Конголық Банямуленге этникалық тобы

Кіріспе

Оңтүстік Киву провинциясындағы этникалық топ, Конго Демократиялық Республикасы

Баниамуленге – Конго Демократиялық Республикасының Оңтүстік Киву провинциясынан шыққан қауымдастық. Баниамуленгелер Солтүстік Кивудағы тутсилерден мәдени және әлеуметтік тұрғыдан ерекшеленеді, көпшілігі кинямуленге тілінде сөйлейді, ол киньяруанда (Руанданың ресми тілі) және кирунди (негізінен Бурундиде қолданылады) тілдерінің қосындысы. Жерар Прунье шамамен 60 000 – 80 000 адамды атап көрсетеді, бұл провинцияның жалпы халқының шамамен 3–4 пайызын құрайды. Лемаршанд бұл топтың "этногенездің өте ерекше жағдайына" жататынын айтады.

Этимология

Муленге – Конго Демократиялық Республикасының шығыс аймағындағы, Бурунди, Конго және Руанда шекарасына жақын Оңтүстік Кивудың жоғары таулы аймағында орналасқан тауларға қатысты тарихи термин. Бұл термин сөзбе-сөз «Муленге халқы» деп аударылады, ол Итомбве платосындағы бірлестік. Атау 1970 жылдардың басында «Баняруанда» деп аталудан және сол кездегі Заирде шетелдіктер ретінде қарастырылмау үшін таңдалды. Басқа деректерде Баниамуленгелердің 18 ғасырда Руандадағы Рвабугири билігінен қашып осы аймаққа келгені айтылады. Баняруанданың Оңтүстік Кивуға қоныс аударуының тағы бір маңызды дерегі 1880 жылдарға тіркелген. Олардың көшіп кетуінің екі себебі көрсетілген: көшіп келгендер Руанда Корольдігінің Мвами Рвабугири салған үлкен салықтардан қашуға тырысқан тутсилерден құралған. Екіншіден, бұл топ 1895 жылы Рвабугири қайтыс болғаннан кейін басталған мұрагерлік соғыстан қашып келді. Бұл топ көбінесе тутсилер мен олардың хуту абагарагуларынан (қызметшілер) тұрды, олар этникалық шиеленісті жойған ичихутуре (тутсиге айналған) еді. Олар Рузизи жазығының үстіндегі Итомбве платосында қоныстанды. 3000 метр биіктікке жеткен плато кең ауқымды егін шаруашылығына жарамсыз болды, бірақ мал жаюға мүмкіндік берді. 1924 жылы малшылар оңтүстікке қарайғы жоғары платоны иеленуге отаршылдық биліктен рұқсат алды. Баниамуленгелердің көпшілігі бастапқыда 1964-1965 жылдардағы Симба көтерілісіне қосылды, бірақ Жан Шраммның жалдамалы әскерлері мен үкімет әскерлерінен қашып келген көтерілісшілер платоға кіріп, бануарлардың малын азық үшін өлтіре бастағанда тарап ауыстырды. Тутсилер көтеріліп, Мобуту жақтастарынан қару алып, қалған көтерілісшілерді жеңуге көмектесті. Көтерілісшілердің көпшілігі көршілес бембе халқынан болғандықтан, бұл оқиға топ ішіндегі шиеленісті тудырды. Малшылар үш аймақта орналасқан: Мвенга, онда Лега халқы тұрады; Физі, онда Бембе, Бабвари және Баниндю халқы тұрады; және Увира, онда Вира, Бафулиро және Барунди халқы тұрады. Колониялық кезең аяқталғаннан кейін, сондай-ақ Бурундидегі 1972 жылғы хутулардың жаппай қырғыны кезінде