Солтүстік Америка су құрылысшысы (Soltüstik Amerika su qūrylysşysy)

Кіріспе

Құрылыс бөгеттер салатын кеміргіштердің түрі

Солтүстік Америкалық бобёр (Castor canadensis) – қазіргі бобёрдың екі түрінің бірі, екіншісі – Еуразиялық бобёр (Castor fiber). Бұл түр Солтүстік Америкаға тән, сондай-ақ Оңтүстік Америкаға (Патагония) және Еуропаға (атап айтқанда, Финляндия мен Карелияға) әкелінген. Солтүстік Америкалық бобёр Канаданың ресми ұлттық жануарларының бірі және Орегон мен Нью-Йорк штаттарының ресми сүтқоректісі болып табылады. Солтүстік Америка бобърлары Америка Құрама Штаттарының құрлық бөлігінде, Канадада, Алясканың оңтүстігінде және Мексиканың солтүстік бөлігінде кеңінен таралған. Канада мен АҚШ-та Солтүстік Америкалық бобърды көбінесе жай ғана "бобёр" деп атайды, бірақ бұл шатасуға әкелуі мүмкін, себебі алыс туысқан кеміргіш – Aplodontia rufa көбінесе "тау бобёры" деп аталады. "Американдық бобёр" сияқты басқа да халықтық атаулар осы түрді Еуразияда таралған екінші бобёр түрінен – Castor fiber-дан ажыратады.

Эволюция

Бобрдың алғашқы қазба жәдігерлері Германияда 10-12 миллион жыл бұрын табылды, және олардың Беринг бұғазы арқылы Солтүстік Америкаға қоныс аударғандығы айтылады. Солтүстік Америкадағы бобрдың ең көне қазба жәдігерлері Орегон штатындағы Дейвилл қаласының жанында табылған екі бобр тісі, олардың жасы 7 миллион жыл.

Кіші түрлер

Бір кезде Солтүстік Америкада бобёрлардың 25 түршесі анықталды, олардың айырмашылығы негізінен ұсақ морфологиялық ерекшеліктерге және табылу кезіндегі географиялық оқшаулануға негізделген. Алайда, қазіргі заманғы техникалар көбінесе түршелерді ажырату үшін морфология емес, генетиканы қолданады, ал қазіргі уақытта Біріктірілген таксономиялық ақпараттық жүйе (Солтүстік Америка және әлемнің өсімдіктері, жануарлары, саңырауқұлақтары және микроорганизмдері туралы сенімді таксономиялық ақпаратты ұсынады) C. canadensis-тің ешқандай түршесін мойындамайды, бірақ толыққанды генетикалық талдау жүргізілмеген. Мұндай талдау, түрдің көптеген аймақтардан жойылғаннан кейін қалпына келтіруге бағытталған көптеген қайта қоныстандыру шараларының нәтижесінде популяциялардың айтарлықтай генетикалық араласуы болғандықтан қиынға түсер еді. Ең көп тараған (бұрын мойындалған) түршелер, қазіргі кезде ерекше физикалық қасиеттері бар популяциялар ретінде қарастырылуы мүмкін, олар: C. c. acadicus (Жаңа Англия бобры), C. c. canadensis (Канада бобры), C. c. carolinensis (Каролина бобры) және C. c. missouriensis (Миссури өзені бобры). Канада бобры бастапқыда Канаданың дерлік барлық орманды аймақтарында мекендеген, ал оның бағалы терісі болғандықтан, басқа жерлерде қайта қоныстандыру үшін жиі таңдалды. Каролина бобры АҚШ-тың оңтүстік-шығысында кездеседі; Миссури өзені бобры, аты айтқандай, Миссури өзені мен оның салаларында таралған; ал C. c. acadicus АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы Жаңа Англия аймағында кездеседі.

