Шропширдегі қираған Хобмонд аббаттығы

Кіріспе

Шропширдегі қираған монастырь, Англия.

Хаугмонд абаттығы (/ˈhɔːmənd/ HORmənd) – Шрусбериден бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан қираған, ортағасырлық, Августин монастыры. Ол, шамасы, 12 ғасырдың басында құрылған және Арундел графтары болған Фиц Алан әулетімен, сондай-ақ олардың бай вассалдары мен одақтастарымен тығыз байланыста болған. Монастырь төрт ғасырының көп бөлігінде маңызды, сәтті және бай болды, алайда 1539 жылы таратылуына дейін кемшіліктердің белгілері пайда болды. Ғимараттар тозығына ұшырап, шіркеу көбінесе қирады, бірақ тұрғын үйлердің қалдықтары әсерлі күйде сақталған. Қазіргі таңда бұл орынды Англия мұрагерлері қорғап, жыл бойына жұртшылыққа ақысыз қол жетімді.

Ерте даму және растаулар

Уильям ФицАлан императрица тарапына шығып, 1138 жылдан бастап кем дегенде 1153 жылға дейін аймақтан қуылды. Дегенмен, ФицАлан болмағанда да сыйлықтар берілуін жалғастырды. Императрица Хогмондқа Шропширдегі Уолкотта жер және диірмен сыйлады. Жер сыйлығы, кем дегенде, 1141 жылғы жазда Оксфордта Матильда болған кезде берілді деп есептеледі, сол кезде ол азамат соғысында уақытша басымдыққа ие болды. Аббаттық үй осы құнды сыйлықтарға Стефанның келісімін алу үшін қадам жасады – Стефанның осы мүлікке берген рұқсаты кейінірек болды деп есептеді, бірақ бұл толығымен анық емес. 1153 жылы Англияға келген Нормандия герцогы Генрих, болашақ Генрих II, анасының сыйлықтарын растайтын жарғыға қол қоюға көндірілді. Анархия кезінде үш рет сыйлық беру стратегиясын Лиллешалл аббаттығы да қолданды. Ранульф азамат соғысына бірнеше Уэльс билеушілерін, бастапқыда Анжуліктер тарапынан әкелді. Бұл аббаттық үйге бірнеше Уэльс шіркеулерінің сыйлықтарын әкелді, соның ішінде Арвистлидегі Трефеглис және Кадуаладр ап Груффидд сыйлаған Нефин шіркеулері. 1155 жылы, Генрих II таққа отырғаннан кейін, оның қолдаушысы Уильям ФицАлан Шропширдегі иеліктерін қайтарып алды. Содан кейін Уильям Вроксетердегі шіркеуді Хогмондқа сыйлады. Бұл бөлік шіркеу болды – бірнеше канондармен қамтамасыз етілді, кірісті бөлісті, бірақ құрылымды колледж құрмады. ФицАлан абат Вроксетерде бес дін қызметкерін ұстап тұруды және бес канонды Сент-Эндрю, Сент-Джордж және Сент-Денис мерекелерін тойлауға жіберуді талап етті. Ол сондай-ақ Вроксетердегі канондар санын арттыратынын мәлімдеді, осылайша Вроксетер мен Хогмонд бірдей пайда көретін болады. Ол бұл "олардың толық монастыры болуы үшін" деп мәлімдеді, бұл шіркеуді колледжге айналдыру ниетін білдіреді, мүмкін отбасылық шіркеу ретінде. Егер оның ниеті осы болса, ол іске аспады. Айта кетерлігі, сыйлық Хогмондтың абысы Аббас де Хагмонға қатысты, бұл үйдің көлемі мен мәртебесінің өскенін көрсетеді. Аббаттық үйдің байлығы арта келе, шіркеу мен аббаттық үйді қайта жаңарту жұмыстары басталды. Келесі жиырма жылда ол негізінен ФицАландар мен олардың вассалдары, әсіресе Лестрандж отбасының қаржыландыруымен кеш римдік стилде салынды. Дегенмен, корольдік сыйлықтар да болды, соның ішінде Генрих II-нің ерте жарғысымен аббаттық үйдің маңындағы жерлер берілді. Бұл аббаттық үйдің Анжулік әулетімен тығыз саяси байланыста болғанын көрсетті. 1172 жылы Альурд папа Александр III-тен екі бұйрық алды, ол алғашқы сыйлықтарды растады, аббаттық үйге қосымша епархиялық мәртебе берді, соның ішінде кім қаласа, оны жерлеуге құқық берді және канондарға өздерінің абысын сайлау құқығын берді. Патша өзінің билігі кезінде, шамамен 1176 жылы Шрусбериде болған кезде, аббаттық үйге берілген сыйлықтар тізімін жаңартатын тағы да көптеген жарғыларды қосты.

