Викард і Филберн ісі: Федералдық үкіметтің өкілеттіктерін кеңейту

Кіріспе

1942 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының Wickard v. Filburn, 317 U.S. 111 (1942) шешімі – АҚШ Жоғарғы Сотының федералды үкіметтің реттеу өкілеттігін күрт арттырған маңызды шешімі. Бұл «Жаңа келісім» кезеңіне қатысты ең ірі және кең ауқымды істердің бірі болып табылады және ол АҚШ Конституциясының Сауда тарауына ондаған жылдар бойы кең түсіндіруге негізделген прецедент құрды. Заңдық даудың мақсаты – федералды егінге қолдау көрсету бағдарламасын конституцияға қайшы деп жариялап тоқтату еді. Огайо штатының фермері Роско Филберн өз шаруашылығындағы малға жем ретінде пайдалану үшін бидай өсірді. АҚШ үкіметі бидай бағасын және оның қорын тұрақтандыру үшін фермердің жеріне байланысты бидай өндірісіне шектеулер қойды. Филберн рұқсат етілген көлемнен артық бидай өсірді, сондықтан оған айып төлеуге бұйырылды. Ол өзінің бидайы сатылмағандықтан, оны коммерция ретінде реттеуге болмайды, тіпті «мемлекетаралық» коммерция ретінде де (Конституцияда «бірнеше штаттар арасындағы сауда» деп сипатталған) реттеуге болмайды деді. Жоғарғы Сот келіспеді: «Регламентталуға тиіс мәселе – «өндіріс», «тұтыну» немесе «сату» болсын, біздің алдымыздағы федералдық билік мәселесін шешу үшін маңызды емес. Бірақ егер арыз иесінің қызметі жергілікті болса да және оны коммерция ретінде қарастырмаса, ол мемлекетаралық саудаға елеулі экономикалық әсер еткен жағдайда, оның сипатына қарамастан Конгресс тарапынан қол жеткізілуі мүмкін, тіпті бұл әсер бұрын «тікелей» немесе «жайсыз» деп анықталған жағдайларда да». Жоғарғы Сот Конституцияның 1-бабының 8-тармағындағы Сауда тарауын түсіндірді, ол АҚШ Конгресіне «шетелдік елдермен, бірнеше штаттар арасында және үнді тайпаларымен сауда-саттықты реттеуге» рұқсат береді. Сот Филберннің бидай өсіру қызметі оның ашық нарықта мал азығына сатып алатын бидай көлемін азайтатынын, ол ұлттық деңгейде саудаланатынын, демек мемлекетаралық сауда болып табылатынын және осылайша Сауда тарауының шеңберіне кіретінін шешті. Филберннің өзіне бөлінгеннен артық бидай өндіруінің шағын көлемі мемлекетаралық саудаға тікелей әсер етпесе де, Филберн сияқты мыңдаған фермерлердің бірлескен әрекеттері маңызды болуы мүмкін. Сондықтан Сот федералды үкімет Филберннің өндірісін реттей алады деп шешті. Ол рұқсат етілген мөлшерден артық бидай өндіргенін мойындады. Алайда ол артық бидайды жеке тұтыну үшін өндіргенін мәлімдеді. Ол ешқашан саудаға түспегендіктен, тіпті мемлекетаралық саудаға да, ол Сауда тарауы бойынша федералды реттеуге жататын мәселе емес деп сақты. 1940 жылдың шілдесінде 1938 жылғы Ауыл шаруашылығын реттеу туралы заңға (AAA) сәйкес Филберннің 1941 жылғы үлесі белгіленді және акрына 20,1 бушель бидайдың қалыпты өнімділігі анықталды. Филбернге 1940 жылдың шілдесінде, 1941 жылғы бидай өнімін егуден бұрын, және 1941 жылдың шілдесінде, оны жинаудан бұрын үлестіру туралы хабарланды. Ескертулерге қарамастан, Филберн рұқсат етілгеннен артық 239 бушель бидай өсіріп жинады. Федералды округ соты Филберннің пайдасына шешім шығарды. Заң бойынша квотаны іске асыру үшін фермерлердің плебисцит арқылы дауыс беруі қажет болды. Округ сотының шешімінің көп бөлігі АҚШ Ауыл шаруашылығы министрінің үгіт-насихат жүргізуіне байланысты болды: округ соты министрдің пікірлері орынсыз деп тапты. Содан кейін үкімет Жоғарғы Сотқа шағым жасады, ол округ сотының ұстанымын (фермерлердің квотаны қабылдауына әкелген науқандық әдістерге қарсы) «көзге көрнетін қателік» деп атады. Содан кейін сот Сауда тарауына сәйкес заңды қолдады. Іс жоғары сотқа жеткен кезде, тоғыз судьяның сегізін президент Франклин Рузвельт, «Жаңа келісім» заңдарының авторы тағайындаған. Бұған қоса, іс соғыс кезінде, яғни Перл-Харборға шабуылдан кейін АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына себеп болғаннан кейін қарастырылды. Бұл шешім президентке қолдау көрсетті, Конституция федералды үкіметке мемлекетаралық саудамен тек жанама байланысты экономикалық қызметті реттеуге мүмкіндік береді деп мәлімдеді.