Сипаттама

Бобр – Солтүстік Америкадағы ең ірі кеміргіш және Еуразиялық бобрмен, яғни Еуропалық бобрмен әлемдегі үшінші ірі кеміргіш атануы үшін бәсекелеседі, екеуі де Оңтүстік Америка капибарасы мен кіші капибарадан кейін қалады. Еуропалық түр орташа есеппен сәл ірілеу, бірақ американдық бобрдың белгілі максималды мөлшері үлкенірек. Ересектердің салмағы әдетте , орташа салмағы болатын жағдайлар жиі кездеседі. Нью-Йоркте ересек еркек бобрдың орташа салмағы , ал Финляндиядағы аналықтарының орташа салмағы құрады. Алайда, Огайо штатында екі жыныстың да ересек өкілдерінің орташа салмағы шамамен болды. Бұл түр Бергманның ережесіне сәйкес келеді, себебі солтүстік аймақтардағы бобрлардың денесі ірілеу болып келеді. Солтүстік-Батыс территориясында ересек бобрлардың медианалық салмағы құрады. Американдық бобрдың орташа дене массасы Еуразиялық бобрдан сәл төмен. Капибара сияқты, бобр да жартылай сулық өмір салтына бейімделген. Бобрдың осы өмір салтына сай келетін көптеген ерекшеліктері бар. Оның үлкен, жалпақ, ескек тәрізді құйрығы және үлкен, қанатты артқы аяқтары бар. Алдыңғы аяқтары кішкентай, тырнақтарымен жабдықталған. Алдыңғы аяқтары өте икемді, олар қазу үшін, жапырақтарды аузына бүгу үшін және қабықтан кеміріп алатын кішкентай, қарындаштай жуан бұтақтарды айналдыру үшін қолданылады. Көздері су астында көруге мүмкіндік беретін никтитациялық жарқын қабатпен жабылған. Суға батқанда мұрын тесіктері мен құлақтары бітеді. Олардың еріндері алдыңғы тістерінің артында жабылып, су астында тамақ етуді жалғастыруға мүмкіндік береді. Терісінің астындағы қалың май қабаты бобрды суық ортадан қорғайды. Бобрдың жүні ұзын, қатаң сыртқы түктерінен және қысқа, жұмсақ ішкі түктерінен тұрады (қос қабатқа қараңыз). Жүнінің түсі әртүрлі болуы мүмкін, бірақ көбінесе қоңыр түсті болады. Жыныс мүшелерінің жанындағы иіс бездері кастореум деп аталатын майлы затты бөліп шығарады, бобр жүнін су өткізбеу үшін осы затты пайдаланады. Сонымен қатар, май бездері балауыз тәрізді эфирлер мен май қышқылдары түрінде ерекше химиялық идентификаторларды шығарады. Дегенмен, бобр лигноцеллюлозаға толы диетасын тиімді қорытуға ерекше бейімделген. Бобрдың ми анатомиясы жартылай сулық өмір салтына ерекше дамымаған. 11,7 және 17 кг салмақтағы бобрдың ми массасы тиісінше 41 және 45 г құрайды. C. canadensis басқа кеміргіштермен салыстырғанда 0,9 энцефализация коэффициентіне ие; бұл көрсеткіш ұқсас құрлықтағы кеміргіштер мен ағашқа өрмелеушілер арасындағы көрсеткіштерге жақын, ал мускаттар мен нутрия сияқты су жануарларынан жоғары. Ми жақсы дамыған, ал неокортекс салыстырмалы түрде үлкен. Бобрдың соматосенсорлық қабығының үлкен бөлігі еріндер мен қолдардан келетін сигналдарды өңдеуге арналған, құйрық пен мұрттық мүшелерге қарағанда олардың рөлі шамалы. Мидың көру аймағы сұр күмісқұйрықтан кіші. Олар бореалды және қоңыржай экожүйелерде кең таралған, ал бұл аймақтардағы популяциялар тарихи түрдегі жойылғаннан кейін қайта жаңғыруда. Жақында бобрлар арктикалық тундрада қоныстануда, бұл климаттың өзгеруіне байланысты жағалаудағы бұталардың көбеюінен туындаған болуы мүмкін. Табиғатты зерттеуші дәрігер Эдгар Александр Меарнстың 1907 жылғы Сонора өзеніндегі бобр туралы баяндамасы Солтүстік Америкадағы су сүтқоректілерінің ең оңтүстік ареалы туралы ең алғашқы мәлімет болуы мүмкін. Алайда, бобрлар Мексиканың Колорадо, Бависпе және Сан-Бернардино өзендерінде, Сонора және Чиуауа штаттарында тарихи және қазіргі уақытта да кездеседі.

The beaver is the largest rodent in North America and competes with its Eurasian counterpart, the European beaver, for being the third largest in the world, both following the South American capybara and lesser capybara. The European species is slightly larger on average but the American has a larger known maximum size. Adults usually weigh from , with being typical. In New York, the average weight of adult male beavers was , while non native females in Finland averaged However, adults of both sexes averaged in Ohio. The species seems to conform to Bergmann's rule, as northern animals appear to be larger. In the Northwest Territory, adults weighed a median of The American beaver is slightly smaller in average body mass than the Eurasian species. Like the capybara, the beaver is semiaquatic. The beaver has many traits suited to this lifestyle. It has a large, flat, paddle shaped tail and large, webbed hind feet. The unwebbed front paws are smaller, with claws. The forepaws are highly dextrous, and are used both for digging, and to fold individual leaves into their mouth and to rotate small, pencil sized stems as they gnaw off bark. The eyes are covered by a nictitating membrane which allows the beaver to see under water. The nostrils and ears are sealed while submerged. Their lips can be closed behind their front teeth so that they can continue to gnaw underwater. A thick layer of fat under its skin insulates the beaver from its coldwater environment. The beaver's fur consists of long, coarse outer hairs and short, fine inner hairs (see Double coat). The fur has a range of colors, but usually is dark brown. Scent glands near the genitals secrete an oily substance known as castoreum, which the beaver uses to waterproof its fur. There is also another set of oil glands producing unique chemical identifiers in the form of waxy esters and fatty acids. Nonetheless, the beaver is remarkably specialized for the efficient digestion of its lignocellulose heavy diet. Brain anatomy of the beaver is not particularly specialized for its semiaquatic life history. The brain masses of a beaver weighing 11.7 and 17 kg are 41 and 45 g respectively. C. canadensis has an encephalization quotient of 0.9 compared to other rodents; this is intermediate between similar terrestrial rodents and arboreal squirrels, and higher than similar aquatic terrestrial rodents, the muskrats and nutria. The cerebrum is well developed, and the neocortex comparatively large. Larger areas of the beaver's somatosensory cortex are dedicated to the processing of stimuli from the lips and the hands, more so than the tail and whiskers, which play a relatively minor role. The visual area of the brain is smaller than the gray squirrel. They are widely distributed in boreal and temperate ecoregions, where populations are rebounding from historic over exploitation. Recently, beaver have been observed colonizing arctic tundra, likely as a result of climate induced increases in riparian shrubs. Physician naturalist Edgar Alexander Mearns' 1907 report of beaver on the Sonora River may be the earliest report on the southernmost range of this North American aquatic mammal. However, beavers have also been reported both historically and contemporarily in Mexico on the Colorado River, Bavispe River, and San Bernardino River in the Mexican states of Sonora and Chihuahua.

