Австрия архидукінің әскери мансабы мен реформаларға қарсылығы
Archduke Albrecht, Duke of Teschen
Австрия ақсұлтаны Альбрехт, Габсбург әскеріндегі консерватор саясаткер. Жаңартуды кешіктіріп, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы сәтсіздікке себепкер болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрияның Тешен герцогы Альбрехт Фридрих Рудольф Доминик (3 тамыз 1817 – 18 ақпан 1895) – Габсбургтер әулетінен шыққан австриялық генерал. Ол император Леопольд II-нің немересі және император Франциск Иосиф I-нің негізгі әскери кеңесшілерінің бірі болды. 36 жыл бойы бас инспектор қызметін атқарған ол көнешіл бюрократ еді, ол негізінен Австро-Венгрия армиясын бақылап, жаңғырту процесін тежеді. Ол Австрия-Мажарстан (1863) және Германия (1893) армияларында фельдмаршал шенімен марапатталды. Тарихшылар Джон Киган мен Эндрю Уиткрофттың сөзінше:
Ол әскери және азаматтық мәселелерде дәйім консервативті болды, армияның моральдық жағдайына қанағаттанбаушылық білдіретін памфлеттер жазып, барлық жаңалықтарға қарсы күшті қарсылық көрсетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Австрияның сәтсіздіктерінің көп бөлігі оның ұзақ билік кезеңімен байланысты. Оның билігі – әскери емес, бюрократтың билігі болды, ал бейбіт уақытта Габсбургтер армиясына 30 жыл басшылық ету оны соғысқа дайын емес, әлсіз құралға айналдырды.
Archduke Albrecht Friedrich Rudolf Dominik of Austria, Duke of Teschen (3 August 1817 – 18 February 1895), was an Austrian Habsburg general. He was the grandson of Emperor Leopold II and one of the chief military advisors of Emperor Francis Joseph I. As Inspector General for 36 years, he was an old fashioned bureaucrat who largely controlled the Austro Hungarian Army and delayed modernization. He was honored with the rank of Field Marshal in the armies of Austria Hungary (1863) and Germany (1893). According to historians John Keegan and Andrew Wheatcroft:
He was a firm conservative in all matters, military and civil, and took to writing pamphlets lamenting the state of the Army’s morale as well as fighting a fierce rearguard action against all forms of innovation Much of the Austrian failure in the First World War can be traced back to his long period of power His power was that of the bureaucrat, not the fighting soldier, and his thirty years of command over the peacetime Habsburg Army made it a flabby instrument of war.
Ерте өмір
Император Леопольд II-нің немересі, ол француз императоры Наполеон I-ді Асперн-Эслингте (1809) жеңген Австрияның эрцгерцогы Карл мен Насау-Вейльбург ханшайымы Генриеттаның үлкен ұлы болды. Ол император Франц I-нің шөбересі және император Франц Иосиф I-нің әкесі, Австрияның эрцгерцогы Франц Карлдың інісі болды, және Франц Иосифқа қызмет етті. Венада дүниеге келген ол ерте жасынан әскери бейімділікке ие болды, оны әкесі ынталандырды. Албрехт епілепсияның жеңіл түрімен ауырған деген хабар бар, бірақ бұл оның әскери мансабына көзге көрінбейтін кедергі келтірмеді. 1837 жылы ол әскери губернаторы фельдмаршал Иосиф Радецкиймен бірге Австрия армиясына қадам басқан. Мұқият әскери білім алған Албрехт 1840 жылы генерал-майор болып тағайындалды және 1843 жылы фельдмаршал лейтенанты дәрежесіне көтерілді.
A grandson of the Emperor Leopold II, he was the eldest son of Archduke Charles of Austria, who defeated French Emperor Napoleon I at Aspern Essling (1809), and Princess Henrietta of Nassau Weilburg. He was the nephew of the Emperor Francis I, and cousin to Emperor Franz Joseph I's father Archduke Franz Karl of Austria, and served under Franz Joseph. Born in Vienna, from an early age he had a military disposition, which his father encouraged. Albrecht was subject to a mild form of epilepsy, according to report, but this did not visibly interfere with his military career. He entered the Austrian army in 1837 with Feldmarshal Joseph Radetzky as his military governor. Having received a thorough military education, Albrecht was named a Generalmajor in 1840 and promoted to Feldmarschall Leutnant in 1843.
