Кіріспе
Дэвид Боуидің 1973 жылғы студиялық альбомы Pin Ups (сонымен қатар Pinups және Pin Ups деп те аталады) efn|Түпнұсқалық LP-ге қосылған кіріспеде "Бұл альбом Pinups деп аталады" деген мәтін бар және атау бір сөзбен, дефиссіз, LP мұқабасы мен омыртқасында жазылған, бірақ Ұлыбританиядағы түпнұсқалық диск таңбасы атауды дефиспен жазады. Осыған қатысты Боуи былай түсіндірді: "Біз негізгі аккорд құрылымдарын алып, содан жұмыс істедік. Олардың кейбіреулеріне тіпті жұмыс істеудің қажеті жоқ – мысалы, 'Розалин' сияқты. Бірақ көптеген аранжировкаларды мен, Мик және Айнсли жасадық". Автор Питер Доггет тек екі трек – "I Wish You Would" және "See Emily Play" – түпнұсқадан өзгеше аранжировкаға ие екенін жазды.
Pin Ups (also referred to as Pinups and Pin Ups)efn|An insert included with the original LP has the text "This album is called Pinups" and the title is written as one word, without a hyphen, on the LP cover and spine, although the original UK disc label spells the title with a hyphen. Regarding this, Bowie explained: "We just took down the basic chord structures and worked from there Some of them don't even need any working on – like 'Rosalyn' for example. But most of the arranging I have done by myself and Mick, and Aynsley too." Author Peter Doggett writes that only two tracks, "I Wish You Would" and "See Emily Play", contained varied arrangements from the originals.
Жазу
Pin Ups 1973 жылдың шілде-тамыз айларында Франциядағы Hérouville қаласындағы Château d'Hérouville студиясында үш аптаға созылған жазу сессияларында жазылды. T. Rex тобының вокалисі Марк Болан Tanx альбомын осы студияда жазғаннан кейін, оны Боуиге ұсынған болатын. Château 1972 жылы Элтон Джонның "Honky Château" альбомын жазу арқылы да танымал болды. Альбом Боуи мен Кен Скотттың бірлескен жұмысы болды және олардың соңғы ынтымақтастығын белгіледі. О'Лири репетициялардың музыкалық шығарманы бірнеше рет ойнаудан басталатынын жазды. Жазу кезінде шиеленіс күшті болды. Өзін қажетсіз сезінген Болдер бас партияларын жылдам жазып, студияны тастап кетті. Ал Ричардсон Ронсонның тым көп жұмыс істегенін еске алды: "Ол студиядағы барлық жұмысты өзі жасады, әрбір аспапты келтірді, барлық аранжировкалармен айналысты [оның] үстіне үлкен жауапкершілік жүктелді"; сонымен қатар, "Жақар жәндіктер" тобы тарағаннан кейін ол өзінің болашағына алаңдады. Скотт өзінің менеджменттік компаниясының MainMan авторлық төлемдерді жасамайынша студияны тастау үшін көрсеткен қысымымен қатар жеке мәселелерге де тап болды, ал Боуи, О'Лиридің сөзінше, "студияда көбірек жабық және тікелей болды". Сессия кезінде Velvet Underground тобының "White Light/White Heat" әнінің нұсқасы жазылды, бірақ ол жарыққа шықпады; Боуи оның 1975 жылғы жеке альбомына қосымша трек ретінде Ронсонға сыйлады. The Beach Boys тобының "God Only Knows" әні де жазу кезінде орындалуға тырысты, бірақ аяқталмай қалды. Боуи кейіннен оны 1973 жылдың қазан айында тоқтатылған Astronettes жобасы үшін қайта жазбаға түсірді, ал 1984 жылы "Tonight" альбомында ресми түрде орындады. 16 шілдеде сессия шотланд әншісі Лулудың Боуидің "Watch That Man" және "The Man Who Sold the World" әндерін каверлеуі үшін уақытша тоқтатылды. Pin Ups альбомын жазуға Боуи, Ронсон, Гарсон, Болдер және Данбар қатысты. Pin Ups – Боуи шығарғысы келген екі "1960-шы жылдарға ностальгия" альбомының біріншісі еді. Екінші альбомда Боуидің сүйікті американдық әртістерінің әндері болуы керек еді, бірақ ол жазылмады. Жобаға енуі мүмкін болған әндердің арасында The Stooges тобының "No Fun", The Lovin' Spoonful тобының "Summer in the City" және Roxy Music тобының "Ladytron" әндері бар. Боуи Pin Ups альбомына жалғас жасауды да ойлады: ол жабуға ниеттенген әндердің тізімін жасады, олардың кейбіреулері Heathen (2002) және Reality (2003) альбомдарында пайда болды.