William FitzAlan took the side of the Empress and was exiled from the region from 1138 until at least 1153. However, endowments continued in FitzAlan's absence. The Empress gave Haughmond land and a mill in Walcot, Shropshire. The land grant at least is generally thought to date from Matilda's time at Oxford in the summer of 1141, when she temporarily had the upper hand in the civil war. The abbey took the precaution of getting Stephen's approval for these valuable gifts – assuming that Stephen's grant of the same property actually was later, which is not absolutely certain. When Henry, Duke of Normandy, the future Henry II, appeared in England in 1153, he was induced to issue a charter at Leicester, confirming his mother's grants. This strategy of obtaining triple grants during the Anarchy was followed also by Lilleshall Abbey. Ranulf brought a number of Welsh magnates into the civil war, initially on the Angevin side. This brought gifts of some Welsh churches to the abbey, including that at Trefeglwys, in Arwystli, and at that at Nefyn, which was donated by Cadwaladr ap Gruffydd. In 1155, the year after Henry II took the throne, his supporter, William FitzAlan, finally regained his Shropshire estates. William then donated the church at Wroxeter to Haughmond. This was a portionary church – staffed by a number of canons, dividing the income, but not forming a structured college. FitzAlan stipulated that the abbot must maintain five secular clergy at Wroxeter and send five canons to participate in the celebration of the feasts of St Andrew, St George, and St Denis. He also declared he would increase the number of canons at Wroxeter, thus benefiting Wroxeter and Haughmond simultaneously. He declared this was "so that they might have a full convent", implying that he intended the church to evolve into a college, probably as a family chantry. If that was his intention, it never materialised. Notably, the donation refers to Abbas de Haghmon, the Abbot of Haughmond, indicating that the house had grown in size and status. As the wealth of the abbey increased, the rebuilding of the church and abbey was begun. Over the next twenty years it was constructed in a late Romanesque style, funded mainly by the FitzAlans and their vassals, especially the Lestrange family. However, there were royal donations, including assarts around the abbey site, which were granted by an early charter of Henry II. These signalled that the abbey was closely associated politically with the Angevin dynasty. It was Alured who in 1172 obtained two bulls from Pope Alexander III, confirming the early grants, giving the abbey extra parochial status, including the right to bury whoever willed it, and conferring on the canons the right to elect their own abbot. The king added still more charters when he was at Shrewsbury later in his reign, probably in 1176, updating the list of endowments conferred upon the abbey by that time.

