Америка Құрама Штаттарының араласпау саясаты

Кіріспе

Дипломатиялық саясаттың түрі

АҚШ-тың араласпау саясаты ең алдымен АҚШ-тың 18 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың бірінші жартысы аралығында жүргізген сыртқы саясатын білдіреді. Ол өзге елдермен одақ құрудан қашыңқырап, АҚШ-ты тікелей аумақтық қорғанысына қатысы жоқ соғыстарға тартылудан сақтауға тырысты. Бейтараптық және араласпау саясаты АҚШ-тағы элита мен халық арасында қолдау тапты, бұл халықаралық ахуалға және елдің мүдделеріне байланысты өзгерді. Кейде бұл саясаттың дәрежесі мен сипаты оқшаулану ретінде танылды, мысалы, соғыс аралық кезеңде, ал кейбіреулер оқшаулану терминін араласпау саясатын жоққа шығару үшін қолданылатын жағымсыз сипаттама деп санайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Суық соғыстың басталуы және АҚШ-тың әлемдік супердержава ретінде күшеюіне байланысты, оның дәстүрлі сыртқы саясаты американдық империализмге, дипломатиялық және әскери араласуға қарай бұрылды. Одан бері ол барлық шетелдегі қарулы қақтығыстарға қатысып, көптеген екіжақты және аймақтық әскери одақтар құрды, олардың ішінде Солтүстік Атлантика шарты ұйымы ең бастысы. Араласпау саясаты екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де кейбір американдықтардың қолдауын алды, әсіресе Вьетнам және Корея соғыстары, сондай-ақ Сирия азаматтық соғысы және Ресей-Украина соғысы сияқты нақты қарулы қақтығыстарға қатысты.

Өмірбаян

Ұлыбританияның алғашқы виг премьер-министрі Роберт Уолпол 1723 жылы былай деп мәлімдеді: «Менің саясатым – мүмкіндігінше барлық міндеттемелерден алыс тұру». Ол экономикалық пайдаға баса назар аударды және билік тепе-теңдігін сақтау үшін еуропалық істерге араласу идеясын қабылдамады. Уолполдың ұстанымы американдықтарға мәлім болды. Алайда, Америка революциясы кезінде Екінші Континенттік Конгресс Франциямен одақ құру мәселесін талқылады. Франциямен әскери одақсыз Америка революциялық соғысын жеңу мүмкін емес болғандықтан, ол араласпау саясатын қабылдамады, және Бенджамин Франклин 1778 жылы осы одаққа қол жеткізу үшін сәтті келіссөздер жүргізді. 1792 жылы Ұлыбритания мен Франция соғысқа шыққаннан кейін Джордж Вашингтон 1778 жылғы Франциямен жасалған шартты қолдануға болмайтынына шешім келтірген соң, кабинет мүшелерінің бірауыздан қолдауымен бейтараптық жариялады. Вашингтоның 1796 жылғы қоштасу үндеуінде Американың араласпау саясаты нақты жарияланды:
Шетелдік мемлекеттерге қатысты біздің мінез-құлқымыздың басты қағидасы – сауда қатынастарын кеңейту арқылы олармен мүмкіндігінше аз саяси байланыс орнату. Еуропаның біз үшін тікелей қатысы жоқ немесе алыс байланысы бар бастапқы мүдделері бар. Сондықтан ол жиі дау-жанжалдарға ұшырайды, олардың себептері біздің мәселелерімізге мүлдем жат. Осыдан келіп, оның саясатының кездейсоқ өзгерістеріне, оның достықтарының немесе жаулықтарының үйлесімдері мен қақтығыстарына жасанды байланыстар арқылы араласуымыз ақылға сыймас.

Қатыспайтын одақтар жоқ (19 ғасыр)

Президент Томас Джефферсон өзінің 1801 жылғы 4 наурыздағы инаугурациялық сөзінде Вашингтонның сыртқы саясатқа қатысты идеяларын дамытты. Джефферсон "үкіметіміздің маңызды принциптерінің" бірі – "барлық елдермен бейбітшілік, сауда және адал достық, ешқандай елмен одақ құрмау" екенін айтты. Ол сондай-ақ "Барлық елдермен сауда, ешбір елмен одақтаспау" дегеннің Америка Құрама Штаттарының ұраны болуы керектігін мәлімдеді. Кейде оқшаулануға ұласатын бұл саясатта Джефферсон мен Мэдисон 1807 жылғы Эмбарго заңы арқылы соғысқан елдерге қарсы бойкот жариялады. 1823 жылы президент Джеймс Монро Монро доктринасын қалыптастырды, оны кейбіреулер араласпаушылыққа бағытталған деп түсіндірді: "Еуропалық державалардың өзара соғыстарына, оларға қатысты мәселелерге біз ешқашан араласқан емеспіз және мұндай әрекет саясатымызға қайшы. Біздің құқықтарымыз бұзылған немесе оларға қауіп төнген жағдайда ғана біз зиянды әрекеттерге наразылық білдіріп, қорғануға дайындаламыз". Бұл доктрина 1842 жылы Гавайидегі болашақ аннексияны қолдау және Солтүстік Америка құрлығында АҚШ-тың кеңеюіне көмектесу үшін қолданылды. 1863 жылы Польшадағы қаңтар көтерілісін басып жатқаннан кейін, Франция императоры Наполеон III АҚШ-тан "царьқа қарсы наразылық білдіруге қосылуын" сұрады. Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюард "біздің араласпау саясатымызды қорғай отырып, ол басқа елдерге қызықсыз көрінсе де", бас тартты және "американ халқы өздерінің билігін пайдалану арқылы адамзат прогресіне үлкен үлес қосуы керек, сонымен қатар әрқашан және барлық жағдайда шетелдік одақтардан, араласудан және бұзушылықтан аулақ болуы керек" деді. АҚШ-тың араласпау саясаты Испания-Америка соғысымен және 1899-1902 жылдардағы Филиппин-Америка соғысымен толығымен тоқтатылды.