Мінез-құлық

Бондар негізінен түнде белсенді болады. Олар өте жақсы жүзушілер, су астында 15 минутқа дейін қалуға шамалары жетеді. Құрлықта осалрақ болғандықтан, олар мүмкіндігінше суда қалуға тырысады. Олар жалпақ, қабыршақты құйрықтарын су бетін соғып қауіп ескерту үшін де, май жинақтайтын орын ретінде де пайдаланады. Олар көлдерде, өзендерде және таяз суларда үйлерін, немесе "бөгештерін" таяқтардан, бұтақтардан, тастардан және саздан салады. Бұл бөгештері сумен қоршалған немесе құрлыққа тірелген, тіпті өзен жағалауларына қазылған жерлер де болуы мүмкін. Бондар өзендерге бөгеттер салып, олардың құрылысынан пайда болған жасанды тоғандарға үй салады. Тоғанға үй салар кезде, бондар бірінші кезекте таяқтарды үйіп, содан кейін үйірдің ішінде су астындағы бір немесе бірнеше кіреберістер мен су бетінен жоғары екі платформа жасап шығарады. Бірінші платформа кептіру үшін қолданылады. Қысқа жақындағанда, бөгеш көбінесе сазбен жабылады, ол қатып қалғанда бетон сияқты қатты болады. Бөгештің үстіңгі жағында кішкентай ауа тесігі қалады.

Плотиналар құрылысы

Бөгеттің мақсаты – терең сулы пана жасай білу, арқасында бобр жыртқыштардан қашуға мүмкіндік алады. Көлдерде, өзендерде немесе ірі арналарда терең су болған жағдайда, бобр су астына кіретін есігі бар жағалық қоныстарда және жағалық үйлерде тұруы мүмкін. Бобр бөгетін бобрлар кесіп түсірген ағаштардың бұтақтарымен, сондай-ақ тас, шөп және саздан тұрғызады. Табиғи ағаш материалдары жетіспесе, бобрлар бөгеттерін көбінесе таспен салады. Мұндай ағаштардың қабығы, бұтақтары, жапырақтары мен жаңа өршілдері де бобрдың рационының маңызды бөлігін құрайды. Ағаштарды олардың күшті кескіш тістерімен кесіп түсіреді. Алдыңғы лаптарын қазу, материалдарды тасымалдау және орналастыру үшін пайдаланады. Судың ағысының дыбысы бобрдың бөгетті қашан және қайда салу керектігін анықтайды. Бобр бөгеттері бобрға қауіпсіз мекен ғана емес, сонымен қатар су құстары, балықтар және басқа да су жануарларына орта жасайды. Бөгеттері топырақ эрозиясын азайтуға және су тасқынын болдырмауға көмектеседі. Дегенмен, бобр бөгеттері мәңгілік емес және олардың күтілуі бобрлардың үнемі болуына байланысты. Бобрлар әдетте күзде бөгеттерді салуға және жөндеуге кіріседі, алдағы қысқа дайындалып. Солтүстік аймақтарда олар көбінесе су құбырларындағы бұзылуларды жөндемейді, кейде тіпті өздері бөгетті бұзып, мұз астында тыныс алуға көбірек орын жасау үшін немесе бөгеттің астындағы ағаштарға оңай қол жеткізу үшін тоғандағы су деңгейін төмендетеді. 1988 жылы Альбертада (Канада) жүргізілген зерттеуде қыс айларында ешбір бобр "судың жоғалған жерлерін" қалпына келтірмеген. Судың жоғалған 178 жерінің 78-ін бобрлар су ашқанда жөндеді, ал 68-ін жөндемеді. Қалғандары жартылай жөнделді. Бобрлар ең алдымен бөгет салумен танымал. Олар ағын судың дыбысына жылдам ден қойып, ағаш бұтақтарымен және сазбен бөгеттей отырып, өздерінің көлдік ортасын сақтайды. Алғашқы экологтар бөгет салуды сәулет өнерінің керемет жетістігі деп санады, бұл бобрдың жоғары интеллектісін көрсетеді. Бұл теорияны тексеру үшін бобр тоғанының жанында ағын судың дыбысы жазылған таспа ойнатылды. Құрлықта болғанымен, бобр таспаны бұтақтармен және сазбен жауып тастады. Ең үлкен бобр бөгетінің ұзындығы 850 метр (2790 фут) – жарты мильден асады. Ол Альбертаның солтүстігіндегі Вуд-Буффало Ұлттық паркінің оңтүстік жиегінде орналасқан және Гувер бөгетінен (379 м / 1244 фут) екі еседен астам ені бар. Әдетте, бөгеттің мақсаты – олардың қоныстарының айналасындағы судың қыста тоңбайтындай терең болуын қамтамасыз ету. Бөгеттер сонымен қатар айналасындағы орманның аумағын су басады, бобрға маңызды тағамдық ресурстарға – жапырақтарға, бүршіктерге және өсетін ағаштардың қабығына қауіпсіз қол жеткізуге мүмкіндік береді. Сулы тоғандар мұз басып, суық климатта бобрлар осы тағамдық ресурстан азық-түлік қорын да жасайды.