Монастырь өмірі

Августин ережесі діни өмірдің көптеген түрлі стильдерін қабылдауға мүмкіндік берді. Хаугмонд, әрине, канондық тұрақты қауым болған, бірақ ережелердің нақты түсіндірілуі немесе оның қаншалықты жақсы сақталғаны туралы аз ғана белгілі. Жалпы алғанда, қаржылық жағдайы жақсы үйдің діни өмірі де жақсы болуы мүмкін, ал «ақ киім» деп аталатын киім, мүмкін, боялмаған жүннен жасалған. Канондардың барлығы діни қызметкер болғандықтан, олар батысқа қарай қосымша приходтық аймақтардағы шақыра алатын, бірақ осы қауымдар өмір сүруге мүмкіндік алғанда, зайырлы дін қызметкерлері тағайындалды. Айтон Нокиндегі шіркеудің абаттық бақылауда қалай дамығанын егжей-тегжейлі сипаттады. Алғашқы жылдары аббатхана жұмысына көмектесетін дінге жатпайтын бауырластар болды, бірақ олар 1190 жылдан кейін ешқашан аталмады. Алайда, ғимараттарда көптеген ақылы қызметкерлер мен қызметшілер болды. Тамақ пен киімге қатысты ережелер жылдар бойы өзгерді. Бастапқыда канониктерге киім-кешекке жыл сайын жәрдемақы берілді. 1315 жылы Личфилд епискобы Уолтер Лэнгтон бұл әрекетті тыйым салды, сондықтан аббат Ричард де Брок Чесвардин шіркеуінің және Нагингтон мен Гислендтің табыстарын киіммен қамтамасыз етуді ұйымдастыратын камеральянға бөлді. Хогмондтағы тамақтану әдеттегі монахтардағыдан гөрі әртүрлі және аз қатаң болған сияқты. 1280 жылы аббатханаға 147 қой мен жас бұзау берілді. Нефьюнда теңіз балықтарының оннан бір бөлігі алынды және аббатхананың Ди мен Севернде балық аулау орындары болды, бірақ балықтардың жаңадан жеткізілуі мүмкін емес сияқты. Честердің Ранулфтың үсынысы канондарға жыл сайын 6000 тұздалған селеуді сатып алуға мүмкіндік берді. Бұлар Честерден арнайы шарттармен сатып алынды. 12 ғасырда аббатханаға Хардвиктегі орманда аралардың жарты үйірін берді: балдың шомылдыру рәсімінен өткен Иоанн Крестительмен байланысы болғандықтан, балдың символикалық байланысы болған, бірақ балдың шомылдыру рәсімінен өткені мүмкін. 14 ғасырдың басында тамақтануды сол сияқты кірісті оған бөлу арқылы жақсартқан көрінеді. 1332 жылы Лонгнорлық Николай аббат реформалардың жалпы пакетінің бір бөлігі ретінде аббатхананың ас үйі туралы жарлық шығарды. Бұл Хунстантон мен Руйтон XI қалаларындағы шіркеулерден түскен түсімдерді Ди және Северн балық шаруашылығынан алынған ақшамен бірге ет пен балық сатып алуға бөлді. Лонгнор жаңа асханалар жасады: отын, ұн, бұршақ, ірімшік, сары май және қымыз жалпы есептен әлі де берілуі керек еді. Лонгнор сонымен қатар шошқа шаруашылығын ұйымдастырды: жыл сайын екі жүк ұн кондитерлік өнімдер үшін талап етілетін. Көп мөлшерде ет шынымен монахтардың диетасының бөлігіне қаншалықты енгені белгісіз, өйткені үй-жайда емхана да болған және ол азық-түлік қорын сіңіріп алған болуы керек. Асхана қызметкеріне жылына төрт рет абатқа есеп беру тапсырылды. Абатхананың астық қоймасында қажетті сыра мен нан өнімдерін жеткізу үшін жер астына қараушы жауапты болған. Абат абыстай бірге тамақтанатын. Ол қонақтарды үйде тегін тамақтандыра алатын. Ал үйден тыс жерде абат, үй басқарушысы және діни қызметкер өздері тамақтана алатын. Аббат Лонгнор аббатханада ауқымды бақ орнатқан, ал кейінгі ғасырларда онда көгершін үйі орнатылған, бұл етке арналған басқа да ыңғайлы көз болды. Көптеген деректердің болмауына қарамастан, аббатхананың суреттері сол кездегі қоғамның құндылықтарын түсінуге көмектеседі. ХІV ғасырда шіркеудің процессиялық кіреберісіндегі және кафедралық үйдің кіреберісіндегі аркалардың бұрын жайлы шахталарына бірқатар фигуралар оюланған. Қасиетті Петір мен Пауыл шіркеудің кіреберісінде, канониктер шіркеуге кіргенде, каноник сағаттарда пайдаланған. Бұл әулиелер папалықпен тығыз байланысты, содан кейін олардың әмірлері мен аббатшылығы өздерінің билігін алды. Капитул үйі үшін орденнің епонимі - Гиппоның Августині және аббатхананың қамқоршысы - Иоанн Евангелист анық таңдау болды. Қалған қасиеттілердің бәрі шейіт болу, қажылық немесе рухани күрестің үлгісі болды. Томас Бекет, Хогмондтың басты игіліктерінің бірі Генри II-нің бұйрығымен өлтірілген, ол шейіт болды, оның Кентербериядағы табыны ортағасырлық Англияның ең маңызды қажылық сапарының орталығы болды. Екатерина Александриялық, қыз-келіншекті шейіт ретінде бейнеленген, ол өзінің шейітлік дөңгелегімен, император Максенцийден кек алуда. Иоанн Креститель, аскетизммен тығыз байланысты және билікке шындықты айту, және Бекет үшін Библиялық үлгі, қозының және Agnus Dei туының символын ұстап тұр. Ол Маргарет Антиохиялықпен бірге, ол әйел аналогы ретінде, айдаһарды сүргілеп тұр. Үшінші қыз-келіншек шейіті, қасиетті Винифред, оның реликвиялары жақын жердегі Шрусбери аббаттығында сақталған, оның қудалаушысы Карадгок жерге батып бара жатыр. Оған қарсы тұрған, қасиетті Михаил Архангел, найза мен қалқанмен қаруланған, айдаһарды басып, шаншарлап тұр, ол Шайтанды бейнелейді.

