімі», әдебиеттің қоғамның барлық деңгейлері үшін «катехизистік пайдалылығы бар» деген сенімі, «отбасы өмірінің динамикасы» негізгі христиандық қағидаларды бейнелеуі керек деген сенімі және оның «күшті» антикатолицизмі кірді. Шервуд алты жасқа толмаған кезде, жазуға үйренбей жатып, аңыздарды ойлап шығарып, анасынан оларды көшіріп алуын өтінді. Оның ағасы оның тұрақты серігі болды. Ол сабақ оқыған кезде қоржында тұруға мәжбүр болды.
Mary Martha Sherwood (née Butt; 6 May 177522 September 1851) was a nineteenth century English children's writer. Of her more than four hundred works, the best known include The History of Little Henry and his Bearer (1814) and the two series The History of Henry Milner (1822–1837) and The History of the Fairchild Family (1818–1847). Her evangelicalism permeated her early writings, but later works cover common Victorian themes such as domesticity. Mary Martha Butt married Captain Henry Sherwood and moved to India for eleven years. She converted to evangelical Christianity, opened schools for the children of army officers and local Indian children, adopted neglected or orphaned children, and founded an orphanage. She was inspired to write fiction for the children in the military encampments. Her work was well received in Britain, where the Sherwoods returned in 1816 for medical reasons. She opened a boarding school, edited a children's magazine, and published hundreds of tracts, novels, and other works for children and the poor, which increased her popularity in both the United States and Britain. She died in 1851 in Twickenham, Middlesex. Sherwood's career included three periods: her romantic period (1795–1805), her evangelical period (1810c. 1830), in which she produced her most popular and influential works, and her post evangelical period (c. 1830–1851). Themes in her writing included "her conviction of inherent human corruption", her belief that literature "had a catechetical utility" for every rank of society, her belief that "the dynamics of family life" should reflect central Christian principles, and her "virulent" anti Catholicism. As a young child, before the age of six, Sherwood composed stories in her head before she could write and begged her mother to copy them down. Her brother was her constant companion. She was forced to stand in the stocks while doing her lessons:
Шервуд пен оның әпкесі Люси Литтлтонның білімі XVIII ғасырдың соңындағы қыздар үшін кең таралған: Шервуд латын және грек тілдерін үйренді және оған әкесінің кітапханасында еркін оқуға рұқсат берілді. Шервуд өзінің өмірбаянында он үш жасқа келгенде толық бойына жеткенін, бірақ анасы оны балаша киюді жалғастырғанын, сондықтан ол кітап пен қуыршақпен бірге орманға жасырынғанын айтады. Балалық шағы жалғыздыққа толып өткеніне қарамастан, ол Рединг Аббидегі француз эмигранттары басқарған және Джейн Остин де оқыған Мадам Сент-Квентиннің қыздар мектебіне баруды ұнатыпты. Бриджнортта Шервуд сезімтал романдар жазуға кірісті; 1802 жылы ол «Маргаританы» 40 фунтқа Мистер Хэзердке сатты, ал «Сьюзан Грейдің тарихын», Памела сияқты романды, 10 фунтқа сатты. Балалар әдебиеті ғалымы Джиллиан Эйвери «Фэрчайлд отбасы» «кейіннен Алисаның ағылшын балалық шағының бір бөлігі болғандай» болды деп мәлімдеді. Кітап танымал болғанымен, кейбір деректер оқырмандар оны Шервуд қалағандай түсіндірмегенін көрсетеді. Мысалы, лорд Фредерик Гамильтон «аяқ-түлік пен сусынның көп болғанын, дұғаларды үнемі өткізіп алуға болатынын және онда жерлеу туралы үш-төрт өте жарқын жазба жазылған» деп жазады. «Фэрчайлд отбасы» ХХ ғасырда дидактикалық ретінде беделге ие болғанымен, ХІХ ғасырдың басында оны керемет реалистік деп қарастырған. Шарлотта Мэри Йонг (1823–1901), балалар әдебиетін де жазған сыншы, «Шервудтың жаңа қуыршақтарда болған құштарлығын» және балалардың «қателіктерін» мақтапты. ХХ ғасырғы сыншылардың көпшілігі, соның ішінде оны «жаман кітап» деп атаған Джордж Оруэлл, Фэрчайлдтердің өлі денесімен бірге гиббетке сапарларын көрсетіп, кітаптың қаталдығын айыптады. Бірақ Катт және басқалар мәтінде ядролық отбасының оң бейнесі, әсіресе Шервудтың ата-аналардың өз балаларын тәрбиелеу