Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жауынгерлік жалау – жауға түсер алдында соғыс кемесінің мачтасына көтерілетін үлкен әскери жалау (ту). Тым тығыз оқ түтінінен туындаған шатасу мүмкіндігінде, жалау қосымша идентификацияны қамтамасыз еткендіктен, оның үлкен өлшемге ие болуына себеп болды. 17 және 18 ғасырлардағы Британдық Корольдік флоты үшін оның мөлшері шамамен … болған. Кеме жалауын желбіретіп ұшқанша, ол шайқасқа белсенді қатысушы саналды; ал шайқасқа дейін жалған жалауды көрсету – қабылданған амал болды. Егер кеме бағынып берсе, онда ол жалауын түсіретін (мұны «түстерді түсіру» деп атайды). Осыдан «Түстерді мачтаға қадау» деген сөз тіркесі пайда болды, ол соғысуға деген нық қабілеттілікті және ешқашан бағынбауды білдіреді. Іс жүзінде, соғыс кемелері бірнеше жауынгерлік жалауды бірден ұшыратын, соның арқасында шайқас барысында жалау жойылса немесе түсірілсе, шатасу болмайтын еді. Керісінше, кеме соғысқа қабілетсіз көрінсе де, жалауын желбіретіп ұстауы – ақымақтық емес, қайраттылықтың белгісі болды. Мысалы, неміс линкоры «Бисмарк» британдық оқтардың барлық қаруларын тоқтатып тастағаннан кейін де жауынгерлік жалауын ұшыруын жалғастырды және жалау желбіреп тұрған күйінде суға батты. Жауынгерлік жалау – экипаждың рухы үшін маңызды элемент саналды және оған үлкен құрмет көрсетілді. Соғыс кемесі суға батып, тастап кетуге мәжбүр болған жағдайда, жауынгерлік жалау сияқты жалаулар кеме суға бату алдында алынып, аға (жан сақтап қалған) офицерге тапсырылатын. Кейбір елдер ұлттық жалауларын жауынгерлік жалау ретінде пайдаланады, ал басқалары – әскери-теңіз жалауларын қолданады. Кейде арнайы жалаулар жасалып, жауынгерлік жалау ретінде қолданылды, мысалы, 1812 жылғы соғыста Эри көліндегі шайқаста АҚШ Теңіз күштері қолданған жалау. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соғыс кемелері кейде шетелдік порттарға кіргенде немесе шыққанда, немесе ұлттық мерекелерде, оны «Мерекелік түстер» деп атайды, жауынгерлік жалауды құрмет көрсету мақсатында ұшырады.
A battle ensign is the name given to a large war ensign (flag) hoisted on a warship's mast just before going into battle. In what could become a very confusing situation with thick clouds of gunsmoke the ensign gave additional identification, hence their large size, which for the Royal Navy in the 17th and 18th centuries was about It was commonly accepted that so long as a ship flew its ensign it was an active participant in battle; prior to action it was an acceptable ruse to fly a false flag. If a ship surrendered then it would take down its ensign (which was known as striking the colors). This is also the origin of the phrase "To nail one's colours to the mast", showing a determination to fight on and never surrender. In practice, warships would fly more than one battle ensign, so that if the flag was destroyed or brought down during the fighting there would be no confusion. Conversely, keeping the flag flying even though the ship might appear to be past fighting was a sign of determination rather than foolishness. The German battleship Bismarck continued to fly its battle ensign even after all its gun batteries had been silenced by British shells, and sank with the ensign still flying. The battle ensign was seen as an important element for the morale of the crew and was held in high regard. If a warship was sinking and had to be abandoned, flags such as the battle ensigns would be taken off the ship before it sank and were entrusted to the senior (surviving) officer. Some countries use their national flag as the battle ensign, while others use their naval ensign. Sometimes unique flags were made and used as battle ensigns, for example the one flown by United States Naval Forces at the Battle of Lake Erie in the War of 1812. The battle ensign is sometimes also flown by U. S. Navy warships as a courtesy when entering or leaving foreign ports, or on national holidays when it is referred to as "Holiday Colors."