Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париждегі жел диірмені, Франция
Windmill in Paris, France
Мулен де ла Галетт – Париждегі Монмартр ауданының жоғарғы бөлігінде орналасқан жел диірмені және оған байланысты кәсіпорындар. 17 ғасырдан бері бұл диірмен тек ұн тартумен ғана емес, басқа да қызметтерімен танымал болған. 19 ғасырдағы иелері, Дебрей отбасысы, қоңыр нан – галет жасады, ол халыққа кеңінен танылып, диірмен мен оның бизнесінің атына айналды, оның ішінде әйгілі генгует және мейрамхана да болды. 19 ғасырда Мулен де ла Галетт париждіктер үшін ойын-сауық, көңіл көтеру, бір стақан шарап пен диірменде ұнталған ұннан жасалған нанның орын болды. Ренуар, Ван Гог, Рамон Касас және Писсарро сияқты суретшілер Мулен де ла Галетті суреттерінде бейнеледі, олардың ең танымал туындысы – Ренуардың мерекелік картинасы «Мулен де ла Галеттегі бал».
The Moulin de la Galette is a windmill and associated businesses situated near the top of the district of Montmartre in Paris. Since the 17th century the windmill has been known for more than just its milling capabilities. Nineteenth century owners and millers, the Debray family, made a brown bread, galette, which became popular and thus the name of the windmill and its businesses, which have included a famous guinguette and restaurant. In the 19th century, Le Moulin de la Galette represented diversion for Parisians seeking entertainment, a glass of wine and bread made from flour ground by the windmill. Artists, such as Renoir, van Gogh, Ramón Casas and Pissarro have immortalized Le Moulin de la Galette; likely the most notable was Renoir's festive painting, Bal du moulin de la Galette.
Жел тегершігі
1622 жылы "Мулен де ла Галет" жел диірмені, сондай-ақ "Блют фин" деп те аталады, салынды. "Блют фин" атауы француз тіліндегі "bluter" етістігінен шыққан, ол ұнды кебектерден бөліп сүзуді білдіреді. Дебрей отбасы 1809 жылы ұн өндіру үшін екі диірменді – "Блют фин" және 1717 жылы салынған "Раде" диірменін сатып алды. Бірақ ол егін жинауға қысым жасау немесе өндіріс үшін қажетті материалдарды ұнтақтау үшін де пайдаланылды. 1915 жылы "Ескі Монмартр достары" қоғамы оны бұзудан құтқарды. 1924 жылы диірменнің иесі оны Жирадон және Лепик көшелерінің бұрышына көшірді. Ол 1978 жылы қалпына келтірілді, бірақ қазір жұмыс істемейді. 1958 жылдан бері диірмен ескерткіш ретінде тіркелген.
The windmill Moulin de la Galette, also known as Blute fin, was built in 1622. The name Blute fin comes from the French verb bluter which means sifting flour for the separation from bran. The Debray family acquired the two mills in 1809 for producing flour, the Blute fin and the Radet, built in 1717. But it was also used to pressurize the harvest or grind materials needed for manufacturing. An association Friends of Old Montmartre saved it from destruction in 1915. In 1924, its owner moved the windmill to the corner of Girardon and Lepic streets. It was restored in 1978, but is not running. The windmill has been classified as a monument since 1958.
1814 және 1870 жылдардағы қоршаулар
Наполеон соғыстарының аяқталуымен 1814 жылы Париж қамалғанда, үш Дебрей адамы жел диірменін казактардан қорғау кезінде қаза тапты; диірменші өлтіріліп, диірмен қанаттарына міхленді.
At the end of the Napoleonic Wars in 1814, during the siege of Paris three Debray men lost their lives defending the windmill against Cossacks; the miller was killed and nailed to the wings of the windmill.
Коммерциялық кеңею
1814 жылы Париж қоршауында қаза тапқан диірменшінің аман қалған ұлы диірменді гингуетке айналдырды. Қазіргі Moulin de la Galette атауы 19-ғасырда диірменге ие болған Дебрейлер диірменінің сүтпен бірге пісіріп, сатқан кішкентай қоңыр наны – галетке негізделген. Бұл дәмді нан соншалықты танымал болғандықтан, кейіннен жел тегершігінің аты болып кетті. Париждіктер Монмартрға ауылдың "қарапайым қуаныштарын" көруге, бір стақан шарап, жаңа пісірілген нан ішіп, Париж мен Сена өзенінің көрінісін тамашалауға баратын. 1833 жылы Дебрейлердің бірі грек музасы Терпсихораға арналған би алаңын ашуға шешім қабылдады. Оның биге деген құштарлығы мен шеберлігі би залына көптеген адамдарды тартты және ол сәттілікке жетті. Жазушы Эмиль Зола 1876 жылы былай деп жазды: "Біз Францияның Франко-Пруссия соғысындағы жеңілісін еске түсіретін саяси әңгімелерді тыңдамай қуанышпен тойлау үшін ауылға асықтық". Монмартрға пойызбен немесе бір сағаттық жаяу жолмен жетуге болады, ол әлі де жеміс бақтары, дүкендері және қалған екі жел тегершігі бар шағын ауыл болды. Пол Франсуа Квинсак, Киз ван Донген және Морис Утрилло.
The mill was turned into a guinguette by the surviving son of the miller killed during the siege of Paris in 1814. The current name Moulin de la Galette is based upon galette, a small brown bread that the Debray millers, who owned the mill in the 19th century, made and sold with a glass of milk. The tasty bread became so popular that it later became the name of the windmill. Parisians made their way to Montmartre to enjoy "the simple pleasures" of the countryside with a glass of wine, freshly baked bread and a terrace view of Paris and the Seine below. In 1833, one of the Debrays decided to open an area for dancing, dedicated to the Greek muse Terpsichore. His flair for dancing and enthusiasm attracted patrons to the dancing hall and it became a success. Author Émile Zola wrote in 1876, "We rushed off into the countryside to celebrate the joy of not having to listen to any more talk about politics," which often meant reflection of France's defeat in the Franco Prussian War. Montmartre, attainable by a train ride or a one hour walk, was still a village with orchards, shops and two remaining windmills. Paul François Quinsac, Kees van Dongen and Maurice Utrillo.