ХХ ғасырдағы интервенциясыздық

Президент Теодор Рузвельт әкімшілігі 1903 жылғы қарашада аяқталған Колумбияға қарсы Панама көтерілісін тудырумен айрықша көзге түсті, бұл Панама каналын салу құқығын қамтамасыз ету үшін жасалды (салу жұмыстары 1904 жылы басталды). Президент Вудро Вильсон Бірінші дүниежүзілік соғыста шамамен үш жыл бойы бейтараптықты сақтап, 1916 жылы «Бізді соғыстан сақтап қалды» деген ұранмен қайта сайланды. Бейтараптық саясатын шетелдік қақтығыстардан қалыс қалу дәстүрі және соғыста әртүрлі тараптарға адал болған Еуропадан келген көптеген иммигранттар қолдады. Дегенмен, Америка 1917 жылғы сәуір айында соғысқа қатысты. Конгресс Германияға соғыс жариялау үшін дауыс берді, Өкілдер палатасында 373-ке қарсы 50, Сенатта 82-ге қарсы 6 дауыс берді. Техникалық тұрғыдан АҚШ Ұш Жүздік Антанта тарапына тек «бірлескен күш» ретінде қосылды, яғни олар ортақ жаумен күресті, бірақ Антантамен ресми одақтас болған жоқ. Соғыс жарияланғаннан кейін бірнеше ай өткен соң Вильсон Конгресс алдында сөз сөйлеп, қақтығысты аяқтау мақсатын «Он төрт тармақ» деп аталатын баяндамада баяндады. Бұл американдық жариялама кейбір басқа соғысушы елдердің мақсаттарына қарағанда жеңіске жетуге аз ұмтылды, ал соңғы тармағында «үлкен және кіші мемлекеттердің саяси тәуелсіздігі мен аумақтық тұтастығына өзара кепілдік беру мақсатында нақты шарттар негізінде әмбебап ұлттар одағы құрылуы керек» делінді. Соғыстан кейін Вильсон Еуропаға сапар шегіп, соғыстан кейінгі шартты жасау үшін бірнеше ай бойы сол жерде болды, бұл кез келген бұрынғы президенттің елден тыс сапарынан ұзақ болды. Версаль келісімінде Вильсонның «әмбебап ұлттар одағы» Ұлттар Лигасы ретінде қалыптасты.

Дүниежүзілік соғыстар арасындағы оқшаулану

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін араласпау тенденциялары күшейді. Версаль келісімі, сондай-ақ, резервациялармен бірге АҚШ-тың Ұлттар Лигасына қатысуы Вильсонның президенттік өкілеттігінің соңғы айларында Сенат тарапынан қабылданбады. Сенаттың республикалық көшбасшысы Генри Кэбот Лодж Конгреске АҚШ-ты соғысқа жіберу туралы соңғы құқық берілуін қамтамасыз ету үшін келісімді қолдады. Уилсон және оның демократтық жақтастары Лоджтың резервацияларын қабылдамады. Американың Ұлттар Лигасына кіруіне қарсылықтың ең күштісі Сенатта болды, онда Уильям Бора және Джордж Норрис басқаратын «Келіспеушілер» деп аталатын топ Американы басқа елдерді қорғауға міндеттейтін келісімнің шарттарына қарсы күшті наразылық білдірді. Айдахо штатының сенаторы Уильям Бора «біздің [американдық] тәуелсіздігіміздің кез келген бөлігіне бағасымен бейбітшілік сатып аламыз» деді. Калифорния штатының сенаторы Хайрам Джонсон Ұлттар Лигасын «ұлы соғыс трасты» деп атады. Кейбір наразылықтар Конституциялық принциптерге адалдыққа негізделген болса, көпшілігі ұлттық және ішкі саясатқа қайта оралуды білдірді. АҚШ 1920 жылдары халықаралық келіссөздер мен келісімдерде тәуелсіз түрде маңызды рөл атқарды. Хардинг әкімшілігі 1921-1922 жылдары Вашингтон теңіздік конференциясы арқылы ірі державалар арасында теңіз қаруын төмендетуге қол жеткізді. Доуэс жоспары соғыс қарыздарын қайта қаржыландырып, Германияның гүлденуіне көмектесті. 1928 жылдың тамызында он бес ел АҚШ Мемлекеттік хатшысы Фрэнк Келлог пен Франция Сыртқы істер министрі Аристид Брианның бастамасымен Келлог-Бриан келісімін қол қойды. Соғысты тыйым салған және АҚШ-тың халықаралық бейбітшілікке берілгендігін көрсеткен бұл келісімнің мағыналық кемшіліктері болды. Мысалы, ол АҚШ-ты ешқандай келісімшарттың шарттарына бағынбады, еуропалық елдерге өзін-өзі қорғау құқығын берді және егер бір ел келісімді бұзса, оны басқа қол қойған елдер орындауға міндетті болады деді. Келлог-Бриан келісімі әлемдік бейбітшілікті сақтауға бағытталған нақты қадамнан гөрі, АҚШ тарапынан жақсы ниеттің белгісі болды. 1929 жылғы құлдыраудан кейін туған экономикалық депрессия да араласпауға ықпал етті. Елдің назары негізінен ұлттық экономиканың проблемаларын шешуге аударылды. Фашистік Италия мен Жапон империясының агрессивті империалистік саясаты Италияның Эфиопияны басып алуы және Жапонияның Маньчжурияға шабуылы сияқты қақтығыстарға әкелді. Бұл оқиғалар Ұлттар Лигасының тиімсіз айыптауларына әкелді. АҚШ-тың ресми жауабы тартымды болды. Америка сондай-ақ қатыгездікпен Испания азамат соғысына араласпады және 1934 жылы «Жақсы көршілік саясатын» іске асыра отырып, Гаитиден әскерін шығарды.

