Жаңа Георгия кампаниясы: Тынық мұхитындағы соғыс шайқастары
New Georgia campaign
Жапон-Америка соғысы: New Georgia шайқасы – Тынық мұхитындағы маңызды операция. 1943 ж. орталық Соломон аралдарындағы шайқастар, Rabaul орталығын оқшаулау мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы құрлықтағы және теңіздегі шайқастар сериясы
Series of land and naval battles of the Pacific campaign of World War II
Жаңа Джорджия науқаны – Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы одақтас күштер мен Жапон империясы арасындағы құрлықтағы және теңіздегі шайқастар сериясы. Бұл операция «Картуль» операциясының бір бөлігі болды, одақтастардың стратегиясы Рабаул маңындағы жапон базасын Тынық мұхитының оңтүстігінде оқшаулауға бағытталған. Науқан Соломон аралдарының орталық бөлігіндегі Жаңа Джорджия аралдарында өтті және одақтастар Рассел аралдарын басып алғаннан кейін басталды. Негізгі шайқастар Жаңа Джорджияда болды, бірақ науқан барысында арал тізбегінің маңында да маңызды шайқастар өтті. Науқан 1943 жылдың 30 маусымында АҚШ әскерлері Жаңа Джорджияның солтүстігіндегі Кула шығанағында және батыс жағалаудағы Мунда аймағында десант түсірген кезде басталды. Сонымен қатар, аралдың оңтүстік жағалауындағы Виру портында, Вангунудағы Викхэм анкориджінде және Рендовада шағын десанттар жүргізілді. Солтүстікте шілде айында Еногай мен Байроко маңында бірнеше шайқас болды, ал батыста АҚШ-тың басты мақсаты Мунда нүктесіндегі жапон әуежайы болды. Жапондықтардың қарсыласуы АҚШ-тың Мундаға шабуылын кешіктірді, және АҚШ күштері тамыздың басында Мунда нүктесін басып алғанға дейін жапондықтар күшті қарсы шабуыл жасады. Басқа жерлерде, тамыз және қыркүйек айларында Арундел аралында жапондық күштер Мунда нүктесі маңындағы шайқастан кейін шегінгеннен кейін қосымша шайқастар болды. Науқанның соңында көптеген жапондық әскерлер Коломангарада шоғырланды, бірақ АҚШ әскерлері тамыздың ортасында Вела Лавеллаға десант түсіріп, оларды айналып өтті, кейін Жаңа Зеландия әскерлерімен күшейтілді. Науқан 1943 жылдың 7 қазанында аяқталды, соңғы жапондық әскерлер Вела Лавелладан шығарылды, осылайша аралдарды басып алу аяқталды. Құрлықтағы шайқастармен бірге, Кула шығанағында, Коломангарадан, Велла шығанағында, Хораниу мен Вела Лавелладан теңізде де бірқатар шайқастар өтті.
The New Georgia campaign was a series of land and naval battles of the Pacific Theater of World War II between Allied forces and the Empire of Japan. It was part of Operation Cartwheel, the Allied strategy in the South Pacific to isolate the Japanese base around Rabaul. The campaign took place in the New Georgia Islands in the central Solomon Islands and followed the Allied capture of the Russell Islands. The main fighting took place on New Georgia itself, although significant actions also took place around the island chain throughout the campaign. The campaign began on 30 June 1943, when US troops carried out landings in the Kula Gulf, in the north of New Georgia, and around the Munda area on the western coast. In addition, smaller landings were undertaken at Viru Harbor on the southern coast of the island, Wickham Anchorage on Vangunu, and on Rendova. In the north, several actions were fought around Enogai and Bairoko throughout July, while in the west, the main US objective was the Japanese airfield on Munda Point. Stubborn defense by the Japanese delayed the US advance on Munda and the Japanese mounted a strong counterattack before US force eventually captured Munda Point in early August. Elsewhere, further actions took place on Arundel Island in August and September after Japanese forces withdrew there after the fighting around Munda Point. A large number of Japanese troops concentrated on Kolombangara late in the campaign but were bypassed by US troops who landed on Vella Lavella in mid August and were later reinforced by New Zealand troops. The campaign ended on 7 October 1943 when the last Japanese troops were withdrawn from Vella Lavella, finalizing the Allied capture of the islands. A series of naval actions also took place in conjunction with the fighting on land, including actions in the Kula Gulf, off Kolombangara, in the Vella Gulf, off Horaniu and off Vella Lavella.
Өмірбаян
Жапония 1942 жылы Жаңа Джорджияны басып алды және 1942 жылдың желтоқсанында Гуадалканал шабуылдарын қолдау үшін операцияларды бастаған Мунда Пойнт әуе базасын салды. 1942 жылдың соңында Гуадалканалды ұстап тұра алмайтыны белгілі болғандықтан, жапон командирлері одақтастардың Жаңа Британиядағы Рабаулдағы жапон базасына қарай жылжыйтынын және Соломон аралдарының орталық бөлігінің сол бағыттағы логикалық қадам екенін болжады. Жапон императорлық армиясы (IJA) Соломон аралдарын ұстап тұрудың ақыры сәтсіз аяқталады деп сенді және Бугенвиллге одақтастардың шабуылын күтудің дұрыс екенін ойлады, себебі оны жабдықтау және нығайту әлдеқайда аз шығынға түсер еді. Жапон императорлық теңіз күштері (IJN) одақтастардың ілгерілеуін мүмкіндігінше кешіктіруді, алыс қорғаныс шебін сақтап тұру арқылы қолға жеткізуге ұмтылды. Тиімді орталық басқару болмағандықтан, екі жапондық әскерлік бөлімі өз жоспарларын іске асырды: теңіз күштері орталық Соломон аралдарын қорғауға, ал армия – солтүстік Соломон аралдарын қорғауға жауапкершілік алды. 1943 жылдың басында жапондық қорғаныс күштері Жаңа Джорджия, Коломбангара және Санта-Исабельге одақтастардың болуы мүмкін екенін ескере отырып, дайындық жүргізді. 1943 жылдың маусым айына қарай Жаңа Джорджияда 10 500 әскер, ал Коломбангарада 9 000 әскер орналасты, барлығы генерал Минору (Нобору) Сасакидің басшылығымен одақтастардың шабуылын күтіп отырды.
