Эдуард Тааффе: Австрия саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері
Eduard Taaffe, 11th Viscount Taaffe
Эдуард Тааффе – австриялық мемлекет қайраткері, Цислейтанияның екі рет премьер-министрі болған. Ирландиялық ақсүйек әулетінен шыққан, саяси мансабы мен тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия мемлекет қайраткері (1833–1895)
Austrian statesman (1833–1895)
Эдуард Франц-Жозеф Граф фон Тааффе, 11-ші виконт Тааффе (24 ақпан 1833 – 29 қараша 1895) – австриялық мемлекет қайраткері, ол екі рет Цислейтенияның министр-президенті қызметін атқарды, 1868 жылдан 1870 жылға дейін және 1879 жылдан 1893 жылға дейін үкіметтерді басқарды. Ол ирландиялық Тааффе ақсүйек әулетінің өкілі болды, ол екі елден мұрагерлік титулдар алды: Киелі Рим империясының императорлық графтары (Рейхсграфтар) және Ирландияның (Ұлыбританияда) виконттары.
Eduard Franz Joseph Graf von Taaffe, 11th Viscount Taaffe (24 February 183329 November 1895) was an Austrian statesman, who served for two terms as Minister President of Cisleithania, leading cabinets from 1868 to 1870 and 1879 to 1893. He was a scion of the Irish Taaffe noble dynasty, who held hereditary titles from two countries: Imperial Counts (Reichsgrafen) of the Holy Roman Empire and viscounts in the Peerage of Ireland (in the United Kingdom).
Отбасылық тарихы және ерте жылдары
Тааффе – граф Луи Тааффедің екінші ұлы, 9-шы виконт Тааффе (1791–1855), 1848 жылғы төңкеріс кезінде Австрияның әділет министрі және апелляциялық соттың президенті. Оның атасы Франсис Тааффе, 3-ші Карлингфорд графы (1639–1704) 17 ғасырда Габсбург монархиясының қызметіне кірген; отбасы Богемияда кең аумақты иеліктерге ие болды. Эдуард Тааффе бала кезінде 1848 жылы Австрия императоры атанған жас эрцгерцог Франц Иосифтің таңдалған серіктерінің бірі болды. Осы байланыс Тааффеге Габсбургтар қызметіндегі көрнекті саяси мансапқа жол ашты. Ол Вена университетінде құқық білімін алып, 1852 жылы мемлекеттік қызметке қабылданды. 1861 жылдан бастап Прагадағы Богемия патшалық жерінің басқармасында қызмет етті, ал 1863 жылы Зальцбург герцогтығының Ландеспрезиденті (штадтольд) болып тағайындалды. Ол мемлекеттік министр Антон фон Шмерлингтің ақпан патенті конституциясын қолдады және 1864 жылы Богемиялық диетаға (zemský sněm, Landtag) мүше болып сайланды, бірақ онда ерекше көзге түспеді. 1867 жылы Министрлер кеңесінің төрағасы граф Ричард Белкреди оны Линцтегі Жоғарғы Австрия штадтольдтеріне тағайындады. Ағасы Карл (1823–1873), австро-венгр армиясындағы полковник қайтыс болғаннан кейін, Эдуард граф фон Тааффе ирландиялық титулдарға ие болды. Ол 1862 жылы графша Ирма Цакиге үйленді, одан төрт қызы мен Генри есімді бір ұлы дүниеге келді.
Taaffe was the second son of Count Louis Taaffe, 9th Viscount Taaffe (1791–1855), Austrian Minister of Justice during the Revolutions of 1848 and president of the court of appeal. His ancestor Francis Taaffe, 3rd Earl of Carlingford (1639–1704) had entered the service of the Habsburg monarchy in the 17th century; the family held large estates in Bohemia. As a child, Eduard Taaffe was one of the chosen companions of the young Archduke Francis Joseph, who in 1848 was crowned Emperor of Austria. That connection led to a distinguished political career for Taaffe in the service of the Habsburgs. He studied law at the University of Vienna and entered public service in 1852. From 1861 he served at the Bohemian crown land government in Prague and in 1863 was appointed Landespräsident (stadtholder) in the Duchy of Salzburg. He backed the implementation of the February Patent constitution under State Minister Anton von Schmerling and in 1864 became a member of the Bohemian Diet (zemský sněm, Landtag), where he did however not excel. In 1867 the Chairmen of the Ministers' Conference Count Richard Belcredi appointed him Upper Austrian stadtholder at Linz. By the death of his elder brother Charles (1823–1873), colonel in the Austro Hungarian Army, Eduard Graf von Taaffe succeeded to the Irish titles. He had married Countess Irma Tsaky in 1862, by whom he left four daughters and one son, Henry.