In the wake of the First World War, the non interventionist tendencies gained ascendancy. The Treaty of Versailles, and thus, United States' participation in the League of Nations, even with reservations, was rejected by the Senate in the final months of Wilson's presidency. Republican Senate leader Henry Cabot Lodge supported the Treaty with reservations to be sure Congress had final authority on sending the U. S. into war. Wilson and his Democratic supporters rejected the Lodge Reservations. The strongest opposition to American entry into the League of Nations came from the Senate where a tight knit faction known as the Irreconcilables, led by William Borah and George Norris, had great objections regarding the clauses of the treaty which compelled America to come to the defense of other nations. Senator William Borah, of Idaho, declared that it would "purchase peace at the cost of any part of our [American] independence." Senator Hiram Johnson, of California, denounced the League of Nations as a "gigantic war trust." While some of the sentiment was grounded in adherence to Constitutional principles, most of the sentiment bore a reassertion of nativist and inward looking policy. The United States acted independently to become a major player in the 1920s in international negotiations and treaties. The Harding Administration achieved naval disarmament among the major powers through the Washington Naval Conference in 1921–22. The Dawes Plan refinanced war debts and helped restore prosperity to Germany. In August 1928, fifteen nations signed the Kellogg–Briand Pact, brainchild of American Secretary of State Frank Kellogg and French Foreign Minister Aristide Briand. This pact that was said to have outlawed war and showed the United States commitment to international peace had its semantic flaws. For example, it did not hold the United States to the conditions of any existing treaties, it still allowed European nations the right to self defense, and it stated that if one nation broke the Pact, it would be up to the other signatories to enforce it. The Kellogg–Briand Pact was more of a sign of good intentions on the part of the US, rather than a legitimate step towards the sustenance of world peace. The economic depression that ensued after the Crash of 1929, also continued to abet non intervention. The attention of the country focused mostly on addressing the problems of the national economy. The rise of aggressive imperialist policies by Fascist Italy and the Empire of Japan led to conflicts such as the Italian conquest of Ethiopia and the Japanese invasion of Manchuria. These events led to ineffectual condemnations by the League of Nations. Official American response was muted. America also did not take sides in the brutal Spanish Civil War and withdrew its troops from Haiti with the inauguration of the Good Neighbor Policy in 1934.

