Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1910 жылы Кореяны Жапонияның ресми аннексиялауы
1910 formal annexation of Korea by Japan
1910 жылғы Жапония-Корея келісімшарты, сондай-ақ Жапония-Корея аннексиялау келісімшарты деп те аталады, 1910 жылдың 22 тамызында Жапония империясы мен Корея империясының өкілдері жасаған. 1965 жылы Оңтүстік Корея мен Жапония арасындағы қарым-қатынастардың негізгі шарттары бұл келісімнің "бұрыннан күшін жойған және жарамсыз" екенін растады.
The Japan–Korea Treaty of 1910, also known as the Japan–Korea Annexation Treaty, was made by representatives of the Empire of Japan and the Korean Empire on 22 August 1910. In 1965, the Treaty of Basic Relations between South Korea and Japan confirmed this treaty is "already null and void".
Тарих
Келісім 1910 жылғы 29 тамызда жарияланды (және күшіне енді), бұл Кореяда жапон үкімшілігінің кезеңінің басталуын ресми түрде белгіледі. Келісімде сегіз бап болды, біріншісі: "Корея императорының мәртебесі Кореяның барлық егемендік құқықтарын Жапония императорына толық және түгелдей берді". Корея империясының королі Годжонг кейіннен бұл келісімді неугяк (늑약 勒約) деп атады. Жояк (조약 條約) орнына қолданылатын баламалы термин корейлердің жапондықтар тарапынан келісімге мәжбүрленіп қол қойғанын көрсетеді. "Gyeongsul Gukchi (경술국치 庚戌國恥, Gyeongsul жылының ұлттық ұяттығы)" және "Gukchi il (국치일 國恥日, Ұлттық ұят күні)" – келісімге қол қойылған жыл мен күнді атау үшін қолданылатын баламалы терминдер. Ұлыбритания 1902 және 1905 жылдарғы Англо-жапондық одақ арқылы Жапониямен байланысын пайдалана отырып, Кореяны Жапонияға қосып алуға келісім берді, ал Америка Құрама Штаттары Тафт-Кацура келісіміне сәйкес бұл қосылып алуға рұқсат берді.
The treaty was proclaimed to the public (and became effective) on 29 August 1910, officially starting the period of Japanese rule in Korea. The treaty had eight articles, the first being: "His Majesty the Emperor of Korea makes the complete and permanent cession to His Majesty the Emperor of Japan of all rights of sovereignty over the whole of Korea". Gojong of the Korean Empire later called the treaty a neugyak (늑약 勒約). The alternative term used in lieu of joyak (조약 條約) implies the Koreans were coerced into accepting the treaty by the Japanese. Gyeongsul Gukchi (경술국치 庚戌國恥, National humiliation of the year of Gyeongsul)" and Gukchi il (국치일 國恥日, National humiliation day)" are alternative terms for the year and date the treaty was signed, respectively. The United Kingdom had already acquiesced to the annexation of Korea by Japan, via the British connection to Imperial Japan via the Anglo Japanese Alliance of 1902 and 1905; and the United States had also sanctioned the annexation, as per the Taft Katsura Agreement.
Кореяны Жапонияның анексиясы
Жапон империясы аннексия саясатын 1909 жылғы 6 шілдеде өткен Министрлер кеңесінде бекіткен еді. Дегенмен, жағымсыз салдарды азайту және халықаралық құқықтық негіздеме алу мәселесі шешілмеген қалды. Жапон императорлық үкіметі Ильджинхое кеңесшісі Шигемару Сугиямаға «бірлесу туралы петиция» сценарийін дайындады. Осыған дейін Сон Бьён Джун 1909 жылғы ақпанда Жапон империясына барып, ел мүддесі үшін келіссөздер жүргізді. Ито Хиробуми көп рет «бірлесуді» талап етті, бірақ Жапон императорлық қарулы күштерінің жоспары кешігуге себеп болғандықтан, ол тікелей Жапон империясына барып, Жапон императорлық премьер-министрі Кацура Таро және Жапон императорлық Чояның басқа мүшелеріне қарсы «бірлесу» туралы келіссөздер жүргізді. Егер Сон Бьён Джунның кабинеті құрылса, тек жазалау қаупі ғана емес, сонымен қатар, аннексияның басты рөлінен айырылып қалудан қорқып, Е Ван Ён «Егер қазіргі кабинет құласа да, одан да Жапонияға жақын кабинет құрыла алмайды» деді және білім экономикасы министрлігіне мұның мүмкін екенін хабарлады. Осындай сценарийді басқару барысында Жапон империясы «аннексия» кезеңінің пісіп келгенін біртіндеп шешіп, Шигемаруды Ли Ёнгу мен Сон Бьён Джун арқылы «бірлесу туралы петиция» жасауға итермеледі.
