Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1979 жылы Стивен Спилбергтің түсірген фильмі.
1979 film by Steven Spielberg
Фильм сыншылар тарапынан әртүрлі пікірлер алды – сценарийі, қарқыны мен юморы сынға ұшырады, бірақ визуалды эффектілері, дыбысы, өндіріс дизайны, Джон Уильямстың музыкасы және операторлық жұмысы жоғары бағаланды. «1941» фильмі Спилбергтің көптеген басқа фильмдері сияқты қаржылық және сындық сәттілікке жете алмады, бірақ бәрібір орташа табыс әкелді. 1980-жылдары ABC телеарнасында кеңейтілген нұсқасы көрсетілгеннен кейін фильмге кейінірек үлкен қызығушылық туды, содан кейін теледидарда көрсетілуі және үй видеонарықтары арқылы қайта шығарылып, культты фильм мәртебесіне ие болды.
The film received heavily mixed reviews from critics with criticism towards the script, pacing, and humor, but praise towards the visual effects, sound, production design, John Williams's score, and cinematography. 1941 was not as financially or critically successful as many of Spielberg's other films, but was still a moderate box office success. It received belated popularity after an expanded version aired on ABC in the 1980s, with subsequent television broadcasts and home video reissues, raising it to cult status.
Сюжет
1941 жылғы 13 желтоқсанда сағат 7:01-де (Пёрл-Харборға шабуылдан кейін алты күн өткен соң) Акиро Митамура басқаратын және Кригсмарин офицері Вольфганг фон Клейншмидтті алып жүретін Жапон императорлық әскери-теңіз флотының су асты кемесі Калифорния жағалауында су бетіне шықты. Лос-Анджелесте "құрметті" нәрсені жоюды қалайтын Митамура Голливудты нысанаға алуға шешім қабылдайды. Сол күні таңертең 10-шы бронетанкті дивизияның М3 Ли танкының экипажы – сержант Фрэнк Три, капрал Чак Ситарски және жекелеген сарбаздар Фоули, Риз және Хеншоу Лос-Анджелестегі ыдыс жуушы Уолли Стивенс пен оның досы Деннис ДеСото жұмыс істейтін кафеде таңғы ас ішіп отырды. Уолли сол күні кешке клубта өзінің сүйіктісі Бетти Дугласпен би байқауына қатысуды жоспарлап отыр. Өте тез ашуға бейім Ситарски Уоллиді бірден ұнатпайды, оны итеріп, төбелес шығарып, Уоллиді ұятқа қалдырады. АҚШ Әскери-әуе күштерінің капитаны Уайлд Билл Келсо батыс штаттарда жапондық күштерді іздеу үшін өзінің Curtiss P-40 Warhawk ұшағымен айналып жүріп, қаостың тууына себепкер болады. Сол уақытта Лос-Анджелесте генерал-майор Джозеф Стилвелл Жапония Калифорнияға шабуыл жасайды деп сенетін халықты тыныштандыруға тырысады. Лонг-Бичтегі Догерти Филдте өткен баспасөз конференциясында Стилвеллдің көмекшісі капитан Лумис Биркхед өзінің бұрынғы махаббаты Дона Страттонмен кездеседі, ол генерал Стилвеллдің жаңа хатшысы болып жұмыс істейді. Донаның ұшақтарға қызығуын білген Биркхед оны азғыру үшін B-17 бомбалаушының кабинасына шақырады. Оның әрекеті сәтсіз аяқталғанда, Дона оны ұрып, құлаған Биркхед кездейсоқ бомба тастайды, ол конференция трибунасына соғылып, жарылады, бірақ Стилвелл мен көрермендер зардапсыз қашып үлгереді. Санта-Моникадағы әкесі Уорд Дуглас пен оның әйелі Джоанның мұхит жағалауындағы үйінде Бетти мен оның досы Максин Дексхаймер, енді USO хостестері болған қыздар, Уоллиге енді тек әскери қызметшілермен ғана билеуге рұқсат етілгенін айтады, себебі олар қазір клубқа кіре алатын жалғыз ер