жауапкершілігіне баса назар аударғаны кітаптың тартымдылығы үшін маңызды болды деп санайды. Ол Шервудтың «Фэрчайлд отбасы» сияқты кітаптар арқылы Викториялық өмірдің үйдегі үлгісіне тигізген «әсерін» тым жоғары бағалай алмайтындығын айтады. «Фэрчайлд отбасы» өте табысты болды, сондықтан Шервуд 1842 және 1847 жылдары екі жалғасын жазды. Бұл оның өзгеріп жатқан құндылықтарын, сондай-ақ Виктория дәуірінің құндылықтарын көрсетеді. Бір қызығы, I бөлімдегі қызметшілер «отбасының бір бөлігі» саналса, III бөлімде олардың уәдешіл, мақтанышпен сөйлейтін әріптестері шетке шығарылады. Сериядағы ең кең тақырыптық өзгеріс – евангелизмнің жоғалуы. I бөлімдегі сабақтар балалардың «адамның бұзылуын» көрсетеді және оқырманды соңғы өмір туралы ойлауға итермелейді, ал II және III бөлімдерде «сыйлылық» және ата-анаға бағыну сияқты басқа Виктория дәуірінің құндылықтары көрінеді. Доусон бұл айырмашылықты ата-аналардың ыстыққа басқандығы тұрғысынан сипаттайды: II және III бөлімдерде Фэрчайлд ата-аналары I бөлімдегіден гөрі жұмсақ тәсілдерді қолданады.
Sherwood's and her sister Lucy Lyttelton's education was wide ranging for girls in the late eighteenth century: Sherwood learnt Latin and Greek and was allowed to read freely in her father's library. Sherwood states in her autobiography that by the age of thirteen, she had reached her full height, but her mother continued to dress her like a child, so she hid in the woods with a book and a doll. Despite her lonely childhood, she seems to have enjoyed attending Madame St. Quentin's School for Girls at Reading Abbey, which was run by French émigrés and also attended by Jane Austen. At Bridgnorth Sherwood began writing sentimental novels; in 1802 she sold Margarita for £40 to Mr. Hazard of Bath, and The History of Susan Grey, a Pamela like novel, for £10. The children's literature scholar Gillian Avery has argued that The Fairchild Family was "as much a part of English childhood as Alice was later to become". Although the book was popular, some scraps of evidence have survived suggesting that readers did not always interpret it as Sherwood would have wanted. Lord Frederic Hamilton writes, for instance, that "there was plenty about eating and drinking; one could always skip the prayers, and there were three or four very brightly written accounts of funerals in it". Although The Fairchild Family has gained a reputation in the twentieth century as didactic, in the early nineteenth century it was viewed as delightfully realistic. Charlotte Mary Yonge (1823–1901), a critic who also wrote children's literature, praised "the gusto with which [Sherwood] dwells on new dolls" and "the absolutely sensational naughtiness" of the children. Most twentieth century critics, including George Orwell, who called it "an evil book", have condemned the book's harshness, pointing to the Fairchilds' moral filled visit to a gibbet with a rotting corpse swinging from it; but Cutt and others argue that the positive depiction of the nuclear family in the text, particularly Sherwood's emphasis on parents' responsibility to educate their own children, was important to the book's appeal. She argues that Sherwood's "influence", through books such as the Fairchild Family, "upon the domestic pattern of Victorian life can hardly be overestimated". The Fairchild Family was so successful that Sherwood wrote two sequels, in 1842 and 1847. These reflected her changing values as well as those of the Victorian period. Significantly, the servants in PartI, "who are almost part of the family, are pushed aside in PartIII by their gossiping, flattering counterparts in the fine manor house." The most extensive thematic change in the series was the disappearance of evangelicalism. Whereas all the lessons in PartI highlight the children's "human depravity" and encourage the reader to think in terms of the afterlife, in Parts IIand III, other Victorian values such as "respectability" and filial obedience come to the fore. Dawson describes the difference in terms of parental indulgence; in Parts II and III, the Fairchild parents employ softer disciplinary tactics than in PartI.