The Empire of Japan had already confirmed the policy of Annexation at the Cabinet Meeting on 6 July 1909. However, it was left only to minimize side effects and obtain an international justification. The Japanese imperial government was preparing a scenario for a "merger petition" to Shigemaru Sugiyama, an advisor of the Iljinhoe. Prior to this, Song Byeong jun went to the Empire of Japan in February 1909 and held a bargaining for the country. Many times, Itō Hirobumi urged a "merger", but when work was delayed due to the Japanese imperial armed forces plan, he went directly to the Empire of Japan and negotiated a "merger" against the Japanese imperial Prime Minister Katsura Tarō and other members of the Japanese imperial Choya. If Song Byeong jun's cabinet is established, not only is there a risk of retaliation, but also Ye Wanyong, fearing that the main role of the annexation will be taken away, said, "Even if the current cabinet collapses, a more pro Japanese cabinet cannot come out." and voluntarily informed the Ministry of Knowledge Economy that it was possible. In directing such a scenario, the Empire of Japan gradually decided that the period of “Annexation” was ripening, and promoted Shigemaru to make a “joining petition” using Lee Yong gu and Song Byeong jun.
Заңдық
Келісімнің заңдылығы кейіннен Корея Республикасының эмиграциядағы уақытша үкіметі және Оңтүстік Корея үкіметі тарапынан дауға түсті. Келісімге Корея империясының мемлекеттік мөрі қойылғанмен, Корея императоры Суньчжон корей заңдарына сәйкес келісімге қол қоюдан бас тартты. Келісімге Корея империясының премьер-министрі Йе Ваньён және Жапон империясының резиденциялық генералы, граф Тераучи Масатаке қол қойды. Бұл мәселе екі ел арасындағы негізгі дипломатиялық қатынастарды орнату кезінде елеулі қиындықтар тудырды. Корея «Келісім күшін жойды» деген бапты қосуға талап етті, бірақ Жапон үкіметі заңсыздығын растамады. Жапон үкіметі 1965 жылы келісімнің күшін жойғанын мәлімдеді. 1965 жылғы Негізгі қатынастар шартының II бабында мынадай келісімге қол жеткізілді:
The legality of the treaty was later disputed by the exiled Provisional Government of the Republic of Korea, as well as the South Korean government. While the treaty was affixed with the national seal of the Korean Empire, Emperor Sunjong of Korea refused to sign the treaty as required under Korean law. The treaty was instead signed by Prime Minister Ye Wanyong of the Korean Empire, and Resident General Count Terauchi Masatake of the Empire of Japan. This issue caused considerable difficulty in negotiating the establishment of basic diplomatic relations between the countries. Korea insisted on including a chapter stipulating, "The treaty was null and void", although Japanese government did not confirm the illegality. Japanese government insisted the treaty was null and void in 1965. A compromise was reached in language of Article II of the 1965 Treaty on Basic Relations:
«Япония империясы мен Корея империясы арасында 1910 жылғы 22 тамызға дейін жасалған барлық шарттар мен келісімдердің күші жойылды деп расталады.»
"It is confirmed that all treaties or agreements concluded between the Empire of Japan and the Empire of Korea on or before August 22, 1910, are already null and void."
