Кіріспе

Киста түрлері

"Майлық киста" термині көбінесе келесілерді білдіру үшін қолданылады:

Эпидермоидтық кисталар (эпидермальды кисталар, инфундибулярлық киста деп те аталады)
Пилярлық кисталар (трихелеммальды кисталар, истмус катаген кисталары деп те аталады)

Жоғарыда аталған екі типті кистаның да құрамында кератин болады, май жоқ, және екеуі де майлы бездерден пайда болмайды. Эпидермоидтық кисталар эпидермистен, ал пилярлық кисталар шаш фолликулаларынан пайда болады. Демек, техникалық тұрғыдан алғанда, олар майлық кисталар емес. "Нағыз" майлық кисталар, майлы бездерден пайда болып, құрамында майы бар, сирек кездеседі және стеатоцистома симплекс немесе көп болса, стеатоцистома мультиплекс деп аталады. Медицина мамандары "майлық киста" терминін қолданбауды ұсынады, себебі ол шатастыруға болады. Бірақ практикада бұл термин әлі де эпидермоидтық және пилярлық кисталар үшін жиі қолданылады.

Себептер

Цисталар жоғары тестостерон деңгейімен байланысты болуы мүмкін, сондықтан анаболикалық стероидтерді қолданушыларда көбірек кездесуі мүмкін. Адамдық қоңырау шыбығынан туындаған майлы кіста жағдайы туралы хабарлама бар. Себацеостік кісталардың тұқым қуалайтын себептері Гарднер синдромы және базальды жасушалық невус синдромы болып табылады.

Пиларлық киста

Шамамен 90% пилярлық кисталар бас терісінде кездеседі, ал қалғандары кейде бет, дене және аяқ-қолдарда пайда болуы мүмкін.

Емдеу

Себацеялық кисталар көбінесе медициналық емдеуді қажет етпейді. Дегенмен, егер олар үлкейе берсе, олар көзге жағымсыз болып көрінуі, ауыруы және/немесе қабынуы мүмкін.

Хирургиялық

Сабацеялық кистаны хирургиялық жолмен кесіп алу – бұл кистаның қапшығы мен ішіндегілерді толықтай алып тастауға мүмкіндік беретін қарапайым процедура, бірақ оны қабыну минималды болған кезде жасаған дұрыс. Қолданылатын үш негізгі тәсіл бар: дәстүрлі кең кесу, минималды кесу және пункциялық биопсия арқылы кесу. Кистаны алып тастауға арналған әдеттегі амбулаториялық хирургиялық процедурасы – кистаның айналасындағы аймақты жергілікті анестезиямен ұю, содан кейін скальпельді пайдаланып, ісіктің ортасынан бір тік кесу немесе орталық нүктенің екі жағынан сопақша кесу арқылы жару. Егер киста кішкентай болса, оны тіктеп жіберуге болады. Хирургияны жүзеге асыратын адам кистаның ішіндегісін сығып шығарады, содан кейін дөңгелек ұшы бар қайшы немесе басқа құралды қолданып, кесікті кең жаңғыртады және саусақтарымен немесе қысқышпен киста қабырғасын тұтас алып тастауға тырысады. Егер киста қабырғасын бір бөлікпен алып тастау мүмкін болса, "емделу деңгейі" 100% құрайды. Егер ол фрагменттерге бөлініп, толығымен алынып тасталмаса, хирург қалған ашық фрагменттерді алып тастау үшін кюретканы (қарақ) қолдана алады, содан кейін оларды электр коагуляциясымен күйдіріп, оларды сол жерде жоюға тырысады. Мұндай жағдайларда киста қайта пайда болуы мүмкін. Екі жағдайда да кесік дезинфекцияланады, қажет болса, тері тігіліп қосылады. Мұнан із қалуы мүмкін. Жұққан кистаға емдеу үшін операциядан бұрын немесе кейін ауызға қабылданатын антибиотиктер немесе басқа ем қажет болуы мүмкін. Егер ірің пайда болған болса, киста қабырғасын авульсиямен және тиісті антибиотиктермен жабумен бірге кесіп, іріңді шығару керек. Экзиция емес, тек кесуді қамтитын тәсіл де ұсынылған.