тутсилерге қарсы этникалық шиеленістер күшейді. Жауап ретінде тутсилер өздерін руандалықтар ретінде көрсетуден алыстауға тырысқан сияқты және Муленге тұрғындары ретінде аумақтық сәйкестікке ие болуға талап етті. Олар қозғалыста жүргенде осы тәжірибені жалғастырды. Оңтүстік Кивудағы кейбір тутси баняруандалары өздерін Баня туламбо және Баня минембве деп атайды, олар орналасқан жерлерінің аттарымен. Баниамуленгелердің өсіп келе жатқан ықпалына жауап ретінде басым этникалық топтар, әсіресе Солтүстік Кивудағы Нанде және Хунде, 1977 жылғы заң шығару сайлауында үстемдік етуге баса назар аударды. Олар бұл мақсатқа жеткеннен кейін 1981 жылғы Азаматтық туралы заң жобасын қабылдады, онда 1885 жылы Конгода тұрған адамның ұрпағы екенін дәлелдей алатындар ғана азаматтыққа ие болатыны айтылды. «Түпкілікті этникалық топтар» деп аталатын Бабембе, Бафулиро сияқтылар үшін «Баниамуленге» атауы Муленгедегі түпкіліктілікке деген талап болды. Алайда, 1985 жылғы провинциялық жиналыс сайлауына дейін заң жобасын жүзеге асыру қиын болды, сондықтан «туған жерлестердің көпшілігі» арнайы шара ұсынды: Баняруанда (оның ішінде Баниамуленге және Солтүстік Кивудан келген тутсилер) сайлауда дауыс беруге рұқсат етілді, бірақ саяси лауазымға орналасуға рұқсат етілмеді. Бұл жағдайды нашарлатты, өйткені 1981 жылғы заң бойынша азамат ретінде танылған Баняруандалардың саяси құқықтары әлі де шектеліп отырды. Кейбір Баняруандалар, әсіресе Баниамуленгелер, наразылық білдіру үшін сайлау бюллетендерін қиратты. Басқалары Umoja ұйымын құрды, ол барлық конголық Баняруандалардың ұйымы болды. Алайда 1988 жылы Солтүстік Кивудағы Баняруанда қауымдастығы арасындағы шиеленістердің күшеюі Руандада хутулар билікте болғандықтан ұйымның Солтүстік Кивудағы тутси және хуту топтарына бөлінуіне әкелді. Бұл конголық Баняруандалардың шиеленіскен кезеңінде болды. 1990 жылы Руандада азаматтық соғыс басталғаннан кейін Кивудегі көптеген жас тутсилер руандалық патриоттық майданға (РПМ) қосылу үшін шекарадан өтті. Жауап ретінде Мобуту үкіметі Берлин конференциясының аяқталуын бөлу нүктесі ретінде пайдаланып, Заирдегі Баняруанда еместерді анықтау үшін «Заирдегі Баняруандаларды анықтау миссиясын» жүзеге асырды. Отбасылары отарлаушы жұмысшылар ретінде келген көптеген Баняруандалар шетелдіктер ретінде саналды, нәтижесінде тағы да көп жастар РПМ-ға қосылды. CNS-тің жалпы әсері «түпкілікті» конголықтардың тутсилерді хутулардан ажыратуға және барлық тутси Баняруандаларын «Баниамуленге» деп біріктіруге ықпал етті. Сондай-ақ ол Баниамуленгелердің саяси жағдайының тұрақсыздығын көрсетті. Кивудағы Баняруандалардың арасында хутулар тутсилерге қарағанда өзін «түпкілікті» деп санады, ал тутсилердің адалдығы шетелдік топтарға қаратылған деп есептелді.

