Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құйрықшеңбер аймағының тері инфекциясы. Белгілері мен көріністері мыналарды қамтуы мүмкін:
Skin infection between the buttocks
Signs and symptoms may include:
Анус үстінде немесе құйрық сүйегінің жанында мерзімімен қайталамалы ауырсыну/ыңғайсыздық немесе ісіну.
Құйрық сүйегі аймағынан мөлдір емес сары (іріңді) немесе қанды бөлінділер.
Құйрық сүйегі аймағында күтпеген ылғалдылық.
Құйрық сүйегіне отырғанда, ішкеріп тұрғанда немесе велосипед тебуде – құйрық сүйегі аймағынан өтетін кез келген қозғалыста ыңғайсыздық.
Intermittent pain/discomfort or swelling above the anus or near the tailbone
Opaque yellow (purulent) or bloody discharge from the tailbone area
Unexpected moisture in the tailbone region
Discomfort sitting on the tailbone, doing sit ups or riding a bicycle—any activities that roll over the tailbone area
Кейбір пилонидальді кистасы бар адамдарда ешқандай белгі байқалмайды.
Some people with a pilonidal cyst will be asymptomatic.
Пилонидальды синус
Пилонидальды синус (ПНС): инфекция көзінен басталып, тері бетіне ашылатын синустық жол немесе кішкентай канал. Киста ішіндегі зат пилонидальді синус арқылы шығады. Пилонидальді киста көбінесе ауыртқыш болады, бірақ егер ол дренажды синус болса, қысым азайып, науқас ауырсыну сезінбеуі мүмкін.
Pilonidal sinus (PNS): is a sinus tract, or small channel, that may originate from the source of infection and open to the surface of the skin. Material from the cyst drains through the pilonidal sinus. A pilonidal cyst is usually painful, but if it is a draining sinus, the pressure is relieved and patient might not feel pain.
Себептер
Шаш кіріктіру пилонидальды кисталардың пайда болуына себепші фактор болып табылады. 624 науқастың киста шашын талдау көрсеткендей, шаштың 74%-ы түбірсіз болған, ал олардың пішіні денедегі толық шаштарға емес, тік, қырғышпен кесілгендей шаштарға ұқсас. Дегенмен, пилонидальді синустарда табылған шаштар көбінесе бас шаштарынан шыққан. Ұзақ отыру осы жағдайға бейімделуге себеп болуы мүмкін, себебі отыру құйрықшеңге қысымды арттырады. Травма пилонидальды кистаны тудырмайды деп саналады; алайда, мұндай жағдай бар кистаның қабынуына әкелуі мүмкін, тіпті бұл аймақтағы жергілікті жарақаттан кейін бірнеше ай өткен соң да болуы мүмкін. Пилонидальды кисталар туа біткен пилонидальді шұңқырдан дамуы мүмкін. Артық терлеу пилонидальды кистаның қалыптасуына да әсер етеді: ылғал созылған шаш фолликуласын толтырып, оттегі аз ортаны құруға көмектеседі, бұл пилонидальды кисталарда жиі кездесетін анаэробты бактериялардың өсуіне жағдай жасайды. Бактериялардың болуы және оттегінің төмен деңгейі жараның жазылуын қиындатады және пилонидальды кистаның дамуын күшейтеді.
Hair insertion is the causative agent of pilonidal cysts. An analysis of 624 patients' cyst hair found that 74% of the hair was rootless, and resembled spiky, razor cut hair rather than intact body hair. although hairs found in pilonidal sinus tracts have more often been found to originate from the head. Excessive sitting is thought to predispose people to the condition, as sitting increases pressure on the coccygeal region. Trauma is not believed to cause a pilonidal cyst; however, such an event may result in inflammation of an existing cyst; there are cases where this can occur months after a localized injury to the area. Pilonidal cysts may be caused by a congenital pilonidal dimple. Excessive sweating can also contribute to the formation of a pilonidal cyst: moisture can fill a stretched hair follicle, which helps create a low oxygen environment that promotes the growth of anaerobic bacteria, often found in pilonidal cysts. The presence of bacteria and low oxygen levels hamper wound healing and exacerbate a forming pilonidal cyst.