The Augustinian rule allowed for many different styles of religious life. Haughmond was certainly a community of Canons Regular but only a little is known about the precise interpretation of the rule that prevailed or how well it was followed. Generally, a financially solvent house was likely to have a better religious life, The so called white habit was probably simply of undyed wool As the canons were all ordained priests, they could also officiate at chapels in the extra parochial areas to the west, although secular clergy were appointed as soon as these communities became viable. Eyton traced in detail how the chapel at Knockin evolved, under the abbey's control, into a parish church with a vicar. In the early years there were lay brothers to help in the work of the abbey, but they are never mentioned after 1190. There were, however, numerous paid officials and servants on the premises. Arrangements for food and clothing altered over the years. Initially, canons were granted an annual allowance for clothing. In 1315, the Bishop of Lichfield, Walter Langton, prohibited this practice, so Abbot Richard de Brock earmarked the revenues of Cheswardine church and of Nagington and Hisland to be given to a chamberlain, who was to arrange supplies of clothing. The diet at Haughmond seems to have been relatively varied and less austere than in most monastic institutions. In 1280 147 sheep and a calf were supplied to the abbey. Tithes of sea fish were exacted at Nefyn and the abbey had fisheries on the Dee and Severn, but it seems unlikely that fish were supplied fresh from the further fisheries. Ranulf of Chester's grant allowed the canons to purchase annually 6000 salted herrings. These were bought at Chester on special terms. In the 12th century the abbey was granted half a swarm of bees in the woods at Hardwick: it may be that mead was made, although honey had a symbolic connection with the austere life because of its association with John the Baptist, to whom the abbey was dedicated. Diet seems to have been improved in the early 14th century by the same process of earmarking revenues to it. In 1332 Abbot Nicholas of Longnor, as part of a more general package of reforms, issued an ordinance on the abbey's culinary arrangements. This allocated the proceeds from the churches at Hunstanton and Ruyton XI Towns, together with those of the Dee and Severn fisheries, to the purchase of meat and fish. Longnor arranged for a new set of kitchens to be constructed:

Fuel, flour, peas, cheese, butter, and pottage were still to be provided from the general accounts. Longnor also ordained a piggery:

Two loads of flour were requisitioned annually for pastry. It is unclear to what extent the large quantities of meat actually formed part of the monastic diet, as there was also an infirmary on the premises and this must have absorbed some of the food supplies. The kitchener was ordered to render account to the abbot four times a year. A cellarer was responsible for the supply of both beer and bread, including that required at the abbey's granges. the abbot ate from the same kitchens as the canons and could feed guests free of charge when on the premises, but he, the steward and the chaplain were to feed themselves when away from the abbey. Abbot Longnor established a substantial garden at the abbey and in later centuries a dovecote was installed there, providing another convenient source of meat. In the absence of much documentary evidence, the abbey's art may shed some light on the values held dear by the community. In the 14th century a number of figures were carved on the previously plain shafts of the arches at the processional entrance to the church and at the entrance to the chapter house. St Peter and St Paul flank the church entrance used by the canons to enter the church for the Canonical Hours. These were the saints most closely associated with the Papacy, from which both the order and the abbey took their authority. For the chapter house, Augustine of Hippo, eponym of the order, and St John the Evangelist, patron saint of the abbey, were obvious choices. The remaining saints were all illustrative of martyrdom, austerity or spiritual struggle. Thomas Becket, murdered on the orders of Henry II, one of Haughmond's major benefactors, was a martyr whose cult at Canterbury was the focus for medieval England's most important pilgrimage. Catherine of Alexandria, seen as a virgin martyr, is portrayed with her wheel of martyrdom, taking revenge on the Emperor Maxentius. John the Baptist, closely associated with asceticism and speaking truth to power, and a Biblical type for Becket, clutches the lamb and flag symbol of the Agnus Dei. He is accompanied by Margaret of Antioch, who is spearing a dragon, a female counterpart to St Michael. St Winifred, a third virgin martyr, whose relics were kept at nearby Shrewsbury Abbey, is shown with her persecutor Caradog sinking into the ground. Facing her, St Michael the Archangel, armed with spear and shield, treads down and impales a dragon, representing Satan.