Mulenge is a term historically referring to mountains concentrated on the High Plateau of South Kivu, in the eastern region of the Democratic Republic of the Congo, close to the Burundi Congo Rwanda border. The term translates literally as "people of Mulenge", a groupement on the Itombwe plateau. The name was chosen in the early 1970s to avoid being called "Banyarwanda" and seen as foreigners in what was then Zaire. other sources suggest some early Banyamulenge came to the area in the 18th century, fleeing the rule of Rwabugiri in Rwanda. Another significant recorded influx of Banyarwanda into South Kivu is dated to the 1880s. Two reasons are given for their migration: the migrants were composed of Tutsi trying to avoid the increasingly high taxes imposed by Mwami Rwabugiri of the Kingdom of Rwanda. Secondly, the group was fleeing the violent war of succession that erupted in 1895 after the death of Rwabugiri. This group was mostly Tutsi and their Hutu abagaragu (clients), who had been icyihuture (turned Tutsi), which negated interethnic tension. They settled above the Ruzizi Plain on the Itombwe Plateau. The plateau, which reached an altitude of 3000 meters, could not support large scale agriculture, but allowed cattle grazing. In 1924, the pastoralists received permission from colonial authorities to occupy a high plateau further south. Many Banyamulenge initially joined the Simba Rebellion of 1964–5, but switched sides when rebels, fleeing Jean Schramme's mercenaries and government troops, came onto the plateau and began killing the Banyarwanda's cattle for food. The Tutsi rose up, accepting weapons from the pro Mobutu forces and assisting in the defeat of the remaining rebels. Because many of the rebels killed were from the neighbouring Bembe people, this incident created a lasting source of intra group tension. The pastoralists were located within three territoires: Mwenga, inhabited by the Lega people; Fizi of the Bembe people, the Babwari people and the Banyindu people; and Uvira, inhabited by the Vira people, Bafuliro and Barundi. Ethnic tensions against the Tutsi rose following the end of the colonial period, as well as during the 1972 mass killing of Hutu in Burundi. In response, the Tutsi appear to have attempted to distance themselves from their ethnicity as Rwandans and lay claim to a territorial identity as residents of Mulenge. As they moved, they continued this practice. Some Tutsi Banyarwanda in South Kivu call themselves the Banya tulambo and Banya minembwe, after the places they were located. In reaction to the apparently growing influence of the Banyamulenge, the majority ethnicities, particularly the Nande and Hunde of North Kivu, focused on dominating the 1977 legislative elections. Once accomplished, they passed the 1981 Citizenship Bill, stating that only people who could prove descent from someone resident in Congo in 1885 would qualify for citizenship. From the perspective of the so called "indigenous ethnicities", such as the Babembe, Bafuliro, the name "Banyamulenge" was a claim to indigeneity in Mulenge. However, the bill proved difficult to implement by the time of the 1985 provincial assembly elections, so the so called "indigenous Kivutian majority" came up with an ad hoc measure: Banyarwanda (including Banyamulenge and Tutsi from North Kivu) were allowed to vote in elections, but not to run for political office. This appeared to aggravate the situation, as those Banyarwanda who qualified as citizens under the 1981 law still found their political rights curtailed. Some so called Banyarwanda, particularly Banyamulenge, smashed ballot boxes in protest. Others formed Umoja, an organization of all Congolese Banyarwanda. However, in 1988, the increasing tensions within the Banyarwanda community of North Kivu led to the division of the organization into Tutsi and Hutu groups in North Kivu due to the fact that Hutus held power in Rwanda. and came as the Congolese Banyarwanda were in a state of heightened tension. Following the beginning of the Rwandan Civil War in 1990, many young Tutsi men in Kivu crossed the border to join the Tutsi dominated rebel Rwandan Patriotic Front (RPF) in its fight against the Hutu dominated Rwandan government. In response, the Mobutu government implemented Mission d'Identification de Zaïrois au Kivu to identify non Zairean Banyarwanda, using the end of the Berlin Conference as the division point. Many Banyarwanda whose families had come as colonial labourers were classified as aliens, resulting in yet more youth joining the RPF. The overall effect of the CNS was to strengthen the tendency of "indigenous" Congolese to differentiate Tutsi from Hutu, and lump together all Tutsi Banyarwanda as "Banyamulenge". It also underlined the fragility of their political position to the Banyamulenge. Within the Banyarwanda in the Kivus, the Hutu began defining themselves as "indigenous" in comparison to the Tutsis, who were increasingly seen as owing their allegiance to the foreign groups.