Екінші дүниежүзілік соғысқа кірмес бұрын интервенциясыздық

1930 жылдардың аяғында Еуропа соғысқа жақындаған сайын, АҚШ Конгресі американдық бейтараптықты сақтауды талап ете берді. 1936 және 1937 жылдары Конгресс президент Франклин Д. Рузвельттің наразылығына қарамастан, Бейтараптық заңдарын қабылдады. Мысалы, соңғы Бейтараптық заңында американдықтар соғысып жатқан мемлекеттің туын көтерген кемелерде саяхаттауға немесе соғысып жатқан елдермен қару-жарақ саудасына қатыса алмайтын болды. Мұндай әрекеттер Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына ықпал еткен еді. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Германия Польшаға шапты, осымен Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, ал Ұлыбритания мен Франция Германияға соғыс жариялады. Екі күннен кейін американдықтарға арналған үндеуінде президент Рузвельт оларды соғыстан аулақ ұстау үшін бар күшін салатынын мәлімдеді. "Егер бір жерде бейбітшілік бұзылса, барлық елдердің бейбітшілігіне қауіп төнеді", - деді Рузвельт. 1940 жылғы сөйлесінде Рузвельт: "Кейбіреулер әлі де АҚШ-тың күш философиясы үстемдік еткен әлемдегі жалғыз аралға айналуына қауіпсіз рұқсат беруге болатын, енді түсінікті бола бастаған қате ойда тұр", - деді. Шілдеде жарияланған Life журналының сауалнамасы бойынша 1940 жылдың жазында американдықтардың 67 пайызы Германия мен Италияның жеңісі АҚШ-қа қауіпті деп сенгенін, егер мұндай оқиға орын алса, 88 пайызы "әр қиындыққа дайын болу үшін кез келген құнмен қарулануды" қолдағанын және 71 пайызы "барлық жас ерлер үшін міндетті әскери дайындықты дереу қабылдауды" жақтағанын көрсетті. Журнал бұл сауалнама "алты, тіпті үш ай бұрынғыдан мүлдем өзгеше көзқарасқа" ие екенін көрсетті. Соңында, АҚШ-тың мұраты мен фашистік державалардың мақсаттары арасындағы идеологиялық қайшылық интервенционизмді қолдаушылардың аргументтерін күшейтті. Жазушы Арчибальд МакЛиш: "Біз өзімізге қарсы соғысты бақылаушы ретінде қалай отыра аламыз?" деп сұрады. 1940 жылдың 29 желтоқсанында американдықтарға арналған үндеуінде президент Рузвельт: "Осістік мемлекеттер олардың және біздің үкімет философиясы арасында ешқандай түпкілікті бейбітшілік болмайтынын ғана мойындамай, соны жариялайды", - деді. Әлі де бейтараптықты сақтауды қалайтындар көп болды. Олар азшылық болғанымен, жақсы ұйымдастырылған және Конгресте күшті өкілдік етті. Германияны жақтаушылар мен Ұлыбританияға қарсы пікірлер бейтараптықты сақтауға ықпал етті. 1940 жылғы президент сайлауында Рузвельт алған ұлттық дауыс 1936 жылғыдан жеті пайыздық тармаққа төмендеді. Оның дауысы 35 пайыздық тармаққа немесе одан да көп төмендеген 20 округтің 19-ы негізінен неміс тілінде сөйлейтін болды. Оның дауысы 25-тен 34 пайыздық тармаққа дейін төмендеген 35 округтің 31-інде неміс ұлты ең көп немесе екінші орында болды. Бейтараптықты сақтаушылар өздерінің аргументтерінің маңызды бөлігін тарихи мысалдарға негіздеді, Вашингтонның қоштасу үндеуі және Бірінші дүниежүзілік соғыстың сәтсіздігі сияқты оқиғаларды келтірді. "Егер бізде мықты қорғаныс болса және қорғап отырғанымызға сенсек, онда біз осы әлемде ешкімнен қорқудың қажеті жоқ", - деп жазды Чикаго университетінің президенті Роберт Мейнард Хатчинс 1940 жылғы эссесінде. Оқшаулаушылардың пікірінше, елдің қауіпсіздігі кез келген шетел соғысынан маңыздырақ. 1940 жыл 1941 жылға айналғанда, Рузвельт әкімшілігінің әрекеттері АҚШ соғысқа қадам басып жатқанын анық көрсетті. Президент бастаған бұл саясат өзгерісі екі кезеңде жүзеге асырылды. Біріншісі 1939 жылы төртінші Бейтараптық заңның қабылдануымен болды, ол АҚШ-қа соғысып жатқан елдермен қару-жарақ саудасына рұқсат берді, егер бұл елдер Америкаға қаруды алу үшін келсе және олар үшін ақша төлесе. Екінші кезең 1941 жылдың басындағы "Ленд-Лизинг" заңы болды. Бұл заң президентке "қару, оқ-дәрі, азық-түлік немесе кез келген "қорғаныс тауары" немесе "қорғаныс ақпараты" АҚШ-тың қорғанысы үшін маңызды деп санайтын кез келген елдің үкіметіне" қарыз беруге, жалға беруге, сатуға немесе айырбастауға мүмкіндік берді. Американдық қоғамдық пікір Рузвельттің әрекеттерін қолдады. АҚШ-тың Атлант шайқасына қатысуы Рубен Джеймстің батып кетуі сияқты оқиғалармен өскен сайын, 1941 жылдың соңында американдықтардың 72 пайызы "бұл елдің бүгінгі таңда ең үлкен жұмысы - нацистік үкіметті жеңуге көмектесу" деп келісті, ал 70 пайызы Германияны жеңу соғыстан тыс қалудан маңызды деп ойлады. 1941 жылдың желтоқсанында Перл-Харборға шабуыл жасалып, Америка соғысқа кіргеннен кейін, Чарльз Линдбергтің "Америка ең бірінші" комитеті және Герберт Гувер сияқты оқшаулаушылар соғыс күшін қолдағанын мәлімдеді. Оқшаулаушы отбасылардың ұлдары басқалармен бірдей соғыста шайқасты.

