Кіріспе
Кеннет Флекснер Феринг (28 шілде 1902 жылы туған, 26 маусым 1961 жылы қайтыс болған) – американдық ақын және романист. Ұлы Депрессия дәуірінің маңызды ақыны, ол американдық қоғамның бетке шығармайтын жағын және тұтынушылыққа құмарлығын, көбінесе коммерция мен БАҚ тілін ирониялық түрде пайдаланып көрсетті. Сыншылар оны түрлі дәрежеде американдық солшылдармен байланыстырды; оның поэзиясы американдық пролетариат поэзиясы қозғалысына жатады, бірақ көбінесе тікелей саяси сипатта болмайды. Феринг 1929 және 1956 жылдар аралығында алты түпнұсқа өлең жинағын жариялады. Ол ең танымал өлеңдерін 1920-шы жылдардың соңы мен 1930-шы жылдары жазған. 1924 жылы Иллинойс штатынан Нью-Йорк қаласына көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Ол көбінесе псевдонимдермен, арзан детективтік әңгімелер жазып өзін асырады. 1939 жыл шамасында роман жазуға кірісіп, өлеңдерін сирек жаза бастады. Оның жеті романы – ерекшеліктері бар детективтік және триллерлік туындылар. Оларда көбінесе бір немесе бірнеше тараулар кейіпкерлердің өзінің көзқарасынан баяндалады, ал кейбір кешірек романдарда оқиғаны одан әрі дамыту үшін ойдан шығарылған газет мақалалары мен радио хабарламаларының жазбаларын пайдаланды. Оның ең танымал романы – "Үлкен сағат", 1946 жылы жарық көргеннен бері басылымда және фильмге бейімделген.
Kenneth Flexner Fearing (July 28, 1902 – June 26, 1961) was an American poet and novelist. A major poet of the Depression era, he addressed the shallowness and consumerism of American society as he saw it, often by ironically adapting the language of commerce and media. Critics have associated him with the American Left to varying degrees; his poetry belongs to the American proletarian poetry movement, but is rarely overtly political. Fearing published six original collections of poetry between 1929 and 1956. He wrote his best known poems during the late 1920s and 1930s. He moved from Illinois to New York City in 1924, and spent the rest of his life there. He supported himself by writing pulp fiction, often under pseudonyms. Around 1939 he began to write novels and wrote less poetry. His seven novels are mystery and thriller stories with some unconventional characteristics. They often feature many characters who are given one or more chapters from their point of view, and in a few later novels he used fictional newspaper articles and radio transcripts to further the narrative. His most famous novel, The Big Clock, has remained in print since its 1946 publication and was adapted for film.
Жеке өмірбаяны
Фейринг Иллинойс штатының Оук-Парк қаласында зор мүмкіндікке ие отбасында дүниеге келді: оның әкесі Гарри Лестер Фейринг (1940 ж. қайтыс болды), Чикагодағы табысты адвокат және Кальвин Кулиджтің туысы. Оның анасы Олив Флекснер Фейринг еврей тегінен шыққан және педагог Абрахам Флекснердің туысы еді. Жастығында Фейринг жұқа, қара шашы мен терісі бар, қара костюм кигенді жақсы көретін. Оның дауысы төмен және тілі шекесіне тиеді. Ол "балалық шаққа тән сүйкімділікке" ие болды, шашы мен әдеттері ұқыпсыз, мүйізді көзілдірік, және жас мінезді – оның кейбір белгілерін 1935 жылы суреттелген Элис Нилдің майлы картинасында көруге болады, ол қазір Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында сақталады. Суретте Фейрингтің поэзиясына сілтемелер бар және оның кеудесінде кішкентай қаңқа бейнеленген, ол жүрегін ұстап, одан қан төгіп тұр; Нил: "Ол адамзатқа шынайы бір жанымен сезімтал болды. Оның жүрегі әлемнің қайғысына қан жылады", – деді. Роберт М. Райлидің мәлімдемесіне сәйкес, оның өлімінен кейін достары "оның сүйкімділігін, сөз шешендігін, әдепті мінез-құлқын, тікенді тәуелсіздігін, жасырын осалшылығы мен тазалығын" еске алды, бірақ ең бастысы оның күңгірт, саркастық күмәнділігін есінде сақтады. Олар 1952 жылы ажырасты. Бұл оның соңғы некесі болды. Фейринг өмірінің көп бөлігінде ақша таппады (оның ең табысты романынан кейінгі кезеңнен басқа). Нью-Йоркте ол 1935 жылға дейін анасынан ай сайын жәрдемақы алды, содан кейін анасы оның жаңа туған баласына толық жауапкершілік жүктеу керек деп шешті. Оның анасы оның жазушылық мансабын таңдауына күмәнданды. Осы уақыт аралығында ол өлеңдерін жариялайтын редакторларды іздеді. 