Даулас (1993-1998)

1993 жылы Киву аймағындағы жер және жергілікті тұрғындардың талаптары қақтығысқа ұласты. Хуту және бірқатар тутси жер иелері Масисидегі Ваньяни билеушісінің кедей хуту және бахунде халқынан жер сатып ала бастады. Жер аударылған мыңдай адам Валикалеге барып, өз этникалық көшбасшыларын сайлау құқығын талап етті. Баньянга тайпасы тек "туған жердің иелері" ғана осы дәстүрлі құқыққа ие бола алатынын мәлімдеп, хутулармен қарулы қақтығысқа түсті. Мың адам Масисиге қайтып оралды, онда хуту жер иелері және жалпы руандалықтар руандалықтардың "туған жердің иелері" екенін жариялауын қолдады. Үкімет тәртіпті қалпына келтіру үшін Арнайы Президенттік дивизияны (АПД) және Азаматтық гвардияны жіберді. Жақсы жабдықталмаған қауіпсіздік күштері жергілікті халықтан күнкөріс табуға мәжбүр болды: АПД бай хутулардан, ал Азаматтық гвардия бахунделер мен қарапайым хутулардан азық-түлік алды. АПД "туған емес" (көбінесе хуту) халықтың құқықтарын "туған" (көбінесе бахунде) халыққа қарсы қорғап тұрғандай көрінді, бұл ашу-ызаны тудырып, қақтығыстың ауқымын кеңейтті. Бір бағалау бойынша, 10 000-нан 20 000-ға дейін адам қаза тапты, ал тағы 200 000 адам үйлерін тастап кетуге мәжбүр болды. 1993 жылдың соңында Бурундидегі азаматтық соғыстан қашқан 50 000-ға жуық босқын, негізінен Оңтүстік Кивуға ағыла бастады. Келесі жылы олардың ізінен Руандадағы геноцидтен қашқан миллионға жуық хуту босқыны келді, бұл Үлкен көлдер аймағындағы босқын дағдарысын тудырды. Геноцидке жауапты хуту үкіметі босқындармен бірге келді және лагерьлерді Руандадағы жаңадан жеңіске жеткен РПФ үкіметіне қарсы шабуылдар жасау үшін қарулы базаларға айналдырды. Босқындардың көптеп келуі банямуленгелердің жағдайын түбегейлі өзгертті. Солтүстік Кивудағы конголық тутсилерге жаңа қаруланған хуту лагерлерінен қауіп төнді, ал Руандадағы жаңадан құрылған тутси үкіметі оларға қауіпсіз баспана берді. Олардың қауіп-қатерін Мэмбвени Вангу басқарған комиссия атап өтті, ол барлық банджаруларды босқын деп жариялады және Руандаға қайта оралуын талап етті. 1995 жылдың сәуір айында Конго Парламентінің төрағасы Анзулуни Мбембе барлық банямуленгелердің соңғы босқындар екенін (Конгода қанша уақыт тұрғанына қарамастан) және елден қуылған банямуленгелердің тізімін ұсынған резолюцияға қол қойды. 1996 жылдың наурыз және мамыр айлары аралығында Масиси мен Рутшурудағы қалған тутсилер анықталып, Жисеньидегі босқын лагеріне қуылды. Хутулардың күшпен қууы салдарынан Бахунделер де сол жерге паналады. Оңтүстік Кивудегі жағдайдың қалыптасуы ұзаққа созылды. 1994 жылы босқындар келгеннен кейін жергілікті билік Мбембенің қолдауымен банямуленгелерге тиесілі жерлерді аңғарда иеленуге кірісті. Солтүстікте қарулы хутулар мен конголық армияның мүлікті және жерді иеленуінен қорқынышпен Оңтүстік Кивудағы банямуленгелер РПФ-тен шекарадан тыс оқу және қару-жарақ алуға тырысты. Қауіп-қатерлер көбейген сайын, әрбір жергілікті билік өз ополчениесін құрды. Ақырында, 1996 жылдың қараша айында РПФ қолдауымен Конгоны азат ету үшін Демократиялық күштер одағы (АДФК) құрылды, оған банямуленге ополчениелері қосылды. Олар шекарадан өтіп, лагерьлерді таратып, содан кейін Киншасаға қарай жол тартты және Мобутуды құлатты. АДФК қатарында көбінесе банямуленгелер болды, олар Букаву құлағаннан кейін Оңтүстік Кивудағы әкімшілік лауазымдардың көпшілігін иеленді. БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі жоғарғы комиссарының кеңсесі жасаған Конгоны карталау жөніндегі есепте баяндалғандай, басып алудың табысты болуы тутси банджаруандықтарының қарсыластарына қарсы кек алуға әкелді. АФДЛ қалаға басып алғаннан кейінгі аптада шамамен алты мың хуту тазаланды.

