Кіріспе
1697 жылғы Ирландия Парламентінің актісі 1697 жылғы Шығарып салу актісі немесе 1697 жылғы Епископтарды шығарып салу актісі (9 Will. 3. c. 1 (I)) – 1697 жылы Ирландия Парламенті қабылдаған заң, осы заңға сәйкес Рим-католик шіркеуінің барлық ресми және тұрақты дін қызметкерлері Ирландиядан қуылды. 1698 жылдың 1 мамырына дейін барлық «католик архиепископтары, епископтары, жалпы викарийлер, декандары, иезуиттер, монахтар, францискан монахтары және басқа да католик дін қызметкерлері» елден кететін кеме күтіп тұрған белгілі бір порттардың бірінде болуға тиіс болды. Осы мерзімнен кейін елде қалу немесе елге кіру 12 ай түрме жазасымен, одан кейін елден қуумен жазаланды. Екінші рет жасалған қылмыс – аса ауыр қылмыс. Бұл акт Уильям соғысынан кейін қабылданған Жатқа заңдардың бірі болды, ол Ирландия шіркеуін мемлекеттік шіркеу ретінде сақтауға және католик дін қызметкерлерінің якобизмді қолдауынан қорқуға бағытталған. Осыған ұқсас талаптармен 1673 және 1678 жылдары Дублин қамалының әкімшілігі бұрынғы жарлықтар шығарған. Шығарып салу бастапқыда және ең тиімді түрде тұрақты дін қызметкерлеріне қатысты, олардың көпшілігі (1704 жылғы Тіркеу актісіне сәйкес) діни қызметкерлер ретінде тіркеліп, жер аударылудан қорғану үшін секулярлы дін қызметкерлері ретінде қарастырылды. Епископтарға тыйым салу жаңа дін қызметкерлерін тағайындауға жол бермеу мақсатында болған болуы мүмкін, бұл дін қызметкерлерінің елден кетуіне тыйым салумен бірге олардың жойылуына әкелуі мүмкін еді. Акт қабылданған кезде Ирландиядағы сегіз католик епископының екеуі кетіп, біреуі (Джон Слейн) тұтқындалды, ал бесеуі жасырынған. Порт билігі 424 дін қызметкерінің эмиграциясына қаржы жұмсады; Моденалық Мария барлығы шамамен 700 адам кеткенін, олардың 400-і Францияда қоныстанғанын мәлімдеді. Кейінгі онжылдықтарда дін қызметкерлерін іздеушілер белсенді болды. 1703 жылы Клонферт епископы Морис Доннелан тұтқындалды, бірақ қарулы халық оны босатып алды.
The Banishment Act 1697 or Bishops' Banishment Act 1697 (9 Will. 3. c. 1 (I)) was a 1697 act of the Parliament of Ireland which banished all ordinaries and regular clergy of the Roman Catholic Church from Ireland. By 1 May 1698 all "popish archbishops, bishops, vicars general, deans, Jesuits, monks, friars, and other regular popish clergy" had to be in one of several named ports awaiting a ship out of the country. Remaining or entering the country after this date would be punished as a first offence with 12 months' imprisonment followed by expulsion. A second offence constituted high treason. The act was one of the Penal Laws passed after the Williamite War to safeguard the Church of Ireland as the established church and from fears of Catholic clerical support for Jacobitism. It was foreshadowed by proclamations issued by the Dublin Castle administration in 1673 and 1678 with similar terms. The banishment was originally and most effectively applied to regular clergy, many of whom registered (under the Registration Act 1704) as parish priests to be treated as secular clergy and avoid deportation. The ban on bishops may have been intended to prevent ordination of new priests, which, coupled with a ban on clerical immigration, would lead to their eventual extinction. Of the eight Catholic bishops in Ireland when the act was passed, two left, one (John Sleyne) was arrested, and five went into hiding. The port authorities paid for the passage of 424 clerics who emigrated; Mary of Modena estimated that about 700 in total left, of whom 400 settled in France. Priest hunters were active in subsequent decades. Maurice Donnellan, Bishop of Clonfert, was arrested in 1703 but rescued by an armed crowd.
Өзгерту және жою
XVIII ғасыр өте барысымен бұл заңға қатысты талаптар бірте-бірте жеңілдетілді. 1782 жылғы Рим-католиктерге жеңілдік беру туралы заңда оның шаралары тіркеуден өткен және жоғарылыққа ант берген дін қызметкеріне қолданылмауы тиіс еді. Бұл заң 1878 жылғы Статуттық заңды қайта қарау (Ирландия) заңымен толығымен жойылды.