As Europe moved closer to war in the late 1930s, the United States Congress continued to demand American neutrality. Between 1936 and 1937, much to the dismay of President Franklin D. Roosevelt, Congress passed the Neutrality Acts. For example, in the final Neutrality Act, Americans could not sail on ships flying the flag of a belligerent nation or trade arms with warring nations. Such activities had played a role in American entrance into World War I. On 1 September 1939, Germany invaded Poland, marking the start of World War II, and the United Kingdom and France subsequently declared war on Germany. In an address to the American people two days later, President Roosevelt assured the nation that he would do all he could to keep them out of war. "When peace has been broken anywhere, the peace of all countries everywhere is in danger," Roosevelt said. In a 1940 speech, Roosevelt argued, "Some, indeed, still hold to the now somewhat obvious delusion that we can safely permit the United States to become a lone island in a world dominated by the philosophy of force." A Life survey published in July found that in the summer of 1940, 67% of Americans believed that a German Italian victory would endanger the United States, that if such an event occurred 88% supported "arm[ing] to the teeth at any expense to be prepared for any trouble", and that 71% favored "the immediate adoption of compulsory military training for all young men". The magazine wrote that the survey showed "the emergence of a majority attitude very different from that of six or even three months ago". Ultimately, the ideological rift between the ideals of the United States and the goals of the fascist powers empowered the interventionist argument. Writer Archibald MacLeish asked, "How could we sit back as spectators of a war against ourselves?" In an address to the American people on December 29, 1940, President Roosevelt said, "the Axis not merely admits but proclaims that there can be no ultimate peace between their philosophy of government and our philosophy of government." There were still many who held on to non interventionism. Although a minority, they were well organized, and had a powerful presence in Congress. Pro German or anti British opinion contributed to non interventionism. Roosevelt's national share of the 1940 presidential vote declined by seven percentage points from 1936. Of the 20 counties in which his share declined by 35 points or more, 19 were largely German speaking. Of the 35 counties in which his share declined by 25 to 34 points, German was the largest or second largest original nationality in 31. Non interventionists rooted a significant portion of their arguments in historical precedent, citing events such as Washington's farewell address and the failure of World War I. "If we have strong defenses and understand and believe in what we are defending, we need fear nobody in this world," Robert Maynard Hutchins, President of the University of Chicago, wrote in a 1940 essay. Isolationists believed that the safety of the nation was more important than any foreign war. As 1940 became 1941, the actions of the Roosevelt administration made it more and more clear that the United States was on a course to war. This policy shift, driven by the President, came in two phases. The first came in 1939 with the passage of the Fourth Neutrality Act, which permitted the United States to trade arms with belligerent nations, as long as these nations came to America to retrieve the arms, and pay for them in cash. The second phase was the Lend Lease Act of early 1941. This act allowed the President "to lend, lease, sell, or barter arms, ammunition, food, or any 'defense article' or any 'defense information' to 'the government of any country whose defense the President deems vital to the defense of the United States.'" American public opinion supported Roosevelt's actions. As United States involvement in the Battle of the Atlantic grew with incidents such as the sinking of the Reuben James, by late 1941 72% of Americans agreed that "the biggest job facing this country today is to help defeat the Nazi Government", and 70% thought that defeating Germany was more important than staying out of the war. After the attack on Pearl Harbor caused America to enter the war in December 1941, isolationists such as Charles Lindbergh's America First Committee and Herbert Hoover announced their support of the war effort. Isolationist families' sons fought in the war as much as others.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі интервенциясыздық

Огайо штатының сенаторы Роберт А. Тафт 1945 жылдан кейін араласушылдыққа қарсы күресті, бірақ ол ішкі саясатқа деген терең қызығушылығына қарағанда екінші орында тұрды. Тарихшы Джордж Фуджи Тафттың құжаттарына сілтеме жасай келе, былай дейді: Тафт үкіметтік шығындарды азайту және 1945 жылғы британдық қарызы мен Маршалл жоспары сияқты шетелдік көмек шараларын шектеу немесе тоқтату үшін көбінесе сәтсіз күресті. Ол бұл шаралар «жеке адамның, штаттар мен жергілікті қауымдастықтардың, фермердің өз шаруашылығын жүргізу және жұмысшының өз жұмысын істеу еркіндігін жояды» деп қорқып, американдық өркендеудің негіздеріне қауіп төндіріп, «тоталитарлық мемлекетке» алып келеді деп есептеді (375-бет), (377-бет). 1951 жылы Корея соғысы бойынша қызу партиялық тартыс кезінде Тафт шетелдік саясат мәселелеріне көбірек назар аударды. Оның өмірбаяуын жазған Джеймс Т. Паттерсонның айтуынша: Тафттың шетелдік саясат бойынша ойлауының екі негізгі қағидасы тұрақты болды. Біріншіден, ол Американың шетелдегі міндеттемелерін шектеуді қатысты талап етті. «Бүгін ешкім оқшауланған бола алмайды. Біз бүкіл әлемде қаншалықты әрекет етеміз деген сұрақ ғана бар». Американың НАТО сияқты міндеттемелері бар еді және Формоза немесе Израиль сияқты елдерге немқұрайлы қарауға болмайды. Бірақ Америкада шектеулі қаражат пен ішкі мәселелер бар, сондықтан оның міндеттемелерін шектеуі керек. Бұл қорқыныш Тафттың еркіндікке деген терең сенімінен туындады, ол оны үлкен қаржы шығындарын, әскери күшті күшейтуді және американдық қоғамды «казармалық мемлекетке» айналдыратын сыртқы саясаттан жирендірді. Норман А. Грейбнер былай дейді: 1952 жылы Республикалық партияда (G. O. P.) ұжымдық қауіпсіздік мәселесінде даулар болды, бірақ Тафт конвенцияға дейінгі науқанында сыртқы саясатта «жекешелейтін» бейнесін жұмсартуға тырысты. Оның барлық күш-жігері сәтсіз аяқталды, себебі көктемге қарай интернационалистер лагерінде Дуайт Д. Эйзенхауэр сияқты күшті кандидат пайда болды. 1945 жылдан кейінгі Американың ұжымдық қауіпсіздікке, әсіресе Еуропадағы берілгендігінің символы болған генерал Эйзенхауэр, Тафттың сайлануы ұжымдық қауіпсіздіктің барлық күш-жігерін, соның ішінде НАТО-ны да жоққа шығарады деп қорқып, сайлауға түсуге шешім қабылдады. Эйзенхауэр номинацияны жеңіп алды және Тафттың ішкі саясатта басымдыққа ие болуына уәде беріп, Тафттың қолдауын алды, ал Эйзенхауэрдің интернационализмі сыртқы саясаттың бағытын анықтады. Грейбнер Эйзенхауэрдің консервативті республикашыларды сыртқы көмекке, өзара сауда саясатына және ұжымдық қауіпсіздік шараларына қарсы шабуылдардан бас тартып, осы саясаттарды қолдауға көндіргенін айтады. 1964 жылы республикалық консерваторлар Барри Голдуотерді қолдады, ол антикоммунистік интернационалистік сыртқы саясаттың белсенді жақтаушысы болды. Голдуотер коммунизмді кері қайтаруды және Суық соғысты жеңуді қалады, «Неге жеңіске жетпеуіміз керек?» деп сұрады.