Сурет және таңбалау
Pin Ups альбомының мұқаба фотосуреті 1960 жылдардағы супермодель Твиггиді бейнелеу арқылы Лондонның жанды атмосферасын көрсетеді, ол бұрын Аладдин Сейннің "Drive-In Saturday" әнінде "Twig the Wonder Kid" деп аталған болатын. Фотосуретті Париж студиясында оның сол кездегі менеджері және серіктесі Джастин де Вильнёв түсірді; ол 2010 жылы еске алды: "Твигги мен Дэвидтің оны алғаш рет Аладдин Сейн альбомында есімдерін атағандарын естідік. Біз альбомды қатты ұнатып, Дэвидке телефон соғып, одан Твиггимен фотосессия жасауға бола ма деп сұрадым. Ол бірден келісті". Твигги өзінің "In Black and White" атты автобиографиясында Боуимен кездесудің "шын мәнінде қатты жүйкелендіргенін", бірақ "ол мені бірден сергітті. Ол мен күткеннің бәрінен де артық еді" деп айтты. Фотосессия кезінде Боуи мен Твиггидің тері түсі әртүрлі болды, бұл Твиггидің Калифорниядан демалыстан оралғандығымен байланысты болды. Мәселені шешу үшін "Аладдин Сейн" альбомының гримері Пьер Ларош қайтадан шақырылды, ол тері түсін теңестіру үшін грим маскаларын қолданды. Твигги соңғы нәтижені "жұмбақ және ерекше" деп тапты, кейін оны өзінің сүйікті суреттерінің бірі және "шамасы, мен туралы ең көп тараған фотосурет" деп атады. Фотосурет бастапқыда "Vogue" журналында жариялануы жоспарланған еді. Твигги "Vogue" журналының осы фотосуреттен қорқып, олардың мұқабасында ер адамның бейнесін көргісі келмейтінін, сондықтан Боуи оны альбом мұқабасы ретінде пайдалануды шешкенін айтты; де Вильнёв кейін "Vogue" журналының бұл шешімге ашуланғанын еске алды. Алғашқы винилдік альбомының артқы жағында фотограф Мик Роктың екі суреті болды, біреуі Зигги турнесінен концерттік кадр, ал екіншісі – Боуидің қос жақты костюм киіп, саксофон ұстаған суреті. Боуи "Moonage Daydream" кітабында былай деп жазды: "Мен артқы мұқабаға концерттік суреттерді таңдадым, өйткені олар менің сүйікті Рок суреттерім еді. Сондай-ақ, артқы жақтағы қызыл жазудың көк түс фонға орналасуын жасадым, өйткені ол 60-шы жылдардың психоделиялық стиліне сілтеме жасады". Мұқабаға қатысты тағы бір идея фотограф Алан Мотцтан келді, ол Сэндфордқа "Боуиді жануарға айналып келе жатқан күйінде түсіргім келді" деді. Бұл идея Боуидің келесі альбомы "Diamond Dogs" (1974) үшін пайдаланылды.
Шығару
RCA 1973 жылы 12 қазанда «Sorrow» атты жетекші сингл шығарды, оның B жағында Жак Брельдің «Amsterdam» әнінің кавер нұсқасы болды; ол бастапқы шығарылу күні 28 қыркүйектен кейінге шегерілді. Сингл коммерциялық сәттілікке жетті, Ұлыбритания сингл чартында үшінші орынға ие болды және 15 апта бойы чартта тұрды, осылайша оның ең ірі хиттерінің біріне айналды. «Pin Ups» альбомы бір аптадан кейін, 19 қазанда шықты және «Aladdin Sane» альбомының көрсеткіштерін қайталады. Бұл Боуидің Ұлыбритания чартында бір мезгілде болған альбомдарының жалпы санын алтыға жеткізді. АҚШ-та альбом Billboard Top LPs & Tape чартында 23-орынға жетті және 21 апта бойы чартта болды. The New York Times газетінен Лорэйн Альтерман да альбомның «тырысқан стиль мен техникаға толы, ал музыкалық мазмұны жеткіліксіз» екенін айтып, теріс пікір білдірді. «Pin Ups» альбомын тұтастай қарастырған Record Mirror журналы оны «қанағаттандырмайтын, музыкалық тұрғыдан тым ауыр және артық өндірілген» деп бағалады. Sounds журналының авторы Боуидің «R&B-ді серпін ретінде емес, тек құрал ретінде қолданғанын» мәлімдеп, сынға алды. Кристагаудың жазбалар жөніндегі нұсқаулығында тәжірибелі сыншы Роберт Кристагау жазбаның идеясын жақсы деп тапты, бірақ оның жалпы орындалуы нашар болды. Роберт Хилберн Лос-Анджелес Таймс газетінде оң пікір білдірді. Ол «Pin Ups» альбомын «жеңіл, әдемі, көтеріңкі» деп сипаттап, оны «жылдың ең тартымды альбомдарының бірі» деп атады және оған ерекше назар аудару қажет екенін айтты.