The purpose of the dam is to create a deepwater refuge enabling the beaver to escape from predators. When deep water is already present in lakes, rivers, or larger streams, the beaver may dwell in a bank burrow and bank lodge with an underwater entrance. The beaver dam is constructed using branches from trees the beavers cut down, as well as rocks, grass, and mud. Where naturally occurring woody material is limiting, beavers may build their dams largely of rocks. The inner bark, twigs, shoots, and leaves of such trees are also an important part of the beaver's diet. The trees are cut down using their strong incisor teeth. Their front paws are used for digging and carrying and placing materials. The sound of running water dictates when and where a beaver builds its dam. Besides providing a safe home for the beaver, beaver ponds also provide habitat for waterfowl, fish, and other aquatic animals. Their dams help reduce soil erosion and can help reduce flooding. However, beaver dams are not permanent and depend on the beavers' continued presence for their maintenance. Beavers generally concentrate on building and repairing dams in the fall in preparation for the coming winter. In northern areas, they often do not repair breaches in the dam made by otters, and sometimes breach the dam themselves and lower the water level in the pond to create more breathing space under the ice or get easier access to trees below the dam. In a 1988 study in Alberta, Canada, no beavers repaired "sites of water loss" during the winter. Of 178 sites of water loss, beavers repaired 78 when water was opened, and did not repair 68. The rest were partially repaired. Beavers are best known for their dam building. They maintain their pond habitat by reacting quickly to the sound of running water, and damming it up with tree branches and mud. Early ecologists believed that this dam building was an amazing feat of architectural planning, indicative of the beaver's high intellect. This theory was tested when a recording of running water was played in a field near a beaver pond. Although it was on dry land, the beaver covered the tape player with branches and mud. The largest beaver dam is 2790 feet (850 m) in length—more than half a mile long—and was discovered via satellite imagery in 2007. It is located on the southern edge of Wood Buffalo National Park in northern Alberta and is more than twice the width of the Hoover Dam which spans 1244 feet (379 m). Normally, the purpose of the dam is to provide water around their lodges that is deep enough that it does not freeze solid in winter. The dams also flood areas of surrounding forest, giving the beaver safe access to an important food supply, which is the leaves, buds, and inner bark of growing trees. In colder climates where their pond freezes over, beavers also build a food cache from this food resource.

Құбырлар

Құрбының мекендеу ортасының тағы бір құрауышы – каналдар. Каналдар ағаштарды көлге жеткізу үшін пайдаланылады, ал бөгеттер осы каналдардағы су деңгейін сақтауға да қолданылуы мүмкін. Каналдардан бірнеше құрлық жолдары басталуы мүмкін. Кейбір құрбылар қоныстанған аймақтарда кең таралған болса да, құрбы каналдары және олардың қоршаған ортаға тигізетін әсері құрбы бөгеттерінен гөрі әлдеқайда аз зерттелген. Құрбылар негізінен өзен ресурстарына қолжетімділікті арттыру, алынған ресурстарды тасымалдауды жеңілдету және жыртқыштардан қорғану қаупін азайту үшін каналдар салады. Құрбы каналдарының ұзындығы 0,5 км-ден асады. Құрбылар алдыңғы аяқтарымен топырақ пен өсімдіктерді итеріп, каналдар қазып салады. Бұл гипотеза бойынша, құрбы каналдары азық іздеуді ұзарту үшін ғана емес, сонымен қатар олардың лож (қоныс) және/немесе азық қоймасы төңірегіндегі "орталық мекенінің" кеңейтілген бөлігі болып табылады. 2012 жылы ландшафттағы құрбылардың іздері туралы жасалған зерттеуде, кесілген діңгектердің құрбы каналдарынан қашықтыққа кері пропорционалды екені, бірақ орталық су қоймасына емес екені анықталды. Бұл нәтиже құрбылардың азық іздеу қызметі тұрғысынан каналдарды өздерінің "орталық мекенінің" бір бөлігі деп есептейтінін көрсетеді.

