Германияның Федералдық Қаржы министрлігі (BMF) – елдің қаржы саясатын басқаратын маңызды мемлекеттік органы. Христиан Линднер басқарады. Тарихы 1871 жылға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Германия Федеративтік Республикасының Федералды министрлігі.
Federal ministry of the Federal Republic of Germany
Федералды қаржы министрлігі (Bundesministerium der Finanzen), BMF деп қысқартылатын, Германияның министрлік деңгейіндегі қаржы министрлігі болып табылады. Оның бас кеңсесі Берлиндегі Detlev Rohwedder Haus-та, ал қосалқы кеңсесі Бонн қаласында орналасқан. Қазіргі Федералды қаржы министрі – Кристиан Линднер (FDP).
The Federal Ministry of Finance (Bundesministerium der Finanzen), abbreviated BMF, is the cabinet level finance ministry of Germany, with its seat at the Detlev Rohwedder Haus in Berlin and a secondary office in Bonn. The current Federal Minister of Finance is Christian Lindner (FDP).
Тарих
Неміс саясатында Қаржы министрлігі Ішкі істер, Сыртқы істер, Әділет және Қорғаныс министрліктерімен қатар "классикалық портфельдердің" бірі саналады (анықталған артикльмен белгіленеді), олар 1871 жылғы бірігуден кейін Отто фон Бисмарктың алғашқы неміс үкіметінің құрамына кірді. Германия империясындағы фискалдық саясат негізінен 1833 жылғы Zollverein келісімдеріне сәйкес барлық тікелей салық салуға жауапты түрлі мемлекеттердің құзыретінде болды. Федералдық үкімет штаттардан тек жанама үлестер алды. Федералдық деңгейдегі фискалдық саясат мәселелері бастапқыда Отто фон Бисмарктың басшылығымен Германия канцеляриясының жауапкершілігінде болды. Алайда, 1877 жылы арнайы қаржы бөлімі құрылды, ол 1879 жылдың 14 шілдесінен бастап императорлық қазына (Reichsschatzamt) ретінде канцеляриядан бөлінді, ол өз алдына федералдық агенттік болды. Берлиндегі Вильгельмплацта орналасқан, ол алдымен вице-министр, ал 1880 жылдан бастап тек канцлерге есеп беретін мемлекеттік хатшы басқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаңадан құрылған Веймар республикасы зор өтемақылар мен қаржылық дағдарысқа тап болды. Осының салдарынан бұрынғы Рейхсшатзамт 1919 жылы федералдық министрлік ретінде қайта ұйымдастырылды, ол Рейхсминистриум дер Финанцен (Reichsministerium der Finanzen) аталды, ол федералдық министр басқаратын жоғары қаржы органы болды. Сонымен қатар, федералдық мүлікті басқару үшін Рейх қазына министрлігі (Reichsschatzministerium) құрылды, екі агенттік 1923 жылы біріктірілді. Германия канцлері Франц фон Папен кабинетінде 1932 жылы Лютц Граф Шверин фон Кросигк Қаржы министрі болып тағайындалды, ол 1945 жылға дейін нацистік кезеңде осы лауазымды сақтап қалды. Министрлік Германияның қайта қарулануын қаржыландыруда, еврей мүлігін "арийлендіруде" ("Райхтың қашу салығы"), Германияның соғыс экономикасында және Екінші дүниежүзілік соғыста оккупацияланған елдерді тонауда маңызды рөл атқарды. Бюджет тапшылығы соғысқа дейін рекордтық деңгейге жетті, ол жасырын "Мефо" және "Оэффа" есімді қарыздық құралдармен күшейтілді. Өз кезегінде, үнемдеу кассалары мен несие мекемелері соғыс облигацияларын сатып алуға міндетті болды, ал баға тұрақтылығы мемлекеттік араласу арқылы қамтамасыз етілді және неміс халқы қолдағы ақшаны банктерге салуға шақырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін министрлік 1949 жылы қайта құрылды және Батыс Германияның Bundesministerium der Finanzen деп аталды. 1999 жылдан бері Берлиндегі Детлев Ровведдер үйі (бұрынғы Әуе министрлігі ғимараты) министрліктің бас кеңсесі болып табылады. 1990 жылдардағы бірігу кезеңінде Тео Вайгель басқарған Қаржы министрлігі Шығыс Германияда алты австриялық еврей азаматына/НС құрбандарына тиесілі сегіз ғимаратты қайтарудан бас тартты. Allgemeine Judische Wochenzeitung; 10 қыркүйек 1992 ж.; "Есіктен иеліктен шығару; Германия үкіметі өзінің қазынасын толықтырады / Германия бюрократиясындағы тіректер әділетсіздікті мәңгіге бекітеді". ("Enteignung durch die Hintertur; Der Bund bereichert sich / Winkelzuge deutscher Burocratie schreiben Unrecht fest").
In German politics, the Ministry of Finance beside the Interior, Foreign, Justice and Defence ministries is counted as one of the "classical portfolios" (denoted by the definite article der), which were also part of the first German government under Otto von Bismarck following the Unification of 1871. Fiscal policy in the German Empire was predominantly the domain of the various states responsible for all direct taxation according to the 1833 Zollverein treaties. The federal government merely received indirect contributions from the states. Matters of fiscal policy at the federal level initially was the exclusive responsibility of the German Chancellery under Otto von Bismarck. However, in 1877 a special finance department was established, which with effect from 14 July 1879 was separated from the chancellery as the Imperial Treasury (Reichsschatzamt), a federal agency in its own right. With its seat vis à vis on Wilhelmplatz in Berlin, it was first headed by a subsecretary, and from 1880 by a State Secretary only answerable to the chancellor. After World War I, the newly established Weimar Republic had to face huge reparations and a fiscal emergency. To cope with the implications, the former Reichsschatzamt in 1919 was re organised as a federal ministry, the Reichsministerium der Finanzen, as supreme financial authority headed by a federal minister. Besides a Reich Treasury Ministry (Reichsschatzministerium) was established for the administration of the federal property, both agencies were merged in 1923. Already in the German cabinet of Chancellor Franz von Papen, Undersecretary Lutz Graf Schwerin von Krosigk was appointed Finance Minister in 1932, an office he held throughout the Nazi era until 1945. The ministry played a vital role in financing the German re armament, in the "Aryanization" of Jewish property ("Reich Flight Tax"), German war economy, and the plundering of occupied countries in World War II. The budget deficit had already reached heady heights on the eve of the war, aggrandised by hidden Mefo and Oeffa bill financing. In turn, saving banks and credit institutions were obliged to sign war bonds while price stability was enforced by government intervention and the German public was called up to bank surplus money. After World War II the ministry was re established in 1949 and renamed the West German Bundesministerium der Finanzen. Since 1999, the Detlev Rohwedder Haus (former Air Ministry Building) in Berlin has been the headquarters of the ministry. During the period of Reunification in the 1990s', the Ministry of Finance headed by Theo Waigel, refused to return eight buildings in East Germany belonging to six Austrian Jewish citizens / NS victims. Allgemeine Judische Wochenzeitung; 10 September 1992; "Expropriation through the back door; German Government adds to its coffers / Loopholes in German bureaucracy make Injustice permanent." ("Enteignung durch die Hintertur; Der Bund bereichert sich / Winkelzuge deutscher Burocratie schreiben Unrecht fest").