1820 және 1830 жылдардағы евангелистік трактаттар әдебиеті
1820 және 1830 жылдары Шервуд кедейлер үшін көптеген үнқатыстар жазды. Оның орта тапқа арналған романдары сияқты, олар "жеке төзімділік, Құдайға сенім және адамның дүниедегі орнын қабылдау сабақтарын" үйретті. Олар жеке тәжірибеге және Құдаймен жеке қарым-қатынасқа баса назар аударғандықтан, оқырмандарды өздерінің жетістіктерін немесе сәтсіздіктерін "ірі экономикалық және саяси күштерге" жатқызудан тыйды. Бұл тұрғысынан олар Ханна Мордың жазған көптеген "Cheap Repository Tracts" кітаптарына ұқсады. XIX ғасырдағы әйелдер әдебиетін зерттеуші Линда Петерсонның пікірінше, Шервудтың үнқатыстары дүниедегі нәрселердің өткіншілігін көрсету үшін Киелі кітаптың "түсіндіру аясын" пайдаланады. Мысалы, "Лондон көшелерінде каретамен саяхат" (1819) шығармасында Джулияға анасымен дүкендерге баруға рұқсат беріледі, егер ол "көшеде ақылды болып, жеке ләззатқа құмарланбаса" ғана. Ол бұл уәдесін орындай алмайды, әр дүкеннің терезесіне қызыға қарайды және анасынан көрген әр нәрсені сатып алуын сұрайды. Сондықтан анасы оған әр дүкеннен бір затты таңдауға рұқсат береді. Джулия көк атлас бут, қалам, гүлді жаңа шляпа және тағы да басқа заттарды таңдайды. Екеуі жаназа бюросына жеткенде оның көңіл-күйі мүлдем төмендеп, анасы айтқан нақылдың мәнін түсінеді: ол табын шығарып тұрған қабірді көріп, "құмарлықпен өмір сүрген адам тірі болғанда да өлген" (Бірінші Тимофей 5:6) екенін сезінеді.
During the 1820s and 1830s, Sherwood wrote a great many tracts for the poor. Like her novels for the middle class, they "taught the lessons of personal endurance, reliance on Providence, and acceptance of one's earthly status". Emphasizing individual experience and one's personal relationship with God, they discouraged readers from attributing their successes or failures to "larger economic and political forces". In this, they resembled the Cheap Repository Tracts, many written by Hannah More. As Linda Peterson, a scholar of nineteenth century women's literature, argues, Sherwood's tracts use a Biblical "interpretative frame" to highlight the fleetingness of earthly things. For example, in A Drive in the Coach through the Streets of London (1819), Julia is granted the privilege of shopping with her mother only if she will "behave wisely in the streets" and "not give [her] mind to self pleasing". She cannot keep this promise and she eagerly peeks in at every store window and begs her mother to buy her everything she sees. Her mother, therefore, allows her to select one item from every shop. Julia, ecstatic, chooses blue satin boots, a penknife, and a new hat with flowers, and other items until the pair reach the undertaker's shop. There her mood droops considerably and she realizes the moral of the lesson, recited by her mother, as she picks out a coffin: "but she that liveth in pleasure is dead while she liveth" (1 Timothy 5:6).
1830-шы жылдардағы католикке қарсылық
Шервудтың католиктерге қарсы көзқарасы ең айқын түрде 1820 және 1830 жылдардағы шығармаларында көрінеді. 1820 жылдары Ұлыбританияда католиктер кеңірек азаматтық құқықтар үшін күресіп, осы кезеңде Шервуд оларға қарсы ең тұрақты шабуылдарын жасады. 1829 жылы Рим католиктеріне жеңілдік беру туралы заң қабылданғанда, Шервуд және онымен бірдей ойдағы көптеген адамдар католиктердің үкіметте күшейе алатын ықпалынан қорқып, католицизмнің болжамды қауіптерін көрсету үшін «Виктория» (1833), «The Nun» (1833) және «The Monk of Cimies» (1834) кітаптарын жазды. «Монах» романы Эдмунд Этеррингтонның Англия шіркеуінен бас тартып, католик шіркеуіне қосылу туралы шешімін бірінші тұлғада баяндайды. Монах болған кезде ол әріптес монахтарын қынжырлайды, кісі өлтіруді жоспарлайды және жас әйелді адастырады. Кейбір евангелистер оның католиктердің эмансипациясы туралы пікірлерімен келіспеді және бұл кітаптар оларға ұнамады; бір евангелистік сыншы «The Monk of Cimies» романын «әділ емес және иландырмайтын» деп сипаттады.