адамдар. Уолли Уорд келгенде гаражда жасырынып отырады, ол оны ұнатпайды. Сержант Три мен оның экипажы келіп, Уорд пен Джоанға армия олардың ауласына зениттік артиллериялық батареяны орнатуды қалайтынын хабарлайды. Ситарски Беттиге сүйкелесе бастайды, ал Уолли жасырынып отырған шатырдан құлайды. Уолли мен Ситарски бір-бірін кафеден таниды, ал сержант Тридің экипажы Уоллиді үйден шығарып жібергеннен кейін, оны өтіп бара жатқан қоқыс тасығыш машинаға лақтырады. Осы уақытта жапондық су асты кемесі компасы бұзылғаннан кейін Лос-Анджелесті іздеу кезінде жоғалып кетеді. Құрлыққа түскен топ ағаш кесуші Холлис "Холли" Вудты ұстап алады. Су асты кемеде Холлисті тексергенде экипаж кішкентай ойыншық компасты табады, ол Холлис жұтып қояды. Экипаж Холлисті жүзік суын ішуге мәжбүрлеп, компасты шығаруға тырысқаннан кейін, ол су асты кемесінен қашып құтылады. Уордтың көршісі, Жердегі бақылаушылар корпусының Анжело Сциоли Клод пен Гербті Оушен Фронт ойын-сауық паркіндегі әшекейлі дөңгелекке жау ұшақтарын іздеу үшін орнатады. Донаны ұшаққа отырғызуға бейім Биркхед оны Барстоудағы 501-ші бомба тарату бөлімшесіне апарады, онда ақыл-санасы тұрақсыз полковник "Жаңғыртқыш" Маддокс оларға ұшақ беруге рұқсат береді. Ақыры ұшақта болғандықтан қозған Дона ұшу кезінде Биркхедті зорлай бастайды. USO клубында Ситарски Беттиді биге тартады. Уолли жасырын кіріп, Беттимен қайта қосылады. Олар би байқауында жеңіске жетеді, ал тез ашуға бейім Ситарски Уоллиді ұрып, солдаттар, теңізшілер мен зооттықтар арасында төбелес басталады, ол көшеге таралып, көтеріліске ұласады. Сержант Три мен оның экипажы төбелесті тоқтатады, Лос-Анджелес жоғары сақтық режиміне көшкен кезде Биркхед пен Дона қала үстінен ұшып өтеді және зениттік артиллерия оларға оқ атып жатыр. Келсо оларды қуалайды және атып түсіреді, нәтижесінде олар Ла Бреа бидайық орларына құлайды. Клод пен Герб Келсоның өтіп бара жатқан P-40 ұшағын жапондық "Нуль" деп қате санап, атып түсіреді; Келсо қалаға құлап түседі, онда ол пирске келген жапондық су асты кемесі туралы әскери билік органдарына хабарлайды. Уолли ағаш кездейсоқ жарақат алғаннан кейін танкты басқаруға тағайындалады және Ситарски Беттиге шабуыл жасағанда оны құтқарады. Келсо ескерткеннен кейін Уолли, Бетти, Деннис және танкерлер пирске бет алады, ал Келсо мотоциклмен оларды қуалайды. Дугластың үйінде Уорд су асты кемесін көреді және оған зениттік артиллериядан оқ атып, үйін толығымен қиратады. Су асты кеме жауап қайтарады, әшекейлі дөңгелекке тиеді, ол мұхитқа құлайды. Фон Клейншмидт су асты кемесін ертерек кері шегінуге мәжбүрлегенде, Митамура оны борттан лақтырып жібереді. Танк келіп, су асты кеме пирсті торпедамен атқаннан кейін батып кетеді. Келсо пирстен секіріп, су асты кемесіне жүзіп жетеді, онда жапондықтар оны ұстап алады. Капитан миссияны құрметті табыс деп санайды және су асты кеме кетеді. Ертесі күні Стилвелл мен әскерлер Дугластың үйінің қирандыларына келеді, онда бас кейіпкерлер жиналған. Уорд олардың Рождествосын жау бұзбайтынын айтады, осыны символдау үшін ол кіреберіс есігіне Рождестволық гүл шоғын шегелейді, нәтижесінде тұрақсыз үй төбесінен құлайды. Көңілсіздікке толы халықтың дауласып жатқанын көрген Стилвелл сержант Триге: "Соғыс ұзаққа соғылады" дейді.
