Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еуропалық орталық елдегі Федералды Сыртқы істер министрлігінің басшысы
Head of the Federal Foreign Office in the Central European country
Федералды Сыртқы істер министрі (link=no) – Федералды Сыртқы істер министрлігінің басшысы және Германия Министрлер кабинетінің мүшесі. Қазіргі лауазымда отыратын – Анналена Бэрбок. 1966 жылдан бері Сыртқы істер министрі бір уақытта Германияның вице-канцлері лауазымын да атқарады.
The Federal Minister for Foreign Affairs (link=no) is the head of the Federal Foreign Office and a member of the Cabinet of Germany. The current office holder is Annalena Baerbock. Since 1966, the Minister for Foreign Affairs has often also simultaneously held the office of Vice Chancellor of Germany.
Кеңсе тарихы
Сыртқы істер министрлігі 1870 жылы Солтүстік Германия Конфедерациясында құрылды, ал оның басшысы 1871 жылы тағайындалды және Мемлекеттік хатшы шеніне ие болды. 1871 жылғы неміс конституциясы канцлерді жалғыз жауапты үкімет министрі ретінде бекіткендіктен, және канцлер көбінесе Пруссияның Сыртқы істер министрі лауазымын да атқарғандықтан, Мемлекеттік хатшы канцлердің көмекшісі ретінде, көбінесе хат-хабарларды жобалаумен айналысып, сыртқы саясатты қалыптастырудағы рөлі шектеулі болды. Бұл, әсіресе Отто фон Бисмарк (1871–1890) және Бернхард фон Бюлов (1900–1909) канцлерлік кезеңдерінде айқын байқалды, олардың екеуі де сыртқы істерде мол тәжірибеге ие болды, ал басқа уақыттарда Мемлекеттік хатшылар сыртқы саясатқа көбірек әсер етті. 1919 жылы Веймар Республикасы Сыртқы істер министрлігінің басшысын өз ведомствосына жауапты Сыртқы істер министрі қызметіне көтерді. Партиялар коалиция құрып үкімет құрғандықтан, жеке министрлер канцлерден тәуелсіздік алды. Ұзақ уақытқа соқпаған министрлерден кейін, Ұлттық либералды неміс халық партиясының басшысы Гюстав Стресеманн 1923 жылдан 1929 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше кабинетте Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Оның ұзақ қызметі Германияның сыртқы саясатына тұрақтылық сыйлады және министрдің салыстырмалы түрде әлсіз және аз өмір сүрген канцлерлерге қатысты беделін арттырды. Стресеманн Германия мен Франция арасындағы келісімді қамтамасыз еткені үшін 1926 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. 1933 жылы нацистік режим орнағаннан кейін Сыртқы істер министрлігінің жұмысына көп өзгеріс енбеді, өйткені 1932 жылы тағайындалған министр Константин фон Нейрат 1938 жылға дейін қызметте болды; алайда, кеңсе шын мәнінде саясат жасауда бірте-бірте ықпалын жоғалтты, ал Нейраттың Риббентроппен ауыстырылуы оның тәуелсіздігін толыққанды жойды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1949 жылы екі жеке неміс мемлекеті құрылды: батыстағы демократиялық Германия Федеративтік Республикасы және шығыстағы коммунистік Германия Демократиялық Республикасы. КСРО өз марионеткалық мемлекетіне саяси тәуелсіздігін қайтарғанмен, ГДР-да Сыртқы істер министрлігі құрылды, ал Батыс Германияның тәуелсіздігі Батыс державалары тарапынан, әсіресе сыртқы саясат саласында ресми түрде шектелді. 1951 жылы Батыс Германияда Сыртқы істер министрлігі қайта құрылды, бірақ канцлер Конрад Аденауэр 1955 жылы Батыс Германияға толық тәуелсіздік қайтарылғанға дейін Сыртқы істер министрі лауазымын атқаруға міндетті болды. 1955 жылы Генрих фон Брентано ди Тремеццо Сыртқы істер министрі болды. 1990 жылы ГДР жеке мемлекет ретінде өмір сүруін тоқтатты және оның аумағы Батыс Германиямен біріктірілді. 1966 жылдан бастап Курт Георг Кизингердің басшылығындағы Ұлы коалициялық үкіметтен бастап, бұл лауазым коалициядағы кіші серіктестің өкіліне беріледі. Сондықтан Сыртқы істер министрі көбінесе Германияның вице-канцлері лауазымын да атқарады, бірақ соңғы жылдары бұл тенденция азайды. Соңғы екі Сыртқы істер министрі, Хайко Маас пен Анналена Бербок вице-канцлер болған жоқ, вице-канцлерлік лауазымын Маас кезінде қаржы министрі Олаф Шольц, ал Бербок кезінде Экономика және климат министрі Роберт Хабек атқарды.
The Foreign Office was established within the North German Confederation in 1870 and its head, first appointed in 1871, had the rank of Secretary of State. As the German constitution of 1871 installed the Chancellor as the sole responsible government minister and since the Chancellor generally also held the position of Foreign Minister of Prussia, the Secretary of State fulfilled a more subject role as an assistant to the Chancellor, acting largely to draft correspondence rather than to actually direct the formation of foreign policy. This was especially true during the chancellorships of Otto von Bismarck (1871–1890) and Bernhard von Bülow (1900–1909), both of whom had considerable prior experience with foreign affairs, while secretaries at other times wielded more influence over the foreign policy. In 1919, the Weimar Republic elevated the head of the foreign office to the position of Foreign Minister responsible for his department. As governments were now formed by parties entering coalitions with each other, individual ministers also gained independence towards from the chancellor. After a succession of short lived ministers, Gustav Stresemann, leader of the small National liberal German People's Party, held the office of Foreign Minister in successive cabinets from 1923 to his death in 1929. His long term gave stability to Germany's foreign policy and improved the minister's position towards the relatively weak and short lived chancellors. Stresemann was awarded the 1926 Nobel Peace Prize for his work for reconciliation between Germany and France. The foreign office remained relatively unaffected by the establishment of the Nazi regime in 1933, as minister Konstantin von Neurath, appointed in 1932, remained in office until 1938; however, the office was increasingly marginalised in actual policy making and with the replacement of Neurath by Ribbentrop lost any independent standing. After World War II, two separate German states emerged in 1949, the democratic Federal Republic of Germany in the West and the communist ruled German Democratic Republic in the East. While the Soviet Union ostensibly restored political sovereignty to its satellite and allowed for a Foreign Ministry of the GDR, West Germany's sovereignty was officially curtailed by the Western powers, especially in the field of foreign policy. In 1951 the Foreign Office was reestablished in West Germany, but Chancellor Konrad Adenauer was required to hold the office of Foreign Minister until the Western powers restored sovereignty to West Germany in 1955. Then, Heinrich von Brentano di Tremezzo succeeded as foreign minister in 1955. In 1990, the GDR ceased to exist as a separate state and its territory was reunited with West Germany. From the 1966 Grand Coalition government of Kurt Georg Kiesinger onwards, the office has been held by a member of the smaller partner in coalitions. Therefore, the Foreign Minister also mostly holds the office of Vice Chancellor of Germany, although this has become less common in recent years – neither of the two most recent Foreign Ministers, Heiko Maas and Annalena Baerbock, have been Vice Chancellor, with the Vice Chancellorship being held by Finance Minister Olaf Scholz during Maas' tenure, and by Economy and Climate Minister Robert Habeck during Baerbock's.