Sherwood's anti Catholicism appears most obviously in her works from the 1820s and 1830s. During the 1820s in Britain, Catholics were agitating for greater civil rights and it was at this time that Sherwood wrote her most sustained attacks against them. When the Roman Catholic Relief Act 1829 was passed, Sherwood and many like her were frightened of the influence Catholics might gain in the government and wrote Victoria (1833), The Nun (1833), and The Monk of Cimies (1834) to illustrate some of the supposed dangers of Catholicism. The Monk narrates, in the first person, Edmund Etherington's decision to renounce the Church of England and join the Catholic church. While a monk, he ridicules his fellow brothers, plans a murder and debauches a young woman. Some evangelicals disagreed with her views on Catholic Emancipation and were uncomfortable with these books; one evangelical reviewer called The Monk of Cimies "unfair and unconvincing".
Отарлаушылық
Үндістанда болған кезінде Шервуд отаршылдық өмірге негізделген бірқатар мәтіндер жазды. Оның ең танымал туындысы – «Кішкентай Генри мен оның тасымалдаушысының тарихы» (1814) кітабы, онда өлім төсегінде жатқан жас британдық баланың өміріне қамқорлық жасаған үнді адамы Бузиді дінге көндіргені айтылады. Бұл кітап үлкен сәттілікке ие болды, 1850 жылға дейін 37 рет басылып, француз, неміс, испан, хиндустани, қытай және сингаль тілдеріне аударылды. Шервудтың әңгімесі реализм мен сезімталдықты үйлестіреді, оқырмандарын хиндустани сөздерімен және ол сезінген шынайы үнді өмірінің сипаттамаларымен таныстырады. Катт түсіндіргендей, «Осы туындысымен некролог трактаты (әдетте дінге қайта оралу мен христиандық өлімді баса көрсеткен) романтиканың түсіне енді». Шервуд сондай-ақ «Кішкентай Люси және оның Дхае» (1825) атты ұқсас мазмұндағы әңгіме жазды. «Индиялық паломник» (1818) кітабы Шервудтың діни көзқарастарының бір жағын көрсетеді: «Бір Құдайға сенгендері үшін мұсылмандар мен яһудилер индустардан жақсырақ қаралады, ал рим-католиктер индустардан да жақсырақ қаралады». «Индиялық паломник» Үндістанда жарық көрмесе де, Ұлыбритания мен Америкада танымал болды. Шервуд британдық отбасылардың үнді қызметшілері үшін, британдық кедейлерге арналған жазулар стилінде мәтіндер жазды. Солардың бірі – «Ая мен ханым» (1813) кітабында ая немесе қызметші «ашкөз, өзімшіл, жалқау және сенімсіз болып бейнеленген. Оның жұмыс берушілері оның кемшіліктерін жақсы біледі, бірақ оған төзімділік танытады». Үндістердің мәдени сезімтал және реалистік бейнесі «Бузидің соңғы күндері» (1842) кітабында көрінеді, ол «Кішкентай Генри мен оның тасымалдаушысының тарихы» кітабының жалғасы болып табылады. Бұл кітапта дінге көшкеннен кейін Бузи отбасы мен қоғамнан қуылған болады. Шервудтың Үндістан туралы жазбалары оның Үндістан халқынан жоғары тұру сезімін көрсетеді, сондықтан оның туындыларында субконтинент моральдық тұрғыдан бұзылған және реформаға мұқтаж ел ретінде бейнеленген. Жастарға Үндістанға көшіп кетудің қауп-қатері туралы ескерту үшін ол «Джордж Десмондтың тарихы» (1821) кітабын жазды. Шервудтың кітаптары бірнеше буын британдық жастардың санасын қалыптастырды. Катттың айтуынша, Шервудтың Үндістанды бейнелеуі жас британдық оқырмандарға қолжетімді болған санаулы туындылардың бірі болды, сондықтан мұндай балалар «миссиялардың дұрыстығына берік сенімділікке ие болды, бұл Ұлыбритания жауапты болған шетелдік халыққа деген шынайы қамқорлықты және мейірімділікті сіңіргенмен, үнді дәстүріне деген кез келген жасырын құрметті жойды». Нандини Бхаттачарья постколониалдық талдау арқылы Шервудтың евангелизм мен оның колониализмі арасындағы күрделі байланысты атап көрсетеді. Ол Шервудтың евангелистік әңгімелері колониялық «әйелдік бейнеге деген сенімсіздікті» терең көрсетеді деп санайды, бұл «Кішкентай Генри мен оның тасымалдаушысының тарихы» кітабындағы өліп бара жатқан баланың бейнесімен ұсынылған. Генри «колонизатордың жалпыға бірдей болмыс туралы қиялына қарсы, сол қиялдың өзін еліктеп, оны жоятын, өзінен төмен тұлғаны қалыптастырады». Бірақ Бхаттачарьяның пікірінше, Шервуд толыққанды колониалдық немесе постколониалдық мәтін жасай қоймайды, Генри сияқты балалардың өлімі балама сананың жетілу мүмкіндігін жояды.