The Japanese had captured New Georgia in 1942 and built an airbase at Munda Point which began operations in December 1942 to support the Guadalcanal offensives. As it became clear at the end of 1942 that they could not hold Guadalcanal, the Japanese commanders guessed that the Allies would move toward the Japanese base at Rabaul on New Britain, and that the central Solomon Islands were logical steps on the way. The Imperial Japanese Army (IJA) believed that holding the Solomon Islands would be ultimately unsuccessful and that it would be better to wait for an Allied attack on Bougainville which would be much less costly to supply and reinforce. The Imperial Japanese Navy (IJN) preferred to delay the Allied advance for as long as possible by maintaining a distant line of defense. With no effective central command, the two Japanese services implemented their own plans: the navy assumed responsibility for the defense of the central Solomons and the army for the northern Solomons. In early 1943, Japanese defenses were prepared against possible Allied landings on New Georgia, Kolombangara and Santa Isabel. By June 1943, there were 10,500 troops on New Georgia and 9,000 on Kolombangara, all under the command of General Minoru (Noboru) Sasaki, well dug in and waiting for an Allied attack.
Жаңа Грузияны таңдау
1943 жылдың басындағы кезеңдегі кейбір одақтас көшбасшылар Рабаулды басып алуға басымдық бергісі келді, бірақ ондағы жапон күштерінің күштілігі және десанттық кемелердің жетіспеуі 1943 жылы мұндай операцияны жүзеге асырудың қиын екенін көрсетті. Оның орнына, АҚШ Біріккен штабтарының және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағы штабының, соның ішінде генерал Дуглас Макартурдың бастамасымен «Картуил операциясы» деп аталатын жоспар жасалды. Бұл жоспар Рабаулды басып алмастан, оны қоршап алып, кесіп тастауды көздеді. Ол үшін Жаңа Гвинея территориясында және Соломон аралдары арқылы бір мезгілде шабуылдар жасау жоспарланды. Гуадалканалдағы одақтас база 1943 жылдың 9 ақпанында арал қауіпсіз деп жарияланғаннан кейін де жапондық бомбалау шабуылдарына ұшырады. Жапондықтардың Мундадағы әуежайы жапон ұшақтарына Рабаулдағы негізгі базасына бара жатқанда және қайтып келгенде отынмен толуға қолайлы орын болды, бұл шабуылдарды жеңілдетті. Одақтастар Мунданы бірнеше рет бомбалау және теңіз артиллериясымен бейтараптандыруға тырысты, бірақ жапондықтар әуежайды қысқа мерзімде жөндеуге үлкерді. Сондықтан одақтас қолбасшылығы Мунданы жердегі әскерлермен басып алу қажет деген шешімге келді. Жаңа Джорджия аралдары Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағына кіретіндіктен, яғни 159° шығыс бойлықтан батысқа қарай Соломон аралдарының кез келген бөлігі болғандықтан, бұл операцияның жауапкершілігі Макартурға жүктеліп, адмирал Уильям Ф. Хэлсидің күштерімен жүзеге асырылуы тиіс болды. Хэлсидің 159° шығыс бойлықтан шығысқа қарайғы операциялары адмирал Честер Нимицке бағынышты болды. Мунданы басып алуға жіберілген АҚШ күштерінің құрамында 32 000 әскер және 1 700 морской пехотинец болды. Велла Лавелланы басып алуға бөлінген күштердің саны 9 588 адамды құрады, оның ішінде 5 888 американдық әскери қызметкер және 3 700 жаңа зеландиялық болды.
By early 1943, some Allied leaders had wanted to focus on capturing Rabaul, but Japanese strength there and lack of landing craft meant that such an operation was not practical in 1943. Instead, on the initiative of the US Joint Chiefs of Staff and the South West Pacific Area's staff, including General Douglas MacArthur, a plan known as Operation Cartwheel was developed, which proposed to envelop and cut off Rabaul without capturing it, by simultaneous offensives in the Territory of New Guinea and northward through the Solomon Islands. The Allied base at Guadalcanal continued to suffer from Japanese bombing raids even after the island was declared secured on 9 February 1943. The Japanese airfield at Munda made these raids easier by giving Japanese planes a convenient place to refuel on the way to and from their main base at Rabaul. The Allies attempted to neutralize Munda with repeated bombing raids and naval shelling, but the Japanese were always able to repair the airfield in short order. The Allied command thus determined that Munda had to be captured by ground troops. Since the New Georgia Islands lay within the South West Pacific Area, which was any area of the Solomon Islands west of longitude 159° east, the operation would be the responsibility of MacArthur and would be conducted by Admiral William F. Halsey's forces. Halsey's operations east of longitude 159° east reported to Admiral Chester Nimitz. US forces committed to capturing Munda totaled 32,000 Army personnel and 1,700 Marines. Forces allocated to capturing Vella Lavella totaled 9,588, of which 5,888 were US servicemen and 3,700 were New Zealanders.
Расселлдерді тұтқындау
Гуадалканал мен Жаңа Джорджия аралдары арасында орналасқан Расселл аралдары Гуадалканал үшін болған шайқас кезінде жапондықтардың әскер жинау базасы ретінде пайдаланылды, ал Халси Жаңа Джорджиядағы басты операцияға дайындық үшін оны басып алуға шешім қабылдады. Ақпан айының басында ол контр-адмирал Ричмонд К. Тернерге, амфибиялық күштердің командиріне, «Таза тақта» операциясын жүргізуді бұйырды. 21 ақпаннан бастап Тернер генерал-майор Джон Х. Хестер басқаратын АҚШ армиясының 43-ші жаяу әскер дивизиясын және подполковник Гарри Б. Ливерседж басқаратын 3-ші теңіз шабуылшылар батальонын Расселл аралдарына қондырды, барлығы шамамен 9 000 әскер мен олардың жабдықтары. Бұл қонуға ешқандай қарсылық болмады, себебі одақтастардың білмегеніне, жапондықтар Гуадалканалды тастағаннан кейін көп ұзамай Расселл аралдарын эвакуациялаған еді. Шындығында, жақын орналасқан Баника аралына қонғандарды екі жағалау күзетшісі қарсы алып, бір кесе шай ішуге шақырды.
