Халықаралық пойыз тарихы

Кіріспе

Интернационал – 1950-1971 жылдар аралығында «Ұлы Солтүстік темір жолы» Сиэтл қаласындағы Кинг-стрит станциясы мен Британдық Колумбия провинциясындағы Ванкувер қаласындағы Тынық мұхит орталық станциясы арасында жүзе тартқан жолаушылар пойызы болған.

Өмірбаян

1913 жылы Ванкувер (Британ Колумбиясы) және Портленд (Орегон) бағытында 12-16 1/2 сағаттық интервалмен үш пойыз жұбы қатынайтын. Түнгі пойыздың атауы – «Сыртқы құс». Бұған қоса, Ванкувер – Сиэтл аймақтық, Беллингем – Рокпорт аймақтық және Ванкувер – Нью-Вестминстер аралас пойыздары болды. Экономикалық дағдарыс осы қызметтерге кері әсер етті. Ванкуверден Портлендке қатынайтын рейстер тоқтатылды, ал Сиэтлден Портлендке дейінгі кезең 1925 жылдан бастап Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы және Юнион Пасифик темір жолымен біріктірілді. 1928 жылы Ванкуверден Сиэтлге қатынайтын қызмет үш пойыз жұбына дейін қысқартылды: 356/357 «Сыртқы құс», 358/359 «International Limited», 360 «The Canadian» және 355 «The American». (Жұп емес нөмірлер батысқа қарай жол кестесі бойынша, оңтүстікке қарай компас бойынша, жұп нөмірлер шығысқа қарай жол кестесі бойынша, солтүстікке қарай компас бойынша бағытталған). 1937 жылдың көктеміне қарай «Сыртқы құс» тоқтатылды, 355/358 – тоқтаусыз, ал 359/360 – аймақтық пойыздар болып жұмыс істеді. Бұл жүйе 1946 жылға дейін, екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін сақталды, содан кейін қызмет үш пойыз жұбына дейін кеңейтілді: 359/360 таңертеңгі «Puget Sounder», 355/358 кешкі «Puget Sounder» (барлығы тоқтаусыз) және 356/357 атаусыз аймақтық пойыздар ретінде қайта жаңғыртылды. 1950 жылдың маусым айында GN екі ауыр салмақты «Puget Sounder» пойызын үш жаңартылған «International» пойызымен алмастырды, бірақ әрбір пойыз күніне бір жарым айналым жасағандықтан, тек екі пойыз жиынтығы ғана қажет болды. 1956 жылдың ақпан айында аймақтық пойыздар тоқтатылды және «International» пойыздары қайта нөмірленді. 1960 жылдың мамыр айында кешкі «International» рейсі тоқтатылды, ал түскі рейстің уақыты күндізгі рейске өзгертілді. Century 21 көрмесі (1962 жылғы Сиэтлдегі әлемдік көрме) кезінде жолаушылар ағыны артты. Осыған байланысты Great Northern Чикаго және Солтүстік-Батыс темір жолынан 56 орындық бірнеше вагондарды сатып алды, олар CNW 400 пойыздары тоқтатылғаннан кейін пайдасыз болған. Бұл вагондар «Empire Builder» және «Western Star» пойыздарына арналған вагондарды босататын GN аймақтық «streamliner» пойыздарына орналастырылды. 1966 жылы Great Northern «Western Star» локомотивінде пайдалану үшін алты EMD SDP40 локомотивін алды, сондай-ақ олар «Western Star» батысқа қарай келгеннен кейін және шығысқа қарай кеткенге дейін «International» пойыздарында да пайдаланылды. Келесі жылы олардың қатарына сегіз EMD SDP45 локомотиві қосылды. 1969 жылдың маусым айында 357 және 358 пойыздары Вашингтон штатында таңертеңгі рейсі тоқтатылды, ал Канада билігі олардың мақұлдауын тек қазан айында берді. Осы уақыт аралығында Ванкуверден Уайт-Рокқа дейін шаттл рейсі іске қосылды, бірақ көбінесе экипаж жолаушылардан көп болды – егер жолаушылар болса. «Empire Builder» және «Coast Pool Trains» пойыздарымен қолайлы байланыс сақтау үшін екі пойыз жиынтығын сақтау қажет болды. 359 және 360 пойыздары 1970 жылдың наурызында Burlington Northern Railroad біріккеннен кейін де жұмыс істеді. BN оларды 193 және 194 пойыздары ретінде қайта нөмірледі. 1971 жылдың 1 мамырында Amtrak іске қосылған кезде олар тоқтатылды, олар Amtrak іске қосылғанда тоқтатылған көптеген пойыздардың бірі болды. Кейіннен Amtrak 1972–1981 жылдар аралығында сол бағыт бойынша «Pacific International» рейсін жүргізді. 1995 жылы қызмет қайтадан жаңғыртылды, Amtrak пен Вашингтон штатының көлік департаментінің (WSDOT) серіктестігімен «Mount Baker International» рейсі іске қосылды. 1998 жылдан бері маршрут жалға алынған Talgo Pendular құралдарын пайдалана отырып, Amtrak Cascades қызметінің бөлігі болып табылады, Сиэтлден Ванкуверге және Портлендтен Ванкуверге бір рет айналым жасап тұрады.