While in India, Sherwood wrote a series of texts based on colonial life. Her most popular, The History of Little Henry and his Bearer (1814), tells of a young British boy who, on his deathbed, converts Boosy, the Indian man who has taken care of him throughout his childhood. The book was enormously successful; it reached 37 editions by 1850 and was translated into French, German, Spanish, Hindustani, Chinese, and Sinhalese. Sherwood's tale blends the realistic with the sentimental and introduces her readers to Hindustani words and descriptions of what she felt was authentic Indian life. As Cutt explains, "With this work, the obituary tract (which invariably stressed conversion and a Christian death) had assumed the colouring of romance." Sherwood also wrote a companion story titled Little Lucy and her Dhaye (1825) that told a similar tale. The Indian Pilgrim (1818) demonstrates Sherwood's religious biases: "Muslims and Jews receive better treatment than Hindus because of their belief in one God, but Roman Catholics fare little better than the Hindu idolaters." The Indian Pilgrim, though never published in India, was popular in Britain and America. Sherwood also wrote texts for Indian servants of British families in the style of British writings for the poor. One such was The Ayah and Lady (1813) in which the ayah or maid is "portrayed as sly, selfish, lazy, and untrustworthy. Her employers are well aware of her faults, yet they tolerate her". A more culturally sensitive and realistic portrayal of Indians appears in The Last Days of Boosy (1842), a sequel to The History of Little Henry and his Bearer, where the converted Boosy is cast out of his family and community after his conversion to Christianity. Sherwood's writings on India reveal her sense of superiority over the inhabitants of India; the subcontinent therefore appears in her works as a morally corrupt land in need of reformation. She wrote The History of George Desmond (1821) to warn young men of the dangers of emigrating to India. Sherwood's books shaped the minds of several generations of young Britons. According to Cutt, Sherwood's depictions of India were among the few available to young British readers; such children "acquired a strong conviction of the rightness of missions, which, while it inculcated sincere concern for, and a genuine kindness towards an alien people for whom Britain was responsible, quite destroyed any latent respect for Indian tradition." Using a postcolonial analysis, Nandini Bhattacharya emphasizes the complex relationship between Sherwood's evangelicalism and her colonialism. She argues that Sherwood's evangelical stories demonstrate the deep colonial "mistrust of feminized agency", represented by a dying child in Little Henry and his Bearer. Henry "subvert[s] the colonialist's fantasy of universal identity by generating a subaltern identity that mimics and explodes that fantasy". But ultimately, Bhattacharya argues, Sherwood creates neither a wholly colonialist text nor a post colonial text; the deaths of children such as Henry eliminate any possibility for an alternative consciousnesses to mature.