The Russell Islands, lying between Guadalcanal and the New Georgia Islands, had served as a troop staging base for the Japanese during the fight for Guadalcanal, and Halsey determined to capture it in preparation for the main action in the New Georgias. In early February, he instructed Rear Admiral Richmond K. Turner, Commander Amphibious Force, to undertake Operation Cleanslate. Beginning 21 February, Turner landed the US Army 43rd Infantry Division under Major General John H. Hester and the 3rd Marine Raider Battalion under Lieutenant Colonel Harry B. Liversedge on the Russell Islands, a total of approximately 9,000 troops and their equipment. These landings were unopposed because, unbeknownst to the Allies, the Japanese had evacuated the Russells soon after leaving Guadalcanal. In fact, the men landing on nearby Banika Island were greeted by two coastwatchers with the offer of a cup of tea.
Жаңа Джорджия жеріне қонуға арналған алдын ала шаралар
Союздықтардың Соломон аралдарында ілгерілегеніне алаңдаған жапондықтар Расселл аралдарындағы жаңа американдық базаны бомбалады және Мундадағы, сондай-ақ Коломангарадағы Вила маңындағы өз әуежайларын нығайта бастады. Өз кезегінде американдықтар Мунда әуежайын теңіз артиллериясымен бағындыруға тырысты, бірақ нәтижесі шектеулі болды. 1943 жылдың 6-7 наурызына қараған түні, контр-адмирал А. Стэнтон Меррилл басқаратын үш жеңіл крейсер мен үш эсминецтен құралған американдық күш, Вила гарнизонына азық-түлік пен жабдық жеткізіп, Кула шығанағына қайтып келе жатқан екі жапондық эсминецке кездесті. Блэкетт бұғазындағы шайқаста екі жапондық эсминец те батырылды. Американдықтар жапондықтардың жабдықтау жолын бөгеу мақсатымен Вила мен Мундаға теңізден кіретін жолдарды миналады. Бұл, бомбалаудан да тиімсіз болды, себебі жапондықтар миналарды оңай залалсыздандыра алды. Одақтастар "Тояқ тырнақ" операциясын (Жаңа Джорджияға шабуыл осылай аталды) жоспарлауға жеткілікті уақыт алды. Жоспар бойынша 30 маусымда төрт жерде бірдей десанттар жасалуы керек еді. Оңтүстік-шығыстан солтүстік-батысқа қарай: 1) Вангунудың оңтүстік-шығыс жағалауындағы Уикхэм анкориджі; 2) Жаңа Джорджияның оңтүстік-шығыс ұшындағы Сеги Пойнт; 3) Жаңа Джорджияның оңтүстік-батыс жағалауындағы Виру порты, Сегиден бірнеше шақырым жерде; және 4) Мундадан Бланш каналы арқылы орналасқан Рендава аралындағы Рендава порты, жапондық базаны құрлықтағы артиллерияның ату қашықтығына енгізеді. Жаңа Джорджия кампаниясының барлық кезеңінде Британдық достастықтың жағалау күзетшілерінің нық қадамдылығы мен тапқырлығы одақтастар үшін аса құнды болып шықты. Жаңа Зеландиялық округтік офицер Дональд Гилберт Кеннеди, жапондықтар басып кіруге асыққанда, әрбір жергілікті ауылға жолдаған хабарында: "Бұл аралдар британдық және олар британдық болып қала береді. Үкімет кетпейді. Жапондықтар келсе де, біз сіздермен бірге боламыз және соңында оларды қуамыз" деді. Оқиғаның өзінде, Кеннедидің өлтірілуі немесе тұтқындалуы мүмкін болғандықтан Тернер алғашқы одақтас десанттарын тоғыз күнге жылжытты. Ол 21 маусым күні таңертең Сеги Пойнтты басып алуға 4-ші теңіз жауынгерлік батальонының екі ротасын жіберді, онда Кеннеди мен оның жергілікті серіктері құтқарылды.
Alarmed that the Allies were working their way up the Solomons chain, the Japanese bombed the new American base in the Russells and began strengthening their own airfields at Munda and at nearby Vila on Kolombangara. In turn, the Americans attempted to subdue Munda field with naval gunfire with limited success. During the course of one of these overnight bombardment sorties, on the night of 6–7 March 1943, an American force consisting of three light cruisers and three destroyers under the command of Rear Admiral A. Stanton Merrill encountered two Japanese destroyers as they were returning to the Kula Gulf from delivering food and supplies to the garrison at Vila. In the ensuing action, known as the Battle of Blackett Strait, both Japanese destroyers were sunk. The Americans next attempted to interdict the Japanese supply lanes by mining the ocean approaches to Vila and Munda. This proved as ineffective as bombardment had been, since the Japanese were able to sweep up the mines readily. The Allies had plenty of time to plan Operation Toenails, as the invasion of the New Georgias was called. The plan called for simultaneous landings on 30 June at four places. From southeast to northwest, these were: (1) Wickham Anchorage on the southeast coast of Vangunu; (2) Segi Point on the southeastern tip of New Georgia; (3) Viru Harbor on the southwest coast of New Georgia, just a few miles up from Segi; and (4) Rendova Harbor on Rendova Island just across Blanche Channel from Munda, placing the Japanese base well within range of land based artillery. During the entire New Georgia campaign, the resolution and resourcefulness of the British Commonwealth coastwatchers proved invaluable to the Allied cause. District Officer Donald Gilbert Kennedy, a New Zealander, set the tone in a message he delivered to every native village when occupation by the Japanese was imminent: "These islands are British and they are to remain British. The government is not leaving. Even if the Japanese come, we shall stay with you and in the end they will be driven out." In the event, it was the prospect of Kennedy being killed or captured that led Turner to move up the first Allied landings by nine days. He sent two companies of the 4th Marine Raider Battalion to capture Segi Point on the morning of 21 June, where Kennedy and his native comrades were rescued.