On Saturday, December 13, 1941, at 7:01 a. m. (six days after the attack on Pearl Harbor), an Imperial Japanese Navy submarine, commanded by Akiro Mitamura and carrying Kriegsmarine officer Wolfgang von Kleinschmidt, surfaces off the Californian coast. Wanting to destroy something "honorable" in Los Angeles, Mitamura decides to target Hollywood. Later that same morning, a 10th Armored Division M3 Lee tank crew, consisting of Sergeant Frank Tree, Corporal Chuck Sitarski, and Privates Foley, Reese, and Henshaw, are having breakfast at a cafe in Los Angeles where dishwasher Wally Stephens and his friend Dennis DeSoto work. Wally is planning to enter a dance contest at a club that evening with his girlfriend, Betty Douglas. Sitarski, who has an extremely short temper, instantly dislikes Wally and trips him, causing a fight and leaving Wally humiliated. United States Army Air Forces Captain Wild Bill Kelso wildly cruises his Curtiss P 40 Warhawk around the western states in search of Japanese forces, leaving chaos in his wake. Meanwhile, in Los Angeles, Major General Joseph W. Stilwell attempts to calm the public, who believe Japan will attack California. During a press conference at Daugherty Field in Long Beach, Captain Loomis Birkhead, Stilwell's aide, meets his old flame Donna Stratton, who is General Stilwell's new secretary. Aware that Donna is sexually aroused by airplanes, Birkhead lures her into the cockpit of a B 17 bomber to seduce her. When his attempt fails, Donna punches him; as he falls, Birkhead accidentally releases a bomb, which rolls against the conference's grandstand and explodes, though Stilwell and the crowd escape unhurt. At the Santa Monica oceanside home of her father Ward Douglas and his wife Joan, Betty and her friend Maxine Dexheimer, who have just become USO hostesses, tell Wally that they are only allowed to dance with servicemen as they are now the only male patrons allowed in the club. Wally hides in the garage when Ward, who disapproves of him, appears. Sgt. Tree and his crew arrive and inform Ward and Joan that the army wants to install an anti aircraft battery in their yard. Sitarski begins flirting with Betty, and Wally falls from the loft where he was hiding. Wally and Sitarski recognize each other from the cafe, and the Sgt. Tree’s crew dumps Wally into a passing garbage truck after ejecting him from the premises. Meanwhile, the Japanese submarine has become lost trying to find Los Angeles after their compass malfunctions. A landing party goes ashore and captures lumberjack Hollis "Holly" Wood. Aboard the sub, Hollis is searched and the crew is excited to find a small toy compass, which Hollis swallows. After the crew attempts to make Hollis excrete the compass by forcing him to drink prune juice, he escapes from the submarine. Ward's neighbor, Angelo Scioli of the Ground Observer Corps, installs Claude and Herb in the Ferris wheel at the Ocean Front Amusement Park to scout for enemy aircraft. Determined to get Donna into an airplane, Birkhead drives her to the 501st Bomb Disbursement Unit in Barstow, where the mentally unstable Colonel "Mad Man" Maddox lets them borrow a plane. Donna, aroused from finally being in an airplane, begins to ravish Birkhead during the flight. At the USO club, Sitarski drags Betty into the dance. Wally sneaks in and reunites with Betty. They win the dance contest, and the short tempered Sitarski punches Wally, setting off a brawl between soldiers, sailors and zoot suiters which spills into the street and becomes a riot. Sgt. Tree and his crew break up the melee, just before L. A. goes on high alert when Birkhead and Donna fly over the city and anti aircraft batteries open fire on them. Kelso pursues and shoots it down, causing it to land into the La Brea Tar Pits. Claude and Herb shoot down Kelso's passing P 40 after mistaking it for a Japanese Zero; Kelso crashlands in the city, where he informs the military authorities about the Japanese sub he spotted at the pier. Wally is put in command of the tank after Tree is accidentally incapacitated, and rescues Betty while Sitarski is accosting her. After Kelso's alert, Wally, Betty, Dennis and the tankers set off for the pier, followed by Kelso on a motorcycle. At the Douglas' home, Ward spots the surfaced submarine and begins firing the anti aircraft gun at it, wrecking his whole house in the process. The sub returns fire, hitting the Ferris wheel, which rolls into the ocean. When von Kleinschmidt tries to force the sub to retreat early, Mitamura throws him overboard. The tank arrives and then sinks when the submarine torpedoes the pier. Kelso jumps off the pier and swims to the submarine, where he is captured by the Japanese. The captain considers the mission an honorable success, and the sub departs. The next morning, Stilwell and soldiers arrive at the remains of the Douglas home, where the other protagonists have gathered. Ward vows that their Christmas will not be ruined by the enemy; to symbolize his point, he nails a Christmas wreath to his front door, causing his unstable house to collapse down the hillside. Stilwell, observing the disheveled crowd arguing, tells Sgt. Tree, "It's going to be a long war."