Министр-Президент (бірінші мерзім)
1867 жылғы Аустрия-Мажар келісімі кезінде император Франциск Иосиф оған граф Фридрих Фердинанд фон Бюст кабинетінде ішкі істер министрі лауазымын ұсынды. Маусым айында ол министрліктің вице-президенті болды, ал жыл соңында монархияның жаңадан құрылған австриялық бөлігінің алғашқы министрлігіне (Bürgerministerium) кірді. Келесі үш жыл бойы ол шатасқан саяси өзгерістерге белсенді қатысты және, мүмкін, императордың тілектерін басқа саясаткерлерден гөрі жақсырақ білдірді.
During the Austro Hungarian Compromise of 1867, Emperor Francis Joseph offered him the post of Minister of the Interior in Count Friedrich Ferdinand von Beust's cabinet. In June he became vice president of the ministry, and at the end of the year, he entered the first ministry (Bürgerministerium) of the newly organized Austrian portion of the monarchy. For the next three years, he took a notable part in the confused political changes, and probably more than any other politician represented the wishes of the emperor.
Екінші мерзім
Алайда, либералдар жаңа үкімет құра алмады, себебі көптеген аймақтардың өкілдері Императорлық кеңеске келмей, отставкаға кетті. Сәуір айында Потоцкий мен Тааффе қайтадан қызметке кірісті. Бірақ, соңғысы чехтермен келісімге келуге тырысқанда сәтсіз болды, нәтижесінде Хогенварттың клерикалды және федералистік кабинеті билікке келді. Тааффе Тироль губернаторы болды, алайда 1879 жылы либералдық үкімет құлаған соң, ол қайтадан жоғары лауазымға шақырылды. Алғашқыда ол үкіметті принциптерді өзгертпей жүргізуге тырысты, бірақ көп ұзамай феодалдық және федералистік партиялармен келісімге келу қажеттігіне көнді. Ол сол жылғы сайлауда ұлттық және клерикалды оппозицияның түрлі топтарына көпшілік дауыс беруге мүмкіндік берген келіссөздерді жүргізуге жауапты болды. Шілдеде ол министр-президент болды: бастапқыда ол либералдармен бірлесіп үкімет басқарды, бірақ бұл ұзаққа соқпады, сондықтан ол консерваторлардың қолдауына жүгінуге мәжбүр болды.
The Liberals, however, failed to form a new government, as the representatives of most of the territories refused to appear in the Imperial Council: they resigned, and in the month of April Potocki and Taaffe returned to office. The latter failed, however, in an attempt to come to an understanding with the Czechs, and in their turn, they had to make way for the Clerical and Federalist cabinet of Hohenwart. Taaffe now became governor of Tyrol, but in 1879, on the collapse of the Liberal government, he was recalled to high office. At first, he attempted to carry on the government without a change of principles, but he soon found it necessary to come to an understanding with the Feudal and Federal parties and was responsible for the conduct of the negotiations which, in the elections of the same year, gave a majority to the different groups of the National and Clerical opposition. In July he became minister president: at first, he still continued to govern with the Liberals, but this was soon made impossible, and he was obliged to turn for support to the Conservatives.
1882 жылғы сайлау реформасы
Граф Тааффе көбінесе 1882 жылғы сайлау реформасымен еске алынады, ол 24 жастан асқан ерлер үшін дауыс беруге қажетті ең төменгі салық мөлшерін 5 гульденге дейін төмендетті. Бұл реформаға дейін салық мөлшері жергілікті түрде белгіленгенімен, көбінесе одан да жоғары болды, сондықтан Цислейтанияның еркек халқының бар болғаны 6% ғана дауыс беруге құқылы болды. Дегенмен, тіпті осы реформадан кейін де, сайлаушылардың төрт санаттары салық төлемінің мөлшеріне қарай әртүрлі дауыс салмағына ие болды. Келесі сайлау реформасын 1896 жылы Казимир Феликс Граф Бадени жүзеге асырды, ол Тааффеге қарағанда неғұрлым радикалды реформаларды өткізуге қол жеткізді.
Count Taaffe is mostly remembered for his election reform of 1882, which reduced to 5 guilders the minimum tax base required for men over the age of 24 to vote. Before this reform, the tax base was set locally, but was usually at a considerably higher level, so that only 6% of the male population of Cisleithania had been entitled to vote. However, even after this reform, there were still four classes of voters whose vote counted differently, depending on how much tax an individual was paying. The next election reform was enacted in 1896 by Kasimir Felix Graf Badeni, who succeeded in bringing about more radical reforms than Taaffe had achieved.