Ohio Senator Robert A. Taft was a leading opponent of interventionism after 1945, although it always played a secondary role to his deep interest in domestic affairs. Historian George Fujii, citing the Taft papers, argues:
Taft fought a mostly losing battle to reduce government expenditures and to curtail or prevent foreign aid measures such as the British loan of 1945 and the Marshall Plan. He feared that these measures would "destroy the freedom of the individual, freedom of States and local communities, freedom of the farmer to run his own farm and the workman to do his own job" (p. 375), thereby threatening the foundations of American prosperity and leading to a "totalitarian state" (p. 377). In 1951, in the midst of bitter partisan debate over the Korean War, Taft increasingly spoke out on foreign policy issues. According to his biographer James T. Patterson:
Two basic beliefs continued to form a fairly consistent core of Taft's thinking on foreign policy. First, he insisted on limiting America's overseas commitments. [Taft said] "Nobody today can be an isolationist The only question is the degree to which we shall take action throughout the entire world." America had obligations that it had to honor – such as NATO – and it could not turn a blind eye to such countries as Formosa or Israel. But the United States had limited funds and problems at home and must therefore curb its commitments This fear of overcommitment was rooted in Taft's even deeper faith in liberty, which made him shrink from a foreign policy that would cost large sums of money, increase the power of the military, and transform American society into what he called a garrison state. Norman A. Graebner argues:
Differences over collective security in the G. O. P. were real in 1952, but Taft tried during his pre convention campaign to moderate his image as a "go it aloner" in foreign policy. His whole effort proved unsuccessful, largely because by spring the internationalist camp had a formidable candidate of its own in Dwight D. Eisenhower. As the personification of post 1945 American commitment to collective security, particularly in Europe, General Eisenhower had decided to run because he feared, apparently, that Taft's election would lead to repudiation of the whole collective security effort, including NATO. Eisenhower won the nomination and secured Taft's support by promising Taft a dominant voice in domestic policies, while Eisenhower's internationalism would set the foreign policy agenda. Graebner argues that Eisenhower succeeded in moving the conservative Republicans away from their traditional attacks on foreign aid and reciprocal trade policies, and collective security arrangements, to support for those policies. By 1964 the Republican conservatives rallied behind Barry Goldwater who was an aggressive advocate of an anti communist internationalist foreign policy. Goldwater wanted to roll back Communism and win the Cold War, asking "Why Not Victory?"