Зияткерлік өмір

Аббатханада кітаптар жинағы жеткілікті көлемде болған болуы керек, өйткені 1518 жылы аббат Ричард Понтесбери кітапхананы жөндеу қажет деп шағымданған. Кішкентай кітаптардың біразы сақталып қалды: Білімді кітап; глоссацияланған Ізгі хабарлардың бір томы; француз теологы Петрус Коместордың бір еңбегі; Фуайлойдың Хью, тағы бір француз дін қызметкерінің бір еңбегі; Севильянның Исидордың "Сентенциялары" және Алкуиннің "Ақыл туралы" кітабы бар бір том. Ол бірнеше өлеңдерге өзін сипаттаумен қол қояды: "italic=no". Ол 1417 жылы Пасхада Лондонның шығысындағы Сент-Дунстан шіркеуіндегі тәртіпсіздіктерге қатысқандығы белгілі, онда оның жұмыс берушісі Ричард Ле Стрэндж, 7-ші барон Стрэндж (1381–1449) және оның серіктері сэр Джон Трасселлге шабуыл жасап, екінші рет бір адамды өлтірді. Бұрын Шропшир орта ағылшын тілінің үлгілері ретінде қарастырылған Одлейдің өлеңдері сол дәуірдің рухани мәселелеріне маңызды түсінік береді. Олардың көпшілігі христиан дінінің негіздері мен діни рәсімдерінің құндылығы туралы ойлар қамтиды. Мысалы, оның мессаны қорғауы күнделікті уайымдарымен анық байланысты. Өзінің түсіндіруін жалғастыра келе, ол Кантерберийлік Августин өмірінен мысал келтіреді. Тақырыптары, Lollardтарға қарсы бағытталған, аргументтеу және түсіндіру стратегиялары оның замандасы Джон Мирктің, жақын маңдағы Лиллешоллдың канонының еңбегін еске түсіреді. Мирк сияқты Одлей де ішкі сын, тіпті өткір болса да, еретикалық қарсылық арасындағы айырмашылықты жақсы сезінеді. Ол адал дін қызметкерлерінің еңбегі мен дүниелік дінбасылардың мінез-құлқы арасында нақты шекара салды. Оның құдайлық қызметке деген құрметке ерекше мән беруі 1417 жылғы оқиғаларға жауапкершілік сезімінен туындауы мүмкін. Кейде ол өзекті мәселелерге қатысты пікір білдіреді, мысалы Генрих V-нің Валуалық Екатеринаға жасаған ұсынысы туралы немесе Генрих VI-ның мұрагерлігіне қатысты өлеңінде. 15 ғасырда аббат Оксфордтағы Августин оқу үйін ұстауға үлес қосты, кейін ол Сент-Мэри колледжіне айналды. Ол жобаға қаржы жинауды Олдгейттегі Қасиетті Үштік монастырі ұйымдастырған көрінеді, өйткені ол сәтсіздікке ұшыраған жағдайда Хогмондқа 40 фунт стерлинг қайтаруға міндеттенді. Алайда, Хогмонд, аймақтағы басқа Августин үйлері сияқты, ғылыми еңбектерімен танымал болған жоқ. Академиялық беделге қол жеткізген жалғыз Хогмонд каноны - Джон Лудлоу, ол Сент-Мэридің ғалымы болды және оны 1453 және 1453 жылдары студенттік оқу орнының басшысы ретінде басқарды: ол 1464 жылы Хогмондтың абысы болды. Аббатхана университетте кем дегенде бір каноникті ұстауы керек еді, бірақ оны орындамағандығы үшін 1511 жылы августиндіктердің жалпы жиналысы 20 шиллинг айыппұл салды.

The abbey must have built up a collection of books large enough to need separate accommodation, as Abbot Richard Pontesbury complained in 1518 that the bybliotheca was in need of repair. A small number of the books have survived: a Bible; a volume of glossed Gospels; a work by Petrus Comestor, a French theologian; one by Hugh of Fouilloy, another French cleric; and a volume containing both the Sententiae of Isidore of Seville and De sapientia by Alcuin. and he signs off several poems with a self description: "italic=no" It is known that Audelay had some involvement in disturbances at the church of St Dunstan in the East in London at Easter 1417, in which his employer, Richard le Strange, 7th Baron Strange (1381–1449), and his entourage assaulted Sir John Trussell, on the second occasion killing a by stander. Formerly regarded as little more than samples of the contemporary Shropshire Middle English dialect, Audelay's poems give considerable insight into the spiritual concerns of the age. Most reflect on the value of points of Christian doctrine or liturgy. His defence of the mass, for example, is clearly shaped by his own daily concerns as a chaplain. Pursuing his exposition, he brings in an example from the life of Augustine of Canterbury. The themes, which are strongly anti Lollard, and the strategies of argument and exposition, are reminiscent of the work of his older contemporary, John Mirk, a canon of nearby Lilleshall. Like Mirk, Audelay seems very aware of the distinction between internal criticism, however trenchant, and heretical dissent. He drew a clear distinction between the work of conscientious priests and the conduct of worldly clerics. His strong emphasis on respect for the divine service may reflect his own sense of responsibility for the events of 1417. Occasionally he comments on topical concerns, as in a poem on Henry V's wooing of Catherine of Valois or another on the succession of Henry VI. In the 15th century the abbey contributed to the upkeep of an Augustinian house of study at Oxford, which later became St Mary's College. The Holy Trinity Priory, Aldgate seems to have organised the collection of funds for the project, as it bound itself to repay 40 pounds sterling to Haughmond in the event of failure. However, Haughmond, like other Augustinian houses in the region, was not noted for its scholarship. The only Haughmond canon to achieve academic eminence was John Ludlow, who was a scholar at St Mary's, and headed it as prior studentium in 1453 and 1453: he became abbot of Haughmond in 1464. The abbey was supposed to maintain at least one canon at university but was fined 20 shillings in 1511 by the general chapter of the Augustinians for failing to do so.