1942 US Supreme Court decision

Wickard v. Filburn, 317 U. S. 111 (1942), was a landmark United States Supreme Court decision that dramatically increased the regulatory power of the federal government. It remains as one of the most important and far reaching cases concerning the New Deal, and it set a precedent for an expansive reading of the U. S. Constitution's Commerce Clause for decades to come. The goal of the legal challenge was to end the entire federal crop support program by declaring it unconstitutional. An Ohio farmer, Roscoe Filburn, was growing wheat to feed animals on his own farm. The U. S. government had established limits on wheat production, based on the acreage owned by a farmer, to stabilize wheat prices and supplies. Filburn grew more than was permitted and so was ordered to pay a penalty. In response, he said that because his wheat was not sold, it could not be regulated as commerce, let alone "interstate" commerce (described in the Constitution as "Commerce among the several states"). The Supreme Court disagreed: "Whether the subject of the regulation in question was 'production', 'consumption', or 'marketing' is, therefore, not material for purposes of deciding the question of federal power before us. But even if appellee's activity be local and though it may not be regarded as commerce, it may still, whatever its nature, be reached by Congress if it exerts a substantial economic effect on interstate commerce and this irrespective of whether such effect is what might at some earlier time have been defined as 'direct' or 'indirect'." The Supreme Court interpreted the Constitution's Commerce Clause, in Article I, Section 8, of the Constitution, which permits the U. S. Congress "to regulate Commerce with foreign Nations, and among the several States, and with the Indian Tribes". The Court decided that Filburn's wheat growing activities reduced the amount of wheat he would buy for animal feed on the open market, which is traded nationally, is thus interstate, and is therefore within the scope of the Commerce Clause. Although Filburn's relatively small amount of production of more wheat than he was allotted would not affect interstate commerce itself, the cumulative actions of thousands of other farmers like Filburn would become substantial. Therefore the Court decided that the federal government could regulate Filburn's production. He admitted producing wheat in excess of the amount permitted. He maintained, however, that the excess wheat was produced for his private consumption on his own farm. Since it never entered commerce at all, much less interstate commerce, he argued that it was not a proper subject of federal regulation under the Commerce Clause. In July 1940, pursuant to the Agricultural Adjustment Act (AAA) of 1938, Filburn's 1941 allotment was established at and a normal yield of 20.1 bushels of wheat per acre Filburn was given notice of the allotment in July 1940, before the fall planting of his 1941 crop of wheat, and again in July 1941, before it was harvested. Despite the notices, Filburn planted and harvested 239 more bushels than was allowed from his of excess area. The Federal District Court ruled in favor of Filburn. The Act required an affirmative vote of farmers by plebiscite to implement the quota. Much of the District Court decision related to the way in which the U. S. Secretary of Agriculture had campaigned for passage: the District Court had held that the Secretary's comments were improper. The government then appealed to the Supreme Court, which called the District Court's holding (against the campaign methods that led to passage of the quota by farmers) a "manifest error". The Court then went on to uphold the Act under the Interstate Commerce Clause. By the time that the case reached the high court, eight out of the nine justices had been appointed by President Franklin Roosevelt, the architect of the New Deal legislation. In addition, the case was heard during wartime, shortly after the attack on Pearl Harbor galvanized the United States to enter the Second World War. The decision supported the President by holding that the Constitution allowed the federal government to regulate economic activity that was only indirectly related to interstate commerce.