ХХІ ғасырдағы интервенциясыздық

Барак Обама президент болған кезде АҚШ-тың кейбір федералды үкімет мүшелері, оның ішінде президент Обама мен мемлекеттік хатшы Джон Керри Сириядағы азаматтық соғысқа әскери түрде араласуды қарастырды. 2013 жылдың сәуір айының соңында жүргізілген сауалнамада америкалықтардың 62% «АҚШ-тың Сириядағы үкімет күштері мен үкіметке қарсы топтар арасындағы қақтығысқа қатысты ештеңе істеуге міндетті емес» деп ойлаған, ал тек 25%-ы осы пікірмен келіспеген. «Нью-Йорк Таймс» газетінің бір жазушысы мұны «изоляционизмге» бейімділік деп сипаттады, бірақ халықаралық қатынастар ғалымы Стивен Уолт бұл сипаттаманы «саспақ журналистика» деп атап, оған күшті қарсылық білдірді. Уолттың сөзіне қарағанда, «Сирияға тереңірек араласудың дұрыс екендігіне күмәнданатын адамдардың басым көпшілігі – оның ішінде мен өзім де – «изоляционист» емес. Олар жай ғана ақылға қонымды адамдар, олардың пікірінше, біздің онда маңызды мүдделеріміз жоқ, тереңірек араласу жақсы нәтижеге әкелмей, керісінше, жағдайды нашарлатады, және АҚШ-тың қажеті жоқ нәрсе – араб/ислам әлеміндегі тағы бір қатыгез сектанттық соғысқа тартылу». Бұл сұраққа осылай жауап берген адамдардың саны 1964 жылдан бері сауалнамалар жүргізіліп келе жатқан кездегі ең жоғары көрсеткіш. Он жыл бұрын осы пікірді білдіргендердің үштен бірі ғана болған. Сауалнамалар америкалықтардың Украинадағы соғысқа деген наразылығының артып келе жатқанын көрсетіп тұр, 2023 жылғы сауалнамалар бойынша америкалықтардың тек 17%-ы өз елінің Украинаны қолдау үшін «жеткілікті іс-қимыл жасамайды» деп санайды. Бұл көрсеткіш соғыс басталғалы бері ең төменгі деңгейде.

Консервативті саясат

Ратбун (2008) 1980 жылдан бері консервативті саясаттағы үш жекелеген тақырыпты салыстырады: консерватизм, неоконсерватизм және изоляционизм. Бұл көзқарастардың барлығы "реализм" принципін қолданды және ұлттық мүдделерді ілгерілетуге бағытталған сыртқы саясат мақсаттарын ұстанды. Консерваторлар ғана академиялық мағынада "реалист" болды, олар ұлттық мүдделерді тар шеңберде анықтады, халықаралық қатынастардағы күштер тепе-теңдігіне ұмтылды, халықаралық қатынастарды моральдық емес деп қарады және ең бастысы – егемендікті құрметтеді. Ал неоконсерваторлар сыртқы саясатын ұлтшылдыққа негіздесе, изоляционистер сыртқы істерге қатысуды барынша азайтуға және иммиграцияға жаңа тосқаулар қоюға тырысты. Бұрынғы президент Дональд Трамп АҚШ-ты Украинаны қолдауды жалғастырудың орнына бейбіт келіссөздерді жүргізуге шақырды.

Сын

Оның World Policy Journal журналындағы Билл Кауффманның 1995 жылғы «Америка ең бірінші!» (America First!) кітабына жазған рецензиясында Бенджамин Шварц Американың оқшаулану тарихын трагедия ретінде бағалап, оның пуритандық ой-санадан туындағанын айтты.

Анықтамалар және қосымша оқу

Адлер, Селиг. Изоляционизмдік ұмтылыс: оның ХХ ғасырдағы реакциясы (1957). Ол экономикалық өзін-өзі қамтамасыз ету және қауіпсіздіктің иллюзиясына негізделген, сонымен қатар ирланд және неміс этникалық факторларын қамтиды. Арегуд, Ричард, Ричард Шафер және Эрик Фридман. "Америкалық изоляционизм және журналисттен АҚШ сенаторы болған Джеральд П. Найдың саяси эволюциясы." Журналистика практикасы 9.2 (2015): 279–294. Коул, Уэйн С. "Америка бірінші: интервенцияға қарсы күрес, 1940–1941" (1953) – стандартты тарих. Купер, Джон Милтон кіші. "Биліктің бекершілігі: американдық изоляционизм және Бірінші дүниежүзілік соғыс, 1914–1917" (1969). Дивайн, Роберт А. "Бейтараптықтың иллюзиясы" (1962) – 1930 жылдардағы бейтараптық заңнамасының ғылыми тарихы. Онлайн тегін қолжетімді. Доенеке, Юстус Д. "Америкалық изоляционизм, 1939–1941" Либертариандық зерттеулер журналы, 1982 жылғы жаз/күз, 6(3), 201–216 бб. Доенеке, Юстус Д. "Соғысқа қарсы қозғалысты түсіндіру, 1939–1941: Келесі тапсырма" Либертариандық зерттеулер журналы, 1986 жылғы қыс, 8(1), 139–162 бб. Доенеке, Юстус Д. "Изоляционизм әдебиеті, 1972–1983: библиографиялық нұсқаулық" Либертариандық зерттеулер журналы, 1983 жылғы көктем, 7(1), 157–184 бб. Доенеке, Юстус Д. "Герберт Гувердің интервенционизмге қарсылығы" Либертариандық зерттеулер журналы, 1987 жылғы жаз, 8(2), 311–340 бб. Доенеке, Юстус Д. "Сол жақтағылардың интервенционизмсіздігі: Американы соғыстан шығару Конгресі, 1938–1941." Қазіргі заман тарихы журналы 12.2 (1977): 221–236. Данн, Дэвид. "Изоляционизмді қайта қарау: қазіргі заманғы американдық сыртқы саясаттағы жеті тұрақты миф." Халықаралық зерттеулер шолуы 31.02 (2005): 237–261. Фишер, Макс. "Американың оқшаулануы 50 жылдағы ең жоғары деңгейге жетті. Неге бұл маңызды?" washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2013/12/04/american-isolationism-just-hit-a-50-year-high-why-that-matters. Washington Post, 12 желтоқсан 2013 ж. Гилберт, Феликс. "Америкалық изоляционизмнің XVIII ғасырдағы ағылшын тарихы." Уильям мен Мэри тоқсандық: Ерте Америка тарихы журналы (1944): 138–160. JSTOR-да. Гинсбург, Томас Н. "Америкадағы изоляционизмді іздеу: Версальден Перл-Харборға дейін" (1982). Джонстон, Эндрю. "Американың сыртқы қатынастарындағы изоляционизм және интернационализм." Трансатлантикалық зерттеулер журналы 9.1 (2011): 7–20. Йонас, Манфред. "Изоляционизм." "Жаңа американдық ұлт энциклопедиясы", онлайн. Йонас, Манфред. "Америкадағы изоляционизм, 1935–1941" (1966). Кертцер, Джошуа Д. "Изоляционизмді түсіндіру: сыртқы саясат көңіл-күйі көп деңгейлі құбылыс ретінде." Саясат журналы 75.01 (2013): 225–240. Купчан, Чарльз А. "Изоляционизм: Американың өзін әлемнен қорғауға жасаған талпыныстарының тарихы" (Оксфорд университетінің баспасы, АҚШ, 2020). Онлайн; сонымен қатар онлайн шолуды қараңыз. Николс, Кристофер Макнайт. "Уәде және қауіп: Америка жаһандық дәуірдің таңында" (Гарвард университетінің баспасы, 2011). Смит, Гленн Х. "Солтүстік Дакотаның Лангер: изоляционизмді зерттеу, 1940–1959" (1979). Сенатор Уильям Лангер. Вайнберг, Альберт К. "Америкалық изоляционизм доктринасының тарихи мағынасы." "Американдық саяси ғылымдар шолуы" 34#3 (1940): 539–547. JSTOR-да.

