Траллалеро – Генуя аймағынан шыққан ежелгі итальяндық халық музыкасы. Әншілердің әуенді, мәнсіз дыбыстармен айқастыруымен ерекшеленеді. 1950ж. жазылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Траллалеро – Италияның солтүстігіндегі Генуяның Лигурия аймағынан шыққан полифониялық халық музыкасының бір түрі. Бұл дәстүрлі түрде ер адамдар орындайды, бірақ қазіргі заманда кейбір әйел орындаушылар да болды. Атауы «tra la le ro» деген моносиллабикалық дыбыстардан (сөздік емес дауыстар), топтардың немесе Squadre репертуарында жиі кездесетін тіркестен шыққан. Бұл әдетте сөздері жоқ, әуендері мәнсіз буынмен орындалатын бөлімдер. 1950 жылдары американдық музыкатанушы Алан Ломакс пен Диего Карпителла траллалероны жазды. Кейін Ломакс бұл оны қатты әсер еткенін айтып, өзінің ұзақ және жарқын мансабындағы ең маңызды жұмыс деп атады. Эдвард Нилл 20 ғасырдың ортасында осы дәстүрді жандандыруға күш салды, ал музыкатанушы Мауро Балманың көптеген еңбектері қазіргі академиялық зерттеулердің көп бөлігін құрайды. Траллалеро тобы тенор, баритон және бас партияларынан тұрады, оларға контральто және дауысы гитараны (читарра) еліктейтін әнші қосылады. Партиялардың атауларынан көрініп тұрғандай, аспаптық стильдерді имитациялау дәстүрлі вокалды полифонияны ығыстырады: бұл осы жанрдың ерекшелігі. Құрамында тоғыз әнші болу қалыпты саналады: әрқайсысы гитара, тенор, контральто, баритон және бес бас, бірақ кейде топтар мүшелерінің саны айтарлықтай көп болуы мүмкін. Мұндай үлкен топтарда бас жиі үш бөлімге бөлінеді: «басси профонди» немесе «терең бас», олар көбінесе ұзақ дыбыстармен немесе гулмен шектеледі, «басси альтиор» немесе «биік бас», олар терең бастарға ұқсас, бірақ аты айтқандай, әндердің белгілі бір бөлімдерінде сәл жоғары әуенмен орындайды, және «басси кантабили» немесе «ән айта алатын бас», олар көбінесе жоғары, күрделі әуенмен орындайды және басқа бас партияларына ырғақты қарсы нұсқа ұсынады. Лигуриядағы топтық үйлесім тарихи түрде таулы ауылдармен байланысты, онда екі дауыс (әдетте тенор мен баритон) бас немесе гулмен сүйемелдеумен ән айтатын. Дәстүрлі әндердің репертуары уақыт өте келе қалыптасты, ал стиль Генуяның кемежайларына, танымал порты бар қалаға көшті. Онда металл жұмысшылары, порты жұмысшылары және кеме түсірушілер траллалеро орындады, бұл практика 20 ғасырдың алғашқы үш онжылдығында ең жоғары деңгейге жетті. Кейбір траллалеро топтары әлі де Генуя мен Лигурияда өнер көрсетеді және оларды жыл сайынғы Le vie dei canti фестивалінде қыс айларында орындайды.
Trallalero is a kind of polyphonic folk music from the Ligurian region of Genoa, in northern Italy. It is traditionally performed by men, though there have been some female performers in the modern era. The name derives from the monosyllabic vocables (non lexical vocalizations), tra la le ro, which feature heavily in the repertoire of the groups or Squadre. These are typically sections of songs without words during which the melody is sung on nonsense syllables. In the 1950s, American musicologist Alan Lomax and Diego Carpitella recorded trallalero. Lomax later claimed he was blown away, and called it the most significant work in his long and storied career. Edward Neill worked to revitalize the tradition in the middle of the 20th century, with a wide range of works by musicologist Mauro Balma making up the majority of modern academic study on the subject. Trallalero groups consist of tenor, baritone and bass parts, accompanied by a contralto and a singer whose voice imitates a guitar (chitarra). As the names of parts suggest, the imitation of instrumental styles replaces traditional vocal polyphony: this is a distinguishing feature of this genre. Nine singers are considered a normal line up: one each of chitarra, tenor, contralto, baritone and five basses, although sometimes groups can be significantly larger. In these larger groups basses are often divides into three sections: the bassi profondi or 'deep basses' who are usually limited to the long sounds or drones, the bassi altior 'high basses' who are similar to the deep basses but, as the name suggests, sing a slightly higher melody during certain sections of the songs, and the 'bassi cantabili' or 'singable basses' who typically sing a higher, more complex melody and often provide a rhythmic counterpoint to the other bass parts. Group harmony in Liguria is historically associated with mountain villages, where two voices (usually a tenor and a baritone) sung over accompaniment by bass or drone. A repertoire of traditional songs evolved over time, and the style moved to the docks of Genoa, a noted port city. There, metal workers, longshoremen and stevedores sang Trallalero, with the practice peaking in the first three decades of the 20th century. Some Trallalero groups are still practicing in Genoa and Liguria, and can be usually seen performing at the annual Le vie dei canti festival in the winter months.