Алғашқы түсіру: 30 маусым 2 шілде
4-ші теңіз жауынгерлік батальонының және 103-ші жаяу әскер полкінің бөлімдерінен тұратын күш 30 маусымда Вангуну аралының оңтүстік жағалауындағы Олоана шығанағына қонды. Сол жерден олар Викхэм Анкориджге қараған Вура ауылына дейін жер арқылы жүріп өтті, бұл бастапқы одақтас жоспарының бірінші мақсаты болды. 12 шілдеде Вура қорғалды және гарнизонмен жабдылды. Осы арада 4-ші теңіз жауынгерлік батальонының қалған бөлігі 30 маусымда Ламбети плантациясынан құрлық арқылы ілгерілеп, балық бомбалаушы ұшақтардың қолдауымен Виру портын басып алды. Олар 27 маусымда Сеги нүктесінен плантацияға қайықпен жеткізілді, ал 21 маусымда алдын ала операция кезінде осы жерге жіберілді. 103-ші жаяу әскер полкінің тағы бір ротасы 4 шілдеде портта теңіз жауынгерлерін алмастырды, 30 маусымда теңіз жауынгерлерінің ілгерілеуі кешіктірілгенде Сеги нүктесіне қонды. Мунда аймағындағы қонулар төрт аймақтың ең маңыздысы болды; операцияның осы бөлігінің бастапқы кезеңі адмирал Тернердің басқаруымен Рендованы басып алу болды. АҚШ армиясының 172-ші жаяу әскер полкінің, 9-шы теңіз қорғаныс батальонының және Әскери-теңіз күштерінің 24-ші NCB-нің барлығы 6000 сарбаз, теңізші және теңізші 30 маусымның басында Рендова портына қонды, ал 169-шы жаяу әскер полкінің А және В роталары Жаңа Зеландияда оқытылған және басқарылған 130 Оңтүстік Тынық мұхитының аралдық командалық тобымен бірге Мундаға қарама-қарсы Бланш арнасындағы үш стратегиялық аралды басып алды. Рендова, Уикхэм Анкоридж және Виру порты негізгі оқиға – Мунданы қоршауға дайындық үшін базалық аймақтарға айналды, ал Сеги нүктесі әуежайға айналды. Рендовадағы шағын жапон гарнизоны тез жеңілді, бірақ арал келесі күндері жапондық әуе шабуылына ұшырады. Рендовадағы теңізшілер Мунда әуежайын оққа тоғытуға және шілде және тамыз айларында Мунда әуежайын басып алу операцияларын қолдауға болатын артиллериялық позицияларды жылдам салған. 2 шілдеде американдықтар Жаңа Джорджия материгіндегі Мунда аймағына қонуға дайын болды. Лайана жағажайы Мундаға ең жақын болды, бірақ оның қорғанысы күшті болғандықтан, шығысқа қарай орналасқан Занана жағажайы пайдалырақ болды. Занана одақтастар үшін өкінішті таңдау болып шықты.
A force consisting of portions of the 4th Marine Raider Battalion and the 103rd Infantry Regiment landed at Oloana Bay on the south coast of Vangunu Island on 30 June. From there they marched overland to Vura village which overlooked Wickham Anchorage, the first of the objectives of the original Allied plan. By 12 July, Vura was secured and garrisoned. Meanwhile, the remainder of the 4th Marine Raider Battalion captured Viru Harbor, supported by dive bombers, on 30 June, after advancing overland from Lambeti Plantation. They had moved to the plantation by boat on 27 June from Segi Point, having been dispatched there on 21 June during a preliminary operation. Another company from the 103rd Infantry Regiment relieved the Marines in the harbor on 4 July, having landed at Segi Point on 30 June when the Marines' advance had been delayed. The landings in the Munda area were the most important of the four; the initial phase of this part of the operation was the capture of Rendova, commanded by Admiral Turner. A total of 6,000 soldiers, sailors and marines of the US Army's 172nd Infantry Regiment, the 9th Marine Defense Battalion, and the Navy's 24th NCB landed at Rendova Harbor early on 30 June while Companies A and B of the 169th Infantry Regiment along with the New Zealand trained and led commando unit of 130 South Pacific islanders took three strategic islets in the Blanche Channel opposite Munda. Rendova, Wickham Anchorage and Viru Harbor were developed into staging areas for the main event, the siege of Munda, while Segi Point was developed into an airfield. The small Japanese garrison on Rendova was quickly overwhelmed but the island was subjected to heavy attack by Japanese aircraft over the following days. The Marines on Rendova quickly built artillery emplacements from which they could shell Munda airfield and support the operations during July and August to capture of Munda airfield. On 2 July, the Americans were ready to make a landing in the Munda area on the New Georgia mainland. Laiana beach was closest, being only from Munda, but as it was heavily defended, it was rejected in favor of Zanana beach, more than farther east. Zanana would prove to be an unfortunate choice from an Allied perspective.
Кула шығанағына қону
Вице-адмирал Дзиничи Кусака және генерал-лейтенант Хитоси Имамура Жаңа Джорджияның Гуадалканалдай құлауына жол бермейтін еді. Олар 4000 сарбазды эсминецтерге тиеп, оларды 4-5 шілде түнінде «Токио экспресі» арқылы «Слот» арқылы жеткізіп, Коломангараның оңтүстік-шығыс жағалауындағы Вилаға түсірді. Содан кейін әскерлер Кула шығанағы арқылы қайықтармен Жаңа Джорджияның солтүстік-батыс жағалауындағы Байрокоға жеткізіліп, одан кейін 8 шақырымдық орманды жолмен Мундаға баруға тиіс болды. Сол түні одақтастар да Кула шығанағында десанттық операция жүргізді. Халси полковник Ливерседж басқаратын 4600 сарбазды – теңіз жаяу әскерлерін және екі АҚШ армиясының батальонын Жаңа Джорджияның солтүстік-батыс жағалауындағы Райс-Анкориджге жіберді. Контр-адмирал Уолден Л. Эйнсворт басқаратын үш жеңіл крейсер мен төрт эсминец әскер тасымалдау кемелерін күзетті. Эйнсворттың эсминецтерінің бірі Вилаға күш түсіру миссиясынан қайтып келе жатқанда жапондықтардың торпедалық шабуылынан батып кетті. Ливерседждің әскерлеріне жағалау бойымен жылжу және Байроконы басып алу, соның арқылы жапондықтардың Мунданы күшейтуге пайдаланған жолын кесу міндеті жүктелді. Олар таңертең сәтті түсірілді, бірақ қиын жер бедеріне тап болды және бірнеше күн бойы ішкі жаққа қарай баяу жылжыды. Кула шығанағына түскеннен кейінгі түнде (5-6 шілде) екі тараптың теңіз күштері Коломангараның солтүстік-шығысындағы суларда толыққанды шайқасқа түсті, бұл шайқас Кула шығанағы шайқасы деп аталды. Америкалықтар бір жеңіл крейсерді, ал жапондықтар екі эсминецті жоғалтты. Солтүстікте, Райс-Анкориджден жылжудан кейін, АҚШ әскерлері 7-8 шілдеде Тририді басып алды. 400 сарбаздық жапондық күш 8 шілдеде Тририге қарсы шабуыл жасады, бастапқыда кейбір жетістіктерге жеткенімен, флангалық шабуылмен тоқтатылды. Осыдан кейін АҚШ әскерлері 10-11 шілдеде Еногайды басып алып, Мунда-Байроко жолында блок пост құруға кірісті.