In 1913, there were three pairs of trains operating on a Vancouver, BC to Portland, Oregon route in 12 to 16 1/2; with the overnight train carrying the name The Owl. In addition, there was a Vancouver–Seattle local, a Bellingham–Rockport local, and a Vancouver–New Westminster mixed. The depression took its toll on these services; through Vancouver to Portland services were discontinued, with the Seattle to Portland segment being pooled with Northern Pacific Railway and the Union Pacific Railroad from 1925. By 1928, the Vancouver to Seattle service had been reduced to three pairs of trains: 356/357 The Owl, 358/359 International Limited, and 360 The Canadian and 355 The American. (Odd train numbers were westbound by timetable, southbound by compass, even numbers were eastbound by timetable, northbound by compass). By Spring 1937, The Owl had been discontinued, with 355/358 being limited stop and 359/360 the locals. This arrangement persisted through World War II unit 1946 when service was expanded to three pair of trains: 359/360 became the Morning Puget Sounder, 355/358 the Afternoon Puget Sounder (all limited stop) and 356/357 were restored as the unnamed locals. In June 1950, the GN replaced both heavyweight Puget Sounders with three streamlined Internationals, although only two trainsets were needed, as each set made one and one half round trips daily. In February 1956, the locals were discontinued, and the Internationals were renumbered. In May 1960, the evening International was discontinued; the noon service became known as the afternoon service. There was an upswing of traffic during the Century 21 Exposition (the 1962 Seattle World's Fair); to cope with this extra traffic, the Great Northern bought several 56 seat coaches from the Chicago and North Western Railway that had become surplus after the discontinuation of some of the CNW's 400 trains. These were placed in GN's short haul streamliners, which released long haul coaches for the Empire Builder and the Western Star. In 1966, the Great Northern took delivery of six EMD SDP40 locomotives for use on the Western Star; they were also used on the Internationals between the westbound Western Star’s arrival, and the eastbound departure. The following year, eight EMD SDP45 locomotives joined their ranks. In June 1969, trains 357 and 358, the morning service was discontinued in Washington state, it was October before the Canadian authorities completed their approvals. In the meantime a Vancouver to White Rock, BC shuttle service operated, but the crew usually outnumbered the passengers – if there were any. Due to the schedules needed to maintain reasonable connections with the Empire Builder and the Coast Pool Trains, two trainsets were still required. Trains 359 and 360 continued through the Burlington Northern Railroad merger of March 1970; BN renumbered them as trains 193 and 194. They finally expired fourteen months later as one of many trains discontinued on the startup of Amtrak on May 1, 1971. Amtrak would later operate the Pacific International over the same route 1972–1981. Service returned again in 1995 as the Mount Baker International, operated by Amtrak in partnership with the Washington State Department of Transportation (WSDOT). Since 1998, the route has been part of the Amtrak Cascades service using leased Talgo Pendular equipment, with one round trip from Seattle to Vancouver and one from Portland to Vancouver.