Дифференциалдық диагностика
Пилонидальді киста дермоидтық кистаға, терратоманың бір түріне (жасушалық ісікке) ұқсауы мүмкін. Атап айтқанда, құлшық аймағындағы пилонидальді киста сакрококцигеальді терратомаға ұқсауы мүмкін. Дұрыс диагноз қою өте маңызды, себебі барлық терратомаларға онкологпен консультация және толық хирургиялық жолмен алып тастау қажет, мүмкін болса, ішкі мазмұны төгілмеуі тиіс.
A pilonidal cyst can resemble a dermoid cyst, a kind of teratoma (germ cell tumor). In particular, a pilonidal cyst in the gluteal cleft can resemble a sacrococcygeal teratoma. Correct diagnosis is important because all teratomas require consultation with an oncologist and complete surgical excision, if possible without any spillage.
Емдеу
Егер инфекция болса, емдеу әдетте орта сызықтан сәл ығысқан жердегі кесу және дренаж арқылы жүргізіледі, себебі орта сызықтағы кесулер жақсы жазылуы қиын. Пилонидальды синус ауруын жоспарлы түрде емдеудің тиімділігін дәлелдейтін деректер жеткіліксіз. Ең көп қолданылатын хирургиялық әдіс – пилонидальды синус кешенін хирургиялық жолмен алып тастау, ал жара көбінесе өзінен-өзі жазылуы үшін ашық қалдырылады. Хирургиядан кейін жараны таңу қажет болуы мүмкін, және таңуды әдетте төрт-сегіз апта бойы күнделікті ауыстыру қажет. Кейбір жағдайларда толыққанды грануляцияға екі жылға дейін уақыт қажет болуы мүмкін. Кейде киста хирургиялық жолмен кеңейтіліп (марсупиализация) емделеді. 2018 жылы жүргізілген 740 операцияны қамтитын әдебиеттік шолу, орта сызықтан жабылатын хирургиялық араласындардың 20 жыл ішінде 67,9% жағдайда қайталануына әкелетінін көрсетті және жоғары қайталану деңгейіне байланысты олардан бас тарту ұсынылды. Кесу және дренаж жасалғанда 2 жыл ішінде 25,9%, ал 5 жыл ішінде 40,2% жағдайда қайталану байқалды. Фенолмен емдеудің қайталану деңгейі 2 жылдан кейін 14,1%, ал 5 жылдан кейін 40,4% құрады. Пилонидальды кисталар қайталануы мүмкін, әсіресе хирургиялық жара орта сызықта тігілген болса, себебі бұл жағдай нәрестелік жарықтың жойылуына және қырқу стресіне ұшырауына себеп болады. Сондықтан, осы аймақта орта сызықтан кесулердің жазылуы нашар екенін ескере отырып, жамбас аралық ойықтың бүйірлік жағынан кесуге басымдық беріледі. Жарасыз және толыққанды қызметке жылдам оралуға мүмкіндік беретін минималды инвазивті әдістер туралы хабарламалар бар, бірақ оларды растау үшін қос соқыр, рандомизацияланған зерттеулер күтілуде. Тағы бір әдіс – фибрин желімін қолдану арқылы пилонидальды синусты емдеу. 2017 жылға дейін жеткіліксіз зерттеулердің нәтижесінде осы әдістің тиімділігі нақты емес. Кез келген емдеудің тиімділігін бағалаудағы деректердің сапасы төмен, сондықтан осы саладағы зерттеулерді дұрыс түсіндіруге көңіл бөлу қажет. Кейбір жағдайларда жараларды тігудің орнына операциядан кейін ашық қалдырып, табиғи жолмен жазылуына мүмкіндік беріледі. Ашық жаралардың жазылуына көмектесетін түрлі таңғыштар мен жергілікті қолданылатын препараттар (кремдер немесе лосьондар) бар. 2022 жылы жүргізілген жүйелі шолуда пилонидальды синус операциясынан кейін ашық жараларды емдеу үшін қолданылатын таңғыштар мен жергілікті препараттарды салыстырған 11 зерттеуден алынған деректер біріктірілді. Авторлар мынадай қорытындыға келді: тромбоциттерге бай плазма стерильді бинтке қарағанда жаралардың тез жазылуына көмектеседі; Lietofix теріні жақсарту кремі иодқа қарағанда (жарадағы бактерияларды азайтуға көмектеседі) 30 күн ішінде жараның жазылуын жеделдетуі мүмкін; бірақ гидрогельді таңғыштар (жараны ылғалды ұстауға арналған) жараның жазылу уақытын иодпен тазартумен салыстырғанда қысқарта ма, жоқ па, әлі белгісіз.
