Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз журналисі және саясаткер Луи Люсьен Клоц (11 қаңтар 1868 – 15 маусым 1930) – француз журналисі және саясаткері. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Францияның қаржы министрі болды.
French journalist and politician
Louis Lucien Klotz (11 January 1868 – 15 June 1930) was a French journalist and politician. He was the French Minister of Finance during World War I.
Ерте өмір
Клоц Парижде Альзас еурей отбасында дүниеге келді. Ол бай жібек саудагері Виктор Клоцтың (1836–1906) сіңілі баласы болды. Заң білімін аяқтаған соң, ол Париждегі апелляциялық сотта адвокат ретінде тіркелді. 1888 жылы, жиырма жасында, ол Франко-Ресей одағына халықтың қолдауын арттыру мақсатымен "Ви Франко Рус" атты суреттелген газетті құрды. 1892 жылы ол "Le Voltaire" газетінің редакторы болды және Жюль Ферридің реакциялық саясатына қарсы күресті. 1895 жылы ол ұлттық қорғанысқа арналған "Français Quotidien" патриоттық күнделікті газетін құрды, кейін "Вольтер" газеті осымен біріктірілді.
Klotz was born in Paris to Alsatian Jewish parents. He was the nephew of Victor Klotz (1836–1906), a wealthy silk dealer. After completing his legal education, he enrolled as an advocate at the Cour d'Appel in Paris. In 1888, at the age of twenty, he founded Vie Franco Russe, an illustrated paper intended to increase popular support for the Franco Russian Alliance. In 1892 he became editor of Le Voltaire, and campaigned against the reactionary policy of Jules Ferry. In 1895, he founded Français Quotidien, a patriotic daily paper devoted to national defense, into which Voltaire was later merged.
Саяси мансап
Клоц 1893 жылғы сайлауда өзінің Париж округінен Ұлттық Ассамблеяға сәтсіз үміткер болды. Ол қайтадан үміткерлікке түсіп, бірнеше жылдан кейін тағы жеңіліске ұшырады. Содан кейін 1898 жылғы сайлауда ол Мондидье округінен Радикалдық Социалист ретінде Ассамблеяға үміткер болды. Бұл жолы ол үлкен көпшілік дауысымен сайланды. Ол бұл мандатты 1925 жылға дейін сақтап қалды. Ол депутаттық және үкіметтік қызметтеріндегі еңбекқорлығымен көзге түсті. Ол Кедендік комиссияның төрағасы, содан кейін бюджет жөніндегі бас баяндамашы болып жұмыс істеді. Ол келесі маңызды министрлік лауазымдарды атқарды:
Klotz was an unsuccessful candidate for the National Assembly from his Paris district in the 1893 election. He ran for office and lost again a few years later. Then in the 1898 election, he ran for the Assembly from Montdidier as a Radical Socialist. This time, he was elected by an overwhelming majority. He retained this seat until 1925. He was noted for his industry as a deputy and in government posts. He served as president of the Customs Commission, then as Rapporteur General of the budget. He held the following prominent ministerial posts:
Қаржы министрі, 3 қараша 1910 – 2 наурыз 1911, Аристид Брианның екінші үкіметінде. Қаржы министрі, 27 маусым 1911 – 22 наурыз 1913, Брианның үшінші үкіметінде. Ішкі істер министрі, 22 наурыз – 8 желтоқсан 1913, Луи Барту үкіметінде. Осы кезде әскери міндеттеме туралы "Үш жылдық заңға" қарсы ірі наразылықтар мен демонстрациялар өтті. Қаржы министрі, 12 қыркүйек 1917 – 20 қаңтар 1920, Жорж Клемансоның екінші үкіметінде. Ол Германиядан өтемақы төлеу мәселесін келісуге жауапты болды. Оның саясаты оның танымал сөзімен сипатталды: "Немістер төлейді!" Оның бұл әрекеттері Францияның бюджет тапшылығының артуы және одан кейінгі инфляция алаңдатуынан туындады.
Minister of Finance, 3 November 1910 – 2 March 1911, in the second government of Aristide Briand. Minister of Finance, 27 June 1911 – 22 March 1913, in Briand's third government. Minister of the Interior, 22 March 8 December 1913, in the government of Louis Barthou. At this time, there were large protests and demonstrations against the "Three Years Law" for military conscription. Minister of Finance, 12 September 1917 – 20 January 1920, in the second government of Georges Clemenceau. He was responsible for negotiating reparations from Germany. His policy was characterised by his famous formula: "The Boche will pay!" His efforts were motivated by his concerns over France's growing budget deficit and subsequent inflation.
Жеке өмір
1924 жылы Клоц осы кезеңдегі естеліктерін «Соғыстан бейбітшілікке дейін» (De La Guerre à La Paix) деген атпен жариялады. Клоц бірнеше азаматтық және қайырымдылық ұйымдардың мүшесі болды, оның ішінде Балаларды қорғау қоғамы, Түрмелер қоғамы және Еңбек жөніндегі орталық комитет.
In 1924, Klotz published his memoirs of this period, De La Guerre à La Paix (From the War to the Peace). Klotz was a member of several civic and charitable societies, including the Society for the Defense of Children, the Prison Society and the Central Committee for Labour.
Сотталу және өлім
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол күмәнді және тәуекелді қаржылық спекуляцияларға қатысып, барлық ақшасын жоғалтты. 1929 жылы ол жалған чектерді қолдануы үшін сотталды және екі жылға түрмеге кесілді. Ол бір жылдан кейін қайтыс болды. Ешқандай келісімге үміт болмағандықтан, оның кредиторлары оның ағасынан мұраға алған Париждегі 9 Rue de Tilsitt мекенжайындағы үйін тәркіледі. Оның қаржылық сауатсыздығын Клемансо көп бұрын атап өткен еді, ол: "Менің қаржы министрім – Еуропада ақша туралы ештеңе білмейтін жалғыз еврей" деп айтқан екен.
After his retirement, he became involved in dubious and risky financial speculations and lost all his money. In 1929, he was convicted of passing bad checks and sentenced to imprisonment for two years. He died less than a year later. With no further hope of settlement, his creditors seized his Paris residence at 9 Rue de Tilsitt, which he had inherited from his brother. His lack of financial acumen was noted years earlier by Clemenceau, who reportedly commented "My finance minister is the only Jew in Europe who knows nothing about money."