Шешім

Заңның мақсаты – ұлттық нарықта бидай бағасын тұрақтандыру. Федералды үкімет Конституцияның Сауда шартнамасы арқылы штатаралық сауданы реттеу құқығына ие. Осы шешімде Сот бірауыздан сауданы реттеу құзыретіне, сауда бағасын реттеу құзыретінің кірістігін жатқызды. Филберн өндірілген бидайдың артығы тек жеке тұтынуға арналғандықтан, оның бидай өндірісі Штатаралық сауда шартнамасы арқылы реттелмейді деп мәлімдеді. Жоғарғы Сот бұл аргументті қабылдамады, егер Филберн өзінің бидайын өсірмеген болса, ол ашық нарықтан бидай сатып алатын болар еді. Соттың пікірінше, Филберннің әрекеттерінің өзі штатаралық саудаға елеулі әсер етпесе де, Филберн сияқты мыңдаған фермерлердің жиынтық әрекеттері осы әсерді елеулі етеді. Сондықтан, Конгресс, егер мұндай әрекеттер жиынтығында қарастырылса, штатаралық саудаға елеулі әсер ететін, тіпті жеке әсерлері ұсақ болса да, штаттар аралық коммерциялық емес қызметті реттеуге құқылы. Кейбір тараптардың аргументтері бұрынғы шешімдерге, әсіресе коммерциялық қызметтің жергілікті ме, жоқ па, деген мәселеге тоқталуға тырысқан коммерциялық шартнамаға қатысты шешімдерге негізделген. Сот төрешісі Роберт Х. Джексонның шешімі бұл тәсілді тым формалды деп қабылдамады: Үкіметтің Заңды өндіріс немесе тұтынуды реттеу деп санауы, осы Соттың кейбір мәлімдемелері мен шешімдеріне байланысты, олар "өндіріс", "өндіріс" және "кен өндіру" сияқты қызмет түрлерін қатаң "жергілікті" деп түсінуге мүмкіндік береді және ерекше жағдайларды қоспағанда, сауда күшімен реттелмейді, өйткені олардың штатаралық саудаға әсері заң бойынша "тікелей емес". Бүгінгі күні, бұл биліктің кеңдігі мойндалса да, өнімнің бір бөлігі штатаралық саудаға немесе оның объектілерімен араласпаған жағдайда мұндай қызметті реттеуге болатын Сот шешімі жоқ. Біз Сауда шартнамасы бойынша шешімдерді қарау, Конгрестің өкілеттіктері туралы мәселелерді "өндіріс" және "тікелей емес" сияқты терминологияға бақылау күші беретін және қызметтің штатаралық саудаға нақты әсерін қарастыруға кедері келтіретін кез келген формулаға сілтеме жасау арқылы шешпеу керектігін көрсетеді. Мәселе қызметтің жергілікті екендігін қалай сипаттауда емес, оның "штатаралық саудаға елеулі экономикалық әсер ететінінде". Сондықтан, аталған ереже "өндіріс", "тұтыну" немесе "маркетинг" саласына қатысты болса да, федералды билік туралы мәселені шешу үшін маңызды емес. Жергілікті сипаттағы қызметтің сипаты күмәнді жағдайда Конгресс оны реттеуге ниетті ме екенін анықтауға көмектеседі. Бірақ, егер апелляциялық қызмет жергілікті болса да және ол коммерция ретінде қарастырылмаса да, ол штатаралық саудаға елеулі экономикалық әсер ететін болса, Конгресс оны реттеуге құқылы, тіпті бұл әсер бұрынғы уақытта "тікелей" немесе "тікелей емес" деп анықталған болса да. Жергілікті бидай өндірісін реттеу Конгресс мақсатына сәйкес келеді: өндірілген және тұтынылатын бидайдың жалпы көлемін шектеу арқылы бағаны тұрақтандыру. Соттың пікірінше, үй шаруашылығында тұтынылатын бидай сияқты үлкен және өзгермелі фактор баға мен нарықтық жағдайларға елеулі әсер етеді. Осылайша, үйде өсірілген бидай саудадағы бидаймен бәсекелеседі. Сауданы ынталандыру, тыйым салу немесе шектеу сияқты реттеуші функцияны пайдалану болып табылады. Бұл жазбалар Конгресс өсірілген фермада тұтынылатын бидай, егер ол реттеу жүйесінен тыс болса, бағаны көтеру арқылы сауда-саттықты ынталандыру мақсатына кедері келтіретінін дұрыс деп санаған болуы мүмкін деген күмәнді қалдырмайды.