If there is infection, treatment is generally by incision and drainage just off the midline because incisions in the midline have a hard time healing well. The evidence for elective treatment of pilonidal sinus disease is poor. The most commonly performed surgery is for the pilonidal sinus complex to be surgically excised with the wound often left open to heal. Post surgical wound packing may be necessary, and packing typically must be replaced daily for four to eight weeks. In some cases, two years may be required for complete granulation to occur. Sometimes the cyst is resolved via surgical marsupialization. A 2018 literature review of 740 records of surgeries that included recurrence rates found that primary midline closure surgeries resulted in a 67.9% recurrence rate within 20 years, and recommended that they should be discontinued due to the high recurrence rate. Incision and drainage had a recurrence rate of 25.9% within 2 years, up to 40.2% in 5 years. Phenol treatment has a recurrence rate of 14.1% at 2 years and 40.4% at 5 years. Pilonidal cysts can recur, and do so more frequently if the surgical wound is sutured in the midline, as opposed to away from the midline, which obliterates the natal cleft and removes the focus of shearing stress. An incision lateral to the intergluteal cleft is therefore preferred, especially given the poor healing of midline incisions in this region. Minimally invasive techniques with no wound and rapid return to full activities have been reported but await double blind randomised trials. Another technique is to treat pilonidal sinus with fibrin glue. This technique is of unclear benefit as of 2017 due to insufficient research. The evidence for any treatment is of low quality, and care must be taken not to over interpret any study in this field. In some cases, the wounds are left open after surgery to heal naturally instead of being closed with stitches. There are a lot of different dressings and topical agents (creams or lotions) that are available for helping these open wounds to heal. A 2022 systematic review brought together evidence from 11 studies that compared dressings and topical agents for treating open wounds after surgical treatment for pilonidal sinus of the buttocks. The authors concluded that: platelet rich plasma may help wounds to heal quicker compared to sterile gauze; Lietofix skin repair cream may help wounds to heal by 30 days compared to iodine (which helps to reduce bacteria in the wound); but it is not clear whether hydrogel dressings (designed to keep the wound moist) reduce the time it takes wounds to heal compared with cleaning the wound with iodine.
Этимология
Пилонидаль сөзі "шаш ұясы" дегенді білдіреді және латын тіліндегі "шаш" (pilus) және "ұя" (nidus) сөздерінен шыққан. Бұл жағдайды алғаш рет Герберт Мейо 1833 жылы сипаттаған. Р. М. Ходжес 1880 жылы бұл жағдайды сипаттау үшін "пилонидальді киста" терминін алғаш рет қолданды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында бұл жағдай кеңінен таралды. Жағдай "джип орындығы" немесе "джип жүргізушілерінің ауруы" деп аталды, себебі осы аурумен ауруханаға түскен адамдардың көп бөлігі джиптерде отырған, ал көліктердегі ұзақ және тегіс емес сапарлардың нәтижесінде құйрық сүйегіне қысым мен тітіркенуден бұл жағдай туындады деп саналды.
Pilonidal means 'nest of hair' and is derived from the Latin words for 'hair' (pilus) and 'nest' (nidus). The condition was first described by Herbert Mayo in 1833. R. M. Hodges was the first to use the phrase pilonidal cyst to describe the condition in 1880. The condition was widespread in the United States Army during World War II. The condition was termed "Jeep seat" or "Jeep riders' disease", because a large portion of people who were being hospitalized for it rode in Jeeps, and prolonged bumpy rides in the vehicles were believed to have caused the condition due to irritation and pressure on the coccyx.