Әлеуметтік мінез-құлық

Боберлерде қарым-қатынас жоғары деңгейде дамыған, оның ішінде иіс белгілеу, дауыстау және құйрықты соғу. Боберлер кастореумды судан бір метрден кем қашықтықта орналасқан үйінділерге, бөгеттерге және жолдарға немесе олардың маңында орналасқан иіс үйінділері деп аталатын қалдықтар мен саз үйінділеріне салады. Бір аумақта 100-ден астам мұндай үйінділер салынуы мүмкін. Бобердің жеті дауыстық дыбысы сипатталғанмен, зоологтардың көпшілігі тек үшеуін ғана мойындайды: сыңғырлау, сызылдау және ырылдау. Дауыстау және құйрықты соғу тамақ сұрауға, отбасы мүшелеріне жыртқыштар туралы ескертуге немесе жыртқыштарды қудалауға немесе олардан қандай да бір әрекет алуға қолданылуы мүмкін. Боберлер көбінесе өмір бойы жұптасып, отбасылық колониялар құрайды. Бобердің "балалары" (kits) жетілген күйде және жақсы дамыған жүнімен туады. Жас боберлер әдетте екі жылға дейін ата-аналарымен бірге болады. Балалар ересектерге тән кейбір мінез-құлықтарды көрсетеді, бірақ тәуелсіз өмірге қажетті бөгет салу дағдыларын және басқа да қабілеттерін дамыту үшін отбасында ұзақ уақыт қажет. Олар сондай-ақ, әсіресе көктемнің басында, қамыс, су лилиялары және басқа да су өсімдіктерін жейді. Көпшілік пікірге қарамастан, олар балық жемейді. Боберлер тағамды дәмге, физикалық пішініне және иіске қарай таңдайды. Боберлер ағаш, қабық, камбий, бұтақтар, тамырлар, бүршіктермен қоректенеді.

Бобердің ішек микробиомы күрделі және ағашқа бай диетаға бейімделген, басқа сүтқоректі өсімдікқоректілермен көптеген ұқсастықтар бар. Алайда, бобердегі микроорганизмдер қауымдастығы "типикалық" сүтқоректінің ішегіне қарағанда таксономиялық әртүрлілігі аз. Басты ОТУ – Bacteroidota және Bacillota. Америкалық қара аюлар да мүмкіндік туса боберлерді жемдей алады, көбінесе олардың үйінділеріне тырнақтарымен соғып. Әртүрлі мекен орындарын ұнатқанына байланысты, гризли аюлары Аляскадағы Денали ұлттық паркінде боберлерді ауламайтын. Шамалы жыртқыштарға қасқырлар кіреді, олар сирек кездесетін ересек боберге шабуылдай алады, сондай-ақ Канадалық сүңгі, бобкат және түлкілер (өсе келе кішірейген өлшемдеріне байланысты толыққанды боберге қарағанда, кішкентай немесе ауру немесе жарақат алған жануарлардың жыртқыштары). Америка аллигаторлары да құрттармен өте аз кездеседі, сондықтан олар боберлерге сирек қауіп төндіреді. Алтын бүркіт (Aquila chrysaetos) және аққалқар бүркіт (Haliaeetus leucocephalus) кейде боберлерді, көбінесе кішкентай балаларын аулайды. Қайта-қайта айтылған мәлімдемелерге қарамастан, Солтүстік Америкадағы өзен сусарлары боберлердің жыртқышы екеніне ешқандай дәлел жоқ, бірақ кейбір жағдайларда сирек кездесетін бобер балаларын жей алады.

Көбею

Солтүстік Америка бобрлары жылына бір рет туады, желтоқсанның соңы мен мамыр аралығында, бірақ қаңтарда ең жоғары деңгейге жетеді, олар 12-24 сағатқа ғана жыныстық қызбаға түседі. Көптеген басқа кеміргіштерден өзгеше, бобр жұптары моногамды болып келеді және бірнеше көбейту маусымы бойы бірге қалады. Жүктілік орташа есеппен 128 күнге созылады және әр туыста үштен алтыға дейін балапандар (әдетте 4-5) болады. Көптеген бобрлар үш жасқа толғанға дейін көбеймейді, бірақ екі жастағы аналықтардың шамамен 20 пайызы көбейеді.

