Германия композиторы: Иероним Преториус және оның шығармашылығы
Hieronymus Praetorius
Герман композиторы Гиероним Праеториус (1560-1629) – органикалық музыкасымен, 8-20 дауыстық хор шығармаларымен танымал. Өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы Иероним Преториус (10 тамыз 1560 – 27 қаңтар 1629) – Солтүстік Германия композиторы және органшы, кеш Ренессанс және ерте Барокко дәуірлерінде 8-ден 20-ға дейін дауысты полихоралық мотеттердің күрделі және айқын көркемдік экспрессиясын жеткізген автор. Оның органда ойналатын музыкасының бір бөлігі 1611 жылға жататын Висби органдарының табельдатурасында сақталған. (Ол теориялық еңбектерімен және «Терпсихора» атты туындысымен танымал болған Майкл Преториуспен туысқан емес, бірақ Преториус әулеті 16 және 17 ғасырларда көптеген көрнекті музыканттарды өсірген.)
German composer
Hieronymus Praetorius (10 August 1560 – 27 January 1629) was a Northern German composer and organist of the late Renaissance and early Baroque whose polychoral motets in 8 to 20 voices are intricate and vividly expressive. Some of his organ music survives in the Visby Orgel Tabulatur, which dates from 1611. (He was not related to the prolific Michael Praetorius, known as a theorist and for Terpsichore, but the large Praetorius family tree produced many distinguished musicians during the 16th and 17th centuries.)
Өмір
Ол Гамбургте дүниеге келіп, өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Әкесімен (Жакоб Преториус, үлкен (1520-1586), ол да композитор) органда оқығаннан кейін, оқуын жалғастыру үшін Кельнге көшті. 1580 жылы Эрфурт қаласында органшы болып жұмыс істеді, бірақ тек екі жыл ғана сонда қалды. 1582 жылы Гамбургке оралғаннан кейін, Sankt Jacobi шіркеуінде әкесінің көмекші органшысы болып жұмыс істеді. 1586 жылы әкесі қайтыс болған соң бас органшы болып тағайындалды және 43 жыл бойы осы лауазымда қызмет етті. Осы жылы оның ұлы Якоб дүниеге келді, ол да композитор болуға тағдырланған еді. 1596 жылы Иероним Грөнингенге сапар шегіп, Михаэль Преториус және Ханс Лео Хасслермен кездесті; бәлкім, ол олардың музыкасымен танысып, олар арқылы замандас венециялық мектептің музыкасын білген болар.
He was born in Hamburg and spent most of his life there. He studied organ with his father (Jacob Praetorius, the elder (1520 1586), also a composer), before moving to Cologne for further study. In 1580 he became organist in Erfurt but remained there only two years. After returning to Hamburg in 1582 he worked with his father as assistant organist at Sankt Jacobi, becoming principal organist in 1586 when his father died, a post he retained until his own death 43 years later. His son, Jacob, was born that same year, and was also destined to become a composer. In 1596 Hieronymus visited Gröningen where he met Michael Praetorius and Hans Leo Hassler; presumably he became acquainted with their music and, through them, the music of the contemporary Venetian School.
Музыка және әсер
Преторий негізінен латын полихорлық мотеттерінен өзге, Магнификаттың он түрлі нұсқасын және массаларын жазды. Оның көптеген музыкалық шығармаларында дауыстар бірнеше топқа бөлінген, бұл Солтүстік Германияда полихорлық стилдегі алғашқы тәжірибе болуы мүмкін; хордың құрамы 8-ден 20 адамға дейін жетеді, дауыстар екі, үш немесе төрт топқа бөлінеді. Преторий мұндай көлемдегі және қиындығы жоғары музыканы жазу үшін өте білікті музыканттарды қолдануға мүмкіндік алған болуы керек. Венециялық стильде жазуда прогрессивті болғанымен, ол латын тілін қолдануда консервативті болды және көптеген қазіргі заманғы неміс композиторлары құлшыныспен қабылдаған бассо континуодан жаңылды. Оның көптеген вокалдық музыкасы а капелла жанрында орындалады. Преторий сонымен қатар төрт бөлімді неміс хоралдарының жинағын жасаған алғашқы композитор болды, ол органмен сүйемелдеуге ие және протестант шіркеулерінде бірнеше ғасыр бойы стандартқа айналды. Жинаққа енген музыка Гамбургтегі төрт шіркеуден жиналған, ал 88 нұсқаның 21-і оның өзінің туындылары. Оның органда орындалатын бірнеше шығармалары сақталған, соның ішінде Магнификаттың тоғыз нұсқасы, олар жоғары деңгейдегі контрапункттік кантус фирмас стилінде жазылған. Бұдан өзге, солтүстік Германияның сол кездегі жинақтарындағы көптеген анонимді шығармалар қазір Иероним Преторийге тиесілі деп саналады.
Praetorius wrote Masses and ten settings of the Magnificat in addition to the mostly Latin polychoral motets. Much of his music uses voices divided into several groups, probably the first of its kind in Northern Germany in polychoral style; choir sizes range from 8 to 20, with the voices divided into two, three or four groups. Praetorius must have had sophisticated musicians at his disposal, considering both the amount and the difficulty of music he wrote for these ensembles. While progressive in writing in the Venetian style, he was conservative in using Latin and avoiding the basso continuo, which was eagerly adopted by many other contemporary German composers. Most of his vocal music is a cappella. Praetorius was also the first composer to compile a collection of four part German chorales with organ accompaniment, a sound which was to become a standard in Protestant churches for several centuries. The music in the collection was compiled from four churches in Hamburg; 21 of the 88 settings are of his own composition. Some of his organ compositions survive, including nine settings of the Magnificat, which are in a highly contrapuntal cantus firmus style. In addition to these settings, numerous anonymous pieces in north German collections of the time are now attributed with reasonable certainty to Hieronymus Praetorius.
Анықтамалар және қосымша оқу
"The New Grove Dictionary of Music and Musicians" басылымындағы "Hieronymus Praetorius" мақаласы, редактор Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Манфред Букофцер, Барокко дәуірінің музыкасы. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1947 жыл.
Article "Hieronymus Praetorius," in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Manfred Bukofzer, Music in the Baroque Era. New York, W. W. Norton & Co., 1947.