Қиындықтар мен терiс пайдалану

Аббатханаға жергілікті билеуші, Личфилд епискобының каноникалық сапарлары жүргізілді. Олар әсіресе 14 ғасырдың басында ынталы болды және әкімшілік және рухани кемшіліктерді сынады. Мысалы, жалдамалы ақы төлеушілер мен ондықтарды жинағандарға жалғыз саяхаттамауға, ал аббатханадан алыс тұратын канондарды қайта шақыруға бұйрық берілді. 1354 жылы канондар аң аулауға құштарлығы үшін сыналыпты. Дегенмен, аббатхана тарихының көп бөлігінде сын-ескертпелер аза болды және жиі кездеспеді, сондықтан монахтардың тәртібі көбінесе жақсы болды деуге болады. 19 қыркүйекте тапсыру туралы келісім жасалды. 16 қазанға дейін абат Томас Корвезер, преор Джон Колфокс және тоғыз канон оған қол қойып, Генри VIII-ді Англия шіркеуінің жер бетіндегі жоғары билігі деп мойындады. Олардың әрқайсысы жомарт зейнетақы алды: абат жылына 40 фунт стерлинг, преор 8 фунт стерлинг, ал канондар 5 фунт 6 шиллинг 8 пенни немесе 6 фунттан алды. Екі канон қол қоймады, Уильям Рольф 7 фунт стерлинг зейнетақы алды, ал Ричард Дуун 40 шиллинг алды. 1540 жылы аббатхананың жері діни консерватор, Стаффордширдегі Пиллатон Холлдан шыққан сэр Эдвард Литтлтонға сатылды. Екі жылдан кейін Литтлтон оны 1547 жылы Лондонның Лорд-мэрі болған протестант сэр Роуленд Хиллге сатты, ол көп ұзамай Хаугмондты Баркер отбасына сатты. Осы кезеңде абат залы мен іргелес бөлмелер жеке тұрғын үйге айналдырылды, бірақ шіркеу мен жатақхана құрылыс материалы үшін тоналыпты. Кіші монастырьдің айналасындағы кейбір ғимараттар жеке тұрғын үй ретінде сақталды, ал Кіші монастырь ағылшын азаматтық соғысына дейін ресми баққа айналды. Азамат соғысы кезінде өрт шығып, ол байлардың қолынан шығып, шаруашылыққа берілді. 1933 жылы қираған үйлердің күзетуіне Жұмыс кеңсесі алғанда, бұрынғы абат асханасының орнында шағын коттедж тұрды. Бұл жер 1907 жылы Уильям Генри Сент-Джон Хоуп пен Гарольд Брэкспирдің басшылығымен қазылып, олардың зерттеулері «The Archaeological Journal» журналында жарияланды. 1975-1979 жылдар аралығында Джеффри Уэсттің жетекшілігімен Қоршаған орта департаменті үшін монастырьдің солтүстік бөлігінде, оңтүстік трансепті мен аббат шіркеуінің хорының оңтүстік бөлігінде қазба жұмыстары жүргізілді, мақсаты монастырьдің жоспарын қалпына келтіру және 1907 жылғы қазбада анықталған ертедегі шіркеуді қайта қарау болды. 2002 жылы «English Heritage» компаниясы жер өңдеу жұмыстарын жан-жақты зерттеді. Бүгінде «Англия мұрасы» қоры бұл жерді күзетіп отыр. Бұл жерде кішкентай мұражай мен дүкен болған, бірақ ол 2017 жылы жабылды. Қазір бұл жерге кіру тегін және жыл бойы ашық. 2023 жылы бұрынғы билет кассасы мен мұражай «English Heritage» қорымен жаңартылып, кішкентай көрме алаңы мен нұсқаулықтар сататын ақпараттық орталық ретінде қайта ашылды. Қазір бұл жерде «Англия мұрасы» қорының ерікті қызметкерлері жұмыс істейді.

The abbey was subject to canonical visitation by the local ordinary, the Bishop of Lichfield. These were particularly zealous in the early 14th century, and criticised administrative and moral failings. For example, the obedientiaries who collected rents and tithes were instructed not to travel alone, and canons residing away from the abbey were ordered to be recalled. In 1354, the canons were criticised for their love of hunting. For most of the abbey's history, however, the criticisms were few and infrequent, and it is likely that monastic discipline was generally reasonably good. A deed of surrender was drawn up on 19 September. The abbot, Thomas Corveser, the prior, John Colfox, and nine canons signed it by 16 October, acknowledging Henry VIII as supreme over the Church of England on earth. Each of them received a generous pension: the abbot £40 a year, the prior £8, and the canons either £5 6s. 8d. or £6 each. Two canons did not sign, William Rolfe who received a pension of £7, and Richard Doone, who received only 40 shillings. In 1540 the abbey site was sold to Sir Edward Littleton, a religious conservative, of Pillaton Hall, Staffordshire. Only two years later, Littleton sold it to Sir Rowland Hill, a Protestant who became Lord Mayor of London in 1547, and soon after sold Haughmond to the Barker family. During this period the Abbot's Hall and adjoining rooms were converted into a private residence, although the church and dormitory were already being plundered for building stone. Some of the other buildings around the little cloister continued as private accommodation, with the Little Cloister becoming a formal garden, up until the English Civil War. There was a fire during the Civil War and it left the hands of the wealthy, being turned over for use as a farm. A small cottage still stood in the area of the former abbots kitchen when the ruins were placed in the guardianship of the Office of Works in 1933. The site was excavated in 1907 under the supervision of William Henry St John Hope and Harold Brakspear, who published their findings in The Archaeological Journal. More excavations took place between 1975 and 1979, directed by Jeffrey West for the Department of the Environment, in the north part of the cloister, the south transept and the south part of the choir of the abbey church, with the dual purpose of recovering the plan of the cloister walk and re examining the early church identified by the 1907 excavation. Further work was undertaken by English Heritage in 2002 and is the most comprehensive analysis and survey of the earthworks to be undertaken to date. Today English Heritage looks after the site. The site did have a small museum and shop, but this closed in 2017. The site is now free to enter and open all year round. In 2023 the former ticket office and museum were refurbished by English Heritage and have now reopened to provide a small exhibition space and information point selling guidebooks. The site is now staffed by English Heritage volunteers.