The Act's intended rationale was to stabilize the price of wheat on the national market. The federal government has the power to regulate interstate commerce by the Commerce Clause of the Constitution. In this decision, the Court unanimously reasoned that the power to regulate the price at which commerce occurs was inherent in the power to regulate commerce. Filburn argued that since the excess wheat that he produced was intended solely for home consumption, his wheat production could not be regulated through the Interstate Commerce Clause. The Supreme Court rejected the argument and reasoned that if Filburn had not produced his own wheat, he would have bought wheat on the open market. That effect on interstate commerce, the Court reasoned, may not be substantial from the actions of Filburn alone, but the cumulative actions of thousands of other farmers just like Filburn would certainly make the effect become substantial. Therefore, Congress could regulate wholly intrastate, non commercial activity if such activity, viewed in the aggregate, would have a substantial effect on interstate commerce, even if the individual effects are trivial. Some of the parties' argument had focused on prior decisions, especially those relating to the Dormant Commerce Clause, in which the Court had tried to focus on whether a commercial activity was local or not. Justice Robert H. Jackson's decision rejected that approach as too formulaic:

The Government's concern lest the Act be held to be a regulation of production or consumption rather than of marketing is attributable to a few dicta and decisions of this Court which might be understood to lay it down that activities such as "production", "manufacturing", and "mining" are strictly "local" and, except in special circumstances which are not present here, cannot be regulated under the commerce power because their effects upon interstate commerce are, as matter of law, only "indirect". Even today, when this power has been held to have great latitude, there is no decision of this Court that such activities may be regulated where no part of the product is intended for interstate commerce or intermingled with the subjects thereof. We believe that a review of the course of decision under the Commerce Clause will make plain, however, that questions of the power of Congress are not to be decided by reference to any formula which would give controlling force to nomenclature such as "production" and "indirect" and foreclose consideration of the actual effects of the activity in question upon interstate commerce. The issue was not how one characterized the activity as local. Rather, it was whether the activity "exerts a substantial economic effect on interstate commerce":

Whether the subject of the regulation in question was "production", "consumption", or "marketing" is, therefore, not material for purposes of deciding the question of federal power before us. That an activity is of local character may help in a doubtful case to determine whether Congress intended to reach it. But even if appellee's activity be local and though it may not be regarded as commerce, it may still, whatever its nature, be reached by Congress if it exerts a substantial economic effect on interstate commerce and this irrespective of whether such effect is what might at some earlier time have been defined as "direct" or "indirect". The regulation of local production of wheat was rationally related to Congress's goal: to stabilize prices by limiting the total supply of wheat produced and consumed. It was clear, the Court held,

that a factor of such volume and variability as home consumed wheat would have a substantial influence on price and market conditions. Home grown wheat in this sense competes with wheat in commerce. The stimulation of commerce is a use of the regulatory function quite as definitely as prohibitions or restrictions thereon. This record leaves us in no doubt that Congress may properly have considered that wheat consumed on the farm where grown, if wholly outside the scheme of regulation, would have a substantial effect in defeating and obstructing its purpose to stimulate trade therein at increased prices.