1948 жылы Фейринг жазушылардың съезінде: "Әдебиет – қоғамның өмірін қамтитын мифтерді кристалдайтын құрал", – деді. Оның поэзиялық ықпалына Уолт Уитман кірді, ол: "Бұл елдің бүкіл көзқарасына тән техниканы жасаған алғашқы жазушы", – деді. Оның алғашқы өлеңдері Poetry, Scribner's, The New Yorker, the New Masses, Free Verse, Voices және The Menorah Journal сияқты журналдарда жарияланды. Ол алғаш рет Кеннет Фейрингтің жинақталған өлеңдері (1940 ж.) антологиясына енгізілді. Фейринг 1938-1943 жылдар аралығында ең өнімді болды, оның болашағы ең жарқын болды, ол жыл сайын поэзия кітабын немесе роман шығарды. Тіпті сол кезде оның авторлық гонорары өте аз болды және тек екі рет баспагердің авансынан асып түсті (Жинақталған өлеңдер және "Аурухана" романы). Ол атаққа ие болғанымен, әйелі Рахилдің табысына тәуелді болды. Бұқаралық ақпарат құралдарының тілі "Джек Кнуклс Фальтерс" (1926) романында да кездеседі, онда соғыс ардагері кісі өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген. Соңғы сөзінде ол өзінің кінәсіздігін жариялау және өлімін "қадір-қасиетпен" қарсы алу қажеттіліктерімен күреседі. Оның өлім жазасына кесілгені туралы газет беттерінде жарияланған тақырыптар әр тармақты үзіп, оның сөзін әлсіретеді: "" Олар оның жеке күресі туралы ештеңе айтпайды, керісінше, "қылмыскер" жазаланатын қарапайым оқиғаға деген халықтың қажеттілігін қанағаттандырады. Алдыңғы мақалада ол өзінің кінәсіз екенін мәлімдеді. Фейринг 1939-1960 жылдар аралығында жеті құпия немесе "триллер" романын жазды, бірақ олардың формальды ерекшеліктері қарапайым жанрлық жіктемеге келмейді. Ең маңыздылары – "Аурухана" (1939), "Аң-сезімнің қамыты" (1941), "Кларк Гиффордтың денесі" (1942) және "Үлкен сағат" (1946). 1939 жылы Фейринг танымал болды, ал оның алғашқы романы "Аурухана" тез арада алты мың дана сатылды. Мас күйдегі күзетші салдарынан ауруханада электр қуатының өшіп кетуі көптеген кейіпкерлердің өмірін бейнелейтін орталық оқиға болып табылады. Әр тарау бір кейіпкердің көзқарасына арналған, бұл Фейрингтің барлық романдарында кездесетін стиль. Ол сыншылар тарапынан жақсы қабылданды және өте танымал болды, көп ұзамай Bantam және Қарулы күштер баспалары пайда болды. Ол әлі де басылымда. Роман 1948 жылы және 1987 жылы ("Жол жоқ") сол атымен фильмге айналдырылды. Роман қайта басылып шығудан және киноқұқықтарынан 60 000 доллар табыс әкелді. Оның қаржылық табысы ұзаққа соқпады, өйткені романнан түскен табыс өзі келіскен жағымсыз шарттарға байланысты азайды. "Әлемдегі жалғыз қыз" (1951) романында "Микки" деп аталатын дыбыс жазу және сақтау құрылғысы құпияның ортасында. Оның ойлап тапқан қызы Эллен Вон әкесінің өлімін анықтау үшін "463 635 сағатқа созылған баяндамаларды, музыканы және сауда-саттық туралы мәліметтерді" пайдаланады. Ол әкесі мен ағасының "Миккиді" пайдаланудың ең жақсы жолы туралы дауласып жатқан жазбасын табады, содан кейін Эллен оны тапаншамен жояды. Роман ерекшелігі – құпия ақпаратты іздеу арқылы ашылады, детективтік әдіспен емес. "Крозart әңгімесі" (1960) екі қарсылас жарнама фирмасының басшылары туралы. Фейрингтің бірі жарнама басшысының қалай қоғамдық пікірді қалыптастырғанын түсіндіреді: "Біз шеберлікпен біріктіріп, қалыптастырған фантазиялар, осы жібектей қамырлы қамырларды баспасөз релиздеріне айналдырған, балалар сияқты жарияланған, жалқылыққа, ішкі жерсіздікке, түрмеге жапқан, өлімге алып келетін қорқыныштарды қалыптастырған және қатайтқан, – осылардың бәрі әлемдегі ең бай олжа үшін жасалған командалық шабуылдың құрамдас бөліктері болды, негізінен, тек сөздер ғана".
