Ежелгі грек әдебиетіндегі "эйдолон" – тірі немесе қайтыс болған адамның рухани бейнесі. Гомер мен Эврипид Геленаның "эйдолоны" арқылы өмір мен өлімді бейнелеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ежелгі грек әдебиетіндегі рух бейнелері
Spirit images in ancient Greek literature
Ежелгі грек әдебиетінде эйдолон (/aɪ/'/d//oʊ//l//ɒ//n/; εἴδωλον 'бейне, сән, көрініс, шал, әуе, арба'; көпше: эйдола немесе эйдолон) – тірі немесе қайтыс болған адамның рух бейнесі; көлеңке немесе адам кейпіндегі шал.
In ancient Greek literature, an eidolon (/aɪ/'/d//oʊ//l//ɒ//n/; εἴδωλον 'image, idol, double, apparition, phantom, ghost'; plural: eidola or eidolons) is a spirit image of a living or dead person; a shade or phantom look alike of the human form.
Әдебиеттік қолданысы
Троялық Еленаның эйдолоны туралы ұғымды Гомер мен Еврипид екеуі де зерттеген. Гомер осы ұғымды Еленаға өлімнен кейін де өмір беруге мүмкіндік беретін тәуелсіз идея ретінде пайдаланады. Еврипид оны клеос идеясымен байланыстырады, олардың біреуі екіншісінің нәтижесі болып табылады. Еврипид пен Стесихор екеуі де Троялық жылқы туралы шығармаларында Еленаның қалаға ешқашан физикалық түрде келмегенін айту үшін эйдолон ұғымын қолданады. Өлгендердің эйдоласы туралы түсінік әдебиетте Пенелопаға қатысты зерттелді, ол кейінгі шығармаларда Клитемнестраның және кейіннен Еленаның өзінің эйдоласына қарсы күресті. Гомердің эйдола қолдануы "Одиссеяға" дейін созылады, онда Пенелопаның күйеулерінің өлімінен кейін Теоклимен сарайдың есігі олармен толы екенін байқайды. Эдгар Аллан Поның 1844 жылғы "Арман Елі" поэмасында, "жаман періштелермен" қиналып, "қаншама қайғысы бар" және "көлеңкеде жүретін" адамдарға арналған әлемді Эйдолон билейді. Уолт Уитменнің 1876 жылғы осы аттас поэмасы терминді әлдеқайда кеңірек түсіндіріп, поэмада кеңейтілген және егжей-тегжейлі сипатталған. Уитменнің терминді қолдануынан барлық тіршілік иелерінің жеке жандарынан құралған жоғарғы жан ұғымын, сондай-ақ Жерді және планеталар, Күн, жұлдыздар мен галактикалардың иерархиясын қамтуға дейін кеңейгенін көреміз. Кларк Эштон Смит "Қараңғы Эйдолон" атты әңгіме жазды, онда қорқынышты сиқыршы Намирраның өмірі мен өлімі баяндалады. Италиялық Disney комиксі ПКНА-да Один Эйдолон есімді кейіпкер бар, ол One кейіпкерінің денесінің көшірмесі болып табылады. Рик Риорданның "Олимп Батырлары" кітап сериясында, эйдолон деп аталатын тұлғалар (көне гректердегі эйдолон түсінігіне негізделген) кейіпкерлердің денелерін иелену арқылы оларға билік ететін қарсыластар ретінде пайда болады. Олар бес кітаптан тұратын серияның үшінші кітабы "Афинаның белгісінің" алғашқы тарауларында алғаш рет пайда болады. Пайпер Маклин өзінің сөздерімен оларды толығымен шығарып тастағанға дейін кітап барысында тағы екі рет пайда болады. Сандип Пармардың "Эйдолон" екінші жинағы үшін Ледбери жүлдесін жеңіп алды.
The concept of Helen of Troy's eidolon was explored both by Homer and Euripides. Homer uses the concept as a free standing idea that gives Helen life after death. Euripides entangles it with the idea of kleos, the one being the product of the other. Both Euripides and Stesichorus, in their works concerning the Trojan Horse, use the concept of the eidolon to claim that Helen was never physically present in the city at all. The concept of the eidola of the dead has been explored in literature regarding Penelope, who in later works was constantly laboring against the eidola of Clytemnestra and later of Helen herself. Homer's use of eidola also extends to the Odyssey where, after the death of the suitors of Penelope, Theoclymenus notes that he sees the doorway of the court filled with them. In Dream Land, an 1844 poem by Edgar Allan Poe, an Eidolon rules over a realm haunted by "ill angels only" and reserved for the ones whose "woes are legion" and who "walk in shadow". Walt Whitman's poem by the same name in 1876 used a much broader understanding of the term, expanded and detailed in the poem. In Whitman's use of the term we can see the use broaden to include the concept of an oversoul composed of the individual souls of all life and expanding to include the Earth itself and the hierarchy of the planets, Sun, stars and galaxy. Clark Ashton Smith wrote a story called The Dark Eidolon, which chronicles the life and death of the dread sorcerer Namirrha. In the Italian Disney comic book PKNA, there is a character named Odin Eidolon who is a body double for the character One. In The Heroes of Olympus book series by Rick Riordan, entities referred to as eidolons (based on the Ancient Greek understanding of an eidolon) appear as occasional antagonists who take control of the bodies of several of the books' protagonists via their power of possession. They first appear in the opening chapters of The Mark of Athena, the third book of the five book series. They appear twice more over the course of the book before Piper McLean manages to permanently eject them using her charmspeak power. Sandeep Parmar's Eidolon won the Ledbury prize for a second collection.