In 1993, the issue of land and indigenous claims in the Kivus erupted into bloody conflict. Hutu, and some Tutsi, landlords began buying the lands of poor Hutu and Bahunde of the Wanyanga chiefdom in Masisi, North Kivu. After being displaced, one thousand people went to Walikale, demanding the right to elect their own ethnic leaders. The Banyanga, insisting that only "indigenous people" could claim this customary right, began fighting with the Hutu. The one thousand returned to Masisi, where the Hutu landlords, and Banyarwanda in general, supported the claim of Banyarwanda to "indigenous" rights. The government sent in the Division Spéciale Présidentielle (DSP) and Guard Civile to restore order. Ill supplied, the security forces were forced to live off the local population: the DSP off the rich Hutu and the Guard Civile off the Bahunde and ordinary Hutu. The DSP appeared to be protecting the rights of the "non indigenous" (primarily Hutu) against the "indigenous" (primarily Bahunde), sparking outrage and increasing the scope of the conflict. One estimate is that between 10,000 and 20,000 people were killed; another 200,000 people were forced to flee their homes. In late 1993, about 50,000 Burundian refugees from the Burundi Civil War began streaming into primarily South Kivu. They were followed the next year by almost one million mostly Hutu refugees from the Rwandan genocide, creating the Great Lakes refugee crisis. The Hutu government responsible for the genocide came with the refugees; they turned the camps into armed bases from which they could launch attacks against the newly victorious RPF government in Rwanda. The influx of refugees dramatically changed the situation of the Banyamulenge. The Congolese Tutsi in North Kivu were threatened by the new armed Hutu camps, while the newly established Tutsi government in Rwanda gave them a safe place to go. Their peril was underlined by a commission led by Mambweni Vangu, who declared that all Banyarwanda were refugees and must return to Rwanda. In April 1995, Anzuluni Mbembe, the co speaker of the Parliament of Congo, signed a resolution stating that all Banyamulenge were recent refugees (regardless of how long they had lived in the Congo) and providing a list of Banyamulenge who would be expelled from the country. Between March and May 1996, the remaining Tutsi in Masisi and Rutshuru were identified and expelled into refugee camps in Gisenyi. The Bahunde, forced out by the Hutu, also took refuge there. The situation in South Kivu took longer to develop. Once the 1994 refugees arrived, local authorities began appropriating Banyamulenge owned property in the valley with the support of Mbembe. Threatened by both the armed Hutus to the north and a Congolese army appropriating property and land, the Banyamulenge of South Kivu sought cross border training and supply of arms from the RPF. As threats proliferated, each Native Authority formed its own militia. Finally, in November 1996, the RPF backed Alliance of Democratic Forces for the Liberation of Congo (AFDL), which the Banyamulenge militias joined, crossed the border and dismantled the camps, before continuing on to Kinshasa and overthrowing Mobutu. The ranks of the AFDL were composed in large part by Banyamulenge, who filled most of the administrative positions in South Kivu after the fall of Bukavu. As documented in the DRC Mapping Exercise Report by the United Nations Office of the High Commissioner for Human Rights, the success of the invasion led to revenge killings by the Tutsi Banyarwanda against their opponents. Perhaps six thousand Hutu were purged in the week following the AFDL capture of the town.</blockquote>

Екінші Конго соғысы (1998-2003)

