Джованни Кроче – қалыптасқан Ренессанс кезеңінің итальяндық композиторы, Венеция мектебінің өкілі. Мадригал жанрындағы еңбектерімен танымал, Монтеверди мен Габриели сияқты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Джованни Кроче (; сондай-ақ Иоанна Круче Клодиенсис, Зуанне Кьоцотто; 1557 – 15 мамыр 1609) – Венеция мектебінің соңғы Ренессанс дәуірінің итальян композиторы. Ол әсіресе мадригал жанрындағы шеберлігімен көзге түсті, Монтеверди мен Андреа Габриелиден басқа венециялық композиторлардың арасындағы санаулы бірі болды.
Giovanni Croce (; also Ioanne a Cruce Clodiensis, Zuanne Chiozotto; 1557 – 15 May 1609) was an Italian composer of the late Renaissance, of the Venetian School. He was particularly prominent as a madrigalist, one of the few among the Venetians other than Monteverdi and Andrea Gabrieli.
Өмір
Ол Венециядан оңтүстікке қарай Адриатика теңізінің жағасындағы балықшы қаласы Чиоггияда, Джозеффо Зарлиномен бірге дүниеге келді. Ол ерте жасында Венецияға келді және сегіз жасқа толғанда Зарлино басшылығымен Санкт-Марк шіркеуінің балалар хорының мүшесі болды. Зарлино оны Чиоггия соборындағы хордан тауып, Санкт-Марк шіркеуіне шақырған. Кроче Санта-Мария Формоза шіркеуінде пастор болған болуы мүмкін, ол 1585 жылы діни сан алды; осы кезеңде ол Санкт-Марк шіркеуінде әнші ретінде де қызмет етті. Ол, әрине, Санта-Мария Формозамен, мүмкін музыка жетекшісі ретінде, Санкт-Марк шіркеуіндегі міндеттерімен қатар байланысын сақтап тұрды. Зарлино қайтыс болғаннан кейін ол капелланың көмекшісі болды; бұл Балдассаре Донатоның қызмет еткен кезінде болды. 1603 жылы Донато қайтыс болғанда Кроче маэстро ди капелланың басты лауазымын иеленді, бірақ оның басшылығымен атақты Санкт-Марк соборының ән деңгейі төмендеді, бұл оның музыкалық шеберлігінің жетіспеуінен гөрі денсаулығының нашарлауына байланысты болды. Ол 1609 жылы қайтыс болды; маэстро ди капелла лауазымы 1613 жылға дейін Джулио Чезаре Мартиненгоға берілді, содан кейін Монтеверди бұл қызметке тағайындалды.
He was born in Chioggia, a fishing town on the Adriatic coast south of Venice, the same town as Gioseffo Zarlino, and he came to Venice early, becoming a member of the boy's choir at St. Mark's under Zarlino's direction by the time he was eight years old. Zarlino evidently found him in a choir in Chioggia Cathedral, and recruited him for St. Mark's. Croce may have been a parish priest at the church of Santa Maria Formosa, and he took holy orders in 1585; during this period he also served as a singer at St. Mark's. He evidently maintained some connection, probably as a director of music, with Santa Maria Formosa alongside his duties at St. Mark's. After the death of Zarlino, he became assistant maestro di cappella; this was during the tenure of Baldassare Donato. When Donato died in 1603 Croce took over the principal job as maestro di cappella but the singing standards of the famous St. Mark's cathedral declined under his direction, most likely due more to his declining health than his lack of musicianship. He died in 1609; the position of maestro di cappella went to Giulio Cesare Martinengo until 1613, at which time Monteverdi took the job.