Adler, Selig. The Isolationist Impulse: Its Twentieth Century Reaction. (1957). ; says it's based on economic self sufficiency and the illusion of security, together with Irish and German ethnic factors. Aregood, Richard, Richard Shafer, and Eric Freedman. "American Isolationism and The Political Evolution of Journalist Turned US Senator Gerald P. Nye." Journalism Practice 9.2 (2015): 279–294. Cole, Wayne S. America First: The Battle Against Intervention, 1940–1941 (1953), the standard history. Cooper, John Milton Jr. The Vanity of Power: American Isolationism and the First World War, 1914–1917 (1969). Divine, Robert A. The Illusion Of Neutrality (1962) scholarly history of neutrality legislation in 1930s. online free to borrow
Doenecke, Justus D. "American Isolationism, 1939 1941" Journal of Libertarian Studies, Summer/Fall 1982, 6(3), pp. 201–216. Doenecke, Justus D. "Explaining the Antiwar Movement, 1939 1941: The Next Assignment" Journal of Libertarian Studies, Winter 1986, 8(1), pp. 139–162. Doenecke, Justus D. "Literature of Isolationism, 1972 1983: A Bibliographic Guide" Journal of Libertarian Studies, Spring 1983, 7(1), pp. 157–184. Doenecke, Justus D. "Anti Interventionism of Herbert Hoover" Journal of Libertarian Studies, Summer 1987, 8(2), pp. 311–340. Doenecke, Justus D. "Non interventionism of the Left: the Keep America Out of the War Congress, 1938 41." Journal of Contemporary History 12.2 (1977): 221–236. Dunn, David. "Isolationism revisited: seven persistent myths in the contemporary American foreign policy debate." Review of International Studies 31.02 (2005): 237–261. Fisher, Max. "American isolationism just hit a 50 year high. Why that matters." washingtonpost. com/blogs/worldviews/wp/2013/12/04/american isolationism just hit a 50 year high why that matters Washington Post. Dec 12, 2013. Gilbert, Felix. "The English Background of American Isolationism in the Eighteenth Century." William and Mary Quarterly: A Magazine of Early American History (1944): 138–160. in JSTOR
Guinsburg, Thomas N. The Pursuit of Isolationism in the United States from Versailles to Pearl Harbor (1982). Johnstone, Andrew. "Isolationism and internationalism in American foreign relations." Journal of Transatlantic Studies 9.1 (2011): 7 20. Jonas, Manfred. "Isolationism" Encyclopedia of the New American Nation," online
Jonas, Manfred. Isolationism in America, 1935 1941 (1966). Kertzer, Joshua D. "Making sense of isolationism: foreign policy mood as a multilevel phenomenon." Journal of Politics 75.01 (2013): 225 240. Kupchan, Charles A. Isolationism: A History of America's Efforts to Shield Itself from the World (Oxford University Press, USA, 2020). online; also see online review
Nichols, Christopher McKnight. Promise and Peril: America at the Dawn of a Global Age (Harvard University Press, 2011). Smith, Glenn H. Langer of North Dakota: A Study in Isolationism, 1940–1959 (1979). Senator William Langer
Weinberg, Albert K. "The Historical Meaning of the American Doctrine of Isolation." American Political Science Review'' 34#3 (1940): 539–547. in JSTOR