Кіріспе

Лингвистикалық қате түсінік

Батыс халық мәдениетінде қытай тіліндегі "кризис" сөзі жиі "қауіп" (危) және "мүмкіндік" (机会) деген екі қытай таңбасынан тұрады деп қате айтылады. Екінші таңба – "мүмкіндік" сөзінің құрамдас бөлігі (机), бірақ ол бірнеше мағынаға ие, ал жеке тұрғанда "өзгеріс нүктесі" немесе шешімді нүкте сияқты мағына береді. Бұл қате этимология Джон Ф. Кеннеди президенттік науқанындағы сөздерінде қолданғаннан кейін кең таралды және Америка Құрама Штаттарында бизнес, білім беру, саясат және баспасөзде жиі қайталанады.

Шығу тегі

Пенсильвания университетінің синологы Виктор Х. Мейр "вейджи" сөзінің "қауіп" және "мүмкіндік" деп кең таралған түсінігі ағылшын тілді әлемде "жалған түсінік" екенін айтады. Бірінші таңба (wikt:危) шынында да "қауіпті" немесе "нашар" мағынаны білдіреді, бірақ екінші, мағынасы өте кең таңба жеке алғанда "мүмкіндік" емес, көбірек "өзгеріс нүктесі" дегенді білдіреді. Шатасудың себебі, екінші таңба қытай тіліндегі "мүмкіндік" сөзінің бір бөлігі болып табылуында.

Тарих

Америка тілшісі Бенджамин Циммер қытай тіліндегі "кризис" терминінің алғашқы кездесуін 1938 жылы Қытайдағы миссионерлерге арналған журналдың анонимді редакторы жазған мақаласында тапқан. Америкалық зиялы Льюис Мамфорд 1944 жылы: "Қытайша "кризис" символы екі элементтен тұрады: бірі қауіпті, екіншісі мүмкіндікті көрсетеді", - деп жазған арқылы осы идеяның таралуына үлес қосты. Дегенмен, АҚШ-та Джон Ф. Кеннеди 1959 және 1960 жылдары президенттік науқанында сөйлеген сөздерінде осы тропты қолданғаннан кейін, бәлкім Мамфордты қайталап айтқаннан кейін, оның қолданылуы кеңірек таралды.

Содан бері бұл сөз американдық бизнес-консультанттар мен мотивациялық спикерлер үшін кең таралған мемге айналды, сондай-ақ білім беру мекемелерінде, саясатта және бұқаралық ақпарат құралдарында да танымал болды. Мысалы, 2007 жылы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Кондолиза Райс оны Таяу Шығыстағы бейбіт келіссөздерінде пайдаланды. Бұрынғы вице-президент Ал Гор көптеген рет, мысалы, АҚШ Өкілдер палатасы алдындағы куәлігінде, "Ұлы қайғы" кітабының кіріспесінде және Нобель бейбіт сыйлығын қабылдау кезінде қолданды. Бенджамин Циммер осы оқиғаның танымал болуын риторикалық құрал ретінде "қолайлылығымен", оптимистік "әрекетке шақырумен" және "тілекке қарсы ойлаумен" байланыстырады.