Музыка және әсер
Кроче Андреа мен Джованни Габриелиге қарағанда үлкен полихоральдық стильде аз музыка жазды, бірақ ол Австрия Фердинандына (болашақ император Фердинанд II) және бірнеше үш хорға арналған Псалмдық әуендерге (олардың біреуі ғана сақталған) арналған төрт хорға арналған үлкен мисса қалдырды. Оның музыкасы осы күнге дейін сол атақты сақтаған жоқ, алайда ол сол кезде композитор ретінде танымал болды және Италия мен шетелдегі музыкаға үлкен әсер етті. Діни музыканың композиторы ретінде ол негізінен консервативті болды, Адриан Вилларт үлгісінде cori spezzati жазды, ал пародиялық миссалар қазіргі заманғы Рим мектебінің мүшелері жазған музыкаға ұқсас болды. Бірақ мансабының кейінгі кезеңінде ол болашаққа бағытталған концерттік стильде музыка жазды, ол Виадананың жаңалықтарын Венецияның ірі полихоральдық дәстүрімен үйлестіруге тырысты. Оның өлімнен кейінгі жинағы, 1610 жылғы Sacre Cantilene Concertate, 3, 5 немесе 6 жеке дауысқа, континуоға және 4 дауысты Рипиеноға арналған, оны ad lib көбейтуге болады (ішіндегі шіркеудің әртүрлі бөліктерінде). Крочедің діни музыкасының көп бөлігі қос хорға арналған: оған үш мисса, екі мотет кітабы және Терц, Лауд және Веспер үшін музыка жинағы кіреді. Оның қасиетті музыкасының көп бөлігі Санкт-Марк әншілері үшін жазылған болса да (соның ішінде Кроче басшылығымен музыканттардың еркін тобының қатысуына арналған бірнеше шығармалар, олар Венецияның Scuole Grande үшін орындады), оның музыкасының көп бөлігі техникалық жағынан қарапайым: осы себепті оның көп бөлігі, әсіресе әйелдер музыкасы, әуесқойлар арасында танымал болып қалды. 1597 жылғы 4 дауысты мотеттер жинағы, әрине, аз амбициялы шіркеу хорларына арналған. Кроче сондай-ақ алғашқы басылып шыққан континуо бөліктерімен де танымал, оның қос хор жинақтарының көпшілігі 'Basso per sonare nell'organo' немесе 'Partidura' (немесе Spartidura) есімдерімен шығарылды, олар екі хорды да көрсетеді. Стильдік тұрғыдан, Крочеге оның інісі Джованниге қарағанда Андреа Габриели көбірек әсер етті, тіпті олар бір замандас болғанмен; Кроче Андреа музыкасының эмоционалдық салқындауын, Палестринаның айқындығын және жалпы алғанда жеңіл мінезін артық жақсы көрді. Кроче әсіресе канцонетта мен мадригал комедиясының дамуында маңызды рөл атқарды және оңай орындалатын, танымал және көбінесе күлкілі музыка жазды. Оның кейбір жинақтары сатирикалық, мысалы, Венеция карнавалдарындағы күлкілі көріністерді музыкаға қою (Mascarate piacevoli et ridicolose per il carnevale, 1590), олардың кейбіреулері диалектте. Кроче 1595 жылы өзінің Triaca musicale (жануарлар шаққанды емдеудің музыкалық құралы) жинағындағы канцонетталардың біріне арналған атау ретінде каприччо терминін қолданған алғашқы композиторлардың бірі болды. Бұл және Mascarate piacevoli жинақтары Венеция карнавалдарында костюмдер мен маскаларда орындау үшін жасалды. Оның канцонетталары мен мадригалдары Нидерланды мен Англияда ықпалды болды, онда олар "Музика трансальпина" (1597) екінші кітабында қайта басылды, бұл жинақтардың бірі мадригалды композициялауға деген құштарлықты тудырды. Кроче музыкасы Англияда танымал болды және Томас Морли оны шебер композитор ретінде ерекше атап өтті; шындығында Кроче Морлиге ең үлкен әсер еткен болуы мүмкін. Джон Дауленд де Италияда онымен кездесті.