Кейінгі жазбалары: Викториандық дәуір
1830 жылға қарай Шервудтың шығармалары евангелизмнен алшақталып, дәстүрлі викториялық сюжеттер мен тақырыптарды көрсете бастады. Мысалы, "Gipsy Babes" (1826) шығармасы, мүмкін, Уолтер Скоттың "Guy Mannering" (1815) романынан шабыттанған, "адамдық сезімдерге" ерекше мән береді. 1835 жылы ол жасөспірімдерге арналған "Шанти - Blacksmith" атты готикалық роман жазды, оны Катт "керемет және қызықты оқиға" деп сипаттайды және жанрдың троптарын пайдаланады: "жоғалған мұрагер, қираған қамал, қарапайым көмекшілер мен адал қызметшілер, зұлым және құпиялы цыгандар, тұтқын және қастандық". 1835 жылы Шервуд "Кэролайн Мордаунт" романын жариялады, ол жас әйелдің гувернантка болуға мәжбүр болуы туралы. Оның ата-анасы оның жас кезінде қайтыс болады, бірақ, әйқайына орай, туыстары оның білімін төлейді, осылайша ол өзінің күнкөрісін табуға мүмкіндік алады. Роман оның көңілді, қанағаттанбаған қыз кезінен сенімді, қанағаттанған әйелге дейінгі жолын баяндайды; ол мақтанқор ақсүйектердің, бос әдебиетшілердің және догматикалық евангелистердің тілегіне бейімделуге үйренеді. Ол өзінің тәуелді жағдайында толық бақытқа жете алмайтынын түсінеді. Алайда, осыны мойындағаннан кейін, ол Құдайды табады, ал соңғы тарауда идеалды күйеуге ие болады, осылайша оған толық бақыт сыйланады. Катттың пікірінше, осы шығармаларында Шервуд Джейн Остин мен Джейн Тейлордан жаңа "жанды, әзіл-қалжыңды және сатирикалық" стильді алған. "Кэролайн Мордаунт" сияқты кейінгі және оның ертеректегі евангелистік мәтіндерінде Шервуд викториялық жобаға сәйкес гендерлік рөлдерді бекітті; оның кейінгі еңбектерінде әр жыныс үшін рөлдер одан да қатаң және тар сипатталған болса, оның ертеректегі еңбектері, мысалы, "Фэрчайлд отбасы" демаркацияларды ұсынды: Люси мен Эмили тігуді және үйді ұстауды үйренеді, ал Генри бақшаға қарап, латын тілін оқыды.
By 1830, Sherwood's works had drifted from evangelicalism and reflected more conventional Victorian plots and themes. For example, Gipsy Babes (1826), perhaps inspired by Walter Scott's Guy Mannering (1815), emphasizes "human affections". In 1835, she wrote a Gothic novel for adolescents entitled Shanty the Blacksmith, which Cutt calls "a gripping [and] exciting tale" and employs the tropes of the genre: "lost heir, ruined castle, humble helpers and faithful retainer, sinister and mysterious gypsies, prisoner and plot". In 1835, Sherwood published the novel Caroline Mordaunt, about a young woman forced to become a governess. Her parents die when she is young, but luckily relatives pay to educate her, so she can earn her own living. It follows her progress from a flighty, discontented girl to a reliable, content woman; she learns to accommodate herself to the whims of a proud nobility, silly literati, and dogmatic evangelicals. She realizes that in her dependent position she must be content with less than complete happiness. Once she recognizes this, though, she finds God, and in the last chapter an ideal husband, so granting her near complete happiness after all. Cutt suggests that in these works, Sherwood drew on Jane Austen and Jane Taylor for a new "lively, humorous, and satirical strain". In both later works such as Caroline Mordaunt and her earlier evangelical texts, Sherwood followed the Victorian project of prescribing gender roles; while her later works outlined ever more stringent and narrow roles for each sex, her early works such as The Fairchild Family suggested demarcations as well: Lucy and Emily learn to sew and keep house while Henry tends the garden and learns Latin.