1998 жылы Екінші Конго соғысы басталғаннан кейін жағдай одан әрі шиеленісті. Хутуларды жаппай қырғынға ұшыратқандар Кивудағы үкіметтік әскери күштердің құрамына кірді. Сонымен қатар, Конгоның Лоран Кабила үкіметі «туған» халқына тек қана Руандалық Патриоттық Армиясының (РПА) басқыншылығына ғана емес, сонымен қатар конголық тутси азаматтарына, олардың ішінде банямуленгелерге қарсы күресуге шақырды. Сөзіне сәйкес іс-қимыл жасаған Кабила «түпкілікті» Май-Май және конголық хуту жасақтарын, сондай-ақ геноцид жасаушыларды (1994 жылғы Руанда геноциді кезінде және одан кейін миллионға жуық руандалық, негізінен тутсилерді хуту көршілері жаппай өлтіргендер) РПФ-тың банямуленгелерге қару-жарақ жеткізуіне жауап ретінде қаруландырды. Банямуленгелерге қарсы ең белсенді екі Май-Май тобы – Бабембе және Балега жасақтары болды. Банямуленге жасақтары мен Руанда үкіметтік күштері РДК Гома құрылғаннан кейін көтерілістің себептеріне байланысты келіспеушіліктер туындағаннан кейін ажыратылды. 2002 жылдың басында Оңтүстік Кивудың жотасында кең ауқымды шайқастар болды, сол кезде Руанда қолдауымен құрылған «Конго демократиясы үшін конголықтардың жиналысы» (РДК Гома) көтерілісші қозғалысының тутси офицері, командир Патрик Масунзу банямуленгелердің қолдауын жинап, РДК Гома басшылығына қарсы көтеріліс ұйымдастырды. 2000 жылға қарай банямуленгелер конголық Май-Май, Бурундидің Демократияны қорғау күштері және Руандалық хуту Армиясы Либерация Руанда (АЛiР) арқылы қоршалды. Олар РДК Гома қамтамасыз еткен қауіпсіздіксіз негізгі экономикалық қызметтерін жүзеге асыра алмады. Көптеген отбасылар Бурундидің астанасы Бужумбураға қашып кетті. Дегенмен, банямуленгелер РДК әскери қанаты – Конго Ұлттық Армиясының (КҰА) көп бөлігін құрады және Физи, Увира және Минембве қалаларын бақылады, ол 2018 жылы көптеген басқа қалалармен бірге «коммуна» деп жарияланды. 2004 жылдың тамызында Бурундидегі Гатумба босқындар лагерінде 166 банямуленге босқыны Ұлттық Азаттық Майданының көтерілісшілерінен құралған күштер тарапынан жаппай қырғынға ұшырады. Вице-президент Азариас Руберва, мунимуленге, Оңтүстік Африканың қысымымен Киншасаға оралғанға дейін наразылық ретінде бір аптаға дейін үкіметке қатысуын тоқтатты.

The situation became more polarised with the beginning of the Second Congo War in 1998. Those who had carried out the massacres of Hutu became part of the ruling military forces in the Kivus. Meanwhile, the Congolese government of Laurent Kabila urged the "indigenous" population to fight not only the invading RPA ( Rwandan Patriotic Army ), but also the Congolese Tutsi civilians, the mostly affected being Banyamulenge. Matching actions to words, Kabila armed "indigenous" militias Mai Mai and Congolese Hutu militias, as well as the Génocidaires (those who carried out mass killings during and after the 1994 Rwandan Genocide, in which close to a million Rwandans, primarily Tutsis, were murdered by their Hutu neighbors.) in response to the RPF's supplying arms to the Banyamulenge. The two Mai Mai groups most active against the Banyamulenge were the Babembe and Balega militias. The various Banyamulenge militias and the Rwandan government forces became separate because of disagreements over motives of the uprising after the creation of RCD Goma. In early 2002, extensive fighting took place on the high plateau of South Kivu after Commandant Patrick Masunzu, then a Tutsi officer in the Rwandan backed Rally for Congolese Democracy Goma (RCD Goma) rebel movement, gathered Banyamulenge support in an uprising against the RCD Goma leadership. By 2000, the Banyamulenge were hemmed into the high plateau by Congolese Mai Mai, the Burundian Forces for the Defense of Democracy, and the Rwandan Hutu Armée de Libération du Rwanda (ALiR). They were unable to carry out basic economic activities without the security provided through the RCD Goma. Numerous families fled to the relative safety of the Burundian capital of Bujumbura. Nevertheless, Banyamulenge made up much of the RCD military wing, the Armée Nationale Congolaise (ANC), and controlled the towns of Fizi, Uvira, and Minembwe, which was recently declared a "commune" among many others in 2018. In August 2004, 166 Banyamulenge refugees were massacred at a refugee camp in Gatumba, Burundi by a force composed mostly of National Liberation Front rebels. Vice president Azarias Ruberwa, a Munyamulenge, suspended his participation in the transitional government for one week in protest, before being persuaded to return to Kinshasa by South African pressure.