Croce wrote less music in the grand polychoral style than Andrea and Giovanni Gabrieli, although he left a grand mass for four choirs, composed for Ferdinand of Austria (the future Emperor Ferdinand II) and several triple choir Psalm settings (only one of which has survived), and as a result his music has not maintained the same fame to the present day; however he was renowned as a composer at the time, and had a large influence on music both in Italy and abroad. As a composer of sacred music he was mostly conservative, writing cori spezzati in the manner of Adrian Willaert, and parody masses more like the music composed by the members of the contemporary Roman School. However, later in his career he wrote some music in a forward looking concertato style, which attempted to combine the innovations of Viadana with the grand Venetian polychoral manner. This posthumous collection, the Sacre Cantilene Concertate of 1610, is for 3, 5 or 6 solo voices, continuo and a 4 voice Ripieno which can be multiplied ad lib (presumably in different parts of the church). Most of Croce's sacred music is for double choir: this includes three masses, two books of motets, and sets of music for Terce, Lauds and Vespers. Although most of his sacred music was written for the professional singers of St Mark's (including several pieces written for their participation in a freelance company of musicians under Croce's direction, who performed for the Scuole Grande of Venice) much of his music is technically simple: for that reason much of it, especially the secular music, has remained popular with amateurs. One collection, the motets for 4 voices of 1597, is clearly designed for less ambitious church choirs. Croce is also credited with the first published continuo parts, many of his double choir collections being issued either with a 'Basso per sonare nell'organo' or a 'Partidura' (or Spartidura) which indicated both choirs. Stylistically, Croce was more influenced by Andrea Gabrieli than his nephew Giovanni, even though they were exact contemporaries; Croce preferred the emotional coolness, the Palestrinian clarity and the generally lighter character of Andrea's music. Croce was particularly important in the development of the canzonetta and the madrigal comedy, and wrote a large quantity of easily singable, popular, and often hilarious music. Some of his collections are satirical, for example setting to music ridiculous scenes at Venetian carnivals (Mascarate piacevoli et ridicolose per il carnevale, 1590), some of which are in dialect. Croce was one of the first composers to use the term capriccio, as a title for one of the canzonettas in his collection Triaca musicale (musical cure for animal bites) of 1595. Both this and the Mascarate piacevoli collections were intended to be sung in costumes and masks at Venetian carnivals. His canzonettas and madrigals were influential in the Netherlands and in England, where they were reprinted in the second book of Musica transalpina (1597), one of the collections which inaugurated the mania for madrigal composition there. Croce's music remained popular in England and Thomas Morley specifically singled him out as a master composer; indeed Croce may have been the biggest single influence on Morley. John Dowland visited him in Italy as well.
Анықтамалар және қосымша оқу
"Джованни Кроче, Канзонетта" мақалалары The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс дәуіріндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл. "Жаңа Гарвард музыка сөздігі", ред. Дон Рендел. Кембридж, Массачусетс, Гарвард университетінің баспасы, 1986 жыл. Денис Арнольд, "Джованни Габриели және Венециялық Кеш Ренессанс музыкасы". Лондон, Оксфорд университетінің баспасы, 1979 жыл. Крочедің қасиетті музыкасының толық жинағы, Крочедің төрт жүз жылдық шығарылымы 14 томнан тұрады. Ричард Чартерис, Мартин Морелл және Майкл Проктер редакциялаған бұл жинақ Edition Michael Procter (Вайнгартен, Баден) баспасынан жарық көреді. Толық ақпарат www.CroceEdition.com және www.EditionMP.com сайттарында. І томға Мартин Мореллдің жаңа өмірбаяны енгізілген.
Articles "Giovanni Croce, Canzonetta" in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. The New Harvard Dictionary of Music, ed. Don Randel. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1986. Denis Arnold, Giovanni Gabrieli and the Music of the Venetian High Renaissance. London, Oxford University Press, 1979. A complete edition of the sacred music of Croce, the Croce Quatercentenary Edition, is appearing in 14 volumes. Edited by Richard Charteris, Martin Morell and Michael Procter, the Edition is published by Edition Michael Procter (Weingarten, Baden). Details are at www. Croce Edition. com and at www. Edition MP. com. Volume I includes a new biography by Martin Morell.