Vice Admiral Jinichi Kusaka and Lieutenant General Hitoshi Imamura had no intention of allowing New Georgia to fall the way Guadalcanal had. They loaded 4,000 troops on destroyers, brought them down "The Slot" on the night of 4–5 July via the "Tokyo Express," and landed them at Vila on the southeast coast of Kolombangara. From there, the men would be ferried across Kula Gulf on barges to Bairoko on the northwest coast of New Georgia, before moving along eight mile jungle trail to Munda. The Allies also carried out an amphibious operation in Kula Gulf that night. Halsey had dispatched transports carrying 4,600 troops consisting of Marine Raiders and two US Army battalions under Colonel Liversedge to Rice Anchorage on the northwest coast of New Georgia. A force of three light cruisers and four destroyers commanded by Rear Admiral Walden L. Ainsworth covered the troopships. One of Ainsworth's destroyers was torpedoed and sunk by the Japanese as the latter were retiring up the gulf from their reinforcement mission to Vila. Liversedge's men were tasked with moving down the coast and capturing Bairoko, thereby interdicting the trailhead used by the Japanese to reinforce Munda. They were successfully landed at dawn but found the terrain difficult and advanced slowly inland over the course of several days. The night (5–6 July) after the Kula Gulf landings, the opposing naval forces engaged in a full scale battle in the waters northeast of Kolombangara, an action that came to be called the Battle of Kula Gulf. The Americans lost a light cruiser while the Japanese lost two destroyers. In the north, after advancing from Rice Anchorage, US forces occupied Triri on 7–8 July. A 400 strong Japanese force launched a counterattack on 8 July against Triri, which initially made some gains before it was checked by a flanking move. Following this, US troops captured Enogai at the mouth of the inlet on 10–11 July, before moving to establish a block along the Munda–Bairoko trail.
Зананадан алға жылжу және Мунданы басып алу
АҚШ-тың Зананадан Мундаға жасаған шабуылы қиын жер бедері, жабдықтау мәселелері және төменгі моральдық-психологиялық жағдайға байланысты толыққанды тоқтатылды. Генерал Хестер 172-ші жаяу әскер полкін жапондықтардың тылына шығып, солтүстікке қарай бағыттап, соқпақтың бұзылуын күштеуге тырысты, ал 169-шы жаяу әскер полкі майдандық шабуылды жалғастырды, бірақ Сасаки бұл күш-жігерді тоқтатты. Нәтижесінде, Жаңа Джорджиядағы АҚШ-тың шабуылы солтүстік және оңтүстік бағыттарында тоқтап қалды. Жапондықтар Виладан Байрокоға баржалармен күштер жеткізіп, Рабаулдағы төрт эсминецке 1200-ден астам әскерді тиеп, 12-13 шілде түнде Вилаға түсірді. Бұл кемелерді жеңіл крейсер мен бес эсминец сүйемелдеді. Эйнсворт үш жеңіл крейсер мен он эсминецпен флотилияны ұстап алуға жіберілді. Ол Коломбангараның солтүстігіндегі «Слот» суларында жапондық күштермен кездесті. Генерал-майор Оскар Грисвольд, XIV корпустың қолбасшысы және генерал Хестердің тікелей жоғары бағыныштысы, шілде айының ортасында Жаңа Джорджияға сапар шегіп, жағдайды өте қиын деп бағалады. Ол Ноумеядағы Халсиге радиограмма жіберіп, соқпақты бұзу үшін кем дегенде тағы бір дивизия қажет екенін хабарлады. Ахуалды тексеру үшін АҚШ Әскери-әуе күштерінің генерал-лейтенанты Миллард Ф. Хармон жіберілді. Тергеуден кейін Хармон Грисвольдқа далалық басқаруды жүктеді, осылайша Хестер өзінің дивизиясын басқаруға назар аудара алды. Сонымен қатар, 15 шілдеде теңіз күштерінде ұзақ күтілген өзгеріс болды, контр-адмирал Теодор Старк Уилкинсон Тёрнерден амфибиялық күштердің басшылығын қабылдады. Сасаки бастапқыда американдық тараптағы тәртіпсіздікті пайдаланды. Жапондықтар американдық танктерге қарсы жақын арадағы шабуыл тактикасын үйренді, осылайша жауынгерлік машинаны джунглиде бұрынғыдан да тиімсіз етті. Осы уақыт аралығында тәжірибесіз, аш және шаршаған американдық сарбаздардың жүйкелері тозуға кірісті, олар атыс тәртібін жоғалта бастады. 17 шілде түнде жапондықтар күшті қарсы шабуыл жасап, Занана маңындағы 43-ші дивизияның бас штабын басып алды. Бірақ Сасакидің әскерлері ауырып, шаршап қалды, сондай-ақ ол Рабаулмен байланысты жоғалтты. АҚШ күштері 37-ші жаяу әскер дивизиясының келуінен кейін Грисвольдтың басшылығымен Мунда нүктесін басып алуға бағытталған корпустық деңгейдегі шабуылға көшті. Сасаки 3 тамызда Мунда аймағынан шегінуге бұйрық берді. Грисвольд өз әскерлеріне Мунданы солтүстік-батысқа қарай айналып өтуді және 5 тамызда қалған жапондықтарды артиллериялық отқа ұрып-соғуды бұйырды. Сол күні американдықтар Мундаға қарсылықсыз кірді, сонымен қатар жорықтың ең маңызды мақсатына қол жеткізді. Оған 4-ші рейд батальонынан 700 теңіз жауынгері қосылды және 20 шілдеде Байроко портының шығыс жағындағы Байроко ауылын басып алуды жоспарлады. Оның армиялық бөлімшесі ауылға оңтүстік-шығыстан шабуылдауға, ал теңіз жауынгерлері солтүстік-шығыстан жиналатын, бұл классикалық қысқыш қозғалысы еді. Бірақ жапондық қорғаныс позициялары жақсы жобаланған және АҚШ-тың алғашқы десантынан бері күшейтілген; нәтижесінде, ешбір күш алға жылжи алмады, ал АҚШ-тың жоғалтулары көбейе бастады. 22 шілдеде таң атқанға дейін Ливерседж өзінің кері шегінуін қамтамасыз ету үшін әуе шабуылдарын сұрады. Бұрынғы осындай өтініштерден кейін құрлықтағы әуе қорғауындағы сәтсіздіктерді өтеу мақсатында, осы уақытқа дейін жүргізілген науқанның ең ауыр әуе шабуылдары осы кезде жасалды. 