Салдары

Wickard 1990 жылға дейін АҚШ Конгресінің Сауда туралы ережеге қатысты талаптарын толыққанды мойындаудың Жоғарғы сотта басталуын белгіледі. Алайда, Соттың өзінің шешімі демократиялық сайлау процесінің Конгресс билігін теріс пайдалануды шектеудегі рөлін көрсетіп тұрады: "Басында Бас судья Маршалл Федералдық сауда билігін бұрынғыдан да кеңірек сипаттады. Ол осы биліктің кең ауқымды және терең сипатын атап, оны жүзеге асырудың тиімді шектеулері сот процесінен емес, саяси процестерден туындауы керектігін ескертті". Сыншылар Уикардтың "Коммерция туралы ереже бойынша Конгресс билігіне шектеу қою үшін мемлекетаралық және мемлекетішілік сауда арасында ешқандай айырмашылық жоқ" екенін, сондай-ақ ол әдетте сауда деп саналмайтын қызметті реттеуге мүмкіндік беретінін атап өтті. Эрл М. Мальцтің айтуынша, Уикард және басқа да «Жаңа келісім» шешімдері Конгресске «жеке экономикалық қызметті шексіз дерлік ауқымда реттеуге өкілеттік берді». Бұл жағдай АҚШ-тың Лопеске қарсы ісіне (1995 ж.) дейін сақталды, ол алты онжылдықтан бері алғаш рет коммерциялық бап бойынша Конгрестің өкілеттігін арттырғандықтан федералды заңның жарамсыздығын жоққа шығарды. Пікірде Уикард «сауда-саттық туралы ережеде мемлекетішілік саудаға қатысты ең кеңінен қолданылған мысал» және «Конгресс билігін Конституцияда осы ереже бойынша айқындалғаннан да асыра кеңейтті» деп сипатталды. Лопес ісінде Сот Конгрестің Сауда туралы ережеге сәйкес заң шығару билігі кең болғанымен, оның шектеулі екенін және «саудадан» тым алыс емес екенін, әсіресе оларды алып жүру экономикаға үлкен масштабта әсер еткеніне дәлел болмаған жағдайда, қолға қару алып жүруді реттеуге рұқсат бермейтінін мәлімдеді. (Кейін АҚШ-тың Моррисонға қарсы ісінде 2000 жылы Сот Конгресс осындай заңдарды жиынтық әсері туралы дәлелдер болған жағдайда да қабылдай алмайды деп шешті.) Содан бері Жоғарғы Сот штаттық заңға сәйкес өздерінің медициналық марихуана өсіретін тұлғаларды соттауға федералды үкіметтің өкілеттігін қолдауда Уикардқа көп сүйенді. Жоғарғы Сот Гонзалес пен Райх (2005) ісінде, Wickard-та қарастырылған үйде өсірілген бидай сияқты, үйде өсірілген марихуана федералдық реттеудің заңды нысаны болып табылады, өйткені ол мемлекетаралық саудада қозғалатын марихуанамен бәсекелеседі: Wickard осылайша Конгресс «саудалық» емес, сатылымға шығарылмаған, бірақ осы қызмет түрін реттемеу сол тауардың мемлекетаралық нарығын реттеуге кедергі келтіретін жағдайда, мемлекетішілік қызметті реттеуге құқылы екенін белгілейді. 2012 жылы Уикард Ұлттық тәуелсіз бизнес федерациясы Себелиусқа және Флоридаға қарсы АҚШ Денсаулық сақтау және халыққа қызмет көрсету департаментіне қатысты қолжетімді медициналық көмек туралы заңның конституциялық дұрыстығына қатысты дауларда маңызды рөл атқарды, бұл заңның жақтастары да, қарсыластары да Уикард олардың ұстанымдарын қолдайтынын мәлімдеді.

Wickard marked the beginning of the Supreme Court's total deference to the claims of the U. S. Congress to Commerce Clause powers until the 1990s. The Court's own decision, however, emphasizes the role of the democratic electoral process in confining the abuse of the power of Congress: "At the beginning Chief Justice Marshall described the Federal commerce power with a breadth never yet exceeded. He made emphatic the embracing and penetrating nature of this power by warning that effective restraints on its exercise must proceed from political rather than from judicial processes." Critics have noted that under Wickard there is "no distinction between 'interstate' and 'intrastate' commerce to place any limits on Congress' authority under the Commerce Clause", and that it allows regulation of activity that is generally not considered commerce. According to Earl M. Maltz, Wickard and other New Deal decisions gave Congress "the authority to regulate private economic activity in a manner near limitless in its purview." That remained the case until United States v. Lopez (1995), which was the first decision in six decades to invalidate a federal statute on the grounds that it exceeded the power of the Congress under the Commerce Clause. The opinion described Wickard as "perhaps the most far reaching example of Commerce Clause authority over intrastate commerce" and judged that it "greatly expanded the authority of Congress beyond what is defined in the Constitution under that Clause." In Lopez, the Court held that while Congress had broad lawmaking authority under the Commerce Clause, the power was limited and did not extend so far from "commerce" as to authorize the regulation of the carrying of handguns, especially when there was no evidence that carrying them affected the economy on a massive scale. (In a later case, United States v. Morrison, the Court ruled in 2000 that Congress could not make such laws even when there was evidence of aggregate effect.) The Supreme Court has since relied heavily on Wickard in upholding the power of the federal government to prosecute individuals who grow their own medicinal marijuana pursuant to state law. The Supreme Court would hold in Gonzales v. Raich (2005) that like with the home grown wheat at issue in Wickard, home grown marijuana is a legitimate subject of federal regulation because it competes with marijuana that moves in interstate commerce:

Wickard thus establishes that Congress can regulate purely intrastate activity that is not itself "commercial", in that it is not produced for sale, if it concludes that failure to regulate that class of activity would undercut the regulation of the interstate market in that commodity. In 2012, Wickard was central to arguments in National Federation of Independent Business v. Sebelius and Florida v. United States Department of Health and Human Services on the constitutionality of the individual mandate of the Affordable Care Act, with both supporters and opponents of the mandate claiming that Wickard supported their positions.