Шарттың заңдылығын талқылау конференциясы
2001 жылдың қаңтар, сәуір және қараша айларында Гарвард университетінде Корея қорының қолдауымен 1910-1945 жылдар аралығында Кореяны Жапонияның аннексиялауының заңдылығы тақырыбында академиялық конференция («Тарихи және халықаралық құқық тұрғысынан Кореяны жапондық аннексияны қайта қарау») өтті. Оған Оңтүстік Корея, Солтүстік Корея, Жапония, АҚШ, Ұлыбритания, Германия және Канададан тарих және халықаралық құқық ғалымдары қатысты. Дерби университетінің профессоры Энтони Карти: «Империализмнің қалыптасу кезеңінде нақты келісімнің заңдылығын немесе заңсыздығын анықтайтын жеткілікті халықаралық құқық табу қиын». Халықаралық құқық жөніндегі Азиялық жылнамасында жазылғандай, «Карти корей ғалымдарының айтуынша, келісім-шарттар арқылы қараудың орнына, сол кездегі батыс державаларының үстемдігімен сипатталатын халықаралық қауымдастықтың нақты жағдайларын ескере отырып, Жапония мен Корея арасындағы қарым-қатынасты қарастыруды жөн көреді». Коннектикут университетінің профессоры Алексис Дадден Нитобе Инадзоның отаршылдық саясаты туралы ғылымын талқылады. Ол «Жапонияның Кореяны отарлауы: Дискурс және билік» атты кітабының авторы, онда жапон саясаткерлері Кореяны заңды түрде аннексиялау үшін халықаралық құқықты мұқият зерттеп, кейін қолданғандығын талқылайды. Кан Кимураның сөзіне сәйкес, осы конференцияның маңызды нәтижесі – Кореяның аннексия заңсыз деп талап етуі, қатысқан батыс ғалымдары және халықаралық құқық мамандары тарапынан қабылданбады. 2010 жылдың 23 маусымында 75 Оңтүстік Корея парламент депутаты Премьер-министр Наото Канға Жапония-Корея аннексиялық шартын заңды түрде жоюды ұсынды. 2010 жылдың 6 шілдесінде корей және жапондық прогрессивті христиандық ұйымдар Токиодағы корей YMCA бөлімшесінде бас қосып, Жапония-Корея аннексиялық шартының негізсіз екенін бірлесіп мәлімдеді. 2010 жылдың 28 шілдесінде Корея мен Жапониядан 1000-ға жуық зиялылар Жапония-Корея аннексиялық шарты бастапқыда жарамсыз болғандығы туралы бірлескен мәлімдеме жасады.
In January, April, and November 2001, an academic conference on the legality of Japan's annexation of Korea from 1910 to 1945 (titled A reconsideration of Japanese Annexation of Korea from the Historical and International Law Perspectives) was held at Harvard University with the support of the Korea Foundation. Scholars of history and international law participated from South Korea, North Korea, Japan, the United States, the United Kingdom, Germany, and Canada. Anthony Carty, a professor at the University of Derby, stated, "During the height of the imperialism, it is difficult to find an international law sufficient to determine the legality/illegality of a particular treaty." According to the Asian Yearbook of International Law, in his book on international law, "Carty prefers seeing the relationship between Japan and Korea at the time with reference to the reality of the then international community dominated by Western powers, rather than viewing it in terms of treaty law as argued by Korean scholars". Alexis Dudden, a professor at the University of Connecticut, discussed Nitobe Inazō's science of colonial policy. She is the author of Japan's Colonization of Korea: Discourse and Power in which she discusses how Japanese policymakers carefully studied and then invoked international law to annex Korea legally. According to Kan Kimura, a major result of this conference is that the Korean claim that the annexation was illegal was rejected by the participating Western scholars, as well as others specializing in international law. On 23 June 2010, 75 South Korean congressmen suggested the legal nullification of the Japan–Korea Annexation Treaty to the Prime Minister Naoto Kan.
On 6 July 2010, Korean and Japanese progressive Christian groups gathered in Tokyo's Korean YMCA chapter and jointly declared that the Japan–Korea Annexation Treaty was unjustified. On 28 July 2010, around 1000 intellectuals in Korea and Japan issued a joint statement that the Japan–Korea Annexation Treaty was never valid in the first place.