M23 Соғыс және қазіргі заман (20122019)

Көптеген банямуленгелер М23 көтерілісші қозғалысына қарсы болды. Банямуленгелердің көпшілігі Солтүстік Киву провинциясынан шыққан тутсилер басқарған М23 көтерілісшілеріне Руанданың қолдауына қарсы шықты. Руандада босқындар немесе руандалық азаматтар ретінде тұратын көптеген банямуленгелер Руанда үкіметінен пайда көрді. Олардың кейбіреулері тіпті мемлекеттік лауазымдарды иеленді, ал басқалары табысты жеке секторларда жұмыс істейді, ал тағы бір бөлігі босқындар мәртебесін сақтап, АҚШ үкіметінің қоныс аудару бағдарламасы арқылы Америка Құрама Штаттарына көшіп кетті (онда банямуленге диаспорасы өркендеп дамып жатыр). Конго Демократиялық Республикасында банямуленгелер саяси және әскери элитаның құрамына кірді, тіпті Кабиланың өзінен де пайда көрді, оны оның жақын шеңберінің кейбір мүшелері жек көреді. Бұл елдің барлық аймақтарындағы жергілікті қауымдастықтармен араздасуға әкелді, олар мемлекеттік жеңілдіктерді оларға лайық емес деп санайды. Бұл пікірді Оңтүстік Кивудегі басқа тайпалар да қолдайды, олар өзінің конголық емес, руандалық екенін жиі айтады. Феликс Чисекеди үкіметі олармен қалай қарым-қатынас жасайтыны әлі де күмәнді, өйткені олар Жозеф Кабила басшылығымен әділ қаралып, қорғалды. Конголықтар өздерін аумақтары арқылы анықтайды. Мысалы, Бембе немесе Лега тайпалары Итомве, Луленге, Нганджа, Танганьика және М'тамбала сияқты аумақтарға байланысты өзін анықтайды. Әрбір аумақта жерді пайдаланушылар оның тұрғындарына қарамастан жақсы танымал. Оңтүстік Кивудың кейбір бөліктерінде адамдар тұрса да, жердің иелері өз аумақтарын және қай тайпаға тиесілі екенін біледі. Соңғы жылдары банямуленгелердің кімдігі және олардың жаңадан құрылған ауданға/"коммунаға" (Минембве) қойған талаптары аймақтық саяси және әскери келіспеушіліктердің жаңа циклын тудырды, бұл этникалық қақтығыстарға және шетелдік қарулы топтардың араласуына әкелді. 2019 жылдың соңында Оңтүстік Кивудегі ұлтаралық шиеленістердің күшеюіне байланысты бірнеше жоғары лауазымды ұлттық саяси және әскери басшылар аймақтағы жағдайды басу мақсатымен Минембвеге сапар шекті. Диаспорада, әсіресе Солтүстік Америка мен Еуропалық Одақта, банямуленгелерге қарсы зорлық-зомбылыққа қарсы наразылықты білдіретін қозғалыс әлеуметтік желілер арқылы құрылды. Халықаралық телеарналар АҚШ және Канадада өткен бірнеше демонстрация туралы хабарлады. Осы зорлық-зомбылыққа қарамастан, банямуленгелер осы мәселелерді бейбіт жолмен шешуге тырысты. 6 қаңтарда банямуленге қауымы Минембведе жасалған қылмыстарға жауаптыларды анықтау және сотқа беру үшін сот тергеуін/миссиясын қолдады. 2020 жылы Дүниежүзілік жастар альянсы Конго Демократиялық Республикасының банямуленге (туци) халқы "адамгершіліксіз эмоционалдық және психологиялық террордың тағы бір толқынына тап болып, геноцидтік зорлық-зомбылыққа ұшырап отыр" деп ескертті. Жергілікті әскери топтардың коалициясы банямуленгелерді бірнеше жылдан бері Орталық Африка аймағындағы қиын гуманитарлық жағдайға түсірді. Сонымен қатар, провинцияларда және астанада, Киншасадағы танымал саясаткерлер тутилерді, әсіресе банямуленге қауымын, олардың өздеріне тиесілі құқықтарын жоққа шығарып, 1990 жылдардан бері елдегі барлық проблемалардың кінәсін оларға жапқан науқандарды бастады.

