Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы тау тізбегі
Mountain range in New Zealand
Кайманава тау тізбегі, 2020 жылдың 16 шілдесінен бастап ресми түрде Кайманава таулары деп аталады, Жаңа Зеландияның орталық Солтүстік аралында орналасқан таулар тізбегі. Олар 50 шақырымға созылып, негізінен адам тұрмайтын аймақтардан, Таупо көлінің оңтүстігінде және "Шөл жолынан" шығысқа қарай солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа дейін өтеді. Олардың еңістері Солтүстік аралдың жанартаулық үстіртін құрайды. Жаңа Зеландияның Мәдениет және мұра министрлігі Кайманава атауының мағынасын "тамақ үшін дем алу" деп аударады. Таулардың төңірегіндегі жерлер бұталы өсімдіктермен жабылған. Батысында, Рангипо шөлі орналасқан жерде, топырақ сапасы нашар. Шығысында топырақ құнарлырақ, бірақ жер өте қиын. Кайманава жылқылары деп аталатын жабайы жылқылар осы тауларда еркін жүреді. Жаңа Зеландиядағы көптеген тау тізбектерінен айырмашылығы, Кайманава тау тізбегі жеке меншікке бөлінген. Рангипо шөлінің үлкен бөлігі Жаңа Зеландия армиясының оқу орталығы ретінде пайдаланылады.
The Kaimanawa Range, officially called the Kaimanawa Mountains since 16 July 2020, is a range of mountains in the central North Island of New Zealand. They extend for 50 kilometres in a northeast/southwest direction through largely uninhabited country to the south of Lake Taupō, east of the "Desert Road". Their slopes form part of the North Island Volcanic Plateau. The New Zealand Ministry for Culture and Heritage gives a translation of "breath for food" for Kaimanawa. The lands around the mountains are scrubby. To the west, where the Rangipo Desert is located, the soils are poor quality. To the east, the soils are more fertile, but the land is very rough. A population of feral horses, the Kaimanawa horses, roam free on the ranges. Unlike the majority of mountain ranges in New Zealand, the Kaimanawa Range is divided into private land. Considerable areas of the Rangipo Desert are used by the New Zealand Army for training.
Қайманава қабырғасы
Каиманава мемлекеттік орман аймағында Каиманава қабырғасы орналасқан. Туваретоа тангатоу жергілікті халықтың ауызша дәстүрінде бұл орын кохату (тас) деп аталады. Көп тараған теория бойынша, қабырға адамдар жасаған. Осы танымал теориядан туындаған псевдонаукалық теория қабырғаны маори өркениетіне дейінгі мәдениеттің артефактісі деп түсіндіреді. Қабырғаның құрылысын антрополог пен геолог тексерді, бірақ ешқайсысы да оның адамның құрылысы екенін дәлелдемеді. Алдын ала зерттеу кезінде Жаңа Зеландияның Табиғатты қорғау департаментінің антропологы Невилл Ричи "қосылыстардың бойындағы сәйкес келетін микро-бұрылыстарды" байқады. Бұл қабырғадағы блоктардың өте дәл келісімде екенін көрсетті. Ол сондай-ақ, қосылыстардың тік, көлденең немесе перпендикуляр емес екенін байқады, яғни қосылыстардың орналасуы жеткіліксіз сапалы жасалған. Ричи блоктардың табиғи құрылым екеніне, блоктардағы сәйкес келетін микро-бұрылыстардың және қосылыстардың кемелсіз орналасуының нәтижесінде қорытынды жасады. Уайракейдегі Геологиялық және ядролық ғылымдар институтының ғалымы Питер Вуд бір күн бойы блоктарды тексеріп, олар Вудтың "Орталық Рангитаики игнимбриті" деп атаған және "Таупо вулканы аймағында кең таралған 330 000 жылдық вулкандық тау жынысы" деп сипатталған табиғи жарықтар екенін анықтады. Тік және көлденең жарықтар да жиі кездеседі. Рангитаики игнимбритіндегі жарықтар оның суынуы және ағын кезінде жиырылуынан пайда болды.
Within the Kaimanawa State Forest area is the Kaimanawa Wall. The Tuwharetoa tangata whenua claim an “oral tradition” of the place as a kōhatu (rock). A popular theory is that the wall is a human construction. From that popular theory, a pseudoscience theory explains the wall as a pre Māori civilization artifact. The wall formation was inspected by an anthropologist and a geologist; neither saw evidence of a human origin. In a preliminary investigation, anthropologist Neville Ritchie of the New Zealand Department of Conservation, observed "matching micro irregularities along the joints." This indicated that the blocks in the wall were too perfectly matched. He also observed the joints were neither straight nor truly horizontal nor perpendicular, indicating the joint alignments were too poorly constructed. Ritchie concluded the blocks are a natural formation based on the presence of matching micro irregularities in blocks and imperfect joint alignment. Peter Wood, of the Institute of Geological and Nuclear Sciences at Wairakei, inspected the blocks for an afternoon and concluded they are natural fractures in what Wood termed "Jointed Rangitaiki Ignimbrite," and described as "330,000 year old volcanic rock that is common in the Taupō Volcanic Zone." Both vertical and horizontal joints are common. Fractures in the Rangitaiki ignimbrite formed when it cooled and contracted after flowing into place during an eruption.