Өндіріс
Стивен Спилбергтің «Стэнли Кубрик: Суреттердегі өмір» атты деректі фильмінде айтылғандай, Кубрик 1941 жылғы фильмнің комедия емес, драма ретінде таныстырылуын ұсынған. 1941 жылы Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейінгі оқиғалардың хаосын Дэн Айкройдтың кейіпкері, сержант Три, «Егер мен бір нәрсені көруге шыдамасам, ол – америкалықтардың бір-бірімен соғысуы» деп қайта-қайта айту арқылы бейнелейді. 1941 жылы жапон актері Тоширо Мифуне қатысқан азаматтық американдық фильмдердің бірі болып табылады. Бұл Мифуненің жапон және ағылшын тілдерінде өзінің даусымен сөйлеген жалғыз американдық фильмі. Алдыңғы фильмдерінде Мифуненің сөздерін Пол Фриз дубляждаған. Бастапқыда Спилберг Майер Мишкиннің өзін сомдауын қалаған, бірақ Screen Actors Guild ережелеріне сәйкес, киноагенттердің актерлік қызметпен айналысуына тыйым салынғандықтан Игги Вольфингтонды таңдауға мәжбүр болды. USO-дағы тәртіпсіздік көрінісінде, әскери полиция офицерін өрт сөндіру машинасының бағанасынан мейрамхана терезесінен лақтырғанда, Белуши «Крестный отец» фильміндегі Марлон Брандоға ұқсатып жасалған макияжбен спагетти жеп отырғанын көруге болады, оны ол Saturday Night Live-тағы пародиалық көрінісінде танымал еткен. Белуши Спилбергке екінші кейіпкер ретінде пайда болғысы келетінін айтқан, және бұл идея Спилбергке қызықты болып көрінген. M3 танкысы Лулу Белл (жарысқа қатысатын жылқының құрметіне аталған) және трактордан жасалған макет, 1943 жылғы Хамфри Богарттың «Сахара» фильміндегі Lulubelle аталған нағыз M3 танкысына құрмет көрсеткен. Танымал модельші Грег Джин осы фильмде жұмыс істеді, кейіннен «Жұлдызды жол: Келесі ұрпақ» эпизодындағы «Себеп және салдар» эпизодында USS Bozeman ғарыш кемесі үшін «NCC 1941» корпус нөмірін пайдаланды. Пол Де Рольф фильмнің хореографиясын жасады. 1941 жылы Universal Studios-та ұзақ жылдар бойы сценарий жетекшісі болған Чарльзи Брайанттың естелігіне арналған. Ол «Жау» және «Жақын кездесулер» фильмдерінде де жұмыс істеген, және ол күтпеген жерден қайтыс болмаса, осы фильмде де сол міндеттерді орындамақ еді.
According to Steven Spielberg's appearance in the documentary Stanley Kubrick: A Life in Pictures, Kubrick suggested that 1941 should have been marketed as a drama rather than a comedy. The chaos of the events following the Pearl Harbor attack in 1941 is summarized by Dan Aykroyd's character, Sgt. Tree, who repeatedly states, 'If there's one thing I can't stand seeing, it's Americans fighting Americans." 1941 is also notable as one of the few American films featuring Toshiro Mifune, a popular Japanese actor. It is also the only American film in which Mifune used his own voice in speaking Japanese and English. In his previous movies, Mifune's lines were dubbed by Paul Frees. Initially Spielberg wanted Meyer Mishkin to portray himself, but had to cast Iggie Wolfington because of Screen Actors Guild regulations barring film agents from working as actors. During the USO riot scene, when a military police officer is tossed into the window of a restaurant from the ladder of a fire engine, Belushi is seen eating spaghetti, in makeup to resemble Marlon Brando in The Godfather, whom he famously parodied in a sketch on Saturday Night Live. Belushi told Spielberg he wanted to appear as a second character and the idea struck Spielberg as humorous. The M3 tank Lulu Belle (named after a race horse) and fashioned from a mocked up tractor, paid homage to its forebear in Humphrey Bogart's 1943 movie Sahara where an authentic M3 named Lulubelle was prominently featured. Renowned modelmaker Greg Jein worked on the film, and would later use the hull number "NCC 1941" for the starship USS Bozeman in the Star Trek: The Next Generation episode "Cause and Effect". Paul De Rolf choreographed the film. 1941 is dedicated to the memory of Charlsie Bryant, a longtime script supervisor at Universal Studios. She had worked on both Jaws and Close Encounters, and would have reprised those duties with this film had she not unexpectedly died.
Арнайы әсерлер
1941 жылы «Оскар» жүлдесін алған Л. Б. Эбботт пен А. Д. Флауэрс командасы фильмдегі арнайы эффекттерге жауапты болды. Бұл фильм Академия сыйлығына ұсынылған, көптеген арнайы эффекттерге толы, динамикалық әрекеттерімен және камералық түсірілімдерімен кеңінен танымал.
The Oscar winning team of L. B. Abbott and A. D. Flowers were in charge of the special effects on 1941. The film is widely recognized for its Academy Award nominated special effects laden progressive action and camera sequences.
Трейлер
1941 жылғы алдын ала трейлер, фильмнің атқарушы продюсері және қосымша сценарий авторы Джон Милиус режиссерлік еткен, Айкройдтың дауысы Белушидің Келсо кейіпкері (мұнда қателікпен "Wild Wayne" деп, "Wild Bill" емес, аталған) ұшағын қондырғаннан кейін көрермендерге АҚШ Қарулы Күштеріне қосылуға шақырып, елдің жаулап алыну қаупі бар екенін ескертеді (мысалы, "көше тақталары жапон тілінде жазылуы мүмкін!").
The advance teaser trailer for 1941, directed by the film's executive producer/co story writer John Milius, featured a voice over by Aykroyd as Belushi's character Kelso (here erroneously named "Wild Wayne" and not "Wild Bill"), after landing his plane, gives the viewers a pep talk encouraging them to join the United States Armed Forces, lest they find one morning that the country will have been taken over (for instance, "the street signs will be written in Japanese! ").