Еуропалық бобрдағы айырмашылықтары

Солтүстік Американың бобры Еуропалық бобрға (Castor fiber) сырттай ұқсас болғанымен, екі түрдің арасында бірнеше маңызды айырмашылықтар бар. Солтүстік Америка бобры көбінесе сәл кішідірек, дөңгелек бас, қысқа, кең тұмсық, қалың, ұзын және қара түсті тері, кең, овал пішіндес құйрық және ұзын тібік сүйектерімен ерекшеленеді, бұл оларға еуропалық түрге қарағанда екі аяқты қозғалысқа көбірек мүмкіндік береді. Солтүстік Америка бобрының мұрын сүйектері еуропалық бобрға қарағанда қысқа, ал ең кең бөлігі мұрынның ортасында, ал еуропалық бобрдың мұрынының ұшында орналасқан. Солтүстік Америка бобрының мұрын тесігі төртбұрышты, ал еуропалық бобрдың мұрын тесігі үшбұрышты. Солтүстік Америка бобрының foramen magnum үшбұрышты, ал еуропалық бобрдың foramen magnum дөңгелек. Солтүстік Америка бобрының анальдық бездері еуропалық бобрға қарағанда кішкентай, қалың қабырғалы және кішкентай ішкі көлемді. Сонымен қатар, Солтүстік Америка бобрының сақшы түктерінің ұштарында қысқа қуыс миы бар. Түсі де әртүрлі. Жалпы, Солтүстік Америка бобрының 50% ақшыл қоңыр, 25% қызғылт қоңыр, 20% қоңыр және 6% қара түсті, ал еуропалық бобрдың 66% ақшыл қоңыр немесе бежевый, 20% қызғылт қоңыр, шамамен 8% қоңыр және тек 4% қара түсті. Бұл екі түр генетикалық тұрғыдан үйлесімсіз. Солтүстік Америка бобрының 40 хромосомасы бар, ал еуропалық бобрдың 48 хромосомасы бар. Ресейде екі түрді будандастыруға 27-ден астам әрекет жасалған, соның ішінде Солтүстік Америка бобрының еркегі мен еуропалық бобрының анасынан туған бір өлі туған бобр туған. Бұл факторлар екі түрдің таралу аймағы қабаттасқан жерлерде түрлер аралық көбеюді екіталай жасайды. 1630-1640 жылдары Хадсон өзенінен және Нью-Йорктің батысынан жыл сайын шамамен 80 000 бобр ауланды. 1670 жылдан бастап Гудзон шығанағы компаниясы Канададан Англияға тері жеткізу үшін әр жылдары екі-үш сауда кемесін жіберді. Археологиялық және тарихи мәліметтерге сәйкес, бобрлардың тоғандары Солтүстік Американың шығысындағы жапырақты орманды "көбелек тесігіне” ұқсас орта құрды. Бұл орман емес орта Американың түпкілікті халқы мен ерте отаршыл аңшыларды осы су сүтқоректілері жасаған жағалаулық ашық жерлерге тартылған мол балық, су құстары және ірі жануарларға тартты. Алғашқы отаршыл фермерлер де бобр тоғандарында жиналған шөкей және органикалық заттардан пайда болған құнарлы, тегіс жерлерге қызығушылық танытты. Шығыс бобрларының саны азайған сайын, ағылшын, француз және американдық аңшылар батысқа жылжыды. Солтүстік Американың батысқа қарай кеңеюі мен зерттелуінің көп бөлігі осы жануардың терісін іздеумен байланысты болды. 1849 жылғы Калифорния алтын асығуынан бұрын, 19 ғасырдағы Калифорниялық тері асығуы бұл штаттағы ең алғашқы американдық қоныстануға әкелді. Тау адамы дәуірінің шамамен 30 жылы (1806-1838) Батыс Миссуриден Калифорнияға дейін және Канададан Мексикаға дейін жан-жақты зерттелді, ал бобр жойылудың алдында болды. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында қорғау шараларының арқасында қазіргі бобр популяциясы шамамен 10-15 миллионға дейін қалпына келді; бұл тері саудасы кезіндегі шамамен 100-200 миллион Солтүстік Америка бобрының бір бөлігі ғана. Бұл жануарлар өздерінің таралу аймағының кейбір бөліктерінде зиянкестер саналады, өйткені олардың бөгеттері су тасқынына әкелуі мүмкін немесе олардың ағаштарды кесу әдеті адамдарға қауіп төндіруі мүмкін, мысалы, Солтүстік Каролина штатындағы Шарлотта қаласындағы Парк-роуд паркі. Олар бөгетке келген зақымды жөндеуге табанды болғандықтан, тарихи түрде басқа жерге көшірілді немесе жойылды. Бобрға байланысты су тасқынын азайтудың зиянсыз әдістері әзірленді. Мұндай ағынды құрылғылардың бірі Канада және АҚШ үкіметтері пайдаланған, жабайы жануарлар биологы Скип Лизл ойлап тапқан және енгізген "бобр алдаушылар" немесе деңгейлеуіштер деп аталады. Бобр – бұл түйінді түр, ол өз аумағындағы биологиялық әртүрлілікті көлдер мен ылғалды жерлерді құру арқылы арттырады. Сулы алқаптар пайда болып, жағалаудағы орта кеңейгенде, су өсімдіктері жаңадан пайда болған сулы ортаны иемденеді. Сонымен қатар, жәндіктер, омыртқасыздар, балықтар, сүтқоректілер мен құстардың әртүрлілігі де артады. Бобрдың қайта оянуының жергілікті және жергілікті емес түрлерге әсері, олар бұрыннан жоқ болған өзендерде, әсіресе құрғақ жерлердегі өзендерде, жеткілікті зерттелмеген.