Many Banyamulenge were opposed to the M23 Rebel Movement. The majority of Banyamulenge opposed Rwanda support of the rebellious M23 led by Tutsi from the North Kivu province. Although many Banyamulenge residing in Rwanda as refugees or Rwandan citizens benefitted from the government of Rwanda. Some of them even occupy government posts and others can be found in lucrative private sectors while others seek residence as refugees and benefit from the US government resettlement program to relocate to the United States (which has a flourishing Banyamulenge diaspora). In DRC, the Banyamulenge have been part of the elite community in politics and the military while benefiting from Kabila himself, even though hated by some members of his inner circle. This has led to increased tensions with local communities all over the country who argue they receive government preferential treatment they do not deserve. This view is largely held by other tribes in South Kivu who have always maintained that they are more Rwandan than they are Congolese. It remains a question of interest as to how they will be treated by the Félix Tshisekedi regime, as they have, in one way or the other, been fairly treated and protected under the leadership of Joseph Kabila. Congolese identify themselves based on their territories. For example, Bembe or Lega tribe identify themselves based on the following territories including Itombwe, Lulenge, Ngandja, Tanganyika and M'tambala. In each territories the land occupants are well known regardless of its inhabitancy. Though some part of Sud Kivu is inhabited, the dwellers of the land know well their territories and which land belonging to which tribe. In recent years, tensions over the identity of the Banyamulenge and their claims to a newly established district/"commune" (Minembwe) have created a new cycle of regional political and military disagreements which have led to new ethnic clashes, and involved foreign armed groups. In late 2019, due to rising ethnic tensions in South Kivu, several high ranking national political and military leaders journeyed to Minembwe as an attempt to appease ethnic tensions in the region. In the diaspora, especially in North America and European Union, a movement protesting against violence towards Banyamulenge was created using social media. International broadcasting channels reported on several demonstrations in the United States and Canada. Despite all this violence, Banyamulenge have resorted to peaceful strategies to resolve these problems. On 6 January, the Banyamulenge community endorsed a judicial inquiry/mission to investigate and bring to justice those responsible for crimes committed in Minembwe. In 2020, the World Youth Alliance warned that the Banyamulenge (Tutsis) people of the Democratic Republic of the Congo "are facing another wave of inhumane emotional and psychological terror and being subjected to genocidal acts of violence. A coalition of local militias has been carrying out killings of Banyamulenge people who have been in a dire humanitarian situation in the central African region for years. In addition, popular politicians, both in the provinces and the capital city Kinshasa have started campaigns whose main goal is to demonize Tutsis, the Banyamulenge community in particular, by denying their inalienable right to Congolese autochthony and scapegoating them for the woes that the country has been through since the 1990s."