Музыка
1941 жылғы музыкалық партитураны Джон Уильямс жазды және дирижерлік етті. Фильмнің атау маршы бүкіл фильм бойында қолданылады және ол фильм үшін жазылған ең есте қаларлық туынды болып табылады. (Спилберг бұл Уильямстың сүйікті маршы екенін айтқан.) Музыкалық партитураға Джон Уильямстың "Swing, Swing, Swing" атты свинг композициясы да кіреді. Бұған қоса, партитурада Гленн Миллердің "In the Mood" әнінің үлгісі және The Andrews Sisters тобының 1940 жылдардағы "Daddy" мен "Down by the Ohio" атты екі жазбасы бар. Ирландиялық "The Rakes of Mallow" әні USO-дағы төңкеріс кезінде естіледі. Фильмнің LaserDisc және DVD нұсқаларында алғашқы саундтрек альбомында жарияланбаған қосымша музыкалық сигналдар бар жеке музыка арналары бар. 2011 жылы La La Land Records компаниясы Sony Music және NBCUniversal компанияларымен бірлесіп, Джон Уильямстың фильмге арналған толық саундтрегінің кеңейтілген 2 дискілік нұсқасын, сондай-ақ бұрын естілмеген балама сигналдарды, көзді ұшқындыратын музыканы және түпнұсқа альбомның жаңадан өңделген нұсқасын шығарды. Бірінші дискіде фильмнің музыкасы бар, ол Уильямстың фильмнің бастапқы монтаждарына сәйкес түзілген.
The musical score for 1941 was composed and conducted by John Williams. The titular march is used throughout the film and is perhaps the most memorable piece written for it. (Spielberg has said it is his favorite Williams march.) The score also includes a swing composition titled "Swing, Swing, Swing" composed by John Williams. In addition, the score includes a sound alike version of Glenn Miller's "In the Mood", and two 1940s recordings by The Andrews Sisters, "Daddy" and "Down by the Ohio". The Irish tune "The Rakes of Mallow", is heard during the riot at the USO. The LaserDisc and DVD versions of the film have isolated music channels with additional cues not heard on the first soundtrack album. In 2011, La La Land Records, in conjunction with Sony Music and NBCUniversal, issued an expanded 2 CD soundtrack of the complete John Williams score as recorded for the film, plus never before heard alternative cues, source music, and a remastered version of the original album. Disc One, containing the film score, presents the music as Williams originally conceived based on early cuts of the movie.
Шығару
Фильмнің алдын ала көрсетілімі шамамен екі жарым сағатқа созылды, бірақ үлкен қаржылық инвестиция салған Columbia Pictures және Universal Pictures компаниялары оның блокбастер болу үшін тым ұзақ екенін ойлады. Бастапқы кинотеатрлық көрсетілім Спилбергтің қарсылығына қарамастан, екі сағаттан сәл кемге дейін қысқартылды. Сонымен қатар, Далласта инвесторларға көрсетілгеннен кейін фильмнің шығуы бір айға кешіктірілді, себебі алынған сын емес, кері пікірлер Спилбергке фильмнің алғашқы 45 минутынан қайта өңдеуге мүмкіндік берді. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 1979 жылдың 13 желтоқсанында Голливудтағы Cinerama Dome кинотеатрында болды, ал ертесі күні ол жалпы жұртқа көрсетілді.
The film was previewed at approximately two and a half hours, but Columbia Pictures and Universal Pictures, which both had a major financial investment, felt it was too long to be a blockbuster. The initial theatrical release was edited down to just under two hours, against Spielberg's wishes. Additionally, the release of the film was delayed by a month after a preview screening to investors in Dallas received negative reviews to allow Spielberg to reedit the first 45 minutes of the film. The film premiered at the Cinerama Dome in Hollywood on December 13, 1979, before opening to the public the following day.