Мұра
Pin Ups соңғы онжылдықтарда ара-жіс және жағымсыз пікірлерді қабылдауын жалғастыруда. 2015 жылғы Five Years (1969–1973) жинағының бір бөлігі ретінде қарастырылғанда, Pitchfork-тан Дуглас Волк оған жағымсыз баға берді. Ол орындалудың нашарлығын және идеяның жалпы тұжырымын "теорияда қызықтырақ" деп атады, барлық түпнұсқалар "әлдеқайда" жақсырақ екенін, ал Боуи олардың ешқайсысына да қызықты ештеңе қоспағанын сендірді. Ол Марстан келген өрмекшілердің жазба жасау кезінде ыдырап бара жатқаны да көмектеспейді деп ойлады. Боуидің өмірбаянын жазғандар Pin Ups-қа қарама-қарсы пікірлер білдірді. Бакли оны "біркелкі емес, бірақ көптеген адамдар жақсы көретін" деп сипаттады. О'Лири оның "шашыраңқы сезімімен" және "біртекті стильдің болмауымен" жазбаның дұрыс болмауына байланысты деп санайды, ал Сэндфорд әндердің аранжировкасында альбомның түпнұсқалық жетіспеушілігін мойындайды. Доггет Pin Ups-ты "поп-арт тәжірибесі" деп атайды, яғни ол "көпшілік аудиторияға арналған [басқа суретшінің] туындысының көшірмесі және интерпретациясы" екенін білдіреді. Джеймс Перон, керісінше, Pin Ups Джон Леннонның Rock 'n' Roll (1975) және Элвис Костеллоның Almost Blue (1981) және Kojak Variety (1995) сияқты басқа ағылшын артистерінің каверлер альбомын шығаруға дейін болды деп саралайды. Перон сондай-ақ альбомның музыкалық ықпалын мойындайды, Боуидің "Here Comes the Night" нұсқасы 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында пост-панк және жаңа толқын дыбысының алға басушысы болғанын айтады. Ол сондай-ақ "Here Comes the Night" Young Americans (1975) және Station to Station (1976) жанрлық бағытын болжады, ал "See Emily Play" суретшінің 1970-ші жылдардың соңындағы Берлин трилогиясының авангардтық тәжірибелерін еске түсіреді. Кейбір өмірбаяндар альбомды ностальгиялық тәжірибе ретінде талдады, Доггет "ол ерте 1970-ші жылдардың басым тақырыптарының бірі ретінде пайда болды" деп мәлімдейді. Пегг оны "бәлкім, глэм-роктың өзінің ішкі ностальгиясын ең айқын көрсететін көрінісі ретінде қала береді, 1973 жылғы хит-парадқа әкелген процестің жылы еске салғаны" деп жазады. Бакли альбом "поп археологиясының дәуірін бастады" және ол "поп өзінің алғашқы ретроспективтік кезеңіне енген кезде көптеген адамдар артқа қараған белгісіздік кезінде келді" деп мәлімдейді. Spin Alternative Record Guide журналында сыншы Роб Шеффилд осы пікірмен келісіп, альбомның "Swinging London oldies" әндерін "тоқыраған ностальгия" деп сипаттады. 2013 жылы Stereogum-нан Габриела Клеймор Боуидің сол кезге дейінгі альбомдарының тізімінде Pin Ups-ты 18-орынға (25-тен) қойды, оны "Боуидің 1970-ші жылдардағы жазбаларының бірегейіне 'маңызды емес' деп айтуға болатын жалғыз жазбасы" деп атады. Ол оны Аладдин Сейннен кейін орынсыз деп санады, бірақ "не болса, ол өте жақсы" деді. Боуидің бүкіл мансабының контекстінде Эдер Pin Ups-ты көркемдік мәлімдеме ретінде қарастырады, өйткені ол Spiders from Mars үшін "қошқар әнін" және оның халықаралық мансабының бірінші және екінші кезеңдері арасындағы "аралықты" білдіреді, ал оның келесі альбомы Diamond Dogs оның глэм-рок дәуірінің соңы болды: "Бұл екеуінің арасындағы жаман көпір емес, ол ондаған жылдар бойы сақталды". Radio X оны 2023 жылы ең жақсы каверлер альбомы деп атады. Эдер бүгінде көптеген адамдар оны жай ғана тағы бір каверлер альбомы және басқа да БАҚ деп есептейтінін айтады. Альбом алғаш рет 1980-ші жылдардың ортасында RCA компаниясымен компакт-диск түрінде шығарылды. 1990 жылы Rykodisc екі бонус трекпен қайта шығарды: Брюс Спрингстиннің "Growin' Up" (Diamond Dogs сессиялары кезінде жазылған және Ронни Вуд гитарада ойнаған) және "Sorrow" әніне қосымша "Amsterdam". Бұл қайта шығарылым 1990 жылдың шілдесінде Ұлыбританияның альбомдар тізімінде бір аптаға 52-орынға ие болды. Ол 1999 жылы Питер Мью Abbey Road Studios компаниясы үшін қайта жаңартылды және 2015 жылы Parlophone компаниясының Five Years 1969–1973 жинағына қосу үшін қайта өңделді және 2015–2016 жылдары CD, винил және цифрлық форматта қайта шығарылды. Pin Ups 2023 жылдың 20 қазанында 50 жылдығын мерекелеу үшін шектеулі шығарылымның жарты жылдамдықпен жазылған LP ретінде қайта шығарылды.