Индонезия Социалистік партиясы (1948-1960) – тарихы, негіз қалаушылары (Амир Шәрифоддин, Сутан Шахрир), және Сукарно билігінде тыйым салынғаны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезияның бұрынғы саяси партиясы
Former political party of Indonesia
Индонезияның Социалистік партиясы – 1948 жылдан 1960 жылға дейін Индонезияда әрекет еткен саяси партия, ол президент Сукарно тарапынан тыйым салынған.
The Socialist Party of Indonesia was a political party in Indonesia from 1948 until 1960, when it was banned by President Sukarno.
Шығу тегі
1945 жылдың желтоқсанында Әмір Сжарифуддиннің Индонезия социалистік партиясы (Парси) және Сутан Сжахирдің Социалистік халық партиясы (Парсас), екеуі де жақында ғана құрылған болатын, бірігіп Социалистік партияны құрды. Сжахир біріккен партияның жетекшісі болды. Ол жас зиялылар мен студенттердің арасында, сондай-ақ Голландиялық Шығыс Үндістігін жапондықтар басып алған кезде осы екі адам басқарған астыртын қозғалыстардың мүшелері арасында танымал болды. 1945 жылдың соңында Социалистік партия Индонезияның Орталық Ұлттық Комитетінің жұмыс комитетіндегі 25 орынның бесеуін жеңіп алды, ол де-факто заң шығарушы орган еді. Сжахир мен Әмір премьер-министр қызметін атқарды, ал басқа Социалистік партия мүшелері министрлікте жоғары лауазымдарды иеленді. 1947 жылдан бастап Әмір мен оның коммунистік одақтастары партияға ықпалын күшейткен сайын Сжахир мен Әмірдің арасында дау туды. 1947 жылдың маусымында Әмір Сжахирді қызметтен шеттетуге ұшыратты. Сжахирдің Социалистік партиядан кеткеннен кейін 1948 жылдың 12 ақпанында екінші партия, Индонезия социалистік партиясы құрылды. Оған Линтонг Мулия Ситорус және оның ұлтшылдық көзқарасын қолдаған, кеңестік бағытты қатты ұстамаған басқа да жақтастары қосылды. Партия сонымен қатар Ситорус бас редакторлық еткен "Сикап" атты газетті жариялады.
In December 1945 Amir Sjarifoeddin's Socialist Party of Indonesia (Parsi) and Sutan Sjahrir's Socialist People's Party (Parsas), both of which had only recently been established, merged to form the Socialist Party. Sjahrir became leader of the combined party. It was popular among young intellectuals and students as well as members of the underground movements led by the two men during the Japanese occupation of the Dutch East Indies. At the end of 1945 the Socialist Party gained five of the 25 seats on the working committee of the Central Indonesian National Committee, the de facto legislature. Both Sjahrir and Amir served terms as prime minister, while other Socialist Party members held senior cabinet posts. From 1947, divisions appeared between Sjahrir and Amir as Amir and his communist allies gained more and more influence over the party. In June 1947 Amir ousted Sjahrir. The second party called the Socialist Party of Indonesia was founded on 12 February 1948 by Sjahrir after his departure from the Socialist Party. Joining him in the new party were Lintong Mulia Sitorus and other followers who agreed with his position on nationalism and not having a strongly pro Soviet line. The party also launched a newspaper called Sikap which Sitorus edited.
Партиялық философия
Партияның философиясы марксистік әлеуметтік талдау элементтерімен фабианизмге негізделген. Партияның социализмінің ерекше индонезиялық ерекшеліктері болды. Ол жаңғырту, экономикалық даму және рационалды жоспарлау мен ұйымдастыру қажеттігін баса көрсетті, сонымен қатар экстремистік ұлтшылдыққа және шетелге қарсы көңілге қарсы тұрды. Шетелдік капиталдың қажеттілігін мойындаса да, партия жетекшілері Хатта кабинетінің тым сақты сыртқы саясатын және оған АҚШ-тың күшті ықпалын сынады. Партияның АҚШ немесе КСРО тарапын алуына қатысты түрде қарсы болды. Көпшіліктің қолдауын алудың орнына, партия жақсы оқытылған ядролық мүшелерді дамытуға ұмтылды. Ол жоғары деңгейдегі бюрократтар мен әскер басшылығы арасында айтарлықтай беделге ие болды. Сұлтан Хаменгкубувана IX және Насутион ПСИ мүшесі болмаған, бірақ олармен берік бейресми байланыста болды.
The party's philosophy was based on Fabianism with elements of Marxist social analysis. There was a distinct Indonesian character to the party's brand of socialism. It stressed the need for modernization, economic development and rational planning and organization, while opposing extreme nationalism and anti foreign sentiment. It accepted the need for foreign capital, but party leaders criticized what they saw as the Hatta cabinet's overcautious foreign policy and the strong influence of the United States over it. They strongly opposed the party siding with either the United States or the Soviet Union. Rather than building support among the masses, the party aimed to develop a well trained core of members. It had considerable influence among high level bureaucrats and the leadership of the army. Sultan Hamengkubuwana IX and Nasution did not belong to the PSI, but they had strong informal links with it.