3 тамыздан бастап Ливерседж қайтадан тырысты, алдымен 148-ші жаяу әскер полкінің батальонын Мунда жолында блокпостқа орналастырды. Екі күннен кейін ол осы әскерлерді армия мен теңіз жауынгерлерінің біріккен күшімен алмастырды және 148-ші полкті бүкіл аймаққа қарап тұрған үстемдікке көшті. 10 тамызда Ливерседж тағы бір американдық батальонды жинап, Байрокоға тікелей шабуыл жасады. Сонымен қатар, Жаңа Джорджияға күш-жабдық ретінде жіберілген 25-ші жаяу әскер дивизиясының екі полкі Мунда әуеайлағын басып алғаннан кейін Мунда нүктесінен Байрокоға қарай алға жылды. Тағы екі ауыр аптадан кейін американдықтар 24 тамызда Байрокоға қарсылықсыз кірді. Нәтижесінде, Коломбангарадан солтүстік-батысқа қарай суларда болған Велла шығанағындағы шайқаста американдық эсминецтер жапондықтарды толығымен жайлап алды. Жолаушыларды тасымалдайтын үш кеме торпедамен жарылып, суға батып, қалған сүйемелдеуші кеме аман қалғандарды іздеуге тоқталмады. Осы үлкен кері бұрылыстан кейін Сасаки 8-9 тамызда штабын Коломбангараға көшіріп, Жаңа Джорджияның батыс жағалауын қорғауға арналған номиналды күш қалдырды. Оның міндеті енді Жаңа Джорджия тобының қалған аралдарын мүмкіндігінше ұзақ уақытқа дейін ұстап тұру болды, жапондықтарға Солтүстік Соломон аралдарын күшейтуге мүмкіндік беру. АҚШ әскерлері Жаңа Джорджияның батыс жағалауымен жылжып, Зиета аймағындағы қалған 200 жапондықтарды жойды. 169-шы және 172-ші жаяу әскер полктерінің бөлімшелері 20-21 тамызда Баанга аралдарын басып алып, Мунданы бомбалаған жапондық артиллериясын үнсіз қылды. АҚШ патрульдеуіне жақын болса да, Жаңа Джорджиядағы соңғы жапондық әскерлер 23 тамыз түнде Байроко портынан Коломбангараға баржамен жеткізілді. Бұл Жаңа Джорджиядағы жердегі шайқастың аяқталуын білдірді.
The US advance from Zanana to Munda was completely stymied, hampered by difficult terrain, supply problems and low morale. General Hester tried to break the stalemate by sending the 172nd Infantry Regiment around to the north to take the Japanese position in the rear, while the 169th Infantry Regiment continued the frontal assault, but this effort was checked by Sasaki. As a result, the US advance on New Georgia stalled in both the north and the south. The Japanese brought reinforcements by barge from Vila to Bairoko, and 1,200 more troops were loaded onto four destroyer transports at Rabaul and sent down to be landed at Vila on the night of 12–13 July. These ships were escorted by a light cruiser and five destroyers. Ainsworth was sent to intercept this flotilla with three light cruisers and ten destroyers. He encountered the Japanese force in The Slot in the waters north of Kolombangara, and in the ensuing Battle of Kolombangara one US destroyer and one Japanese light cruiser were sunk. Major General Oscar W. Griswold, commander XIV Corps and General Hester's immediate superior, visited New Georgia in mid July and assessed the situation as dire. He radioed Halsey at Nouméa that at least another division was needed to break the stalemate. Lieutenant General Millard F. Harmon of the United States Army Air Forces was sent to confirm the situation. After an investigation, Harmon gave field command to Griswold so that Hester could concentrate on leading his own division. At the same time, a long anticipated change in naval command took place with Rear Admiral Theodore Stark Wilkinson taking over leadership of the amphibious forces from Turner on 15 July. Sasaki initially took advantage of the disorder on the American side. The Japanese learned to apply close assault tactics against American tanks, rendering armor even less effective in the jungle than usual. Meanwhile, the inexperienced, hungry and fatigued US soldiers' nerves began to fray, and they began to lose their fire discipline. On the night of 17 July, the Japanese launched a strong counterattack and succeeded in overrunning the command post of the 43rd Division near Zanana. Eventually, however, Sasaki's troops became sick and exhausted; also, he had lost communications with Rabaul. US forces, bolstered by the arrival of the 37th Infantry Division, subsequently launched a corps level offensive under Griswold aimed at capturing Munda Point. Sasaki ordered a retreat from the Munda area on 3 August. Griswold had his men sweep around Munda to the northwest and on 5 August plastered the remaining Japanese with artillery fire. That day, the Americans moved unopposed into Munda, finally achieving the campaign's most important goal. He had been reinforced by 700 Marines from the 4th Raider Battalion and made plans to capture Bairoko village, on the eastern side of Bairoko Harbor, on 20 July. His Army detachment was to attack the village from the southeast while his Marines converged from the northeast, a classic pincer movement. But the Japanese defensive positions were well designed and had been reinforced since the initial US landing at the Rice Anchorage; as a result, neither force made any progress, and US casualties began to mount. Just before dawn on 22 July, Liversedge called for air strikes to cover his withdrawal. With a view to compensating for failures in land based air cover following previous such requests, what followed was the heaviest aerial bombardment of the campaign so far. Beginning 3 August, Liversedge tried again, first establishing a battalion of the 148th Infantry Regiment at a blocking position on the Munda trail. Two days later he relieved these men with a combined Army/Marine force