Саясат
Ферингтің марксизммен және американдық солшыл қозғалыспен байланысы туралы әртүрлі пікірлер бар. Журнал антисталиндік позицияға көшкеннен кейін оны негіздеушілердің бірі деп саналады. Ол 1931 жылдан бастап Сталин режимін қорғаған 1939 жылғы "400-дің ашық хатына" дейін түрлі просоветтік мәлімдемелерге қол қойды. Вальдтың сөзінше, Ферингтің "барлық саяси қағидаларға деген сенімсіздігі мен жақсарту мүмкіндіктеріне сенбеуі, идеологиялық біртүзілікті және белсенділікке ұмтылысты талап ететін ірі ұйыммен байланысқа келуге қарсы болды". Маккартизм дәуірінде оның саяси байланыстары ФБР-мен сұраққа тартылуына және Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі Палата комитетіне шақырылуына жеткілікті себеп болды. ФБР мәлімдегендей, "[Феринг] 1933 жылы 'бірге жүретін' болғанын айтты және оған дейін Джон Рид клубының жиналыстарына қызығушылық танытпады, себебі ол жиналыстарда талқыланған саясатқа мүлдем қызығушылық танытпады".
Мұра
Әдеби сыншы Мача Розенталь Ферингті «Америкалық Ұлы Дағдарыстың басты ақыны» деп атады. Ферингтің қайтысынан кейін сыншылар оның соңғы поэзиясын жақсы бағалады. 1970 жылы «Динамо» мектебінің ақындары туралы мақаласында Эстель Новак былай деп жазды: «Революциялық ақын ретінде Ферингтің нағыз тартымдылығы – оның реалистік сипаттама мен саяси пікірді оқуға оңай өлең түрінде үйлестіре білу қабілеті болды, ол өлең ретіндегі сапасын жоғалтпай, үгіт-насихат құндылығын арттырды». 1990 жылдары «шағын қайта жандану» болды, Ұлттық Поэзия Қоры 1994 жылы Кеннет Ферингтің толық өлеңдер жинағын жариялады, ал ақын Марк Холлидей «Тамаша Ақын: Кеннет Феринг» (2001) атты эссе жариялады, онда ақынның тақырыптары талданды. Ферингтің өлеңдерінің таңдамасы Америка Кітапханасының «Америкалық Ақындар Жобасы» аясында жарық көрді.
Поэзия
"Ангел Армс", "Коувард МакКанн" (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1929 жыл. "Өлеңдер", "Динамо" (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1935 жыл. "Өлі есеп: Өлеңдер кітабы", "Рэндом Хаус" (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1938 жыл. Кеннет Ферингтің жинақталған өлеңдері, "Рэндом Хаус", 1940 жыл. "Паецкеңнің түскі уақыты және басқа өлеңдер", "Харкорт" (Нью-Йорк қаласы), 1943 жыл. "Кони аралындағы бейтаныс және басқа өлеңдер", "Харкорт", 1948 жыл. "Жаңа және таңдалған өлеңдер", "Индиана университетінің баспасы" (Блумингтон), 1956 жыл. "Толық өлеңдер жинағы", Роберт М. Райли редакциясымен, "Ұлттық поэзия қоры" (Ороно, Мэн), 1994 жыл.
Романдар
"Оспиталь", Random House, 1939 ж. "Mind-тың қанжары", Random House, 1941 ж., "Cry Killer!" ретінде, Avon (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1958 ж. Кларк Гиффордтың денесі, Random House, 1942 ж. "Үлкен сағат", Harcourt, 1946 ж., "No Way Out" ретінде, Perennial (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1980 ж. Нью-Йорк : New York Review Books, 2006, Николас Кристофердің кіріспесі; Die große Uhr : ein Klassiker des Noir Thrillers, herausgegeben von Martin Compart ; Übertragung ins Deutsche Jakob Vandenberg, Coesfeld : Elsinor, 2023, (Дональд Фриде және Х. Бедфорд Джонспен бірлесе отырып, Дональд Ф. Бедфорд псевдонимімен) Джон Барри, Creative Age Press (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1947. "Әлемдегі ең жалғыз қыз", Harcourt, 1951 ж., "Қиындықтың үні" ретінде, Spivak (Нью-Йорк, Нью-Йорк), 1952 ж. "Жомарт жүрек", Harcourt, 1954 ж. "Крозарт оқиғасы", Doubleday, 1960 ж.
(With Donald Friede and H. Bedford Jones under joint pseudonym Donald F. Bedford) John Barry, Creative Age Press (New York, NY), 1947. Loneliest Girl in the World, Harcourt, 1951, as The Sound of Murder, Spivak (New York, NY), 1952. The Generous Heart, Harcourt, 1954. The Crozart Story, Doubleday, 1960.
Эсселер
"Оқу, жазу және ракетка". Жаңа және таңдамалы өлеңдер. Блумингтон: Индиана UP, 1956, ix–xxiv. "Америка жазуындағы жағдай: жеті сұрақ". Partisan Review, 1939 жылғы жаз, 33–35.