Although North American beavers are superficially similar to the European beaver (Castor fiber), several important differences exist between the two species. North American beavers tend to be slightly smaller, with smaller, more rounded heads; shorter, wider muzzles; thicker, longer, and darker underfur; wider, more oval shaped tails; and longer shin bones, allowing them a greater range of bipedal locomotion than the European species. North American beavers have shorter nasal bones than their European relatives, with the widest point being at the middle of the snout for the former, and in the tip for the latter. The nasal opening for the North American species is square, unlike that of the European species, which is triangular. The foramen magnum is triangular in the North American beaver, and rounded in the European. The anal glands of the North American beaver are smaller and thick walled with a small internal volume compared to that of the European species. Finally, the guard hairs of the North American beaver have a shorter hollow medulla at their tips. Fur color is also different. Overall, 50% of North American beavers have pale brown fur, 25% are reddish brown, 20% are brown, and 6% are blackish, while in European beavers, 66% have pale brown or beige fur, 20% are reddish brown, nearly 8% are brown, and only 4% have blackish coats. The two species are not genetically compatible. North American beavers have 40 chromosomes, while European beavers have 48. Also, more than 27 attempts were made in Russia to hybridize the two species, with one breeding between a male North American beaver and a female European resulting in one stillborn kit. These factors make interspecific breeding unlikely in areas where the two species' ranges overlap. From 1630 to 1640, around 80,000 beavers were taken annually from the Hudson River and western New York. From 1670 onwards, the Hudson's Bay Company sent two or three trading ships into the bay every year to take furs to England from Canada. Archaeological and historical evidence suggests that beaver ponds created "moth hole like" habitats in the deciduous forest that dominated eastern North America. This nonforest habitat attracted both Native American and early colonial hunters to the abundant fish, waterfowl, and large game attracted to the riparian clearings created by these aquatic mammals. The first colonial farmers were also attracted to the fertile, flat bottomlands created by the accumulated silt and organic matter in beaver ponds. As eastern beaver populations were depleted, English, French, and American trappers pushed west. Much of the westward expansion and exploration of North America was driven by the quest for this animal's fur. Before the 1849 California Gold Rush, an earlier, 19th century California Fur Rush drove the earliest American settlement in that state. During the roughly 30 years (1806–1838) of the era of the mountain man, the West from Missouri to California and from Canada to Mexico was thoroughly explored and the beaver was brought to the brink of extinction. With protection in the late 19th and early 20th centuries, the current beaver population has rebounded to an estimated 10 to 15 million; this is a fraction of the originally estimated 100 to 200 million North American beavers before the days of the fur trade. These animals are considered pests in parts of their range because their dams can cause flooding, or because their habit of felling trees can pose danger to people, as in Charlotte, North Carolina's Park Road Park. Because they are persistent in repairing damage to the dam, they were historically relocated or exterminated. Nonlethal methods of containing beaver related flooding have been developed. One such flow device has been used by both the Canadian and U. S. governments, called "beaver deceivers" or levelers, invented and pioneered by wildlife biologist Skip Lisle. The beaver is a keystone species, increasing biodiversity in its territory through creation of ponds and wetlands. As wetlands are formed and riparian habitats enlarged, aquatic plants colonize newly available watery habitat. Insect, invertebrate, fish, mammal, and bird diversities are also expanded. Effects of beaver recolonization on native and non native species in streams where they have been historically absent, particularly dryland streams, is not well researched.

Кірісілген жергілікті емес түр ретінде

1940 жылдары бобърлар коммерциялық тері өндіру үшін Оңтүстік Чили мен Аргентинаның Тьерра-дель-Фуэго аймағына әкелінді және Фагнано көлінің жанында жайылтылды. Тері өндірісі сәтсіз аяқталғанымен, 25 жұп бобър жабайы табиғатқа босатылды. Жаңа ортада табиғи жоратындар болмағандықтан, олар жылдам түрде негізгі аралға және архипелагтың басқа аралдарына таралып, 50 жылдың ішінде 100 000-ға жуық санына жетті. Бобрлар инвазивті түр деп есептелгенімен, соңғы зерттеулер олардың жергілікті балықтарға белгілі бір экологиялық пайда әкелетінін көрсетті, сондықтан оларды толығымен зиянды деп санауға болмайды. Ленга буы (Nothofagus pumilio) орман көбінесе түбірден қайта өссе де, жаңадан пайда болған бобър батпақтарының көп бөлігін сирек кездесетін Антарктика буы (Nothofagus antarctica) жайлап алды. Антарктика буының бұталы түрі бастапқыда басым болған және ірі Ленго буымен алмасатыны әлі белгісіз, сонымен қатар бобър батпақтары тез арада жергілікті емес өсімдік түрлерімен толады. Бұдан бөлек, бобърлар Чилидегі Хорн мүйісі биосфералық қорығындағы жергілікті өзен балықтарына зиян келтіретін экзотикалық бұлақ алабұқасы (Salvelinus fontinalis) мен радужный алабұқа (Oncorhynchus mykiss) үшін айтарлықтай пайдалы әсер етпеді. Олардың Фуэгия аймағының ландшафтына кең ауқымды өзгерістер енгізгені және биологтар аймақтың бірегей флорасы мен фаунасын сақтағысы келетініне байланысты, көпшілік оларды жоюды қолдайды. Солтүстік Америка бобърлары 1937 жылы Финляндияда, олардың жеке түр екені анықталмас бұрын босатылды; одан кейін 7 бобър 64 жыл ішінде 12 000-ға дейін көбейді. Бұрыннан бері Еуразия бобърлары аймақтан жойылғандықтан, бұл шара оларды қайта енгізу жобасы ретінде жоспарланған. 1999 жылға қарай Финляндиядағы бобърлардың 90% америкалық түр екені анықталды. Алайда, бұл түр әрқашан инвазивті деп есептелмейді, себебі Еуропада олардың әсері Еуропа бобърларына ұқсас, ал олар бұл аймаққа қайта оралмаған. Бобр популяциясы аңшылық лицензияларын беру арқылы бақыланады. 2010 жылғы баяндамада америкалық бобърлардың қазіргі саны проблемалық емес екені, себебі олардың еуропалық бобърларға қарағанда көбірек бала туады және үлкен бөгеттер салады, бірақ егер олардың ареалы Ресейге қарай кеңейе берсе, бұл мәселеге айналуы мүмкін екені, бірақ қазірге дейін мұндай жағдай орын алмады делінген.