and moved the 148th to a dominant position overlooking the entire area. On 10 August, Liversedge picked up another US battalion and renewed the direct attack on Bairoko. At the same time, two regiments from the 25th Infantry Division, sent to New Georgia as reinforcements, advanced on Bairoko from Munda Point mopping up after the capture of Munda airfield. After two more grueling weeks, the Americans entered Bairoko unopposed on 24 August. In the resulting Battle of Vella Gulf, fought in the waters northwest of Kolombangara, the American destroyers took the Japanese completely by surprise. The three ships carrying passengers were torpedoed and sunk, and the remaining escort ship did not linger to search for survivors. Following this major reversal, Sasaki moved his headquarters to Kolombangara on 8–9 August, leaving behind a token force to defend the west coast of New Georgia. His mission now was simply to hold the remaining islands of the New Georgia group as long as possible, giving the Japanese a chance to reinforce the northern Solomons. US Army forces moved along the west coast of New Georgia, wiping out the 200 Japanese remaining in the Zieta area. Elements of the 169th and 172nd Infantry Regiments captured Baanga islet on 20–21 August, silencing the Japanese artillery that had been shelling Munda. Despite the proximity of US patrols, the last Japanese troops on New Georgia were moved by barge from Bairoko Harbor over to Kolombangara on the night of 23 August. This marked the end of ground combat on New Georgia.
Арунд
Сасаки өзінің кешіктіруші рөлін толыққанды орындады. АҚШ-тың 172-ші жаяу әскер полкі 27 тамызда Жаңа Джорджияның батысындағы Арундел аралына түскенде, ол оларға қарсылықсыз жағаға шығуға және плацдарм құруға мүмкіндік берді. Америкалықтар басып алу оңай болады деп ойлаған сәтте Сасаки бірнеше бағытта қарсы шабуылдап, американдықтарды ұстап тұрып, күштерді шақыруға мәжбүр етті. 15 қыркүйекте ол ерекше күшпен шабуыл жасап, Арунделдегі одақтастардың барлық әрекетін тоқтатты, ал қарсыластарынан әскері әлдеқайда аз болды. Грисвольд жапондықтарды аралдан ығыстыру үшін теңіз жаяу әскерінің танктері де бар, толыққанды күш салуға бұйрық берді. 17 және 18 қыркүйектегі қатыгез шайқастардан кейін, жапондықтар 20-21 қыркүйек түнінде Арунделді мүлдем тастап кетті.
Sasaki played his delaying role to the hilt. When the US 172nd Infantry Regiment landed on Arundel Island, just west of New Georgia, on 27 August, he allowed them to come ashore unopposed and establish a beachhead. Just as the Americans were feeling the occupation would be easy, Sasaki counterattacked in multiple places, tying the Americans down and forcing them to call for reinforcements. He carried out a particularly determined attack on 15 September, bringing the whole Allied effort on Arundel to a halt, and with far fewer troops than his opponents. Griswold ordered a full scale effort, including Marine Corps tanks, to drive the Japanese off the island. After vicious fighting on 17 and 18 September, the Japanese abandoned Arundel for good on the night of 20–21 September.
Велла Лавелла
Халси бұған дейін қатты бекітілген Коломангара аралын айналып өтіп, Велла-Лавеллаға шабуыл жасаудың дұрыс екенін түсінген, себебі Велла-Лавелла Бугенвилл мен Рабаулға жақын орналасқан және қорғанысы нашар болған. Осылайша, Жаңа Джорджия одақтастар бақылауына бір ай қалғанда, олар Велла-Лавеллаға барлау тобын жіберіп, жапондық күштердің орналасқан жері және қолайлы қону орындары туралы мәліметтер жинады. Содан кейін 31 шілдеде Гуадалканалға оралды. Аралдың оңтүстік-шығыс ұшындағы Баракома ауылы қону орны ретінде таңдалды. 14 тамызда Гуадалканалдан генерал-майор Роберт Б. МакКлюр басқарып, Вилкинсонның қолбасшылығындағы 12 эсминецімен бірге 6500 сарбаздық үлкен шабуыл жасаушы күш аттанды. Жапонияның Токиодағы жоғарғы бас штабы сол кезде-ақ Соломон аралдарының орталық бөлігінде әскерді ысыраптап жатқанын мойындады. Велла-Лавелланы нығайтудың және қорғаудың орнына, оны одақтастардың жаңадан қонған әскерлерінен айналып өткен Коломангарадан әскерді эвакуациялау үшін бекет ретінде пайдалануға шешім қабылдады. Солтүстік-шығыс жағалаундағы Хораниу баржаларды жинау орыны ретінде таңдалды және 17-18 тамыз түнде аймақты қорғау үшін шағын құрлық және теңіз әскерлері жіберілді. Американдық эсминецтердің төрт кемесі капитан Томас Дж. Райан басқаруымен «Слотта» жапондық эсминецтерді кездестірді және Хораниу маңында белгісіз ұрыс болды. Екі тараптан да кемелер жоғалған жоқ, бірақ жапондықтар баржа базасын құруға қол жеткізді. Осы уақытта тамыз айы бойында одақтастар Велла-Лавелладағы қалған жапондық әскерін аралдың солтүстік-батыс бұрышындағы қалтаға тығып жіберді. Генерал-майор Харольд Е. Барроуклоу басқаратын Жаңа Зеландияның 3-ші дивизиясы осы қалтаны жоюға міндеттелді. Жаңа Зеландиялықтар 21 қыркүйекте қысқышпен шабуылды бастады, бірақ жапондықтар соншалықты қарсылық көрсетті, оларды толығымен оқшаулау үшін 5-6 қазанға дейін күтуге тура келді. 6 қазаннан 7 қазанға дейінгі түнде контр-адмирал Иджуин Мацуджи Велла-Лавелладан қалған 600 сарбазды эвакуациялау үшін теңіз күштерін басқарды. Жауап ретінде американдық эсминецтер оларды тоқтату үшін жіберілді. Соңғы теңіз шайқасында екі тарап та бір кемесін жоғалтты, бірақ жапондықтар эвакуацияны сәтті аяқтады. Соның салдарынан Барроуклоудың әскері эвакуацияланған аймаққа қарсылықсыз кірді, осылайша Жаңа Джорджия кампаниясы аяқталды.