Үй медиасы
1980 жылы "Үшінші түрдің жақын кездесулері" фильмінің "Арнайы басылымы" сәтті болғаннан кейін, Спилбергке өзінің түпнұсқа режиссерлік нұсқасын көрсету үшін 1941 фильмінің "кеңейтілген нұсқасын" жасауға рұқсат берілді. Бұл нұсқа телеарналар үшін жасалды (ол тек бір рет ABC арнасында көрсетілді, бірақ бірнеше жылдан кейін Disney арнасында да көрінді). Алғаш рет 1980 жылы MCA Videocassette Inc. компаниясынан, ал 1986 және 1990 жылдары MCA Home Video компаниясынан VHS және Betamax форматтарында шығарылды. 1995 жылы осыған ұқсас кеңейтілген нұсқа (қосымша түсірілген материалдармен және бірнеше ұсақ өзгерістермен) LaserDisc форматында жарық көрді. Ол 101 минуттық деректі фильмді қамтыды, онда Спилберг, атқарушы продюсер Джон Милиус, сценаристтер Роберт Земекис және Боб Гейл, монтажшы Майкл Кан, композитор Джон Уильямс және фильмге қатысқан басқа да адамдармен сұхбаттар болды. Бұл жиынтыққа жеке музыкалық трек, үш трейлер, жойылған көріністер, фотосуреттер галереясы және фильм туралы сын-пікірлер де кірді. Бұл нұсқа кейін 1998 жылы VHS, 1999 жылы DVD форматында шығарылды және 2002 жылы DVD-де қайта шығарылды. DVD-де 1995 жылғы LaserDisc жиынтығының барлық мүмкіндіктері бар. Ол 2000 жылы Джон Белушидің жинағында, "Animal House" және "The Blues Brothers" фильмдерінің коллекционерлік басылымдарымен бірге DVD-де қайтадан жарық көрді. 2014 жылдың 14 қазанында Universal Pictures компаниясы 1941 фильмін Blu-ray форматында Стивен Спилбергтің режиссерлік туындыларының жинағының бөлігі ретінде шығарды. Дискіде фильмнің театрлық (118 минут) және кеңейтілген (146 минут) нұсқалары, фильмнің түсірілу тарихы туралы деректі фильм, түсірілім кезінде түсірілген фотосуреттер (LaserDisc коллекционерлік басылымынан алынған) және трейлерлер бар. Бірақ LaserDisc және DVD нұсқаларында болған жеке музыкалық трек Blu-ray нұсқасында жоқ. Blu-ray нұсқасы 2015 жылдың 5 мамырында шығарылды. Heavy Metal және Arrow Books компаниялары Аллен Ашерман, Стивен Р. Бисетте және Рик Вейч авторлығында фильмге байланысты, журнал көлеміндегі комикстер жинағын шығарды. Комикстер фильмнің тікелей бейімделуі емес, одан әлдеқайда ерекшеленеді және әзіл-қалжыңға толы. Спилберг кітапқа кіріспе жазды.
After the success of his 1980 "Special Edition" of Close Encounters of the Third Kind, Spielberg was given permission to create his own "extended cut" of 1941 to represent his original director's cut. This was done for network television (it was only shown on ABC once, but it was seen years later on The Disney Channel). It was first released on VHS and Betamax in 1980 from MCA Videocassette Inc. and from MCA Home Video in 1986 and 1990. A similar extended version (with additional footage and a few subtle changes) was released on LaserDisc in 1995. It included a 101 minute documentary featuring interviews with Spielberg, executive producer John Milius, writers Robert Zemeckis and Bob Gale, editor Michael Kahn, composer John Williams and others involved. This set also included an isolated music score, three theatrical trailers, deleted scenes, photo galleries, and reviews of the movie. This cut was later released on VHS in 1998, and later on DVD in 1999 and was rereleased on DVD again in May 2002. The DVD includes all features from the 1995 Laserdisc Set. It was released again on DVD in 2000 in a John Belushi box set along with the collector's editions of Animal House and The Blues Brothers. On October 14, 2014, Universal Pictures released 1941 on Blu ray as part of their Steven Spielberg's Director's Collection box set. The disc features both the theatrical (118 minutes) and extended version (146 minutes) of the film, a documentary of the making of the film, production photographs (carried over from the LaserDisc collector's edition), and theatrical trailers, although the isolated score that was included on the Laserdisc and DVD releases is not present on the Blu ray. The standalone Blu ray version was released on May 5, 2015. Heavy Metal and Arrow Books produced a magazine sized comics tie in to the film, by Allen Asherman, Stephen R. Bissette, and Rick Veitch, which rather than being a straight adaptation, varies wildly and humorously from the film. Spielberg wrote the book's introduction.
Кассалық жинақ
Тарих кітаптарында үлкен сәтсіздік ретінде жазылған, бірақ ол сәтсіздік емес. Фильм Стивеннің басқа фильмдерінен, оның ең табысты фильмдерінен күткендей ақша әкелмеді, әрине. Бірақ фильм мүлде сәтсіздікке ұшырамады. Universal және Columbia екеуі де одан жақсы пайда тапты. "Жаулар" және "Үшінші дәрежедегі жақын кездесулер" фильмдерінен қарағанда 1941 жылы аз түсім көрсеткендіктен, оны кассалық апат деп жаңылыстырады, бірақ шындығында 1941 жылы әлем бойынша 90 миллион доллар жинап, пайда әкелді, осылайша сәтті фильм болды.
Quote box|width=33%|quote="It is down in the history books as a big flop, but it wasn't a flop. The movie didn't make the kind of money that Steven's other movies, Steven's most successful movies have made, obviously. But the movie was by no means a flop. And both Universal and Columbia have come out of it just fine. "|source=—Bob Gale Because 1941 grossed significantly less than Jaws and Close Encounters of the Third Kind, the film has been erroneously thought to be a box office disaster, but in actuality, 1941 grossed $90 million worldwide and returned a profit, making it a success.