Қазіргі күйреуі

Хогмонд аббаттығының ғимараттары, Лилшхоллдағыдай, цистерциандық сәулеттің ықпалын көрсетеді. Қақпа үйі мен шіркеу арасында қауым мен оның қонақтарына қызмет ететін басқа да ғимараттар болған болуы мүмкін, бірақ олар да тек сыртқы контурларын сақтап қалған. Орта ғасырларда жасалған жасанды ландшафттың қалдықтары солтүстікке қарай көрінеді. Мұнда ортағасырлық ерекшеліктерімен бірге су қоймасы және үш мүмкін балық шарабы табылады. Аббатқа кіретін есік оңтүстік жағында орналасқан, онда ең әсерлі қираған үйінділер сақталған. Келушілер аббаттың жеке бөлмесінің әсем безендірілген, бес қабырғалы терезесін көреді. Бұл өте кешкі кезеңге – шамамен 15 ғасырдың екінші жартысына жатады. Олар аббат аумағынан батыс қақпа арқылы әкелінген. Су астындағы жағында, ағынмен қамтамасыз етілген шлюз орналасқан. Астыңғы қабатқа баспалдақтар арқылы жоғарыдағы фраттерге және кішкентай монастырьдің батыс жағында орналасқан ас үйге өтуге болады. Ас үйдің батыс қабырғасындағы үлкен ошақтар әлі де айқын көрінеді. Жоғарғы қабатта орналасқан фраттер сақталмаған, бірақ кіреберісіне жақын негізгі монастырь қабырғасында тамақ ішу алдында канондардың рәсімдік жуу үшін арналған ванналары бар екі үлкен аркалы ниша орналасқан. Суды ванналарға қалай жеткізгені белгісіз, ал жуғыш ыдыстардың іздері жоғалған. Негізгі монастырь үлкен, төртбұрышты, ашық алаң болған, кішкентай монастырь сияқты аркадалы емес, аспанға ашық. Ол қауымның негізгі орталарына: асханаға, капеллаға, канондардың жатақханасына және шіркеуге кіруге мүмкіндік берген. Капелла ерекше сапалы. Капелла таратылғаннан кейін, батыс аркалары мен оңтүстік жағын қоспағанда, оның орнына басқа ғимарат салынған. Бұл бөлмеге аббаттың басқа бөлігінен әкелінген әсем өрнектелген ағаш төбе орнатылған. Ол әлі де өз орнында сақталған. Салон капелланың жанында болған, бірақ одан ештеңе қалмаған. Шіркеу – бұл ең көп қираған бөлік, көтерілген қабырғалары өте аз. Кішкентай монастырьден шіркеудің кемесіне апаратын жалғыз нормандық сәулеттің аркалы есігі, есіктің екі жағында Әулие Петр мен Әулие Павелдің мүсіндері бар жақсы жапырақты ою-өрнектерді көрсетеді. Бұл шіркеудің батыс жағының оңтүстік жағында орналасқан, бұл өзгертпеген қарапайым таңдау. Лилшхолл және оған ұқсас аббаттардың көпшілігінде трансепт пен жатақханаға жақын процессиялық есік болған, ал көптеген аббаттарда монахтар мен канондар үшін түнгі баспалдақтар болған. Хогмондта канондар барлық ауа райында, күндіз де, түнде де монастырьдан өтуге мәжбүр болған. Оңтүстік трансептіне жақын қазба жұмыстары кезінде табылған 12 ғасырдың басындағы шіркеудің іздері бар. Алайда, 12 ғасырдың соңындағы ғимараттың айқын крест тәрізді жоспары негізгі құрылымды құрайды. Табиғи шығысқа қарай жоғары көтерілу еңісі рухани көтерілудің символы ретінде пайдаланылған, баспалдақтар киелі үйден хорға, ал хордан ғибадатханаға және бас алтарьға дейін шамамен төрт метрге көтерілген. Шіркеудің ұзындығы шамамен 60 метр (шамамен 200 фут) болған – Лилшхоллдағыдай, оған ұқсас болған, және бастапқыда дәлізсіз болған. Алайда, 13 ғасырда солтүстік жағына дәліз және вестибюль қосылған. 15 ғасырда пресвитеридің солтүстік жағына капелла салынған: бұл 1480 жылы канондар Ле Стрэндж әнұранына қызмет еткен Әулие Анна капелласы болуы мүмкін. Канондардың жатақханасының қалдықтары аз. Бұл екі қабатты ғимарат болған, төменгі қабаты фраттер сияқты сақтауға және жылыту бөлмесіне арналған. 1459 жылғы Рихард Бернелл абаты мен канондар арасындағы келісім, приордың міндеттерін қамтиды, приордың бөлмелері жатақхананың астында, киіз үйден кіреберісімен, қонақ бөлмесімен және артында Лонгнор бағына кіру мүмкіндігімен болған. Олар бұрынғы приор Уильям Шрусберидің, сол кезде әлі де тірі болған, көп еңбек пен шығынмен жаңартылған және оның өлімінен кейін ғана оның ізбасарларына берілуі тиіс болған. Жатақхананың оңтүстік жағында reredorter, жалпы жуу және дәретхана блогына апаратын есік болған. Құрылыс жойылғанмен, әлі де сумен қамтамасыз етілген ұзын тас дренаж бар.