Halsey had earlier seen the wisdom of bypassing the heavily fortified island of Kolombangara and invading Vella Lavella instead, since Vella Lavella lay closer to Bougainville and Rabaul and was less well defended. Thus, a month before New Georgia was secured by the Allies, they landed a reconnaissance party on Vella Lavella to gain information about Japanese strength and dispositions as well as about suitable landing sites, before returning to Guadalcanal on 31 July. The village of Barakoma near the island's southeastern tip was selected as the landing place. A large invasion force of about 6,500 troops led by Major General Robert B. McClure, escorted by 12 destroyers under the command of Wilkinson was dispatched from Guadalcanal early on 14 August. The Japanese high command in Tokyo had already decided that no more troops would be wasted in the central Solomons. Rather than reinforce and defend Vella Lavella, it was to be used merely as a way station for the evacuation of the troops on Kolombangara that had been bypassed by the Allies with this new landing. Horaniu, on the northeast coast, was selected as a barge staging point and on the night of 17–18 August a small force of ground and naval troops was sent to secure the area. The Japanese destroyer covering force was met in The Slot by four US destroyers under Captain Thomas J. Ryan and subsequently fought an inconclusive action off Horaniu. No ships of either side were lost, and the Japanese succeeded in establishing a barge base. Meanwhile, throughout August, the Allies pushed the remaining Japanese ground forces on Vella Lavella into a pocket in the northwest corner of the island. The 3rd New Zealand Division, under the command of Major General Harold E. Barrowclough, was tasked with destroying this pocket. The New Zealanders began their pincer movement on 21 September, but the Japanese resisted so fiercely that it took until 5–6 October to bottle them up. On the night of 6–7 October, Rear Admiral Ijuin Matsuji led a naval force to take the 600 remaining ground troops off Vella Lavella. In response, a force of US destroyers was dispatched to intercept them. Each side lost a ship in the ensuing ensuing naval battle, but the Japanese were able to successfully complete their evacuation. As a result, Barrowclough's men entered the evacuated area unopposed, concluding the New Georgia campaign.
Салдары
Бұл жорықта АҚШ-тың 1195 әскери қызметкері қаза тауып, 93 ұшағы жойылды, ал жапондықтардың 1671 адамы қаза тауып, 358 ұшағы жойылды. Сонымен қатар, 3873 АҚШ әскері жараланды. Аурудан туған жарақаттар көп болды, психологиялық жарақаттар да көп болды, 30 маусым мен 30 қыркүйек аралығында 2500-ден астам әскерге "соғыс неврозы" диагнозы қойылды. Одақтастардың Соломон аралдары арқылы алға жылжуының келесі кезеңі Бугенвильді бақылауға алу мақсатымен қарашада Торокина мүйісіне түсумен басталды; бұл науқан 1944 жылдың соңында АҚШ әскерлерін алмастырған австралиялық әскерлермен соғыстың соңына дейін жалғасты. Бұған дейін Жаңа Зеландияның 3-ші дивизиясының бөлімдері және АҚШ теңіз жаяу әскерлері Қазына аралдарында диверсиялық шаралар жүргізді. Басқа жерлерде, Жаңа Гвинеяда қыркүйек айының соңында одақтастар Лае мен Финшхафенді бақылауға алу мақсатымен Маркхэм аңғарында және Хуон түбегінде науқандар бастады. Тарихшы Сэмюэл Элиот Морисон бұл науқанды талдап, оны "Тынық мұхиты соғысының (Окинавадан басқа) ең ақылсыз жүргізілген құрлықтағы науқаны" деп сипаттады және Мунданы бақылауға алу операциялары кезінде Зананаға түсу шешімінің қателік болғанын атап өтті, оның орнына Лайананы таңдаған жөн еді. Морисон сондай-ақ Мундаға жасалған алғашқы шабуыл кезінде Хестер әскерлерінің жасаған сәтсіз бүйірлік қимылын сынға алып, оны "[науқандағы] ең ірі қателік" деп сипаттады.
Casualties during the campaign amounted to 1,195 US servicemen killed and 93 aircraft destroyed, while the Japanese lost 1,671 killed, and 358 aircraft destroyed. In addition, a total of 3,873 US troops were wounded. Casualties from disease were numerous, as were psychological casualties, with over 2,500 troops being diagnosed with "war neurosis" between 30 June and 30 September. The next stage of the Allied advance through the Solomons saw them land at Cape Torokina as part of efforts to secure Bougainville beginning in November; this campaign would last until the end of the war with Australian troops relieving US troops in late 1944. This was preceded by diversionary actions in the Treasury Islands by elements of the New Zealand 3rd Division and by US Marines on Choiseul. Elsewhere, in New Guinea, commencing in late September, the Allies launched campaigns in the Markham Valley and on the Huon Peninsula as part of efforts to secure Lae and Finschhafen. In analyzing the campaign, historian Samuel Eliot Morison describes it as "the most unintelligently waged land campaign of the Pacific war (with the possible exception of Okinawa)", and highlighted the decision to land at Zanana during operations to secure Munda as a mistake, suggesting that Laiana should have been chosen instead. Morison further criticizes the failed flanking move undertaken by Hester's troops to break the deadlock during the initial drive on Munda, describing it as "perhaps the worst blunder in the [campaign]".