Әскери науқандар
1845 жылы генерал-дер-кавалерияға көтерілген Альбрехтке Жоғарғы Австрия, Төменгі Австрия және Зальцбургтің басқаруы тапсырылды. 1847 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Баден-бай-Венадағы Вейльбург сарайын мұраға алды, ол отбасының жазғы резиденциясына айналды. Қыс мезгілінде отбасы Венадағы Эрцгерцог Альбрехт сарайында (қазіргі Альбертина мұражайы) тұрды. Венаның коменданты ретінде Альбрехт 1848 жылдың 13 наурызында революциялық қозғалыстар басталғанда көшеде жарақат алды. Ол әскерлеріне тікелей оқ-дәрілерді беруге бұйрық берді және қаланың орталық бөлігін бақылауға алды, бірақ шеткі аудандардағы тәртіпсіздікті тоқтатуға қол жеткізе алмады. Меттернихтің құлауынан және студенттер жетекшілігіндегі қалалық гвардияның құрылуынан кейін Альбрехт әскерлерін казармаға қайтарды. Радикалдар оның революцияны басуға тырысқанына наразылық білдірді, ал кейбір әріптес офицерлер оның әрекетсіздік танытқанын ойлады. Екі тарапқа да қанағаттандырмай, қала билігінің қысымымен Альбрехт граф Ауэрспергпен ауыстырылды. Альбрехт Италия королі Карл Альберт басқарылған Италия түбегіндегі мемлекеттердің коалициясына қарсы күрескен Радецкийдің дивизиясын басқару үшін оңтүстікке жіберілді. Альбрехт Тичино өзенін кесіп өтуді жеке бақылады және дивизиясын тиімді басқару арқылы 1849 жылдың 23 наурызында Новара шайқасында жеңіске жетті. 1851 жылы ол Венгрияның азаматтық және әскери губернаторы болып тағайындалды және 1860 жылға дейін қызмет етті. Альбрехттің әйелі, архигерцогиня Хильдегард 1864 жылдың наурыз айында ағасы, король Максимилиан II-нің жерлеу рәсіміне қатысу үшін Мюнхенге барғанда өкпе қабынуы мен плевритпен ауырады. Ол 1864 жылдың 2 сәуірінде Венада қайтыс болды, туған күніне екі ай жетпей тұрып. 1866 жылдың маусымында Жеті апталық соғыс басталғанда Альбрехт король Виктор Эммануэль II-нің итальяндық әскерлеріне қарсы тұратын оңтүстік армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Альбрехт Кустоца шайқасында (1866 жылдың 24 маусымы) шешулі жеңіске жетті, бірақ жеңісін тиімді пайдалана алмады, өйткені жеңілген Минчио армиясын қууды ұмытып кетті. Алайда, австриялықтардың кез келген артықшылығы 3 шілдеде Кенигграцте болған жеңіліспен жойылды, онда Людвиг фон Бенедек Гельмут фон Мольткенің Богемияға жасаған жылдам және толыққанды шабуылына дайын болмады. Альбрехт 1866 жылдың 10 шілдесінде бас қолбасшы (Oberkommandeur) болып тағайындалды. Бенедектердің жеңілісі Пруссияға қарсы одан әрі әрекет етуді мүмкінсіз етті, сондықтан Пруссиямен де, Италиямен де тез арада бейбіт келісімге қол жеткізілді. 1866 жылы Пруссияға Хольштейн, Италияға Венецияны жоғалтудан басқа, соғыс 1867 жылы Австрияның екі монархиялық империяға – Австро-Мажар империясына айналуына әкелді.
Promoted to General der Kavallerie in 1845, Albrecht was given command of Upper Austria, Lower Austria, and Salzburg. Upon the death of his father in 1847, he inherited the Palais Weilburg in Baden bei Wien, which became the family's summer home. In the winter the family lived in Vienna in the Palais Erzherzog Albrecht (the modern Albertina museum). As the commandant of Vienna, Albrecht was wounded in the street fighting on 13 March 1848 at the start of the revolutionary disturbances. He issued live ammunition to his soldiers and secured the inner city, but was unable to suppress the disorder in the outlying districts. With the fall of Metternich and the formation of a city guard led by students, Albrecht pulled his troops into barracks. Radicals resented his attempt to quell the revolution while some fellow officers thought he showed a lack of resolve. Unsatisfactory to both factions and under pressure from city authorities, Albrecht was replaced by Count Auersperg. Albrecht was sent south to command a division under Radetzky, who faced a coalition of states of the Italian peninsula led by King Charles Albert of Sardinia. Albrecht personally supervised the crossing of the Ticino and by the handling of his division ensuring victory at Novara on 23 March 1849. He became civil and military governor of Hungary in 1851, serving until his recall in 1860. When Albrecht's wife, Archduchess Hildegard, went to Munich in March 1864 for the funeral of her brother, King Maximilian II, she became ill with a lung inflammation and pleurisy. She died in Vienna on 2 April 1864, two months short of her 38th birthday. At the outbreak of the Seven Weeks' War in June 1866, Albrecht was named commander of the southern army facing the Italian forces of King Victor Emmanuel II. Albrecht was decisively victorious in the Battle of Custoza (24 June 1866), but failed to exploit his victory when he neglected to pursue the beaten Italian Army of the Mincio. Any advantages for the Austrians however were canceled out by the crushing defeat on 3 July at Königgrätz, where Ludwig von Benedek was surprised by the speed of Helmuth von Moltke's concentric advance into Bohemia. Albrecht was named Oberkommandeur (Commander in Chief) on 10 July 1866. Benedek's defeat made any further action against Prussia impossible, however, and peace was shortly concluded with both Prussia and Italy. Besides the loss of Holstein to Prussia and Venetia to Italy in 1866, the war resulted in the transformation of the Austrian realm in 1867 as the Dual Monarchy – the Austro Hungarian Empire.
Есімдес
Альбрехттің есімі 1872 жылы "Эрхерзог Альбрехт" деп аталған броненос кемеге (кейін бронекарап) берілді. 1908 жылы "Фейерспейер" деп аталған ол, 1920 жылы Италияға өткізіліп, "Бюттафуоко" деп қайта аталды. Ескі броненос кеме 1947 жылы металлға тапсырылғанға дейін қалдық ретінде сақталды.
Albrecht's name was given to a Panzerschiff (armorclad, later battleship) launched in 1872 as Erzherzog Albrecht. Renamed Feuerspeier in 1908, she was ceded to Italy in 1920 and renamed Buttafuoco. The old ironclad survived as a hulk until she was scrapped in 1947.