The Haughmond Abbey buildings, like those at Lillsehall, show signs of Cistercian architectural influence. There would have been other buildings serving the community and its guests between the gatehouse and the church but these too remain only in bare outline. The remains of the artificial landscape created in the Middle Ages are discernible further to the north. A reservoir and three possible fish ponds can be identified, along with various other medieval features. The public entrance to the abbey site is now on the south side, where the extant ruins are at their most impressive. Visitors are confronted by the elaborately decorated, five sided bay window of the abbot's private quarters. This is of very late date – probably the second half of the 15th century. which were brought in through its western entrance from the abbey grounds. A sluice supplied by a stream is on the northern side of the undercroft. The undercroft linked via service steps to the frater above, and by a door to the kitchens, which lay along the western side of the little cloister. The large fireplaces in the west wall of the kitchen range are still very prominent. The frater, being on the upper floor, has gone, but the main cloister wall closest its entrance has two large, arched niches that contained the lavers for the canons' ceremonial ablution before meals. It is not clear how water was supplied to the lavers and all trace of the wash basins has disappeared. The main cloister was a large, almost square, open area, not arcaded like the little cloister, but open to the sky. It gave access to the main theatres of communal life: the refectory, the chapter house, the canons' dorter and the church itself. The chapter house is of exceptional quality The chapter house was demolished after the dissolution, apart from the western arches and south side, with another building taking its place. This was fitted with an impressive moulded, wooden ceiling, probably moved from another part of the abbey. This remains in place. The parlour would have been next to the chapter house but nothing remains of it. The church is the most completely ruined part of the site, with little in the way of upstanding walls. A single Norman architecture arched doorway, leading from the cloister into the nave of the church shows fine foliage moulding, with the sculptured figures of St Peter and Saint Paul either side of the opening. This is on the south side of the church's western end – an austere choice, apparently unaltered. Lilleshall and most similar abbeys had their processional door near close to the transept and dorter, and many had night stairs for the convenience of the monks or canons. At Haughmond the canons had to cross the cloisters, in all weathers, and all times of day and night. There are traces of an early 12th century church, found during excavations, close to the south transept. However, the easily discerned cruciform plan of the late 12th century building provides the main framework. The natural upward slope to the east was used to create a symbolism of spiritual ascent, with steps leading from the nave to the choir, and more from the choir to the sanctuary and high altar – a rise of about four metres. The church was about 60 metres (almost exactly 200 feet) in length – about the same as at Lilleshall, which it seems to have resembled closely – and originally aisleless. However, an aisle and porch were added on the northern side in the 13th century. A chapel was added to the northern side of the presbytery in the 15th: this may have been the chapel of St Anne, where the canons served the Le Strange chantry around 1480. The remains of the canon's dorter or dormitory are slight. It was probably a two storey building, with the bottom floor used for storage – like the frater – and for a warming house. of the 1459 agreement between Abbot Richard Burnell and the canons, covering the responsibilities of the prior, suggests that the prior's quarters were under the dorter, with an entrance from the cloister, next to the parlour, and access to Longnor's garden at the rear. They had been refurbished at considerable cost and effort by a former prior, William of Shrewsbury, then still living, and were to pass to his successors only after his death. At the southern end of the dorter, a doorway led to the reredorter, the communal washing and latrine block. Although the facilities themselves have gone, there is a very clear length of stone drain, still supplied by a diverted stream.