In the 1940s, beavers were brought to Tierra del Fuego in southern Chile and Argentina for commercial fur production and introduced near Fagnano Lake. Although the fur enterprise failed, 25 mating pairs of beavers were released into the wild. Having no natural predators in their new environment, they quickly spread throughout the main island, and to other islands in the archipelago, reaching a number of 100,000 individuals within just 50 years. Although they have been considered an invasive species, it has been more recently shown that the beaver have some beneficial ecological effects on native fish and should not be considered wholly detrimental. Although the dominant Lenga beech (Nothofagus pumilio) forest can regenerate from stumps, most of the newly created beaver wetlands are being colonized by the rarer native Antarctic beech (Nothofagus antarctica). It is not known whether the shrubbier Antarctic beech will be succeeded by the originally dominant and larger Lengo beech, however, and the beaver wetlands are readily colonized by non native plant species. Furthermore, the beavers did not seem to have a highly beneficial impact on the exotic brook trout (Salvelinus fontinalis) and rainbow trout (Oncorhynchus mykiss) which have negative impacts on native stream fishes in the Cape Horn Biosphere Reserve, Chile. On balance, because of their landscape wide modifications to the Fuegian environment and because biologists want to preserve the unique biota of the region, most favor their removal. North American beavers were released in Finland in 1937, before it was realized that they formed a separate species; following this, 7 beavers expanded to a population of 12,000 within 64 years. Eurasian beavers had earlier been extirpated from the region, so the release was intended as a reintroduction project. By 1999, it was estimated that 90% of beavers in Finland were the American species. However, the species is not always considered invasive, as in Europe it has a similar keystone effect to European beavers, which have not recolonized the area. The beaver population has been controlled by issuing hunting licenses. A report in 2010 concluded that while the current population of American beavers was not problematic, as the species has larger litters than European beavers and builds somewhat larger dams, it could become a problem if its range continues expanding into Russia, but this does not seem to be taking place.

Тамақ ретінде

Бобр еті жұқа сиыр етінің дәміне ұқсас, бірақ жануардың күшті кастор (есекқоян) безінен заластанудың алдын алу үшін сақтық тану керек. Ол әдетте сорпаға баяу пісіріледі және ежелгі американдықтар үшін маңызды тағам көзі болған. Алғашқы француз-канад католиктері бобрды Ұлы ораза кезінде жеуге рұхсат етілген "төрт аяқты балық" деп есептеген.

Символизм

Канаданың ұлттық символдарының бірі ретінде Солтүстік Америка бобры Канаданың никелінде бейнеленген. Ол сондай-ақ АҚШ-тың Орегон және Нью-Йорк штаттарының мемлекеттік жануары болып табылады, сонымен қатар Калифорния технология институты, Массачусетс технология институты және Альберта университеті сияқты инженерлік мектептердің кең таралған эмблемасы, ал Орегон мемлекеттік университетінің талисманы, Бэбсон колледжі мен Нью-Йорк қалалық колледжінің символы болып табылады. APEGA кәсіби инженерлер мен геофизиктерге берген таңбасы мен мөрінде де бобр бейнеленген. Ол сондай-ақ Орегон штатының мемлекеттік туының арт жағында да кездеседі. Бобр Гудзон шығанағы компаниясының, Торонто университетінің, Уилфрид Лориер университетінің және Лондон экономика мектебінің гербінде де бейнеленген. Бобр Корольдік Канада инженерлерінің (жауынгерлік және азаматтық) символы болып табылады. "Busy beaver" – теориялық компьютер ғылымындағы термин, ол белгілі бір мөлшердегі ең көп нәтиже беретін аяқталған бағдарламаны білдіреді. Жаңа Нидерландтың алғашқы экономикасының көп бөлігі бобр терісі саудасына негізделген. Сондықтан Жаңа Нидерландтың мөрінде бобр бейнеленген, сондай-ақ Олбани, Нью-Йорк және Нью-Йорк қаласының гербтерінде де бобр суреті бар.