Сыншыл реакция
Джин Сискел «Чикаго Трибьюн» газетінен фильмге төрт жұлдыздың екі жарымсын берді, онда ол фильмнің визуалды эффектілерін мақтады, бірақ «Бұл жерде тым көп майлылық, соның ішінде бітпейтін жекпе-жектер мен билер, бірнеше минуттан кейін мағынасын жояды» деді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің рецензиясында Винсент Канби былай деп жазды: «Күлікті тудырмайтын кейіпкерлер тым көп. Бір мезгілде болып жатқан оқиғалар көп, олар көптеген қиылыстарды қажет етеді, ал байланысы жоқ анекдоттардың арасындағы қиылыстар, керісінше, күлімдеуді жылдам өлтіруі мүмкін. Барлығы тым үлкен. Slapstick гэгтері, өте мұқият хореографияланған, күлкіге жеткізбейді, олар тым ұзаққа созылады. Бұл режиссердің немесе монтажшының кінәсі ме, жоқ па, білмеймін, бірақ мен комедияның уақытын осылай нашар бағаланғанын көріп көрмедім». «Variety» журналы фильмді «көрнекілік жағынан бай, бірақ комедия жағынан кемшін» деп атады, журнал «1941 жылы Спилбергтің физикалық комедияға деген құмарлығынан зардап шегеді, тіпті гэгтерде танктер, ұшақтар мен су асты кемелері болғанда да, әдеттегі экрандық көңіл көтеруден гөрі». Роджер Эберт «Чикаго Сан-Таймс» газетінен фильмге төрт жұлдыздың жартысын берді, ол фильмнің «материалды кез келген құнмен қозғалтуға тырысқандай, хаотикалық түрде біріктірілгенін» айтты. «Фильм ақырында біздің көзімізге және құлағымызға шабуыл жасайды, үздіксіз кульминациялар, айқайлар, жарылыстар, қос рет түсірулер, көрініс әзілдері және этникалық әзілдердің соңында қызықсыз». Ол фильмнің басты мәселесі «кейіпкерлер мен оқиғаның негізгі деңгейі туралы ешқашан ойланбағандығы» деп атады. Чарльз Шамплин «Лос-Анджелес Таймс» газетінде: «Егер 1941 жылы ашуландырса (әрі сіз оны күдікті деп ойласаңыз да болады), онда бұл фильм тек қымбат құмарлық сияқты көрінеді, оны қалай айтуға болатынын білетіндердің туындысы, егер олардың айтуға бірдеңелері болса». Дейв Кехр «Чикаго Ридер» газетінде оны «жақсы фильмнің ертерек тоқтаған ойыншығы» деп атады. «Кейіпкерлер соншалықты дөңгелек суреттелген, фильмде адамзаттың негізі жоқ сияқты, ондағы адамдар үнемі ақымақ, ал физикалық комедия тез арада балалық деструктивтілікке ұласады». Көп жылдар өткен соң, фильмді сыншылар қайта бағалады, мысалы, Ричард Броди «Нью-Йоркерде» «Спилбергтің бостандыққа жақын келген фильмі» және «Ол білетін шектен асып түсуге тырысқан жалғыз фильм» деп мәлімдеді. «Оның сәтсіздіктері, табысқа деген қажеттілігі оны, мүмкін, түпкілікті тежеді». «Чикаго Ридер» журналының журналисі Джонатан Розенбаум 1941 жылды Спилбергтің 2001 жылғы «Жасанды интеллектке» дейінгі ең жақсы фильмі деп бағалады, 1941 жылғы виртуоздықтан әсерленгенін және оның «адал, қарапайым рухтылығы мен жасөспірімдік құрметсіздігі» оны «Спилбергтің жанына жақын» деп ойлағанын жазды. Джек Николсонның айтуынша, режиссер Стэнли Кубрик Спилбергке 1941 жылдың «жақсы, бірақ күлкілі емес» екенін айтқан. Спилберг 1941 жылды музыкалық фильмге айналдыруды ойластырғанын айтып, «кейін қарасақ, бұл көмектескен болар» деп ойлады. 1990 жылы британдық кино сарапшысы Барри Норманмен сұхбаттасқанда Спилберг 1941 жылға деген аралас қабылдау оның мансабындағы ең маңызды сабақтардың бірі екенін мойындады, «Жақсы» және «Үшінші түрдегі кездесулер» фильмдерінің сәттілігінен кейін жеке мақтанға берілгенін айтты. Ол сондай-ақ 1941 жылғы экшн және миниатюралық сахналарды (мысалы, фильмнің финалында дөңгелектің құлауы) екінші бөлімнің режиссерлері мен модельдік бөлімшелеріне бермегеніне өкінді, бұл оның келесі фильмінде, «Жоғалған сандықтың іздеушілерінде» істейтін нәрсесі. Ол сондай-ақ «Кейбір адамдар бұл бақылаудан шыққан өндіріс деп ойлайды, бірақ олай емес. Экранда болған оқиғалар бақылаудан шықты, бірақ өндіріс бақылауда болды. Мен бұл фильмді ұнатпаймын. Мен оған ұялмадым, тек ол жеткілікті күлкілі емес деп ойлаймын». Rotten Tomatoes веб-сайтында фильмге 41% мақұлдау бағасы берілді, 27 рецензия негізінде, орташа бағасы 5,1/10. «Стивен Спилбергтің көңілді комедияға жасаған талпынысы идеялардың көптігімен құлдырап, шатастырып, шатастырып жатыр». Metacritic-те фильмнің орташа баллы 100 баллдан 34-ке жетті, бұл «жалпы жағымсыз пікірлерді» білдіреді.
Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film two and a half out of four stars in which he applauded the film's visual effects, but stated "[T]here is so much flab here, including endless fistfights and huge dance production numbers that become meaningless after a few minutes." Writing in his review for The New York Times, Vincent Canby wrote "There are too many characters who aren't immediately comic. There are too many simultaneous actions that necessitate a lot of cross cutting, and cross cutting between unrelated anecdotes can kill a laugh faster than a yawn. Everything is too big The slapstick gags, obviously choreographed with extreme care, do not build to boffs; they simply go on too long. I'm not sure if it's the fault of the director or of the editor, but I've seldom seen a comedy more ineptly timed." Similarly, Variety labeled the movie as "long on spectacle, but short on comedy" in which the magazine felt "1941 suffers from Spielberg's infatuation with physical comedy, even when the gags involve tanks, planes and submarines, rather than the usual stuff of screen hijinks. Pic is so overstuffed with visual humor of a rather monstrous nature that feeling emerges, once you've seen 10 explosions, you've seen them all." Roger Ebert of the Chicago Sun Times gave the film one and a half stars out of four, writing that the film "feels forced together chaotically, as if the editors wanted to keep the material moving at any cost. The movie finally reduces itself to an assault on our eyes and ears, a nonstop series of climaxes, screams, explosions, double takes, sight gags, and ethnic jokes that's finally just not very funny." He labeled the film's central problem on having been "never thought through on a basic level of character and story." Charles Champlin, reviewing for the Los Angeles Times, commented "If 1941 is angering (and you may well suspect that it is), it is because the film seems merely an expensive indulgence, begat by those who know how to say it, if only they had something to say." Dave Kehr of The Chicago Reader called it "a chattering wind up toy of a movie [that] blows its spring early on. The characters are so crudely drawn that the film seems to have no human base whatsoever the people in it are unremittingly foolish, and the physical comedy quickly degenerates into childish destructiveness." Years later, the film would be re appraised by critics like Richard Brody of The New Yorker, who claimed it was "the movie in which [Spielberg] came nearest to cutting loose" and "the only movie where he tried to go past where he knew he could its failure, combined with his need for success, inhibited him maybe definitively." Jonathan Rosenbaum of The Chicago Reader would hail 1941 as Spielberg's best film until 2001's A. I. Artificial Intelligence, writing that he was impressed by the virtuosity of 1941 and argued that its "honest mean spiritedness and teenage irreverence" struck him as "closer to Spielberg's soul" than more popular and celebrated works like E. T. the Extra Terrestrial and The Color Purple. According to Jack Nicholson, director Stanley Kubrick allegedly told Spielberg that 1941 was "great, but not funny." Spielberg joked at one point that he considered converting 1941 into a musical halfway into production and mused that "in retrospect, that might have helped." In a 1990 interview with British film pundit Barry Norman, Spielberg admitted that the mixed reception to 1941 was one of the biggest lessons of his career, citing personal arrogance that had gotten in the way after the runaway success of Jaws and Close Encounters of the Third Kind. He also regretted not ceding control of 1941s action and miniature sequences (such as the Ferris wheel collapse in the film's finale) to second unit directors and model units, something which he would do in his next film, Raiders of the Lost Ark. He also said "Some people think that was an out of control production, but it wasn't. What happened on the screen was pretty out of control, but the production was pretty much in control. I don't dislike the movie at all. I'm not embarrassed by it — I just think that it wasn't funny enough." On the review aggregator website Rotten Tomatoes, the film received an approval rating of 41%, based on 27 reviews, with an average rating of 5.1/10. The critical consensus reads, "Steven Spielberg's attempt at screwball comedy collapses under a glut of ideas, confusing an unwieldy scope for a commensurate amount of guffaws." On Metacritic, the film has a weighted average score of 34 out of 100, based on 7 critics, indicating "generally unfavorable reviews".