Мұра
XIX ғасырдың соңында Ұлыбританияның білім беру жүйесі секулярландырылған сайын, Шервудтың евангелистік кітаптары негізінен кедейлерді оқытуға және жексенбілік мектептерде пайдаланылды. Оның миссионерлік әңгімелері барлық шығармаларының ішінде ең ықпалдысы болды, себебі Катттың сөзімен айтқанда, олар "миссионерлік рухты сақтап, [XX ғасырға] дейін жалғасқан Үндістанға қатысты әкелік көзқарасты нығайтты, олар үлкен сұранысқа ие болды" және "Шервуд ханымның кейбір ізбасарларының әңгімелерін тым қарапайымдауы нәсілдік басымдық туралы қате пікір қалыптастыруына себеп болды". Олар Шарлотта Мария Таккерге ("А. Л. О. Е.") және тіпті, мүмкін, Рудьярд Киплингке де әсер етті. АҚШ-та Шервудтың ерте туындылары танымал болды және 1840 жылдарға дейін қайта басылды; одан кейін Луиза Мей Алкотт сияқты авторлармен американдық балалар әдебиетінің өзіндік дәстүрі қалыптаса бастады. Шервуд Виктория дәуіріндегі отбасы идеологиясын дамытуға да зор үлес қосты. Катт "барлығын білетін Виктория дәуіріндегі ата-ана Шервуд ханымның туындысы емес, өзі викториялықтардың өзінің туындысы, алайда, ата-ананы отбасындағы Құдайдың өкілі ретінде бейнелеу арқылы ол осы идеяны сіңіріп, дамытты" деп мойындайды. Шервудтың ерте әңгімелерінде өлімнің жиі кездесуі және оның осы дүниедегі және соңғы өмірдегі салдарының жарқын бейнеленуі XX ғасырдың сыншыларын оның туындыларын сынауға итермеледі. Дегенмен, Шервудтың әңгімелері Чарльз Кингсли және Шарлотта Мэри Йонг сияқты басқа жазушылардың стильдеріне әсер етті. Джон Раскин Генри Милнерді өзінің "Претерита" (1885–1889) атты фантастикалық автобиографиясының негізі ретінде пайдаланған деген болжам бар. Шервудтың әртүрлі жанрлардағы тәжірибелері басқа жазушыларға балалар көркем әдебиетінің инновациялық формаларын іздеуге мүмкіндік берді. Оның үгіттерді шебер пайдалануы реформалық әдебиетті жақындатып, Гарриет Мартино сияқты радикалдарды да сол жанрды қолдануға ынталандырды, бірақ қарама-қарсы мақсаттармен. Шервудтың туындыларының танымалдығы мен кейінгі жазушыларға тигізген әсері туралы Жанис Доусон былай деп жазады: "Оның кітаптары қазір кеңінен оқылмаса да, ол XIX ғасырдың балалар әдебиетінің ең маңызды авторларының бірі саналады".
As Britain's education system became more secular in the later nineteenth century, Sherwood's evangelical books were used mainly to teach the poor and in Sunday schools. Her missionary stories were the most influential of all her works, for according to Cutt, they "kept alive the missionary spirit and perpetuated that paternal attitude towards India that lasted into the [twentieth century], were widely imitated" and "an unfortunate assumption of racial superiority was fostered by the over simplification of some of Mrs. Sherwood's successors". They influenced Charlotte Maria Tucker ("A. L. O. E.") and even perhaps Rudyard Kipling. In the United States, Sherwood's early works were popular and republished well into the 1840s; thereafter a tradition of specifically American children's literature began to develop with authors such as Louisa May Alcott. Sherwood was also instrumental in developing the ideology of the Victorian family. Cutt acknowledges that "the omniscient Victorian parent was not the creation of Mrs. Sherwood, but of the Victorians themselves; nevertheless, by presenting the parent as God's vicar in the family, she had planted and fostered the idea". The prevalence of death in Sherwood's early stories and vivid portrayal of its worldly and otherworldly consequences have often caused twentieth century critics to deride her works. However, Sherwood's stories influenced the styles for other writers such as Charles Kingsley and Charlotte Mary Yonge. It has been surmised that John Ruskin used Henry Milner as the basis for his imaginative autobiography Praeterita (1885–1889). Sherwood's narrative experiments with various genres allowed other writers to pursue innovative forms of children's fiction. Her imaginative use of tracts domesticated reformist literature and encouraged radicals such as Harriet Martineau to employ the same genre, although for opposite purposes. Due to the popularity of Sherwood's works and their impact on later writers, Janis Dawson writes: "Though her books are no longer widely read, she is regarded as one of the most significant authors of children's literature of the nineteenth century".